The Director of a film (or a play,

The Director of a film (or a play, or a television show episode) is the person responsible for the creative vision of the piece. They create a concept from the script (which may or may not be something concretely found in the script, it may be metaphorical or tangential) and from the concept lead the design and production team towards a collaborative vision. Once rehearsals/filming have begin, the director blocks the piece (i.e. tells actors where to move), provides objective and subtextual support to the actors (i.e. tells them why they are saying the things the writer wrote) and ensures that the visual style and setting are within the original vision or concept parameters.
In film, they also work closely with the DP, first story-boarding the script, and then, once on set, making sure that each shoot is framed, blocked and shot per their vision. Including ALL design aspects, from the color of the walls to the type of purse a character might wear.
In essence they are the Captain of the ship. A lot of my notes below can also be laid at the feet of bad writing, but in film (less so TV and theatre) directors have a great deal of oversight on the writing, so they are typically held accountable if the writing is terrible.
A film which has been directed badly will usually (but not always, the problem with a collaborative art form, which is what film is, is that there are many, many chefs in the kitchen. However, since the director tends to get the credit when everything works, they also tend to get the blame when it doesn't)--usually show the following flaws:
Incoherent story telling. You don't know what is happening. Or why it is happening. Or who it is happening to. Sometimes things are just blatantly implausible.
Cliche or trope ridden dialogue/shots/events. You feel like you've seen all of these things before. All the characters are stereotypes, all the plot points unfailingly predictable. Note: cliches, tropes and stereotypes can all be used well. But bad directors tend not to.
Bad dialogue. Dialogue that is forced and unnatural. Dialogue that is too on-the-nose. People telling other people things instead of doing things. People explaining how they feel ad nauseam. Dialogue spoken only to allow for the plot to push forward, leading us to:
Coincidental plotting, or plots hole you could drive a freight train through (not the small inconsistencies that almost every movie has, but HUGE giant massive oh-my-god-this-movie-is-broken plot holes). Coincidental plotting is when everything that has to happen for the plot to move forward does, without any effort on the part of the hero (or the bad guy).
Bad acting. Directors are responsible for getting a performance out of their actors, so even if the actor can't act (one reason why casting is important) the director is still the one people are going to hold responsible for any painful moments on screen (this is less true in TV and theatre).
Over or under designed. Over designed is when the concept/vision of the piece becomes more important then any other element. Think 300: Rise of an Empire or Sin City: A Dame to Kill For (not-at-all-oddly, both Frank Miller graphic novel adaptations, where the look was where the design team started with). Tim Burton is also a well-known director who can go to far with his vision/design to the point of over balancing the movie. Under designing is when there is a lack of design and the production feels (usually) cheap or not-thought-through. Good design elevates the narrative, supports the characters and provides visual clues to the audience about what is happening--excellent design can comment on and complement the action, enhancing the entire experience.
Movies/TV only: bad editing. Either because there were technical difficulties during filming and the needed shots weren't gotten (or a director wasn't prepared and didn't get the shots they needed), and therefore the editor is attempting to make up for missing and/or bad shots; or because the editing itself is just bad. Odd cuts, odd shots going back to back, odd audio issues. Various other things. While most early directors at a studio on a movie won't have any say over the final cut, most editing issues are from a lack of footage (which is the director's issue), not bad editing. OR a director who does have final cut approval and shouldn't, which is where you got a three-hour movie that should have been 2 hours and 10 minutes max.
Poor production value. An overall feel that the movie wasn't cared for (this isn't about money, this is about time and support). Usually shows in bad lighting, bad audio, bad set dressing, bad costumes--just an overall sense that these things weren't considered important or there wasn't time to pay attention to them.
