in those beings as existing with sv

in those beings as existing with svabhāva, for example, as being completely independent
from myself. I might conceive of their happiness and suffering, in similar terms, that is,
as ultimately real. In this relative form of solicitude, I see myself as an agent and I have a
concept of these feelings and actions as ‗mine.‘ There is usually the hope that I will
succeed, or some other subtle vested interest, and even sometimes, a strong attachment to
the outcome, which brings about pride or shame in what I consider to be ‗my doing.‘ All
of this, of course, belongs to conventional reality. Bodhicitta, on the other hand, is the
bodhisattva’s experience of love and compassion united with a realization of the
emptiness of those ‗beings‘ whose happiness he desires, of the ‗bodhisattva‘ himself and
of the very ‗happiness‘ that he promotes and the ‗suffering‘ he prevents. There are no
expectations and no attachment to the outcome in ultimate love and compassion. The
question then, is how is bodhicitta generated? The salient issue seems to be that
compassion must be combined with the realization of the emptiness of all concepts and
beings.
A classic account of bodhicitta, an explanation of how to cultivate the mind of
enlightenment, is found in Śāntideva‘s Bodhicaryāvatāra (BCA 8: 89–118; Thurman
1996, 152–155). Śāntideva begins, as we have seen, by contemplating the ―equality‖ of
all sentient beings with himself, in that nobody wants to experience suffering. Up to this
point, he is using conventional arguments that could easily be found in deep ecology. He
then goes on to suggest, however, that the way we designate suffering as our own or as
belonging to others is somewhat gratuitous and unwarranted. Pain becomes unbearable,
he claims, only because I identify it as ―mine‖ (BCA 8: 92) and therefore, if I took up
other beings‘ suffering as my own, if I ―identified their pains as mine,‖ they would
become unbearable too. As there is no difference between my own suffering and that of
others, Śāntideva goes on, I must help others just like I would help myself. ―What‘s so
special about me that I strive for my happiness alone?‖ he asks (BCA 8: 95).
He supports this argument through appealing to the emptiness of self. If it were
reasonable to take into account only that suffering that affected us directly, he says, then
there would be no point in worrying about our future well-being (BCA 8: 97–98). In other
words, Śāntideva is denying, here, that there is a continuous self that endures throughout
the course of a lifetime. Again, ―the foot‘s pain is not the hand‘s‖ Śāntideva claims, and

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นตามที่มีอยู่กับsvabhāvaเช่นเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์
จากตัวเอง ฉันอาจจะตั้งครรภ์ของความสุขและความทุกข์ทรมานของพวกเขาในแง่ที่คล้ายกันว่ามีที่
เป็นจริงในที่สุด ในรูปแบบนี้ญาติของความห่วงใยที่ฉันเห็นตัวเองเป็นตัวแทนและผมมี
แนวคิดของความรู้สึกเหล่านี้และการกระทำเป็น‗mine. ' มักจะมีความหวังว่าผมจะ
ประสบความสำเร็จหรือบางส่วนได้เสียอื่น ๆ ที่ลึกซึ้งและแม้กระทั่งบางครั้งสิ่งที่แนบมาที่แข็งแกร่งเพื่อ
ผลซึ่งนำเกี่ยวกับความภาคภูมิใจหรือความละอายในสิ่งที่ผมคิดว่าจะเป็น‗myทำ. ' ทั้งหมด
นี้แน่นอนอยู่กับความเป็นจริงการชุมนุม Bodhicitta บนมืออื่น ๆ ที่เป็น
พระโพธิสัตว์ประสบการณ์ของความรักและความเมตตายูกับสำนึกของ
ความว่างเปล่าของผู้‗beings 'ที่มีความสุขที่เขาปรารถนาของ‗bodhisattva' ตัวเองและ
ของ‗happinessมากว่าเขาส่งเสริมและ ‗sufferingเขาป้องกันไม่ให้ ไม่มีมี
ความคาดหวังและสิ่งที่แนบมาไม่มีผลในความรักที่ดีที่สุดและความเมตตา
คำถามก็คือวิธีการที่จะสร้าง bodhicitta? ปัญหาสำคัญที่น่าจะเป็นที่
ความเมตตาจะต้องรวมกับสำนึกของความว่างเปล่าของแนวคิดและ
. สิ่งมีชีวิตที่
บัญชีคลาสสิกของ bodhicitta, คำอธิบายวิธีการปลูกฝังความคิดของ
การตรัสรู้, พบในBodhicaryāvatāra Santideva ของ (BCA 8: 89 -118; เธอร์แมน
1996, 152-155) Santideva เริ่มต้นที่เราได้เห็นโดยใคร่ครวญ-equality‖ของ
สิ่งมีชีวิตทั้งหมดกับตัวเองในไม่มีใครที่อยากจะได้สัมผัสกับความทุกข์ทรมาน ขึ้นไปยัง
จุดที่เขาจะใช้อาร์กิวเมนต์ทั่วไปที่สามารถพบได้ง่ายในระบบนิเวศลึก เขา
จากนั้นก็จะแนะนำอย่างไรว่าวิธีที่เรากำหนดความทุกข์เป็นของเราเองหรือเป็น
ที่อยู่ในประเภทอื่น ๆ จะค่อนข้างเปล่าและไม่รับรอง จะกลายเป็นความเจ็บปวดทนไม่ได้
เขาอ้างว่าเพียงเพราะผมระบุว่าเป็น-mine‖ (BCA 8: 92) และดังนั้นถ้าผมเอาขึ้น
ความทุกข์ทรมานสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ เป็นของตัวเองถ้าผม -identified ปวดของพวกเขาเป็นเหมือง‖พวกเขาจะ
กลายเป็น ทนไม่ได้มากเกินไป ในฐานะที่มีความแตกต่างระหว่างความทุกข์ของตัวเองและของไม่มี
คนอื่น ๆ Santideva ไปที่ผมต้องช่วยคนอื่นเช่นเดียวกับที่ผมจะช่วยให้ตัวเอง ดังนั้นอะไร
พิเศษเกี่ยวกับฉันว่าฉันมุ่งมั่นเพื่อความสุขของฉันคนเดียว‖เขาถาม (BCA 8: 95).
เขาสนับสนุนเรื่องนี้ผ่านน่าสนใจให้กับความว่างเปล่าของตัวเอง ถ้ามันเป็น
เหตุผลที่จะคำนึงถึงเฉพาะความทุกข์ทรมานที่ได้รับผลกระทบเราโดยตรงที่เขาพูดแล้ว
จะมีจุดในการกังวลเกี่ยวกับอนาคตของเราเป็นอยู่ที่ดี (BCA 8: 97-98) ในอื่น ๆ
คำ Santideva ปฏิเสธที่นี่ว่ามีความเป็นตัวเองอย่างต่อเนื่องที่ยังคงอยู่ตลอด
หลักสูตรของอายุการใช้งาน อีกครั้งอาการปวดเท้าของ -The ไม่hand's‖ Santideva อ้างและ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นที่มีอยู่กับ svabh อุบาสก VA , ตัวอย่างเช่นเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์
จากตัวเอง ฉันอาจจะตั้งครรภ์ของความสุขและความทุกข์ ในเงื่อนไขที่คล้ายกันนั่นคือ
เป็นที่สุดจริง ในแบบฟอร์มนี้ญาติของความห่วงใย ผมเห็นตัวเองในฐานะตัวแทนและผมมีแนวคิดของความรู้สึกและการกระทำที่‗ของฉัน ' มีมักจะหวังว่าฉันจะ
สำเร็จหรืออื่น ๆบาง บอบบาง ส่วนได้เสีย และแม้บางครั้งสิ่งที่แนบมาแข็งแรง

