It's ok babe, come on" Louis said s

It's ok babe, come on" Louis said shakily helping Harry to his feet. He helped him put on his brown boots and did up the laces for him.

"Hurry Lou" Harry mumbled clutching onto his stomach.

Louis tried to calm himself down but it wasn't working. Inside his heart was pumping heavily and it felt like there where thousands of butterflies in his stomach.

He helped Harry to carefully get out the house and buckled him into his seat. He threw the overnight bag in the back then jumped into the drivers seat.

"Hurry, hurry, hurry" Harry kept mumbling to himself making Louis worried.

"I'll be as quick as I can babe" Louis promised.

He picked up Harry's hand and gently kissed it before reversing out of their spot and zooming down the street.

It wasn't long until the cars in front started to slow down and eventually come to a halt.


"What?!" Louis shouted flinging his arms up in frustration.


He beeped his horn with no luck. There was a traffic jam and it looks like it wasn't moving, at all.


Harry let out a loud scream causing Louis to jump. He looked over at Harry and his eyes widened.


Harry was gripping onto the car seat. His face was red and scrunched up and his breath was quick and raspy.


"Lou.." Harry mumbled.


"Y-yeah?" Louis whispered.


"There coming, now" he murmured before getting another strong contraction causing him to bite down on his lip.


"Oh god, how quick do you think-" but Louis was cut off but Harry screaming out in pain.


"Fast, I think the first one is crowning" Harry groaned.


Louis looked over at the traffic. He saw police and two messed up cars way in front so he knew they weren't going anywhere.


He took the keys out of the car and started to undo his seat belt. Harry gave him a confused look sill clutching into his throbbing bump.


"What are you- ouch! d-doing?" He croaked as the contractions got closer and closer..


"Well, it's obvious that we aren't going to make it to the hospital so your going to have to have them in here" Louis said shakily.


Harry didn't argue, he just simply nodded knowing that Louis was right.


He let Louis help him into the back seat where he laid down and bent his knees up so Louis could sit down and help the babies out.


Louis tugged down Harry's damp sweat pants and threw them on the front seat and thanked the gods that their windows where dark, one way glass.


"Ok Harry, on your next contraction you need to push down" Louis said slowly.


Harry nodded and it wasn't long until another ripping contraction coursed through him causing him to push down and let out a shriek.


Louis placed his fingers on the top of the head and guided it as it slipped out into the world.


"Well done babe, just a few more" Louis smiled proudly.


"Oh god" Harry mumbled before feeling more cramps.


He pushed down again gripping onto the car seat and letting tears brim his eyes. Slowly each shoulder came out causing Harry to throw his head back and start to breath heavily.


"Two more Harry and the first one will be here" Louis cheered.


Harry let out a loud groan and pushed and pushed with all his power until the baby finally slipped out into Louis arms.


"It's a boy" Louis whispered.


Harry breathed a small smile and looked down at his son.


"He's perfect" Harry said softly.


He wiped the sweat from his forehead and slowly breathed through his nose then out his mouth trying to calm down.


