The New Painting (2000-2004)«Photog

The New Painting (2000-2004)
«Photography is the new painting», said my friend Edda Jonsdottir, director of i8 gallery in Reykjavik. With this somewhat provocative sentence in mind in June 2000 I started my still ongoing series, “The New Painting.” I use contemporary means of expression (large format color photography), but I owe a lot to the aesthetics of classical figurative painting. With the camera I try to approach the same problems that painters have been dealing with for centuries: light, color, composition, figures in space, projection of the three-dimensional into the two-dimensional. I find these questions fundamental in all visual arts.

The subject matters come from my close surroundings - from where I live, where I travel, with whom I share my time. The images fall into two categories: landscapes, notably the Horizon works (called Horizons, Low Horizons, and Very Low Horizons, depending on the division of the picture plane), and works with the human figure.

Like in my earlier work, I frequently use myself as a model. However, these new works escape from the inherent problem of self-portraiture, the problem of «representing oneself». They do not aim at drawing a psychological portrait of the subject, but rather presenting him/her as an object of investigation, not for the inner properties but for the external ones. The person in the picture is a model, in the same sence as painters have been using models. The human figure offers endless possibilities. How do the figures interact with space and with each other? How does the light reveal the form? What happens if the direction of the gaze changes? The human body in its beauty and its banality never stops to fascinate me.

It is important to me to combine these two categories of work. I like formal simplicity; the landscapes constructed of only a few lines function as resting places for the spectator. The works in “The New Painting” search for beauty and are motivated by it, even if «beauty» might be considered controversial in contemporary art.

Elina Brotherus. Paris, April 2001

The colours of a photographic print are not given; the "correct" answer is not hidden in the negative. It is surprising how much can be done in the darkroom. Choosing the colour of the sky can be just as arbitrary as choosing among pigments of oil paint. This came like a revelation to me when working on the The New Painting. All there is, is a vague impression of "how it was" on the location, and a choise that has to be made by the artist when printing. This is why I have started to take notes, in the spirit of Bonnard, in order to remember what things looked like.

Photography, unlike painting, has a direct link to the reality. This is both its enchantement and its curse. People tend to treat photographs as documents: who is this person, or where is that place? I would prefer that we pay more attention, not only to the subject matter itself, but to how it is shown: what visual choises has the artist made, how has he/she solved certain problems, what is the structure of the image, the mood of it, how are the colours tuned? How does it affect us as viewers?

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทาสีใหม่ (2000-2004)
«ภาพถ่ายเป็นภาพวาดใหม่», กล่าวว่า เพื่อนของฉัน Jonsdottir Edda ผู้อำนวยการของแกลลอรี่ i8 ที่เรคยาวิกด้วย ด้วยประโยคนี้ค่อนข้างเร้าใจในใจในเดือน 2000 มิถุนายน ผมเริ่มชุดของฉันอย่างต่อเนื่องยังคง "ใหม่ภาพ" ใช้วิธีร่วมสมัยของนิพจน์ (ถ่ายภาพสีขนาดใหญ่), แต่ฉันเป็นหนี้มากมายเพื่อความสวยงามของจิตรกรรมอุปมาคลาสสิก ด้วยกล้อง พยายามเข้าหาปัญหาเดียวกันที่มีการจัดการกับชื่อจิตรกรในศตวรรษ: แสง สี องค์ประกอบ ตัวเลขในช่องว่าง ฉายภาพของแบบสามมิติเป็นแบบสองมิติ พบคำถามเหล่านี้ในทุกภาพศิลปะพื้นฐาน

เรื่องเรื่องมาจากบรรยากาศของฉันปิด - จากที่ผมอาศัยอยู่ ที่เดินทาง มีใครที่ฉันใช้เวลาของฉัน ภาพแบ่งออกเป็นสองประเภท: ภูมิ ทัศน์ ยวดขอบเขตงาน (เรียกว่าฮอลิซันส์ ฮอลิ ซันส์ต่ำ และมากต่ำฮอลิ ซันส์ ขึ้นอยู่กับกองบินรูปภาพ), และทำงานกับมนุษย์รูปนั้น

