Edith, still weeping, had started f

Edith, still weeping, had started for home. After following her with his eyes until she reached her own walk, John turned back towards the lighted doorway where Markey was slowly coming down the slippery steps. He took off his overcoat and hat, tossed them off the path onto the snow. Then, sliding a little on the iced walk, he took a step forward.
At the first blow, they both slipped and fell heavily to the sidewalk, half rising then, and again pulled each other to the ground. They found a better foothold in the thin snow to the side of the walk and rushed at each other, both swinging wildly and pressing out the snow into a pasty mud underfoot.
The street was deserted, and except for their short tired gasps and the padded sound as one or the other slipped down into the slushy mud, they fought in silence, clearly defined to each other by the full moonlight as well as by the amber glow that shone out of the open door. Several times they both slipped down together, and then for a while the conflict threshed about wildly on the lawn.
For ten, fifteen, twenty minutes they fought there senselessly in the moonlight. They had both taken off coats and vests at some silently agreed upon interval and now their shirts dripped from their backs in wet pulpy shreds. Both were torn and bleeding and so exhausted that they could stand only when by their position they mutually supported each other — the impact, the mere effort of a blow, would send them both to their hands and knees.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Edith ร้องไห้ ยัง ได้เริ่มต้นในบ้าน หลังจากต่อเธอด้วยตาของเขาจนกระทั่งเธอถึงเดินของตนเอง จอห์นเปิดกลับไปทางประตูกระจกที่ Markey ช้ากำลังบันไดลื่น เขาเอาของเขาชุดเสื้อกันและหาดใหญ่ เพราะพวกเขาปิดเส้นทางบนหิมะ แล้ว เลื่อนน้อยที่เดินเย็น เขาได้ก้าวไปข้างหน้าที่เป่าครั้งแรก พวกเขาทั้งเล็ดรอด และตกหนักสารพัด เพิ่มขึ้นครึ่งแล้ว และอีกครั้งดึงกันไปพื้นดิน พวกเขาพบ foothold ดีหิมะบางด้านของการเดิน และวิ่งกัน ควงอาละวาด และกดออกหิมะเป็นโคลนลักษณะ underfootถนนถูกร้าง และเว้นการ gasps สั้นเหนื่อยและเสียงมีการบุเป็นหนึ่งหรืออื่น ๆ เล็ดรอดลงในโคลน slushy พวกเขาสู้กันในความเงียบ ชัดเจนกำหนดกัน โดยแสงจันทร์เต็ม เป็นเรืองแสงสีเหลืองอำพันที่ shone ไม่เปิดประตู หลายครั้งทั้งคู่เล็ดรอดลงด้วยกัน และจากนั้น ในขณะความขัดแย้ง threshed เกี่ยวกับอาละวาดบนสนามหญ้า10, 15, 20 นาที พวกเขาสู้กันมี senselessly ในแสงจันทร์ พวกเขามีทั้งเอาออกเสื้อ และ vests ที่อยู่เบื้องหลังตกลง ตามช่วงเวลา และตอน นี้เสื้อของพวกเขา dripped จากหลังของพวกเขาในสวย pulpy เปียก ทั้งสองอย่างได้ขาด และมีเลือดออก และเหนื่อยเพื่อให้พวกเขาสามารถยืนเมื่อ โดยเฉพาะตำแหน่งของพวกเขาพวกเขาร่วมกันสนับสนุนกัน — ผลกระทบ แรงระเบิด เพียงจะส่งพวกเขาทั้งสองมือและหัวเข่าของพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อีดิ ธ ยังคงร้องไห้ได้เริ่มต้นสำหรับบ้าน หลังจากทำตามเธอด้วยดวงตาของเขาจนกระทั่งเธอเดินมาถึงเธอเองจอห์นหันกลับไปทางประตูลงจากที่ลูชิลค่อย ๆ ลงมาตามขั้นตอนลื่น เขาถอดเสื้อคลุมและหมวกของเขาโยนพวกเขาปิดเส้นทางบนหิมะ จากนั้นเลื่อนเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับการเดินเย็นเขาจึงก้าวไปข้างหน้า.
ในการระเบิดครั้งแรกที่พวกเขาทั้งสองลื่นล้มอย่างหนักเพื่อทางเท้าครึ่งหนึ่งที่เพิ่มขึ้นแล้วและอีกครั้งดึงกันไปที่พื้น พวกเขาพบว่าตั้งหลักดีขึ้นในหิมะบางด้านของการเดินและวิ่งในแต่ละอื่น ๆ ทั้งแกว่งอย่างรวดเร็วและกดออกหิมะลงไปในโคลนซีดขาวบนพื้น.
