IntroductionVirtually no topic in c

Introduction
Virtually no topic in contemporary public policy is more contested or more
potentially consequential than the impact of globalization. The balance of opinion
would certainly suggest that there is a strong prima facie case for seeing globalization
and public policy as antagonistic—the extent of globalization, for many, being an
index of the retrenchment of public policy, at least at the national level. A variety of
more or less plausible mechanisms for this tension between globalization and public
policy can be pointed to. In particular, globalization is seen to challenge the public
nature of (domestic) public policy by summoning a series of non-negotiable, external,
and largely economic imperatives that must be appeased in a technically proWcient
manner if good economic performance is to be maintained, whatever the cost
in terms of democratic accountability. Similarly, globalization is seen as the enemy of
policy, public or otherwise, in the sense that it is seen to dictate policy choices whilst
itself being beyond the capacity of domestic political actors to control. Yet none of
this is uncontested. In this chapter my aim is to unpack the notion of globalization,
considering the diverse ways in which globalization might be seen as antithetical to
public policy, before turning to a review of the empirical evidence and the debate that
it has generated. I conclude by suggesting that although globalization and public
policy can be seen as antithetical in a variety of respects, this is less a consequence of
the direct and necessary constraints globalization is seen to impose than it is a
consequence of more political and contingent factors—in short, the constraints of
globalization are as much as anything else, what political actors make of them. I also
suggest that if globalization is antithetical to public policy, then it is only antithetical

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนะนำแทบไม่มีหัวข้อในนโยบายสาธารณะร่วมสมัยเป็นเพิ่มเติมจากทั้งหมดหรือมากกว่าอาจจำเพาะมากกว่าผลกระทบของโลกาภิวัตน์ ยอดดุลของความคิดแน่นอนแนะนำว่า มีความแข็งแกร่ง prima facie กรณีเห็นโลกาภิวัตน์และนโยบายสาธารณะที่เป็นไม้เบื่อไม้ – ขอบเขตของโลกาภิวัตน์ สำหรับหลาย ๆ คน มีการดัชนีของการตัดทอนนโยบายสาธารณะ น้อยระดับชาติ ความหลากหลายของกลไกนี้ความตึงเครียดระหว่างโลกาภิวัตน์และประชาชนเป็นไปได้น้อยสามารถชี้นโยบายการ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง โลกาภิวัตน์เห็นท้าทายประชาชนลักษณะของนโยบายสาธารณะ (ในประเทศ) โดยการอัญเชิญของ หล่วยไม่ ภาย นอกและ imperatives เศรษฐกิจส่วนใหญ่ที่ต้อง appeased ในแบบเทคนิค proWcientลักษณะว่าประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจดีต้องรักษา ต้นทุนใดในความรับผิดชอบประชาธิปไตย ในทำนองเดียวกัน โลกาภิวัตน์ถูกมองว่าเป็นศัตรูของนโยบาย สาธารณะ หรือ อื่น ๆ ในแง่ที่ว่า เห็นบอกตัวเลือกนโยบายในขณะที่เองกำลังเกินความสามารถของนักแสดงทางการเมืองภายในประเทศเพื่อควบคุม ยังไม่มีuncontested อยู่ ในบทนี้ จุดมุ่งหมายของฉันคือแยกความหมายของโลกาภิวัตน์พิจารณาวิธีหลากหลายอาจเห็นโลกาภิวัตน์เป็น antithetical เพื่อนโยบายสาธารณะ ก่อนเปิดการทบทวนหลักฐานประจักษ์และการอภิปรายที่ได้สร้างขึ้น ผมสรุป โดยการแนะนำที่แม้ว่าโดยรวมและประชาชนนโยบายสามารถมองเห็นเป็น antithetical หลายประการ นี้จะน้อยลงเป็นผลมาจากโลกาภิวัตน์โดยตรง และจำเป็นข้อจำกัดจะเห็นได้การกำหนดเป็นผลมาจากปัจจัยทางการเมืองมากขึ้น และผูกพันกับ — ในระยะสั้น ข้อจำกัดของโลกาภิวัตน์ได้ถึงสิ่งใด สิ่งแสดงทางการเมืองทำให้พวกเขา ฉันยังแนะนำที่ว่าโลกาภิวัตน์ antithetical นโยบายสาธารณะ แล้วมันจะ antithetical

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนำแทบไม่มีหัวข้อในการกำหนดนโยบายสาธารณะร่วมสมัยเข้าร่วมประกวดมากขึ้นหรือมากขึ้นเป็นผลสืบเนื่องที่อาจเกิดขึ้นมากกว่าผลกระทบของโลกาภิวัตน์ ความสมดุลของความเห็นที่แน่นอนจะชี้ให้เห็นว่ามีกรณีเบื้องต้นที่แข็งแกร่งสำหรับการเห็นโลกาภิวัตน์และนโยบายสาธารณะเป็นปฏิปักษ์-ขอบเขตของโลกาภิวัตน์สำหรับหลายๆ คนที่เป็นดัชนีของการตัดทอนนโยบายสาธารณะอย่างน้อยในระดับชาติ ความหลากหลายของกลไกที่เป็นไปได้มากขึ้นหรือน้อยกว่าสำหรับความตึงเครียดระหว่างโลกาภิวัตน์และประชาชนนี้นโยบายสามารถชี้ไปที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งโลกาภิวัตน์จะเห็นที่จะท้าทายประชาชนธรรมชาติของ (ในประเทศ) นโยบายสาธารณะโดยเรียกชุดของการเจรจาไม่เป็นภายนอกและตอบสนองความต้องการทางเศรษฐกิจส่วนใหญ่ที่จะต้องสงบในproWcient เทคนิคลักษณะถ้าประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจที่ดีคือการได้รับการรักษาสิ่งที่มีค่าใช้จ่ายในแง่ของความรับผิดชอบในระบอบประชาธิปไตย ในทำนองเดียวกันโลกาภิวัตน์ถูกมองว่าเป็นศัตรูของนโยบายสาธารณะหรืออย่างอื่นในแง่ที่ว่ามันจะเห็นตัวเลือกที่จะกำหนดนโยบายในขณะที่ตัวเองเป็นเกินความจุของนักแสดงทางการเมืองในประเทศในการควบคุม ไม่มีผู้ใดในนี้ไม่มีใครโต้แย้ง ในบทนี้จุดมุ่งหมายของฉันคือการแกะความคิดของโลกาภิวัตน์พิจารณาวิธีการที่หลากหลายในการที่โลกาภิวัตน์อาจจะถูกมองว่าเป็นถือเป็นนโยบายสาธารณะก่อนจะหันไปทบทวนหลักฐานเชิงประจักษ์และการอภิปรายที่ได้สร้าง ผมขอสรุปโดยบอกว่าถึงแม้จะโลกาภิวัตน์และประชาชนนโยบายสามารถมองเห็นเป็นถือในหลากหลายประการนี้เป็นน้อยลงเป็นผลมาจากข้อจำกัด ทางตรงและจำเป็นโลกาภิวัตน์จะเห็นที่จะกำหนดเกินกว่าที่จะเป็นผลมาจากปัจจัยในทางการเมืองและผูกพันมากขึ้นระยะสั้น จำกัด ของโลกาภิวัตน์ที่มีมากที่สุดเท่าที่สิ่งอื่นใดสิ่งที่ทำให้นักแสดงทางการเมืองของพวกเขา ฉันยังแนะนำว่าถ้าเป็นโลกาภิวัตน์ถือเป็นนโยบายสาธารณะแล้วมันก็เป็นเพียงถือ