“A few moments later he was breakfa

“A few moments later he was breakfasting at the very table at which Jean Valjean had sat on the previous evening. As he ate his breakfast, Monseigneur Welcome remarked gayly to his sister, who said nothing, and to Madame Magloire, who was grumbling under her breath, that one really does not need either fork or spoon, even of wood, in order to dip a bit of bread in a cup of milk.

“‘A pretty idea, truly,’ said Madame Magloire to herself, as she went and came, ‘to take in a man like that! and to lodge him close to one's self! And how fortunate that he did nothing but steal! Ah, mon Dieu! it makes one shudder to think of it!’

“As the brother and sister were about to rise from the table, there came a knock at the door.

“‘Come in,’ said the Bishop.

“The door opened. A singular and violent group made its appearance on the threshold. Three men were holding a fourth man by the collar. The three men were gendarmes; the other was Jean Valjean.

“A brigadier of gendarmes, who seemed to be in command of the group, was standing near the door. He entered and advanced to the Bishop, making a military salute.

“‘Monseigneur—‘ said he.

“At this word, Jean Valjean, who was dejected and seemed overwhelmed, raised his head with an air of stupefaction.

“‘Monseigneur!’ he murmured. ‘So he is not the cure?’

“‘Silence!’ said the gendarme. ‘He is Monseigneur the Bishop.’

“In the meantime, Monseigneur Bienvenu had advanced as quickly as his great age permitted.

“‘Ah! here you are!’ he exclaimed, looking at Jean Valjean. ‘I am glad to see you. Well, but how is this? I gave you the candlesticks too, which are of silver like the rest, and for which you can certainly get two hundred francs. Why did you not carry them away with your forks and spoons?’

“Jean Valjean opened his eyes wide, and stared at the venerable Bishop with an expression which no human tongue can render any account of.

“‘Monseigneur,’ said the brigadier of gendarmes, ‘so what this man said is true, then? We came across him. He was walking like a man who is running away. We stopped him to look into the matter. He had this silver—‘

“‘And he told you,’ interposed the Bishop with a smile, ‘that it had been given to him by a kind old fellow of a priest with whom he had passed the night? I see how the matter stands. And you have brought him back here? It is a mistake.’

“‘In that case,’ replied the brigadier, ‘we can let him go?’

“‘Certainly,’ replied the Bishop.

The gendarmes released Jean Valjean, who recoiled.

“‘Is it true that I am to be released?’ he said, in an almost inarticulate voice, and as though he were talking in his sleep.

“‘Yes, thou art released; dost thou not understand?’ said one of the gendarmes.

“‘My friend,’ resumed the Bishop, ‘before you go, here are your candlesticks. Take them.’

“He stepped to the chimney-piece, took the two silver candlesticks, and brought them to Jean Valjean. The two women looked on without uttering a word, without a gesture, without a look which could disconcert the Bishop.

“Jean Valjean was trembling in every limb. He took the two candlesticks mechanically, and with a bewildered air.

“‘Now,’ said the Bishop, ‘go in peace. By the way, when you return, my friend, it is not necessary to pass through the garden. You can always enter and depart through the street door. It is never fastened with anything but a latch, either by day or by night.’

“Then, turning to the gendarmes:--

“‘You may retire, gentlemen.’

“The gendarmes retired.

“Jean Valjean was like a man on the point of fainting.

“The Bishop drew near to him, and said in a low voice:--

“‘Do not forget, never forget, that you have promised to use this money in becoming an honest man.’

“Jean Valjean, who had no recollection of ever having promised anything, remained speechless. The Bishop had emphasized the words when he uttered them. He resumed with solemnity:--

“‘Jean Valjean, my brother, you no longer belong to evil, but to good. It is your soul that I buy from you; I withdraw it from black thoughts and the spirit of perdition, and I give it to God.’

