Accounting for energy use by fishes

Accounting for energy use by fishes has been taking place for over 200 years. The original, and continuing gold standard for measuring energy use in terrestrial animals, is to account for the waste heat produced by all reactions of metabolism, a process referred to as direct calorimetry. Direct calorimetry is not easy or convenient in terrestrial animals and is extremely difficult in aquatic animals. Thus, the original and most subsequent measurements of metabolic activity in fishes have been measured via indirect calorimetry. Indirect calorimetry takes advantage of the fact that oxygen is consumed and carbon dioxide is produced during the catabolic conversion of foodstuffs or energy reserves to useful ATP energy. As measuring [CO2] in water is more challenging than measuring [O2], most indirect calorimetric studies on fishes have used the rate of O2 consumption. To relate measurements of O2 consumption back to actual energy usage requires knowledge of the substrate being oxidized. Many contemporary studies of O2 consumption by fishes do not attempt to relate this measurement back to actual energy usage. Thus, the rate of oxygen consumption (inline imageO2) has become a measurement in its own right that is not necessarily synonymous with metabolic rate. Because all extant fishes are obligate aerobes (many fishes engage in substantial net anaerobiosis, but all require oxygen to complete their life cycle), this discrepancy does not appear to be of great concern to the fish biology community, and reports of fish oxygen consumption, without being related to energy, have proliferated. Unfortunately, under some circumstances, these measures can be quite different from one another. A review of the methodological history of the two measurements and a look towards the future are included.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บัญชีสำหรับการใช้พลังงานโดยปลาได้รับการกว่า 200 ปี ต้นฉบับ และต่อเนื่องทองมาตรฐานในการวัดพลังงานที่ใช้ในสัตว์บกทั้งหลาย เป็นการเสียความร้อนจากปฏิกิริยาทั้งหมดของ กระบวนการที่เรียกว่า calorimetry โดยตรง Calorimetry ตรงไม่ง่าย หรือสะดวกในสัตว์บกทั้งหลาย และเป็นเรื่องยากมากในสัตว์น้ำ ดังนั้น เดิมและกิจกรรมที่เผาผลาญในปลาส่วนใหญ่ต่อมาวัดได้ถูกวัดผ่าน calorimetry ทางอ้อม Calorimetry ทางอ้อมใช้ประโยชน์จากความจริงที่ใช้ออกซิเจน และคาร์บอนไดออกไซด์ผลิตในระหว่างการแปลง catabolic กินหรือสำรองพลังงานให้พลังงาน ATP ที่มีประโยชน์ เป็นวัด [CO2] น้ำ ชายวัด [O2], ปลา calorimetric สุดทางอ้อมการศึกษาได้ใช้อัตราการใช้ O2 เพื่อเชื่อมโยงการวัด O2 ใช้กลับไปใช้จริงต้องรู้ของพื้นผิวที่ถูกออกซิไดซ์ หลายการศึกษาร่วมสมัยการใช้ O2 โดยปลาไม่พยายามที่จะเกี่ยวข้องกับวัดนี้ไปใช้จริง ดังนั้น อัตราการใช้ออกซิเจน (ไลน์ imageO2) ได้กลายเป็น วัดในสิทธิของตนเองที่ไม่จำเป็นต้องพ้องกับอัตราการเผาผลาญ เนื่องจากปลาทั้งหมดยังมี obligate aerobes (ส่วนร่วมใน anaerobiosis สุทธิพบปลาจำนวนมาก แต่ทั้งหมดต้องมีออกซิเจนสมบูรณ์อายุ), ความขัดแย้งนี้ไม่ปรากฏความกังวลมากต่อสังคมชีววิทยาปลา และรายงานปริมาณออกซิเจนปลา โดยไม่สัมพันธ์กับพลังงาน มี proliferated อับ ภายใต้สถานการณ์บาง มาตรการเหล่านี้ได้ค่อนข้างแตกต่างจากคนอื่น ทบทวนประวัติ methodological