1. Risk FactorsIn order to diminish

1. Risk Factors
In order to diminish suicide among people with schizophrenia, researchers have frequently
focused on risk factors. This involves identifying which patients are most at risk for suicide,
so as to more effectively implement appropriate interventions.
Risk factors include the presence of previous attempts, greater lethality of attempts,
hopelessness, psychotic symptoms and fewer provisions for being rescued.[12,14–22] In
addition, individuals with highly severe illness – as evidenced by an early age of onset, long
duration of index hospitalization, frequent hospitalizations and relapses, and the use of high
doses of antipsychotic medications – also are at elevated suicide risk.[8,17,19,21,23,24] In
addition, social support strongly mediates levels of suicidal behaviours.[15,22,24,25]
Coexisting depressive symptoms in general have also been established as an important risk
factor.[8,12,15,16,19,20,24,26]
The majority of suicides for patients with schizophrenia occur within the first 10 years after
illness onset,[22,25,27] and 50% occur within the first 2 years.[20] Not only are patients at
higher risk in the years directly following their initial diagnosis, but they are also more
likely to commit suicide within the first few weeks or months after a hospital discharge.
[16,24,28] For example, in one series, 80% of patients with schizophrenia who committed
suicide did so while in the hospital or within 6 months of discharge.[18] This relationship
between hospital discharge and suicidality may be the result of a ‘postpsychotic depression’.
[24,29–31] Often in this scenario, it is believed that people with schizophrenia whose
symptoms improve while in the hospital consequently gain a better awareness of their life
circumstance, and experience a corresponding increase in despair, which then appears to
increase the risk for suicide on discharge from hospital. If this occurs, increased monitoring
with diligent clinical care from clinicians is needed.
The connection between suicide, schizophrenia and substance abuse is also important.
[27,32,33] Substance abuse and alcoholism can worsen impulsiveness as well as social
isolation.
Another important factor is the positive association found between the duration of psychosis
and suicide risk in patients with schizophrenia.[34] This supports the notion that early
treatment is needed not only for alleviating symptoms of the disease but also in preventing
suicidal behaviour.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

1. ปัจจัยเสี่ยงเพื่อลดการฆ่าตัวตายในหมู่ผู้ที่มีโรคจิตเภท นักวิจัยได้บ่อยเน้นปัจจัยเสี่ยง นี้เกี่ยวข้องกับการระบุซึ่งผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่มีความเสี่ยงฆ่าตัวตายเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพใช้แทรกแซงที่เหมาะสมปัจจัยความเสี่ยงรวมถึงมีความพยายามก่อนหน้านี้ lethality มากกว่าความพยายามความสิ้นหวัง อาการโรคจิต และบทบัญญัติน้อยลงสำหรับการช่วยเหลือ [12,14-22] ในนอกจากนี้ บุคคลที่ มีอาการรุนแรงสูง – ทลายตั้งแต่อายุได้โจมตี ยาวระยะเวลาของโรงพยาบาลดัชนี แก่บ่อย และ relapses และการใช้งานสูงปริมาณของยารักษาโรคจิต – ยังมีความเสี่ยงฆ่าตัวตายสูง [8,17,19,21,23,24] ในนอกจากนี้ การสนับสนุนทางสังคมอย่างยิ่งสื่อระดับของพฤติกรรมการฆ่าตัวตาย [15,22,24,25]อาการซึมเศร้าอยู่ร่วมกันโดยทั่วไปนอกจากนี้ยังก่อให้เกิดเป็นความเสี่ยงที่สำคัญปัจจัย [8,12,15,16,19,20,24,26]Suicides สำหรับผู้ป่วยจิตเภทส่วนใหญ่เกิดขึ้นภายใน 10 ปีแรกหลังจากเริ่มมีอาการเจ็บป่วย, [22,25,27] และ 50% เกิดขึ้นภายใน 2 ปีแรก [20] ไม่เพียงแต่ มีผู้ป่วยที่ความเสี่ยงสูงในปีตามวินิจฉัยเบื้องต้นของพวกเขา แต่พวกเขายังเพิ่มเติมแนวโน้มที่จะฆ่าตัวตายภายในไม่กี่สัปดาห์แรกหรือเดือนที่ออกจากโรงพยาบาล[16,24,28] ตัวอย่าง ในหนึ่งชุด 80% ของผู้ป่วยจิตเภทที่มุ่งมั่นฆ่าตัวตายทำเช่นนั้นในขณะที่ ในโรงพยาบาล หรือภาย ใน 6 เดือนของการปล่อย [18] ความสัมพันธ์นี้ระหว่างพยาบาลและ suicidality อาจเป็นผลของการ' postpsychotic'[24,29-31] บ่อยในสถานการณ์สมมตินี้ มันเป็นความเชื่อที่คนจิตเภทที่ปรับปรุงอาการขณะอยู่ในโรงพยาบาลจึง ได้รับการรับรู้ที่ดีกว่าของชีวิตสถานการณ์ และประสบการณ์มีการเพิ่มขึ้นในความสิ้นหวัง ซึ่งจากนั้น ปรากฏให้เพิ่มความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตายบนปล่อยออกจากโรงพยาบาล ในกรณีนี้ เพิ่มขึ้นตรวจสอบขยันคลินิกดูแลจากแพทย์จำเป็นต้องการเชื่อมต่อระหว่างการฆ่าตัวตาย โรคจิตเภท และสารเสพติดเป็นสิ่งที่สำคัญสารเสพติดและโรคพิษสุราเรื้อรัง [27,32,33] สามารถ worsen impulsiveness ตลอดจนสังคมแยกปัจจัยสำคัญคือ ความสัมพันธ์เชิงบวกที่พบได้ในระหว่างระยะเวลาของโรคจิตและความเสี่ยงฆ่าตัวตายในผู้ป่วยโรคจิตเภท [34] นี้สนับสนุนความคิดที่เร็วการรักษาจำเป็นต้องไม่เพียงแต่ช่วยใน การบรรเทาอาการ ของโรค แต่ ในการป้องกันพฤติกรรมฆ่าตัวตาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