From this point forward in this massive novel, Hugo leads us through the life of Jean Valjean as he struggles to lead a life worthy of the gift he received from the Bishop. It is an epic tale of evil versus Jean’s attempts to live a life under the grace of God.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ครู่ต่อมาเขาถูก breakfasting ในตารางมากที่ฌอง Valjean มีเสาร์เย็นก่อนหน้านั้น เขากินอาหารเช้า กล่าวต้อนรับ Monseigneur gayly เพื่อน้อง ผู้ใด และมาดาม Magloire ที่มีโอดครวญภายใต้ลมหายใจของเธอ จริงไม่ต้องส้อมหรือช้อน แม้ของไม้ เพื่อจุ่มบิตของขนมปังในถ้วยของนม" 'ความสวยคิด แท้จริง ว่า มาดาม Magloire ตัวเอง เธอไป และ มา, ' จะใช้ในคนเช่นนั้น และที่นั่นเขาใกล้กับหนึ่งคือตนเอง และโชคดีว่าที่เขาไม่ได้อะไรแต่งบ อา จันทร์ Dieu ทำให้หนึ่ง shudder คิดของมัน!'"เป็นพี่ชายและน้องสาวได้จะ เพิ่มขึ้นจากตาราง มีเสียงเคาะที่ประตู"'มาใน กล่าวว่า โคน"เปิดประตู เอกพจน์ และรุนแรงกลุ่มทำลักษณะของขีดจำกัด คนที่สามกำลังจัดคนที่สี่ โดยปลอกคอ คนสามได้ gendarmes อีกคน Valjean จีน"Brigadier ของ gendarmes ที่อยู่ในคำสั่งของกลุ่ม ยืนใกล้ประตู เขาป้อน และขั้นสูงให้โคน การทำความเคารพทหาร"'Monseigneur —' กล่าวว่า เขา"ที่คำ ฌอง Valjean ครูฝึกหดหู่ใจ และดูเหมือนจม ยกศีรษะของเขากับของ stupefaction"เขา murmured 'Monseigneur ' ' ดังนั้นเขาไม่ได้รักษาหรือไม่ '" Gendarme กล่าวว่า 'เงียบ ' ' เขาเป็น Monseigneur โคน '"ในขณะเดียวกัน Monseigneur Bienvenu มีสูงอย่างรวดเร็วที่อายุของเขาดีที่ได้รับอนุญาต"'Ah คุณอยู่ที่นี่!' ทางหลุดรอด มองที่จีน Valjean "ฉันดีใจที่เจอกัน ดี แต่วิธีนี้จะได้หรือไม่ ฉันให้คุณเห็นมากเกินไป ซึ่งเป็นเงินเหมือนกับ และที่แน่นอนได้สองร้อยฟรังซ์ ทำไมไม่ได้คุณไม่เฉี่ยวไป ด้วยช้อนและส้อมของคุณ? ""ฌอง Valjean เปิดตาของเขากว้าง และจ้องไปที่โคนมินท์กับนิพจน์ที่ลิ้นมนุษย์ไม่สามารถสร้างบัญชีใด ๆ ของ" 'Monseigneur กล่าวว่า brigadier ของ gendarmes, ' ดังนั้นชายคนนี้พูดอะไรเป็นจริง แล้ว เรามาข้ามเขา เขาได้เดินเช่นคนวิ่งออกไป เราหยุดเขาให้ดูในเรื่อง เขามีเงินนี้ —'" 'และเขาบอกคุณ interposed โคนอย่างดีที่สุด, ' ว่า จะได้รับเขา โดยเพื่อนเก่าประเภทของพระสงฆ์ซึ่งเขาได้ผ่านคืน ดูว่าเรื่องเด่น และคุณได้นำเขากลับมาที่นี่ มันเป็นความผิดพลาด ""'งั้น ตอบกลับ brigadier 'เราสามารถปล่อยเขาไปหรือไม่'"'อย่างแน่นอน ตอบกลับโคนGendarmes นำออกใช้ฌอง Valjean ที่ recoiled" 'เป็นจริงที่กำลังจะออก ' เขากล่าว ว่า ในการเสียงเกือบ inarticulate และราวกับว่า เขากำลังพูดในการนอนหลับของเขา"' ใช่ พระองค์ชนออก ทูลพระองค์พระองค์ไม่เข้าใจ?' กล่าวว่า gendarmes การอย่างใดอย่างหนึ่ง" 'เพื่อน ดำเนินต่อโคน, ' ก่อนเดินทาง ที่นี่จะเห็นคุณ ใช้พวกเขา.'"