Prevention and treatment
Prevention and treatment of obesity ultimately involves eating less and being more physically active. Though this action sounds simple, long-term weight loss has proven exceedingly difficult to achieve. A US National Institutes of Health consensus statement indicated that adults who remain in conventional weight loss programmes can realistically expect a maximum weight loss of only 10% (a small fraction of excess adiposity). About half of this modest weight loss is regained within a year, and virtually all is regained within 5 years.124 The relative intellectual and psychological immaturity of children compared with adults, and their susceptibility to peer pressure present additional practical obstacles to the successful treatment of childhood obesity. For this reason, most efforts to reduce obesity in children have used either family-based or school-based approaches, though pharmacological and surgical treatments are also available.
Adolescent Trial for Cardiovascular Health) intervention, using an approach similar to Pathways although not specifically designed for obesity prevention, also aimed to reduce dietary fat consumption and increase physical activity. Once again, the intervention caused changes in the targeted behaviours, but BMI did not differ between intervention and control schools after 2 academic years.141 Thus, with the exception of Planet Health, school-based interventions, involving multiple sites, have not reduced obesity prevalence, despite their intensive and, in some instances, multi-year designs.
Pharmacological and surgical treatments
Elucidation of the physiological basis of bodyweight regulation, and sequencing of the human genome provide the opportunity to develop new antiobesity agents. Each of a growing number of endogenous molecules known to affect bodyweight—eg, leptin, hypothalamic melanocortin 4 receptor, and mitochondrial uncoupling proteins—are potential targets for pharmacological manipulation. Enthusiasm for a pharmacological cure of obesity must be tempered, however, by three observations. First, most drugs used for treatment of obesity over the past century, from thyroid extract in the 1890s to Phen/fen in the 1990s,142 have had potentially life-threatening complications. Second, because drugs do not produce permanent changes in physiology or behaviour they are effective only so long as they are taken, raising the spectre of life-long treatment. Third, the two agents most often used in the treatment of adult obesity, sibutramine and orlistat, produce modest weight loss, ranging from about 3–8% compared with placebo.143 Four experimental drugs have produced weight loss in small-scale studies that involved children with special conditions—namely, metformin in obese adolescents with insulin resistance and hyperinsulinaemia,144 octreotide for hypothalamic obesity,145 growth hormone in children with Prader-Willi syndrome,146 and leptin for congenital leptin deficiency.147 When there is no inherent biological cause of obesity, pharmacological treatment should be prescribed only for children who have complications, and even then only after careful consideration of immediate and long-term risks and benefits and in the context of a comprehensive weight-management programme, as advocated by Yanovski.148
Scattered case reports, dating back several decades, have examined the use of bariatric surgery for the
treatment of severe obesity in childhood.148 With current techniques—generally, the roux-en-y gastric bypass— dramatic weight loss has been reported. However, serious complications of this procedure can result, including perioperative mortality, wound dehiscence, bowel obstruction, gastrointestinal bleeding, cholelithiasis, infection, and chronic nutritional deficiencies. As emphasised by Strauss and co-workers,149 this approach constitutes, at best, a last resort for severely obese adolescents.
Prevention and treatment
Prevention and treatment of obesity ultimately involves eating less and being more physically active. Though this action sounds simple, long-term weight loss has proven exceedingly difficult to achieve. A US National Institutes of Health consensus statement indicated that adults who remain in conventional weight loss programmes can realistically expect a maximum weight loss of only 10% (a small fraction of excess adiposity). About half of this modest weight loss is regained within a year, and virtually all is regained within 5 years.124 The relative intellectual and psychological immaturity of children compared with adults, and their susceptibility to peer pressure present additional practical obstacles to the successful treatment of childhood obesity. For this reason, most efforts to reduce obesity in children have used either family-based or school-based approaches, though pharmacological and surgical treatments are also available.
Adolescent Trial for Cardiovascular Health) intervention, using an approach similar to Pathways although not specifically designed for obesity prevention, also aimed to reduce dietary fat consumption and increase physical activity. Once again, the intervention caused changes in the targeted behaviours, but BMI did not differ between intervention and control schools after 2 academic years.141 Thus, with the exception of Planet Health, school-based interventions, involving multiple sites, have not reduced obesity prevalence, despite their intensive and, in some instances, multi-year designs.