วัดสองและมองไปยังอนาคตได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การบัญชีสำหรับการใช้พลังงานโดยปลาที่ได้รับการวางมานานกว่า 200 ปี เดิมและมาตรฐานทองคำอย่างต่อเนื่องสำหรับการวัดการใช้พลังงานในสัตว์บกคือการบัญชีสำหรับการสูญเสียความร้อนที่เกิดจากปฏิกิริยาการเผาผลาญอาหารทั้งหมดของกระบวนการที่เรียกว่า calorimetry โดยตรง calorimetry โดยตรงไม่ใช่เรื่องง่ายหรือสะดวกในสัตว์บกและเป็นเรื่องยากมากในสัตว์น้ำ ดังนั้นการวัดเดิมและต่อมาส่วนใหญ่ของกิจกรรมการเผาผลาญในปลาที่ได้รับการวัดทางอ้อมผ่านทาง calorimetry calorimetry อ้อมใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่าออกซิเจนที่มีการบริโภคและก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่ผลิตในระหว่างการแปลง catabolic ของอาหารหรือพลังงานสำรองพลังงานที่มีประโยชน์เอทีพี ในฐานะที่เป็นวัด [CO2] ในน้ำเป็นสิ่งที่ท้าทายมากกว่าการวัด [O2] การศึกษาทางอ้อมแคลอรีมากที่สุดในปลาที่มีการใช้อัตราของการบริโภค O2 ที่จะเกี่ยวข้องกับการวัดการบริโภค O2 กลับไปใช้พลังงานที่เกิดขึ้นจริงต้องมีความรู้ของพื้นผิวที่ถูกออกซิไดซ์ การศึกษาหลายสมัยของการบริโภคปลา O2 โดยไม่พยายามที่จะเกี่ยวข้องกับการวัดนี้กลับไปใช้พลังงานที่เกิดขึ้นจริง ดังนั้นอัตราการบริโภคออกซิเจน (อินไลน์ imageO2) ได้กลายเป็นวัดในสิทธิของตัวเองที่ไม่จำเป็นต้องมีความหมายเหมือนกันที่มีอัตราการเผาผลาญ เพราะปลาที่ยังหลงเหลืออยู่ทั้งหมดจะ aerobes หนี้บุญคุณ (ปลาได้มากมีส่วนร่วมใน anaerobiosis สุทธิอย่างมีนัยสำคัญ แต่ทั้งหมดต้องใช้ออกซิเจนครบวงจรชีวิตของพวกเขา) ความแตกต่างนี้ไม่ได้ดูเหมือนจะเป็นความกังวลที่ดีให้กับชุมชนชีววิทยาปลาและรายงานของการใช้ออกซิเจนปลา โดยไม่ต้องเกี่ยวข้องกับพลังงานได้แพร่กระจายออกไป แต่น่าเสียดายที่ภายใต้สถานการณ์บางมาตรการเหล่านี้จะค่อนข้างแตกต่างจากคนอื่น ทบทวนประวัติศาสตร์ระเบียบวิธีการของทั้งสองวัดและดูที่มีต่ออนาคตให้บริการรวม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การบัญชีสำหรับการใช้พลังงาน โดยปลาที่ได้รับการวางมานานกว่า 200 ปี เดิมและยังคงมาตรฐานทองสำหรับวัดการใช้พลังงานในสัตว์บก คือ บัญชีเสียความร้อนที่ผลิตโดยเกิดปฏิกิริยาการเผาผลาญ , กระบวนการที่เรียกว่าความร้อนโดยตรง ความร้อนโดยตรงไม่ได้ง่ายหรือสะดวกในสัตว์บก และเป็นเรื่องยากมากในสัตว์น้ำ ดังนั้น เดิม และต่อมาส่วนใหญ่การวัดกิจกรรมการเผาผลาญอาหารปลาวัดได้ผ่านความร้อนทางอ้อม จากการใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่าออกซิเจนและคาร์บอนไดออกไซด์ที่ใช้ในการแปลงอาหาร catabolic หรือพลังงานสำรองเพื่อประโยชน์ ATP พลังงาน เป็นวัด [ CO2 ] ในน้ำเป็นสิ่งที่ท้าทายมากกว่าการวัด [ O2 ] ทางอ้อมส่วนใหญ่แคโละริเมทการศึกษาในปลามีอัตราการใช้ออกซิเจน . ที่เกี่ยวข้องกับการวัดออกซิเจนการบริโภคกลับการใช้พลังงานที่แท้จริงต้องใช้ความรู้ของพื้นผิวการออกซิไดซ์ . หลายการศึกษาร่วมสมัยของ O2 การบริโภคโดยปลาไม่พยายามที่จะเกี่ยวข้องกับวัดนี้กลับใช้พลังงานจริง ดังนั้น อัตราการใช้ออกซิเจน ( แทรก imageo2 ) ได้กลายเป็นวัดในสิทธิของตนเองที่ไม่จําเป็นต้องพ้องกับอัตราการเผาผลาญ เพราะทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ ปลาเป็น Obligate แอโรบส์ ( มีปลาต่อสู้ใน anaerobiosis สุทธิมาก แต่ทั้งหมดต้องใช้ออกซิเจนสมบูรณ์วงจรชีวิตของพวกเขา ) , ความแตกต่างนี้ไม่ปรากฏมีความกังวลมากกับปลาชีววิทยา ชุมชน และรายงานการใช้ออกซิเจนปลา โดยไม่เกี่ยวข้องกับพลังงาน มี proliferated . แต่ภายใต้สถานการณ์บางอย่าง มาตรการเหล่านี้จะค่อนข้างแตกต่างจากที่อื่น ทบทวนประวัติศาสตร์วิธีการของทั้งสองวัด และมองไปในอนาคตรวม