เขาเข้าปล่องไฟชิ้นส่วน เอาเห็นเงินสอง และนำพวกเขาไปจีน Valjean หญิงสองมองในไม่กล่าวคำคำ ไม่ มีรูปแบบลายเส้น ไม่มีลักษณะที่สามารถ disconcert โคน"ฌอง Valjean ได้ตะลึงงันในทุกขา เขาได้เห็นสองกลไก และอากาศที่สับสน" 'ทันที กล่าวว่า บาทหลวง, ' ไปในความสงบ โดยวิธีการ เมื่อคุณกลับมา เพื่อน ไม่จำเป็นต้องผ่านสวน คุณสามารถป้อน และขาออกผ่านประตูถนน มันจะไม่ยึดกับ anything but สลัก วัน หรือคืนนี้ '"เปิดแล้ว การ gendarmes: -"'คุณอาจถอน สุภาพบุรุษ'"Gendarmes ที่ถอน"ฌอง Valjean ได้เช่นมนุษย์มุ่งซึม"โคนดึงใกล้เขา และเสียงต่ำว่า: -"'ไม่ลืม ไม่เคย ลืม ที่คุณได้สัญญาว่า จะใช้เงินนี้เป็น คนซื่อสัตย์'"ฌอง Valjean ที่มีไม่เลือนของเคยมีสัญญาอะไร ยังคงพูด โคนมีเน้นคำเมื่อเขาพูดได้ เขาดำเนินต่อ ด้วย solemnity: -"'Jean Valjean พี่ชายของฉัน คุณไม่อยู่ในความชั่วร้าย แต่ จะดีขึ้น มันเป็นชีวิตของคุณที่ซื้อจากคุณ ถอนตัวจากสีดำความคิดและจิตวิญญาณของนรก และฉันให้พระเจ้า " จากจุดนี้ไปข้างหน้าในนิยายนี้ใหญ่ Hugo นำเราผ่านชีวิตของฌ็อง Valjean เป็นเขา struggles กับชีวิตคุณค่าของของขวัญที่ได้รับจากโคน มีเรื่องราวมหากาพย์ของความชั่วร้ายเมื่อเทียบกับความพยายามของจีนมีชีวิตภายใต้พระคุณของพระเจ้าได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ไม่กี่ช่วงเวลาต่อมาเขาได้รับการ breakfasting ที่โต๊ะมากที่ฌองวัลได้นั่งอยู่ในตอนเย็นที่ผ่านมา ในขณะที่เขากินอาหารเช้าของเขาพระคุณเจ้ายินดีต้อนรับข้อสังเกตอย่างสนุกสนานกับน้องสาวของเขาที่กล่าวว่าไม่มีอะไรและมาดามงที่ถูกบ่นภายใต้ลมหายใจของเธอที่หนึ่งจริงๆไม่จำเป็นต้องมีทั้งส้อมหรือช้อนแม้ไม้เพื่อที่จะจุ่ม บิตของขนมปังในถ้วยของนม. "ความคิดที่สวยอย่างแท้จริงกล่าวว่ามาดามงกับตัวเองขณะที่เธอเดินเข้ามา" ที่จะใช้ในคนเช่นนั้น! และจะยื่นเขาใกล้กับตัวเอง! และวิธีการที่โชคดีที่เขาไม่ได้ทำอะไร แต่ขโมย! อาจันทร์ Dieu! มันทำให้หนึ่งสั่นจะคิดว่ามัน! "ในขณะที่พี่ชายและน้องสาวกำลังจะเพิ่มขึ้นจากตารางที่มีมาเคาะประตู." มากล่าวว่าบิชอป. "ประตูเปิด กลุ่มเอกพจน์และรุนแรงทำให้ภาพลักษณ์ของตนในเกณฑ์ ชายสามคนถือเป็นคนที่สี่จากปก ทั้งสามคนเป็น gendarmes; อื่น ๆ ที่เป็นฌองวัล. "นายพลของ gendarmes ที่ดูเหมือนจะอยู่ในคำสั่งของกลุ่มที่กำลังยืนอยู่ใกล้ประตู เขาเดินเข้ามาและก้าวเข้าสู่บิชอปทำให้ทักทายทหาร. "Monseigneur- 'กล่าวว่าเขา." ในคำนี้ฌองวัลซึ่งเป็นความสุขและดูเหมือนจมยกหัวของเขากับอากาศของมึนงง. "พระคุณเจ้า! เขาบ่น ดังนั้นเขาไม่รักษา? "เงียบ! กล่าวว่าตำรวจ 'เขาเป็นพระคุณเจ้าบิชอป. "ในขณะเดียวกันพระคุณเจ้า Bienvenu ขั้นสูงได้เป็นอย่างที่อายุที่ดีของเขาได้รับอนุญาต." Ah! อยู่นี่ไง!' เขาอุทานออกมามองที่วัลฌอง "ผมดีใจที่เห็นคุณ ดี แต่วิธีการนี้คืออะไร? ฉันให้คุณเทียนมากเกินไปซึ่งเป็นเงินเช่นที่เหลือและที่แน่นอนคุณจะได้รับสองร้อยฟรังก์ ทำไมคุณไม่ได้นำพวกเขาไปด้วยส้อมและช้อนของคุณ? "ฌองวัลเปิดตาของเขากว้างและจ้องที่บิชอปเคารพกับการแสดงออกที่ไม่มีลิ้นของมนุษย์สามารถแสดงบัญชีใด ๆ ." พระคุณเจ้ากล่าวว่านายพลของ gendarmes 'ดังนั้นสิ่งที่ชายคนนี้กล่าวว่าเป็นความจริงแล้ว? เรามาข้ามเขา เขาเป็นคนที่เดินเหมือนคนที่กำลังทำงานอยู่ออกไป เราหยุดเขาจะมองในเรื่อง เขามี silver- นี้ '"และเขาบอกคุณ' interposed บิชอปด้วยรอยยิ้ม 'ที่จะได้รับให้กับเขาโดยชนิดที่เพื่อนเก่าของพระสงฆ์กับคนที่เขาได้ผ่านคืนได้หรือไม่ ผมเห็นว่าเรื่องที่ยืน และคุณได้นำเขากลับมาที่นี่? มันเป็นความผิดพลาด. "ในกรณีที่ 'ตอบจัตวา' เราสามารถปล่อยให้เขาไป?" 'แน่นอน' ตอบบิชอป. gendarmes การปล่อยตัววัลฌองที่ recoiled. "มันเป็นความจริงที่ฉัน ฉันจะออก? เขากล่าวว่าในเสียงพูดไม่ออกเกือบและราวกับว่าเขาได้พูดคุยในการนอนหลับของเขา. "ใช่เจ้าปล่อยออกมา; เจ้าไม่เข้าใจ? กล่าวว่าหนึ่งใน gendarmes ได้. "เพื่อนของฉัน 'กลับบิชอป' ก่อนที่จะไปที่นี่มีเชิงเทียนของคุณ นำพวกเขา. "เขาก้าวไปปล่องชิ้นเอาคันประทีปสองคันสีเงินและพาพวกเขาไปฌองวัล ผู้หญิงสองคนดูได้โดยไม่ต้องเปล่งเสียงคำโดยไม่ต้องแสดงท่าทางโดยไม่ต้องดูที่อาจเก้อบิชอปที่. "วัลฌองสั่นแขนขาในทุก เขาเอาคันประทีปสองคันโดยอัตโนมัติและมีอากาศสับสน. "ตอนนี้กล่าวว่าบิชอป 'ไปอยู่ในความสงบ โดยวิธีการที่เมื่อคุณกลับเพื่อนของฉันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องผ่านสวน คุณสามารถเข้าและออกผ่านประตูถนน มันเป็นเรื่องที่ไม่เคยยึดกับอะไร แต่สลักทั้งกลางวันหรือกลางคืน '. "แล้วหันไป gendarmes ไปนี้: -" คุณอาจจะออกสุภาพบุรุษ'. "การ gendarmes เกษียณ." ​​ฌองวัลเป็นเหมือนคนใน . จุดของการเป็นลม"บิชอปดึงที่อยู่ใกล้กับเขาและพูดด้วยเสียงต่ำ -". อย่าลืมไม่เคยลืมที่คุณได้สัญญาว่าจะใช้เงินนี้ในการเป็นคนซื่อสัตย์ '"ฌองวัล, ที่มีความทรงจำของสิ่งที่เคยสัญญาว่าจะไม่พูดยังคงอยู่ บิชอปได้เน้นย้ำคำพูดเมื่อเขาพวกเขา เขากลับมามีความรุนแรง - "ฌองวัลพี่ชายของฉันคุณจะไม่เป็นความชั่วร้าย แต่การที่ดี มันเป็นจิตวิญญาณของคุณที่ผมซื้อจากคุณ; ผมถอนตัวออกจากความคิดสีดำและจิตวิญญาณของความหายนะและผมให้กับพระเจ้า. จากจุดไปข้างหน้าในนวนิยายเรื่องนี้มากนี้ฮิวโก้นำเราผ่านชีวิตของฌองวัลขณะที่เขาต่อสู้เพื่อนำไปสู่ชีวิตที่คุ้มค่าของที่ระลึกที่เขา ที่ได้รับจากบิชอป มันเป็นมหากาพย์เรื่องของความชั่วร้ายเมื่อเทียบกับความพยายามของฌองจะมีชีวิตอยู่ภายใต้พระคุณของพระเจ้า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" หลังจากนั้นไม่นาน เขาถูก breakfasting ที่ตารางมากที่เป็น Jean Valjean นั่งในตอนเย็นก่อนหน้า เขากินอาหารเช้าของเขา ไม่ต้อนรับ กล่าว gayly เพื่อน้องสาวที่บอกว่าไม่มีอะไร และมาดาม magloire ใครบ่นภายใต้ลมหายใจของเธอนั้นจริง ไม่ได้ต้องการให้ส้อมหรือช้อน แม้แต่ไม้ เพื่อลงบิตของขนมปังในถ้วยของนม .