ถนนถูกทิ้งร้างและยกเว้นสำหรับครึ่งผีครึ่งของพวกเขาเหนื่อยสั้นและเบาะ เสียงเป็นหนึ่งหรืออื่น ๆ ที่เล็ดรอดลงไปในโคลนเฉอะแฉะ, พวกเขาต่อสู้ในความเงียบกำหนดไว้อย่างชัดเจนให้กับแต่ละอื่น ๆ โดยแสงจันทร์เต็มรูปแบบเช่นเดียวกับการเรืองแสงสีเหลืองอำพันที่ส่องออกมาจากประตูเปิด หลายครั้งที่พวกเขาทั้งสองร่วมกันลื่นลงและจากนั้นในขณะที่ความขัดแย้งเกี่ยวกับการนวดอย่างดุเดือดบนสนามหญ้า.
สิบห้ายี่สิบนาทีพวกเขาต่อสู้อย่างหมดความรู้สึกที่มีในแสงจันทร์ พวกเขาทั้งสองเอาออกเสื้อและเสื้อที่บางส่วนเห็นพ้องกันอย่างเงียบ ๆ เมื่อช่วงเวลาและตอนนี้เสื้อของพวกเขาหยดจากหลังของพวกเขาในชิ้นเล็กชิ้นน้อยเละเปียก ทั้งสองถูกฉีกขาดและมีเลือดออกและหมดเพื่อให้พวกเขาสามารถยืนโดยเฉพาะเมื่อตำแหน่งของพวกเขาที่พวกเขาได้รับการสนับสนุนร่วมกันแต่ละอื่น ๆ - ผลกระทบต่อความพยายามเพียงการระเบิดที่จะส่งพวกเขาทั้งสองมือและหัวเข่าของพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อีดิท ยังร้องไห้ ก็เริ่มกลับบ้าน หลังจากเธอด้วยสายตาของเขา จนกระทั่งเธอมาถึงเธอเดินเอง จอห์นหันกลับไปทางประตูที่จุดมาร์กี้ค่อยๆ ลงมาลื่น เขาถอดหมวกเสื้อคลุมของเขาและโยนพวกเขาออกเส้นทางบนหิมะ แล้วเลื่อนนิดหน่อย เดินอยู่บนน้ำแข็ง เขาก้าวไปข้างหน้า .
ที่เป่าครั้งแรกพวกเขาทั้งสองตกลงไปอย่างมากกับทางเท้า ครึ่งที่เพิ่มขึ้นแล้ว และอีก ดึงกันกับพื้น พวกเขาพบดีกว่าตั้งหลักในหิมะบาง ๆ ในด้านของการเดิน และวิ่งในแต่ละอื่น ๆ ทั้งควงอย่างบ้าคลั่ง และกดออก หิมะลงโคลนตัวอ่อน underfoot .
ถนนถูกทิ้งร้างและ นอกจากหอบของพวกเขาสั้น ๆเหนื่อยและเสียงเบาะเป็นหนึ่งหรืออื่น ๆลื่นลงไปในโคลนเฉอะแฉะ พวกเขาต่อสู้ในความเงียบ ชัดเจนกับแต่ละอื่น ๆโดยแสงจันทร์เต็มเช่นเดียวกับอำพันแสงที่ส่องออกมาจากประตูเปิด หลายครั้งที่พวกเขาทั้งลื่นลงด้วยกัน แล้ว สักพักความขัดแย้งนวดข้าวเกี่ยวกับอาละวาดบนสนามหญ้า
สำหรับ สิบ สิบห้ายี่สิบนาที พวกเขาต่อสู้มันโง่ในแสงจันทร์ พวกเขามีทั้งถอดเสื้อและเสื้อในบางช่วงเวลาและเงียบ ตกลงตอนนี้เสื้อของหยดลงมาจากหลังของพวกเขาเปียกเละเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทั้งสองถูกฉีกขาดและมีเลือดออก และหมดแรงที่พวกเขาสามารถยืนเมื่อโดยตำแหน่งพวกเขาร่วมกันสนับสนุนแต่ละอื่น ๆ -- ผลกระทบความพยายามเพียงของพัดจะส่งทั้งคู่มือและเข่าของพวกเขา .