The darkness was profound. I could

The darkness was profound. I could see nothing before me nor around me and the mass of overhanging interlacing trees rubbed together, filling the night with an incessant whispering. Finally I saw a light and soon my companion was knocking upon a door. Sharp women's voices answered us, then a man's voice, a choking voice, asked, 'Who goes there?' My guide gave his name. We entered and beheld a memorable picture.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความมืดได้อย่างลึกซึ้ง สามารถเห็นอะไรฉัน หรือฉันและมวลของ overhanging rubbed กัน ต้นไม้ interlacing บรรจุคืน ด้วยการ incessant วิสเปอริง สุดท้าย ผมเห็นไฟ และเร็ว ๆ นี้ เพื่อนของฉันถูกเคาะตามประตู ผู้หญิงคมเสียงตอบเรา แล้วเจ้าเสียง เสียง choking ถาม, 'ทุกคนมี' คำแนะนำของฉันให้ชื่อของเขา เราป้อน และ beheld รูปภาพที่น่าจดจำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความมืดเป็นที่ลึกซึ้ง ฉันจะได้เห็นอะไรก่อนที่ฉันหรือรอบ ๆ ตัวผมและมวลของต้นไม้ที่ยื่นพัวพันลูบกันเติมคืนด้วยการกระซิบไม่หยุดหย่อน ในที่สุดผมก็เห็นแสงไฟและเร็ว ๆ นี้สหายของฉันถูกเคาะเมื่อประตู เสียงผู้หญิงชาร์ปตอบเราแล้วเสียงของผู้ชายคนหนึ่งเสียงสำลักถามว่าใครไปที่นั่น? คู่มือของฉันให้ชื่อของเขา เราเข้ามาและเห็นภาพที่น่าจดจำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความมืดคือลึกซึ้ง ฉันสามารถเห็นอะไรก่อน หรือรอบ ๆ ฉันและมวลของการเลือกต้นไม้ที่ยื่นออกไปลูบด้วยกันเติมคืนด้วยกันไม่หยุดหย่อน ในที่สุดฉันก็เห็นแสงและเร็ว ๆนี้เพื่อนของฉันถูก knocking บนประตู เสียงแหลมของผู้หญิงตอบเรา แล้วเสียงของชาย , สำลักเสียงถามว่า ' นั่นใคร ? คู่มือของฉันทำให้ชื่อของเขาเราใส่ และได้เห็นภาพที่น่าจดจำ