Pharmacological and surgical treatments
Elucidation of the physiological basis of bodyweight regulation, and sequencing of the human genome provide the opportunity to develop new antiobesity agents. Each of a growing number of endogenous molecules known to affect bodyweight—eg, leptin, hypothalamic melanocortin 4 receptor, and mitochondrial uncoupling proteins—are potential targets for pharmacological manipulation. Enthusiasm for a pharmacological cure of obesity must be tempered, however, by three observations. First, most drugs used for treatment of obesity over the past century, from thyroid extract in the 1890s to Phen/fen in the 1990s,142 have had potentially life-threatening complications. Second, because drugs do not produce permanent changes in physiology or behaviour they are effective only so long as they are taken, raising the spectre of life-long treatment. Third, the two agents most often used in the treatment of adult obesity, sibutramine and orlistat, produce modest weight loss, ranging from about 3–8% compared with placebo.143 Four experimental drugs have produced weight loss in small-scale studies that involved children with special conditions—namely, metformin in obese adolescents with insulin resistance and hyperinsulinaemia,144 octreotide for hypothalamic obesity,145 growth hormone in children with Prader-Willi syndrome,146 and leptin for congenital leptin deficiency.147 When there is no inherent biological cause of obesity, pharmacological treatment should be prescribed only for children who have complications, and even then only after careful consideration of immediate and long-term risks and benefits and in the context of a comprehensive weight-management programme, as advocated by Yanovski.148
Scattered case reports, dating back several decades, have examined the use of bariatric surgery for the
treatment of severe obesity in childhood.148 With current techniques—generally, the roux-en-y gastric bypass— dramatic weight loss has been reported. However, serious complications of this procedure can result, including perioperative mortality, wound dehiscence, bowel obstruction, gastrointestinal bleeding, cholelithiasis, infection, and chronic nutritional deficiencies. As emphasised by Strauss and co-workers,149 this approach constitutes, at best, a last resort for severely obese adolescents.
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)
การป้องกันและการรักษา การป้องกัน และการรักษาโรคอ้วน
ในที่สุด เกี่ยวข้องกับ กินน้อย และมีร่างกายที่ใช้งานอยู่ แม้ว่าการกระทำนี้เสียงง่าย , การสูญเสียน้ำหนักในระยะยาวได้พิสูจน์ยากเหลือเกินที่จะบรรลุสถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐ แถลงมติ พบว่า ผู้ใหญ่ที่ยังคงอยู่ในโปรแกรมการสูญเสียน้ำหนักปกติแนบเนียนสามารถคาดหวังสูงสุดของการสูญเสียน้ำหนักเพียง 10 % ( ส่วนเล็ก ๆของ adiposity ส่วนเกิน ) ประมาณครึ่งหนึ่งของนี้เจียมเนื้อเจียมตัวการสูญเสียน้ำหนักเป็นอีกครั้งภายในปีเดียว และเกือบทั้งหมดจะคืนภายใน 5 ปีตอนนี้ญาติทางปัญญาและจิตอ่อนของเด็กเมื่อเทียบกับผู้ใหญ่ และ ของพวกเขาเกิดการกดดันปัจจุบันเพิ่มเติมในทางปฏิบัติอุปสรรคการรักษาที่ประสบความสําเร็จของโรคอ้วนในวัยเด็ก ด้วยเหตุผลนี้ ความพยายามมากที่สุดเพื่อลดโรคอ้วนในเด็กได้ใช้ทั้งครอบครัวหรือสถานศึกษาตามแนวแม้ว่าทางเภสัชวิทยาและการรักษาผ่าตัดยังใช้ได้