Louis placed the boy down in-between Harry's legs then leaned into the front and started to rummage through his bag until he found a pocket knife he kept with him for emergencies. He never thought this would be one of them.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จึงตกลง babe โธ่ " Louis กล่าวว่า shakily ช่วยแฮร์รี่เท้าของเขา เขาช่วยให้เขาใส่รองเท้าสีน้ำตาลของเขา และได้ขึ้น laces ที่เขา"รีบลู" แฮร์รี่ mumbled กำลงท้องของเขาLouis พยายามสงบตัวเองลง แต่มันไม่ทำงาน ภายในหัวใจของเขาถูกสูบมาก และมันรู้สึกเหมือนมีที่พันผีเสื้อในท้องของเขาเขาช่วยแฮร์รี่จะได้รับบ้านอย่างระมัดระวัง และงอโค้งเขาไปนั่งของเขา เขาโยนถุงแอร์พอร์ตโอเวอร์ไนท์หลัง จากไปนั่งควบคุม"รีบ รีบ รีบ" แฮร์รี่เก็บ mumbling ตนเองทำให้ Louis กังวลLouis สัญญาว่า "จะเป็นอย่างรวดเร็วเท่าที่ฉันสามารถ babe"เขารับมือของแฮร์รี่ และค่อย ๆ รั้งมาก่อนกลับออกจากจุดเริ่มต้นของพวกเขา และย่อลงบนถนนมันไม่ได้ยาวจนกว่ารถยนต์ในหน้าเริ่มช้าลง และในที่สุดก็มาสะดุดหยุดชะงัก"อะไร!" Louis ตะโกน flinging แขนของเขาขึ้นในแห้วเขา beeped ฮอร์นเขา มีโชคไม่ มีการจราจรติดขัด และเหมือนว่าจะไม่ย้าย เลยแฮร์รี่ให้ออกกรี๊ดเสียงดังทำให้ Louis โลด เขามองไปที่แฮร์รี่และตา widenedแฮร์รี่ถูกจับยึดไว้บนเบาะรถ ใบหน้าของเขาเป็นสีแดง และท้อขึ้นและลมหายใจของเขาอย่างรวดเร็ว และ raspy "เล่า..." แฮร์รี่ mumbled"Y-ใช่หรือไม่" Louis เกมส์"มีมา ตอนนี้" เขา murmured ก่อนที่จะหดตัวแรงอีกที่เขาขบกัดลงบนลิของเขาก่อให้เกิดการ"โอ้ พระเจ้า ด่วนวิธีทำคุณคิดว่า--" แต่ Louis ถูกตัดแต่แฮร์รี่กรีดร้องออกอาการเจ็บปวด"Fast, I think the first one is crowning" Harry groaned. Louis looked over at the traffic. He saw police and two messed up cars way in front so he knew they weren't going anywhere.He took the keys out of the car and started to undo his seat belt. Harry gave him a confused look sill clutching into his throbbing bump."What are you- ouch! d-doing?" He croaked as the contractions got closer and closer.."Well, it's obvious that we aren't going to make it to the hospital so your going to have to have them in here" Louis said shakily.Harry didn't argue, he just simply nodded knowing that Louis was right.He let Louis help him into the back seat where he laid down and bent his knees up so Louis could sit down and help the babies out.Louis tugged down Harry's damp sweat pants and threw them on the front seat and thanked the gods that their windows where dark, one way glass."Ok Harry, on your next contraction you need to push down" Louis said slowly.Harry nodded and it wasn't long until another ripping contraction coursed through him causing him to push down and let out a shriek.Louis placed his fingers on the top of the head and guided it as it slipped out into the world."Well done babe, just a few more" Louis smiled proudly."Oh god" Harry mumbled before feeling more cramps.He pushed down again gripping onto the car seat and letting tears brim his eyes. Slowly each shoulder came out causing Harry to throw his head back and start to breath heavily."Two more Harry and the first one will be here" Louis cheered.Harry let out a loud groan and pushed and pushed with all his power until the baby finally slipped out into Louis arms."It's a boy" Louis whispered.Harry breathed a small smile and looked down at his son."He's perfect" Harry said softly.He wiped the sweat from his forehead and slowly breathed through his nose then out his mouth trying to calm down.Louis placed the boy down in-between Harry's legs then leaned into the front and started to rummage through his bag until he found a pocket knife he kept with him for emergencies. He never thought this would be one of them.