A film, tv show or theatrical play is an immense, multi-part beast, and the Director is the one that tries to tame it. To varying degrees of success. Every director probably has one (or many) bad movies to their name, as its how we all learn. The more telling test is not if they directed a bad movie, but if people wanted to work with them again. And, sometimes, the love of the thing they are creating can shine through the worst movie and make it, somehow, good (think Sam Raimi's original Evil Dead).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผู้กำกับภาพยนตร์ หรือการเล่น หรือตอนดูทีวีการ) เป็นผู้ชอบวิสัยทัศน์ความคิดสร้างสรรค์ของชิ้นส่วน สร้างแนวคิดจากสคริปต์ (ซึ่งอาจ หรืออาจไม่เป็นสิ่งรูปธรรมพบในสคริปต์ อาจพจน์ หรือ tangential) และจากแนวความคิดนำทีมออกแบบและผลิตต่อวิสัยทัศน์ร่วมกัน เมื่อ rehearsals/ถ่าย ทำได้เริ่มต้น ผู้อำนวยบล็อกชิ้น (เช่นบอกนักแสดงตำแหน่งที่จะเลื่อน), ให้วัตถุประสงค์และสนับสนุน subtextual ตัวแสดง (เช่นบอกพวกเขาทำไมพวกเขาจะพูดในสิ่งที่ผู้เขียนเขียน) และให้แน่ใจว่า รูปแบบการตั้งค่าอยู่ในพารามิเตอร์วิสัยทัศน์หรือแนวคิดเดิมในฟิล์ม พวกเขายังทำงานใกล้ชิดกับ DP เรื่องแรกบอร์ดดิ้งสคริปต์ แล้ว เมื่อชุด ทำให้แน่ใจว่า เป็นกรอบ ยิงแต่ละบล็อก และยิงต่อวิสัยทัศน์ของพวกเขา รวมทั้งด้านการออกแบบทั้งหมด จากสีของผนังชนิดใส่อักขระอาจสวมใส่สิ่งสำคัญคือพวกเขาเป็นกัปตันของเรือ ของบันทึกย่อของฉันวางที่เท้าของเขียนไม่ดี แต่ในฟิล์ม (น้อยกว่าโทรทัศน์และโรงละคร) กรรมการมีกำกับดูแลมากในการเขียน เพื่อพวกเขาโดยทั่วไปมีขึ้นรับผิดชอบถ้าการเขียนแย่ภาพยนตร์ที่ได้รับคำแนะนำไม่ดีมักจะ (แต่ไม่เสมอ ปัญหากับฟอร์มศิลปะร่วมกัน ซึ่งเป็นฟิล์มใด ที่มีจำนวนมาก หลายเชฟในครัว อย่างไรก็ตาม เนื่องจากกรรมการที่มีแนวโน้มที่จะ ได้รับเครดิตเมื่อทำงานทุกอย่าง พวกเขายังมักจะได้รับการตำหนิเมื่อไม่) - มักแสดงข้อบกพร่องต่อไปนี้:บอกเรื่องไม่ติดต่อกัน คุณไม่ทราบสิ่งที่เกิดขึ้น หรือทำไมจึงเกิดขึ้น หรือ ที่จะเกิดขึ้น บางครั้งสิ่งไม่น่าเชื่อเพียง blatantlyCliche หรือ trope นั่งสนทนา/ภาพ/เหตุการณ์ คุณรู้สึกเหมือนคุณเคยเห็นสิ่งเหล่านี้ก่อนทั้งหมด ทุกตัวอักษรมัก การพล็อตจุด unfailingly ได้ หมายเหตุ: cliches, tropes และมักใช้กัน แต่กรรมการไม่ดีมักไม่บทสนทนาไม่ บทสนทนาที่เป็นธรรมชาติ และแบบบังคับ บทสนทนาที่มากเกินไปบน-the-จมูก คนที่บอกคนอื่นสิ่งต่าง ๆ แทนที่จะทำสิ่งต่าง ๆ คนอธิบายว่า พวกเขารู้สึกพร่ำเพรื่อ เจรจาพูดเท่านั้นเพื่อให้แผนการผลักดันไปข้างหน้า นำเรา:บังเอิญพล็อต หรือหลุมผืนที่คุณสามารถขับรถขนส่งผ่าน (ไม่คล้องขนาดเล็กที่มีเกือบทุกภาพยนตร์ แต่หลุมใหญ่ยักษ์พล็อต oh-my-god-this-movie-is-broken ขนาดใหญ่) บังเอิญพล็อตได้เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นสำหรับแผนการก้าวไปข้างหน้า ไม่ ไม่ มีความพยายามใด ๆ ในส่วนของพระเอก (หรือคนไม่ดี)ทำหน้าที่ไม่ กรรมการต้องรับผิดชอบสำหรับการประสิทธิภาพการแสดงของพวกเขา ดังนั้นแม้ว่านักแสดงไม่สามารถกระทำการ (เหตุผลหนึ่งที่ทำไมหล่อมีความสำคัญ) เป็นผู้อำนวยการ คนหนึ่งยังจะค้างชอบช่วงเวลาเจ็บปวดใด ๆ บนหน้าจอ (ก็น้อยกว่าในโทรทัศน์และโรงละคร)กว่าแห่ง กว่าการออกแบบคือเมื่อแนวคิด/วิสัยทัศน์ของชิ้นส่วน องค์ประกอบที่สำคัญ แล้วอื่น ๆ คิดที่ 