เหมือนในผลงานก่อนหน้านี้ของฉัน ฉันมักใช้ตัวเองเป็นแบบนั้น อย่างไรก็ตาม งานใหม่เหล่านี้หลบหนีจากปัญหาโดยธรรมชาติของตนเอง-portraiture ปัญหา «แสดงตัว» พวกเขาไม่จุดมุ่งหมาย ที่การวาดภาพจิตใจของเรื่อง นำเสนอทราบถึงรายละเอียดค่อนข้าง เป็นวัตถุสอบสวน ไม่สมบัติภายใน แต่ สำหรับคนภายนอก บุคคลในภาพเป็นรุ่น ใน sence เดียวกันเป็นชื่อจิตรกรได้ใช้แบบจำลอง รูปมนุษย์มีจบ วิธีทำตัวเลขโต้ตอบ กับพื้นที่ และกัน แสงไม่เหมาะแบบวิธีใด เกิดอะไรขึ้นถ้าเปลี่ยนทิศทางของสายตา ร่างกายมนุษย์ในความสวยงามและ banality ที่ไม่เคยหยุดเคลิบเคลิ้ม me.

จึงควรให้รวมสองประเภทนี้ทำงาน ชอบความเรียบง่ายอย่างเป็นทางการ ภูมิประเทศของเฉพาะบางสินค้าเป็นสถานพักผ่อนสำหรับการแข่งขัน ทำงานใน "ทาสีใหม่" ค้นหาความงามและมีแรงจูงใจจากนั้น แม้ว่าอาจจะพิจารณา «ความงาม» แย้งในสมัย art.

ทอี Brotherus ปารีส 2001 เมษายน

ไม่ได้สีของภาพพิมพ์ ไม่มีซ่อนคำตอบ "ถูกต้อง" ในการลบ มันไม่น่าแปลกใจเท่าใดสามารถทำใช้ เลือกสีของท้องฟ้าได้เพียงเท่ากำหนดเป็นการเลือกระหว่างสีของสีน้ำมัน นี้เช่นเปิดเผยกับผมเมื่อทำงานกับภาพใหม่ที่มา ทั้งหมดที่มี เป็นความประทับใจที่คลุมเครือของ "ว่ามันเป็น" ตำแหน่งที่ตั้ง และ choise ที่ทำ โดยศิลปินเมื่อพิมพ์ นี่คือเหตุผลที่ผมได้เริ่มจดบันทึก จิตวิญญาณของ Bonnard การจดจำสิ่งใดดู เหมือนกัน

ถ่ายภาพ ซึ่งแตกต่างจากจิตรกรรม มีการเชื่อมโยงโดยตรงกับความเป็นจริง ของ enchantement และสาปแช่งมันอยู่ คนมักจะ ถือว่าภาพถ่ายเป็นเอกสาร: คนคนนี้ หรือที่สถานที่หรือไม่ ฉันชอบว่า เราให้ความสำคัญ ไม่เพียงแต่เรื่องตัวเอง แต่วิธีแสดง: ศิลปินทำการใด choises ภาพ วิธีมีเขาแก้ไขปัญหาบางอย่าง อะไรคือโครงสร้างของรูป อารมณ์ของมัน วิธีมีสีปรับ ไม่ได้กระทบเราเป็นผู้ชม?

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ภาพวาดใหม่ ( 2543-2547 ) การถ่ายภาพ
«เป็น»ภาพวาดใหม่ บอกว่าเพื่อนเอ็ดด้า jonsdottir , ผู้อำนวยการของหอศิลป์ในครัวเรกยะวิก กับประโยคที่ค่อนข้างเร้าใจนี้ไว้ในเดือนมิถุนายน 2000 ผมเริ่มชุดยังคงต่อเนื่องของฉัน " ภาพใหม่ ผมใช้วิธีร่วมสมัยของการแสดงออก ( การถ่ายภาพสีรูปแบบขนาดใหญ่ ) แต่ผมเป็นหนี้เยอะมากกับความสวยของภาพที่ใช้คลาสสิกกับกล้องที่ผมพยายามเข้าหาปัญหาเดียวกันที่จิตรกรได้จัดการกับหลายศตวรรษ : แสง สี องค์ประกอบ ตัวเลขในช่องว่าง โปรเจคเตอร์ของสามมิติใน 2 มิติ ผมเจอคำถามพื้นฐานในทัศนศิลป์ทั้งหมดเหล่านี้