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันเป็นทารกตกลงมาใน "หลุยส์กล่าวว่าตัวสั่นช่วยให้แฮร์รี่ไปที่เท้าของเขา. เขาช่วยให้เขาใส่รองเท้าสีน้ำตาลของเขาและได้ขึ้นเชือกผูกรองเท้าสำหรับเขา. "รีบลู" แฮร์รี่พึมพำกำลงบนท้องของเขา. หลุยส์พยายามที่จะสงบตัวเองลง แต่ มันก็ไม่ได้ทำงาน. ภายในหัวใจของเขาได้รับการสูบน้ำอย่างหนักและมันรู้สึกเหมือนมีที่พันของผีเสื้อในท้องของเขา. เขาช่วยแฮร์รี่อย่างรอบคอบได้รับการออกบ้านและ buckled เขาเข้าไปในที่นั่งของเขา. เขาโยนถุงค้างคืนในด้านหลังแล้ว กระโดดลงไปในที่นั่งคนขับ. "รีบรีบรีบ" แฮร์รี่เก็บไว้พึมพำกับตัวเองทำให้หลุยส์เป็นห่วง. "ฉันจะเป็นอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่ฉันสามารถไร้เดียงสา" หลุยส์สัญญา. เขาหยิบขึ้นมามือของแฮร์รี่และค่อยๆจูบก่อนที่จะกลับออกมาจาก จุดและซูมไปตามถนนของพวกเขา. มันไม่ได้นานจนกว่ารถยนต์ในด้านหน้าเริ่มที่จะชะลอตัวลงและในที่สุดก็มาหยุด. "สิ่งที่ ?!" หลุยส์ตะโกนเหวี่ยงแขนของเขาขึ้นในแห้ว. เขา beeped ฮอร์นของเขาโชคไม่ . มีการจราจรติดขัดเป็นและดูเหมือนว่ามันก็ไม่ได้ย้ายที่ทั้งหมด. แฮร์รี่ให้ออกกรีดร้องดัง ๆ ที่ก่อให้เกิดหลุยส์ที่จะข้ามไป เขามองไปที่แฮร์รี่และดวงตาของเขากว้างขึ้น. แฮร์รี่ถูกจับลงบนที่นั่งรถ ใบหน้าของเขาเป็นสีแดงและ scrunched ขึ้นและลมหายใจของเขาได้อย่างรวดเร็วและแหบพร่า. "ลู .. " แฮร์รี่พึมพำ. "Y-ใช่?" หลุยส์กระซิบ. "มีมาตอนนี้" เขาบ่นก่อนที่จะได้รับอีกหดตัวที่แข็งแกร่งทำให้เขาจะกัดลงบนริมฝีปากของเขา. "โอ้พระเจ้าวิธีที่รวดเร็วคุณ think-" หลุยส์ แต่ถูกตัดออกไป แต่แฮร์รี่กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด. "Fast ผมคิดว่าคนแรกที่ยอด "แฮร์รี่คราง. หลุยส์มองไปที่การจราจร เขาเห็นตำรวจและสอง messed up รถทางด้านหน้าเพื่อให้เขารู้ว่าพวกเขาไม่ได้ไปทุก. เขาเอากุญแจออกจากรถและเริ่มที่จะยกเลิกเข็มขัดนิรภัยของเขา แฮร์รี่ให้เขาดูสับสนกำธรณีประตูเข้าไปชนสั่นของเขา. "อะไรคือ you- อุ๊ย! d-ทำอะไร" เขา croaked เป็นหดตัวได้ใกล้ชิดและใกล้ชิด .. "ดีก็เห็นได้ชัดว่าเราจะไม่ได้ไปทำให้มันไปที่โรงพยาบาลเพื่อให้คุณจะต้องมีพวกเขาที่นี่" หลุยส์กล่าวว่าตัวสั่น. แฮร์รี่ไม่ได้เถียงเขา เพียงแค่พยักหน้าก็รู้ว่าหลุยส์ที่ถูกต้อง. เขาปล่อยให้หลุยส์ช่วยให้เขาเข้ามาในเบาะหลังที่เขาวางลงและงอเข่าของเขาขึ้นเพื่อให้หลุยส์จะนั่งลงและช่วยให้ทารกออก. หลุยส์ดึงลงกางเกงเหงื่อชื้นของแฮร์รี่และโยนพวกเขาใน ที่นั่งด้านหน้าและขอบคุณพระเจ้าที่ว่าหน้าต่างของพวกเขาที่มืดวิธีหนึ่งแก้ว. "แฮร์รี่ตกลงในการหดตัวต่อไปของคุณที่คุณต้องการที่จะผลักดันลง" หลุยส์บอกว่าช้า. แฮร์รี่พยักหน้าและหลังจากนั้นไม่นานจนกระทั่งอีกหดริปแผ่ซ่านผ่านเขาก่อให้เกิด เขาจะผลักดันลงและปล่อยให้เสียงกรีดร้องออกมา. หลุยส์วางนิ้วมือของเขาที่ด้านบนของหัวและนำมันเป็นมันหลุดออกมาในโลก. "ทำดีที่รักเพียงไม่กี่มากขึ้น" หลุยส์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ. "โอ้พระเจ้า" แฮร์รี่ พึมพำก่อนที่จะรู้สึกปวดมากขึ้น. เขาผลักลงมาอีกครั้งจับลงบนที่นั่งรถและให้เหว่ว้าน้ำตาในดวงตาของเขา ช้าไหล่ทั้งสองออกมาก่อให้เกิดแฮร์รี่จะโยนหัวของเขากลับมาและเริ่มที่จะหายใจอย่างหนัก. "แฮร์รี่อีกสองคนและเป็นคนแรกที่จะอยู่ที่นี่" หลุยส์กำลังใจ. แฮร์รี่ให้ออกคร่ำครวญดังและผลักดันและผลักดันด้วยพลังของเขาทั้งหมดจนกว่าทารก ในที่สุดก็หลุดออกไปในอ้อมแขนของหลุยส์. "มันเป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง" หลุยส์กระซิบ. แฮร์รี่หายใจรอยยิ้มที่มีขนาดเล็กและมองลงไปที่ลูกชายของเขา. "เขาเป็นที่สมบูรณ์แบบ" แฮร์รี่พูดเบา ๆ . เขาเช็ดเหงื่อจากหน้าผากและค่อยๆหายใจผ่านจมูกของเขาแล้วออก ปากของเขาพยายามที่จะสงบลง. หลุยส์วางเด็กลงในระหว่างขาของแฮร์รี่แล้วโน้มตัวเข้าหาด้านหน้าและเริ่มที่จะคุ้ยผ่านกระเป๋าของเขาจนกว่าเขาจะพบมีดพกพาที่เขาเก็บไว้กับเขาสำหรับกรณีฉุกเฉิน เขาไม่เคยคิดว่านี้จะเป็นหนึ่งในนั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไม่เป็นไรที่รัก มานี่ " หลุยส์พูดสั่นช่วยแฮรี่ไปที่เท้าของเขา เขาช่วยให้เขาใส่รองเท้าสีน้ำตาลของเขาแล้วขึ้นเชือกเลย