1. ปัจจัยความเสี่ยง
ในการที่จะลดการฆ่าตัวตายในหมู่คนที่มีอาการจิตเภทนักวิจัยได้บ่อย
มุ่งเน้นไปที่ปัจจัยเสี่ยง เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการระบุว่าผู้ป่วยมีความเสี่ยงมากที่สุดสำหรับการฆ่าตัวตาย
เพื่อให้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นใช้การแทรกแซงที่เหมาะสม.
ปัจจัยเสี่ยงรวมถึงการปรากฏตัวของความพยายามก่อนหน้านี้ตายมากขึ้นของความพยายาม,
ความสิ้นหวังอาการโรคจิตและบทบัญญัติน้อยลงสำหรับการช่วยเหลือ. [12,14 -22] ใน
นอกจากนี้บุคคลที่มีอาการป่วยรุนแรงสูง - เป็นหลักฐานโดยในวัยเด็กที่เริ่มมีอาการนาน
ระยะเวลาของการรักษาในโรงพยาบาลดัชนีรักษาในโรงพยาบาลบ่อยและอาการกำเริบและการใช้สูง
ปริมาณของยารักษาโรคจิต - นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงฆ่าตัวตายสูง [. 8,17,19,21,23,24] ใน
นอกจากนี้การสนับสนุนทางสังคมขอไกล่เกลี่ยระดับของพฤติกรรมการฆ่าตัวตาย. [15,22,24,25]
ร่วมด้วยอาการซึมเศร้าโดยทั่วไปยังได้รับการยอมรับว่าเป็นความเสี่ยงที่สำคัญ
ปัจจัย. [8 , 12,15,16,19,20,24,26]
ส่วนใหญ่ของการฆ่าตัวตายสำหรับผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภทเกิดขึ้นภายใน 10 ปีแรกหลังจากที่
เริ่มมีอาการเจ็บป่วย [22,25,27] และ 50% เกิดขึ้นภายใน 2 ปีแรก [20] ไม่เพียง แต่เป็นผู้ป่วยที่มี
ความเสี่ยงที่สูงขึ้นในปีที่ผ่านมาโดยตรงต่อไปนี้การวินิจฉัยเบื้องต้นของพวกเขา แต่พวกเขายังมี
แนวโน้มที่จะฆ่าตัวตายภายในไม่กี่สัปดาห์หรือเป็นเดือนแรกหลังจากออกจากโรงพยาบาลได้.
[16,24,28] ตัวอย่างเช่น ในหนึ่งชุด 80% ของผู้ป่วยจิตเภทที่ฆ่า
ตัวตายได้ดังนั้นในขณะที่อยู่ในโรงพยาบาลหรือภายใน 6 เดือนของการปล่อย. [18] ความสัมพันธ์นี้
ระหว่างออกจากโรงพยาบาลและ Suicidality อาจจะเป็นผลของ 'โรคซึมเศร้า postpsychotic' ได้.
[24 29-31] มักจะอยู่ในสถานการณ์นี้ก็เป็นที่เชื่อว่าคนที่มีอาการจิตเภทที่มี
อาการดีขึ้นในขณะที่อยู่ในโรงพยาบาลจึงได้รับการรับรู้ที่ดีของชีวิตของพวกเขา
สถานการณ์และประสบการณ์เพิ่มขึ้นสอดคล้องกันในความสิ้นหวังที่แล้วดูเหมือนจะ
เพิ่มความเสี่ยงต่อการฆ่าตัวตาย ในการออกจากโรงพยาบาล หากเกิดกรณีนี้เพิ่มการตรวจสอบ
กับการดูแลทางคลินิกขยันจากแพทย์เป็นสิ่งจำเป็น.
การเชื่อมต่อระหว่างการฆ่าตัวตายโรคจิตเภทและสารเสพติดยังเป็นสิ่งสำคัญ.
[27,32,33] สารเสพติดและโรคพิษสุราเรื้อรังสามารถเลวลงหุนหันพลันแล่นเช่นเดียวกับสังคม
แยก.
ที่สำคัญอีกประการหนึ่ง ปัจจัยที่เป็นสมาคมบวกพบกันระหว่างระยะเวลาของโรคจิต
และการฆ่าตัวตายมีความเสี่ยงในผู้ป่วยที่มีอาการจิตเภท. [34] นี้สนับสนุนความคิดที่ว่าในช่วงต้น
การรักษาเป็นสิ่งจำเป็นไม่เพียง แต่สำหรับการบรรเทาอาการของโรค แต่ยังอยู่ในการป้องกัน
การฆ่าตัวตาย