ผล ซึ่งนำเรื่องศักดิ์ศรีหรือความละอายในสิ่งที่ฉันคิดว่าจะเป็น‗ทำ ' ทั้งหมด
นี้แน่นอนเป็นของจริงตามปกติ ทั้งบนมืออื่น ๆที่เป็นประสบการณ์
ของความรักและความเมตตาของพระโพธิสัตว์ด้วยสำนึกของ
ความว่างเปล่าของสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น‗ ' ที่มีความสุขเขา ปรารถนา ของ‗พระโพธิสัตว์ ' ตัวเองและ
ของความสุขมาก‗ ' ที่เขาโฆษณา และ‗ทุกข์ ' เขาป้องกัน . ไม่มี และไม่ยึดติด
ความคาดหวังผลลัพธ์ในความรักที่ดีที่สุดและความเมตตา
คำถามแล้ว คือว่ามีทั้งสร้างขึ้น ? ปัญหาที่สำคัญดูเหมือนว่า
เมตตาต้องรวมกับการรับรู้ของความว่างเปล่า แนวคิดและรูปธรรม
.
บัญชีคลาสสิกของทั้ง คำอธิบายของวิธีการปลูกฝังจิตใจของ
ธรรม พบในŚā ntideva อุบาสกอุบาสก bodhicary ภาษีมูลค่าเพิ่มรา ( BCA ) 8 : 89 118 ; เธอร์แมน
1996 152 ( 155 ) Śā ntideva เริ่มต้น อย่างที่เราได้เห็น โดยคิด‖
ผมอยากความเสมอภาคของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดด้วยตัวเขาเองในที่ที่ไม่มีใครอยากประสบความทุกข์ ถึงจุดนี้
, เขาใช้วิธีอาร์กิวเมนต์ที่อาจจะพบได้ในนิเวศวิทยาลึก เขา
แล้วไปให้ อย่างไรก็ตาม ทางเรากำหนดทุกข์ของเราเองหรือเป็น
อื่นๆค่อนข้างให้เปล่า และไม่ . ทนเจ็บไม่ได้
เขาเรียกร้องเพียงเพราะฉันระบุว่าผมอยากของฉัน‖ ( BCA 8 : 92 ) และดังนั้นถ้าผมเอาขึ้น
มนุษย์อื่นทุกข์ของตัวเอง ถ้าผมอยากระบุความเจ็บปวดของพวกเขาเป็นเหมือง‖พวกเขา
กลายเป็นเหลือทนเกินไป มีความแตกต่างระหว่างความทุกข์ของตัวเอง และของผู้อื่นŚā
, ntideva ก็ต้องช่วยคนอื่น ๆ เหมือนที่ชั้นจะช่วยเอง ผมอยากมีอะไรดังนั้นพิเศษเกี่ยวกับ
ฉันมุ่งมั่นเพื่อความสุขของฉันคนเดียว ‖เขาถาม ( BCA 8
: 95 )เขาสนับสนุนอาร์กิวเมนต์นี้ผ่านดูดความว่างของตนเอง ถ้ามันสมเหตุสมผลที่จะเข้าบัญชี
เท่านั้นที่ทุกข์ ที่มีผลต่อเราโดยตรง เขาบอกว่า งั้น
จะไม่มีจุดในกังวลเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของเราในอนาคต ( BCA 8 : 97 - 98 ) ในคำอื่น ๆ
, Śā ntideva ปฎิเสธ นี่ ที่ มีอย่างต่อเนื่องด้วยตนเองที่อดทนตลอด
แน่นอนของชีวิต อีกครั้งผมอยากเป็นคือไม่ปวดเท้าของ‖มือŚāและ
ntideva เรียกร้อง