" ' สวยคิดแท้ ' มาดาม magloire กับตัวเอง เมื่อเธอกลับมา เพื่อของรับผู้ชายแบบนั้น และยื่นเขาใกล้หนึ่งของตนเอง ! แล้วโชคดีที่เขาไม่ได้ทำอะไรนอกจากขโมย ! อ้า พระเจ้าข้า ! มันทำให้อดคิดไม่ได้ว่า มัน '

" เป็นพี่ชายและน้องสาวกำลังจะลุกจากโต๊ะก็มีเสียงเคาะที่ประตู

" มาใน ' อธิการ .

" ประตูเปิดแล้ว กลุ่มเอกพจน์และรุนแรงทำให้ลักษณะที่ปรากฏบนธรณีประตู ชายสามคนกำลังถือคนที่สี่ โดยปก สามหนุ่มตำรวจ ; อื่น ๆคือเป็น Jean Valjean

" พลจัตวาของตำรวจ ที่ดูเหมือนจะเป็นคำสั่งของกลุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ประตู เขาป้อนและขั้นสูงเพื่อบิชอป การทำความเคารพของทหาร

" 'monseigneur

- ' เขากล่าว" คำพูดนี้เป็น Jean Valjean , ผู้ที่หมดกำลังใจ และดูเหมือนอย่างแน่นอน ยกศีรษะของเขากับอากาศของ stupefaction .

" 'monseigneur ! ' เขาพึมพำ ' เขาไม่ได้ใช่มั้ย ? '

" 'silence ! ' ตำรวจ . ' เขาไม่พระสังฆราช '

" ในขณะเดียวกัน ไม่เบียงเวอนูก้าวหน้าเร็วของเขาดีอายุอนุญาต .

" 'ah ! คุณมาอยู่ที่นี่แล้ว ' เขาอุทานว่ามองเป็น Jean Valjean " ข้าดีใจที่ได้พบคุณ แต่นี่เป็นไง ? ฉันให้คุณเทียนด้วย ซึ่งเงินเหมือนคนอื่น และที่แน่นอนคุณสามารถได้รับสองร้อยฟรังซ์ ทำไมคุณไม่พามันไปด้วยส้อมและช้อน ? '

" เป็น Jean Valjean เบิกตากว้างและจ้องมองบิชอปท่านด้วยการแสดงออกซึ่งไม่มีมนุษย์ลิ้นสามารถแสดงบัญชีใด ๆของ

" 'monseigneur ' นายพลจัตวาของตำรวจ , ' ดังนั้นสิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดความจริงล่ะ เราเดินข้ามเขา เขาเดินเหมือนคนที่วิ่งหนี เราหยุดเขาได้ เพื่อดูในเรื่อง เขามีสีเงิน - '

" และเขาบอกว่า " interposed อธิการด้วยรอยยิ้ม ' ที่เขาได้โดย พวกเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของพระกับผู้ที่เขาได้ผ่านคืนฉันเห็นว่าเรื่องย่อมาจาก และคุณต้องพาเขากลับมาที่นี่ ? มันเป็นความผิดพลาด . . .

" ถ้ากรณีที่ ' ' พันแสง , ' เราสามารถให้เขาไป ? '

" 'certainly ' อธิการ .

ตำรวจปล่อยตัวเป็น Jean Valjean ที่ความหนา

" 'is จริงผมจะออก ? ' เขาพูดในเสียงที่เกือบจะนิ่งดูดาย และเหมือนว่าเขากำลังนอนของเขา . . . . . .

" "พระองค์ทรงปล่อย ; ท่านไม่เข้าใจ ? ' หนึ่งในตำรวจ

" ' ของฉันเพื่อน ' อธิการต่อ ก่อนไป ที่นี่มีเชิงเทียนของคุณ พาพวกเขา . '

" เขาก้าวสู่ปล่องชิ้น เอาเงิน 2 เทียน และนำพวกเขาไปเป็น Jean Valjean หญิงสาวสองคนมองไม่มี uttering คำโดยไม่มีท่าทาง โดยไม่ดูซึ่งอาจทำให้อึกอักบิชอป .