เรื่องวิชามาจากสภาพแวดล้อมที่ปิดของฉันจากที่ผมอยู่ ซึ่งผมเดินทางกับใคร ฉันมีเวลาของฉันภาพที่ตกอยู่ในสองประเภท : ภูมิทัศน์ อาทิ ขอบฟ้าทำงาน ( เรียกว่าขอบเขตต่ำ และต่ำมาก ( ( ขึ้นอยู่กับส่วนของภาพเครื่องบิน ) และทำงานกับคนรูป

ชอบในงานก่อนหน้านี้ของฉัน ฉันมักใช้ตัวเองเป็นแบบ อย่างไรก็ตาม ผลงานใหม่เหล่านี้หนีจากปัญหาที่แท้จริงของเพลงด้วยตนเอง ปัญหาของ«แทนตัวเอง» .พวกเขาไม่ได้มุ่งที่การวาดภาพแนวจิตวิทยาของเรื่อง แต่ให้เขา / เธอที่เป็นวัตถุของการสอบสวน ไม่ใช่สมบัติภายใน แต่สำหรับภายนอก บุคคลในภาพที่เป็นรูปแบบในเส้นเดียวกัน เป็นจิตรกรได้ใช้รุ่น รูปของมนุษย์มีความเป็นไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด ทำไมตัวเลขที่โต้ตอบกับพื้นที่และกับแต่ละอื่น ๆ ?ทำไมแสงเปิดเผยรูปแบบ ? เกิดอะไรขึ้นถ้าทิศทางของการเปลี่ยนแปลง ? ร่างกายมนุษย์ ในความงามและความน่าเบื่อ ไม่เคยหยุดที่จะตรึงใจฉัน

มันสำคัญสำหรับฉันที่จะรวมทั้งสองประเภทของงาน ผมชอบแบบเรียบง่าย ; ภูมิทัศน์ที่สร้างเพียงไม่กี่บรรทัด ฟังก์ชั่น เป็นสถานที่พักผ่อน เพื่อชมผลงานใน " ภาพใหม่ " ค้นหาความงามและมีแรงจูงใจจากมัน ถ้า«ความงาม»อาจถือว่าขัดแย้งในศิลปะร่วมสมัย brotherus

น่า . ปารีส , เมษายน 2001

สีพิมพ์ภาพถ่ายไม่ได้รับ ; " ถูกต้อง " ตอบไม่ได้ซ่อนอยู่ในทางลบ มันน่าแปลกใจเท่าไหร่ที่สามารถทำได้ในห้องมืดการเลือกสีสันของท้องฟ้าได้เพียงเป็นหนึ่งที่เลือกระหว่างสีน้ำมันสี นี้ก็เหมือนการเปิดเผยฉันเมื่อทำงานบนใหม่ จิตรกรรม ทั้งหมดที่มีก็คือความประทับใจที่คลุมเครือของ " มัน " ในสถานที่และเป็น choise นั้นต้องทำโดยศิลปินเมื่อพิมพ์ นี่คือเหตุผลที่ผมเริ่มจดบันทึกในจิตวิญญาณของบงนาร์ด ,เพื่อที่จะจำสิ่งที่ดูเหมือน

ถ่ายภาพ เหมือนภาพวาด มีการเชื่อมโยงโดยตรงกับความเป็นจริง นี้เป็นทั้ง enchantement และสาปแช่งของ ผู้คนมักจะทำกับภาพถ่ายเอกสาร : คนๆนี้เป็นใคร หรือ สถานที่นั้นคือที่ไหน ? ฉันชอบที่เราสนใจมากขึ้น ไม่เฉพาะเรื่องตัวเอง แต่ถึงยังไงก็จะแสดงภาพ มีอะไร choises ศิลปินทำแล้วเขา / เธอแก้ไขปัญหาบางอย่าง อะไรคือโครงสร้างของภาพ อารมณ์ของมัน ว่าเป็นสีใหม่ ? แล้วมันมีผลต่อเราในฐานะผู้ชม