" รีบลู " แฮร์รี่พึมพำกำลงกระเพาะ

หลุยส์พยายามใจเย็นลง แต่มันไม่ทำงาน ภายในหัวใจของเขาสูบฉีดอย่างหนักและมันรู้สึกเหมือนมีซึ่งนับพันของผีเสื้อในท้องของเขา . . . . . .

เขาช่วยแฮร์รี่ให้รอบคอบออกจากบ้านและยุบเข้าไปในที่นั่งของเขา เขาโยนกระเป๋าค้างคืนในด้านหลัง แล้วกระโดดเข้าไปในนั่งของไดรเวอร์

" เร็วๆ " แฮร์รี่เอาแต่บ่นพรึมพรำกับตัวเองทำให้ หลุยส์ เป็นห่วง

" ชั้นจะเป็นอย่างรวดเร็วเท่าที่ฉันสามารถที่รัก " หลุยส์ สัญญา

เขาเลือกขึ้นมือของแฮร์รี่เบาๆ และจูบมัน ก่อนกลับออกมา ของจุดของพวกเขาและซูมลงถนน .

มันไม่ได้ยาวจนคันหน้าเริ่มชะลอลง และในที่สุดก็มาหยุด


" อะไร ? ! " หลุยส์ตะโกนเหวี่ยงแขนขึ้นในแห้ว


เขา beeped ของเขาเขาไม่มีโชค มีการจราจรแออัด และดูเหมือนจะไม่ได้ย้ายเลย


แฮร์รี่ให้ออกเสียงกรีดร้องทำให้หลุยส์ต้องกระโดด เขาก็มองมาที่แฮร์รี่ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง


แฮร์รี่ถูกจับลงบนเบาะรถใบหน้าของเขาก็แดงและบีบเข้าหากัน และลมหายใจของเขาอย่างรวดเร็ว และเสียงแหบ


" ลู . . . . . . . " แฮร์รี่พึมพำ


" ใช่มั้ย ? " หลุยส์กระซิบ


" มี มา แล้ว " เขาพึมพำก่อนจะแข็งแรงอีกตัวทำให้เขากัดลงบนริมฝีปากของเขา . . . . . .

" โอ้พระเจ้า วิธีที่รวดเร็วคุณคิดว่า " แต่หลุยส์ ถูกตัดขาด แต่แฮร์รี่กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด


" ฉันคิดว่าแรกอย่างรวดเร็ว หนึ่งคือเป็น " แฮร์รี่คราง .


หลุยส์มองไปที่การจราจร เขาเห็นตำรวจและสองขึ้นทางรถยนต์ด้านหน้าเพื่อให้เขารู้ว่าเขาไม่ได้ไปไหน


เขาเอากุญแจออกจากรถและเริ่มปลดกระดุมของเขา เข็มขัดนิรภัย แฮร์รี่ ทำให้เขาสับสน ดูยังกำเข้าชนเต้นของเขา


" คุณจะทำอะไร -- โอ๊ย ! d-doing ? " เขาตายขณะที่การหดตัวได้ใกล้ชิดและใกล้ชิด . . . . . . .

" แล้วมันชัดเจนว่า เราไม่ได้ไปถึงโรงพยาบาล ดังนั้น คุณจะต้องมีพวกเขาในนี้ " หลุยส์กล่าวว่า งก


แฮร์รี่ไม่ได้เถียง เขาเพียงแค่พยักหน้าทั้งที่รู้ว่าหลุยส์ถูก


เขาให้หลุยส์ช่วยเขาไปนั่งที่ที่เขานอนอยู่ และ งอเข่าแล้วหลุยส์จะนั่งลง และช่วยให้ทารกออก

.หลุยส์ ดึงลง แฮร์รี่ก็ชื้นเหงื่อกางเกงแล้วโยนไว้บนเบาะหน้า และขอบคุณพระเจ้าที่หน้าต่างของพวกเขาที่มืด วิธีหนึ่งแก้ว


" โอเค แฮร์รี่ ในของคุณ ถัดไปคุณต้องดันตัวลง " หลุยส์พูดช้าๆ


แฮร์รี่พยักหน้าและมันไม่ได้ยาวจนฉีกตัวอื่น จะผ่านเขา ทำให้เขาผลักลงและปล่อยออกมา

เสียงกรีดร้อง