วัยรุ่นทดลองสำหรับสุขภาพหัวใจและหลอดเลือด ) การแทรกแซงโดยใช้วิธีการคล้ายกับทางเดินแม้ว่าจะไม่ได้ออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับการป้องกันโรคอ้วน ยังมีวัตถุประสงค์เพื่อลดการบริโภคไขมันในอาหาร และเพิ่มกิจกรรมทางกาย อีกครั้ง , การแทรกแซงที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมเป้าหมาย ,แต่ค่าไม่แตกต่างกันระหว่างการแทรกแซงและควบคุมโรงเรียนหลังจาก 2 วิชาการ years.141 จึงมีข้อยกเว้นของสุขภาพ , ดาวโรงเรียนของปัญหาที่เกี่ยวข้องกับเว็บไซต์หลาย ไม่ได้ลดความชุกโรคอ้วนแม้ของพวกเขาอย่างเข้มข้น และ ในบางกรณี ลูกค้าออกแบบ และการรักษาทางศัลยกรรม
คำชี้แจงของทางสรีรวิทยาพื้นฐานของ bodyweight ระเบียบลำดับของจีโนมมนุษย์และให้โอกาสที่จะพัฒนาตัวแทน antiobesity ใหม่ แต่ละตัวเลขการเติบโตของโมเลกุลภายในจะมีผลต่อน้ำหนักตัวที่รู้จักกันเช่น Leptin , ตัวรับ melanocortin ข 4 และการพบโปรตีนเป้าหมายที่มีศักยภาพสำหรับการจัดการทางเภสัชวิทยา ความกระตือรือร้นในการรักษาทางเภสัชวิทยาของโรคอ้วนต้องอารมณ์ อย่างไรก็ตามโดยทั้งสามข้อสังเกต แรก ยาส่วนใหญ่ที่ใช้สำหรับการรักษาโรคอ้วนมากกว่าศตวรรษที่ผ่านมา , สารสกัดจากต่อมไทรอยด์ในยุค 1890 กับเพ็ญ / เฟินในปี 1990 , 142 มีภาวะแทรกซ้อนที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต ประการที่สอง เพราะยาไม่ผลิตเปลี่ยนแปลงทางสรีรวิทยา หรือพฤติกรรมที่พวกเขาจะมีประสิทธิภาพเพียงตราบเท่าที่พวกเขาจะถูกเพิ่มที่น่ากลัวของชีวิตการรักษา ประการที่สามสองตัวแทนส่วนใหญ่มักจะใช้ในการรักษาของโรคอ้วนในผู้ใหญ่ และผลิตการสูญเสียน้ำหนัก Orlistat Sibutramine , เจียมเนื้อเจียมตัว ตั้งแต่ประมาณ 3 - 8 % เมื่อเทียบกับ placebo.143 สี่ทดลองยาเสพติดผลิตการสูญเสียน้ำหนักในกระบวนการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับเด็กที่มีเงื่อนไขพิเศษคือ metformin ในวัยรุ่นที่อ้วนมี hyperinsulinaemia และอินซูลิน ,144 octreotide อ้วนข 145 ฮอร์โมนการเจริญเติบโตในเด็ก prader วิลลี่ ซินโดรม และเลปตินเลปตินมาแต่กำเนิด deficiency.147 เมื่อไม่มีอยู่แท้ๆ สาเหตุของโรคอ้วน , การรักษาทางเภสัชวิทยาควรกำหนดเฉพาะสำหรับเด็กที่มีภาวะแทรกซ้อนและแม้แล้วเท่านั้น หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนและระยะยาวความเสี่ยงและผลประโยชน์ และในบริบทที่ครอบคลุมการจัดการน้ำหนักโปรแกรมที่สนับสนุนโดย yanovski . 148
กระจัดกระจายรายงานกรณี ย้อนไปหลายทศวรรษ ได้ตรวจสอบการใช้ผ่าตัด bariatric สำหรับ
รักษาโรคอ้วนที่รุนแรงใน childhood.148 ด้วยเทคนิคปัจจุบันโดยทั่วไปการ roux-en-y ผ่านกระเพาะอาหาร - การสูญเสียน้ำหนักที่น่าทึ่งได้รับรายงานว่า อย่างไรก็ตาม ภาวะแทรกซ้อนที่ร้ายแรงของขั้นตอนนี้ได้ผล รวมทั้งผ่าตัดตายจุดเยือกแข็ง , ลําไส้อุดตันทางเดินอาหารเลือดออก , การแปล , การติดเชื้อ , และโภชนาการบกพร่องเรื้อรัง เป็นเน้นโดยสเตราส์และเพื่อนร่วมงาน 149 วิธีนี้ถือเป็นการ , ที่ดีที่สุด ,เป็นรีสอร์ทสุดท้ายสำหรับอ้วนอย่างรุนแรง
วัยรุ่น
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)