300: เพิ่มขึ้นของเอ็มไพร์หรือ Sin City: A มเพื่อฆ่าสำหรับ (ไม่ใช่ที่ทั้งหมดน่า ทั้งแฟรงค์มิลเลอร์กราฟิกนวนิยายประสบการณ์ ซึ่งดูได้ที่ทีมงานออกแบบเริ่มต้นด้วยการ ทิมเบอร์ตันก็กรรมการรู้จักที่ไปไกล ด้วยพระวิสัยทัศน์/การออกแบบจุดเกินดุลภาพยนตร์ ภายใต้การออกแบบคือเมื่อมีการขาดการออกแบบ และผลิตที่รู้สึก (มักจะ) ราคาประหยัด หรือไม่คิดผ่าน ดีเล่าเรื่องการยกระดับ สนับสนุนอักขระ และปมแสดงให้ผู้ชมเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น - ออกแบบยอดเยี่ยมสามารถข้อคิดเห็น และการกระทำ เติมเต็มเพิ่มประสบการณ์ทั้งนั้นภาพยนตร์/ทีวีเท่านั้น: แก้ไขไม่ เนื่อง จากมีปัญหาทางเทคนิคในระหว่างการถ่ายทำ และจับต้องไม่ได้รับ (หรือกรรมการที่ไม่ได้เตรียม และไม่ได้รับภาพที่พวกเขาจำเป็น), และดังนั้น บรรณาธิการจะพยายามจัดทำขึ้นสำหรับภาพที่ขาดหายไป หรือไม่ถูกต้อง หรือเนื่อง จากการแก้ไขตัวเองไม่เพียงดี คี่ตัด ภาพแปลกไปปัญหาเสียงที่กลับไปกลับมา แปลก สิ่งอื่น ๆ ต่าง ๆ ขณะกรรมการส่วนใหญ่ช่วงที่สตูดิโอในภาพยนตร์ไม่ได้กล่าวใด ๆ ตัดสุดท้าย แก้ไขปัญหาส่วนใหญ่มาจากการขาดของวิดีโอ (ซึ่งเป็นปัญหาของผู้กำกับ), แก้ไขไม่เลว หรือกรรมการ ที่มีการอนุมัติขั้นสุดท้ายตัดไม่ ควร ซึ่งเป็นที่ที่คุณมีหนัง 3 ชั่วโมงที่ควรได้รับ 2 ชั่วโมง และ 10 นาทีสูงสุดค่าผลิตต่ำ มีความรู้สึกโดยรวมที่ภาพยนตร์ไม่ได้อุปการะ (ซึ่งไม่เกี่ยวกับเงิน นี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับเวลาและสนับสนุน) มักแสดงในแสงไม่ดี เสียงดี ไม่ดีชุดแต่งกาย เครื่องแต่งกายดี - เพียงความโดยรวมรู้สึกว่า สิ่งเหล่านี้ไม่ถือว่าสำคัญ หรือไม่มีเวลาไปสนใจกับพวกเขาภาพยนตร์ โทรทัศน์ หรือเล่นละครสัตว์เป็นหลายส่วน เวิ้งว้าง และผู้อำนวยการพยายามเลี้ยงมัน องศาที่แตกต่างกันของความสำเร็จ กรรมการทุกคงมีภาพยนตร์ดีที่หนึ่ง (หรือหลาย) ชื่อ เป็นวิธีเราทุกคนเรียนรู้ ทดสอบเพิ่มเติม telling คือไม่ ถ้าพวกเขากำกับภาพยนตร์ไม่ดี แต่ ถ้าคนอยากทำงานกับพวกเขาอีกครั้ง และ บางครั้ง ความรักในสิ่งที่พวกเขากำลังสร้างสามารถส่องผ่านภาพยนตร์เลวร้ายที่สุด และทำให้มัน อย่างใด ดี (คิดว่า แซมไรมีฉบับชั่วร้ายตาย)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผู้อำนวยการของภาพยนตร์ (หรือเล่นหรือรายการโทรทัศน์ตอน) เป็นผู้รับผิดชอบในการวิสัยทัศน์ความคิดสร้างสรรค์ของชิ้นส่วน พวกเขาสร้างแนวคิดจากสคริปต์ (ซึ่งอาจหรือไม่อาจจะเป็นสิ่งที่พบเป็นรูปธรรมในสคริปต์มันอาจจะเป็นเชิงเปรียบเทียบหรือวง) และจากแนวคิดนำไปสู่การออกแบบและทีมผู้ผลิตไปสู่วิสัยทัศน์การทำงานร่วมกัน เมื่อการฝึกซ้อม / การถ่ายทำภาพยนตร์ได้เริ่มต้นการผู้อำนวยการบล็อกชิ้น (เช่นบอกนักแสดงที่จะย้าย) ให้การสนับสนุนวัตถุประสงค์และ subtextual กับนักแสดง (เช่นบอกพวกเขาว่าทำไมพวกเขาจะพูดในสิ่งที่ผู้เขียนเขียน) และสร้างความมั่นใจว่ารูปแบบภาพและ การตั้งค่าที่อยู่ในวิสัยทัศน์เดิมหรือพารามิเตอร์แนวคิด.
ในภาพยนตร์ที่พวกเขายังทำงานใกล้ชิดกับ DP แรกเรื่องสคริปต์ขึ้นแล้วครั้งหนึ่งในชุดเพื่อให้แน่ใจว่าการถ่ายแต่ละกรอบบล็อกและยิงต่อวิสัยทัศน์ของพวก รวมทั้งด้านการออกแบบทั้งหมดจากสีของผนังกับชนิดของกระเป๋าเงินของตัวละครที่อาจจะสวมใส่ที่.
ในสาระสำคัญพวกเขาเป็นกัปตันของเรือ จำนวนมากของการบันทึกของฉันด้านล่างนอกจากนี้ยังสามารถวางที่เท้าของการเขียนที่ไม่ดี แต่ในภาพยนตร์ (น้อยดังนั้นทีวีและละคร) กรรมการมีการจัดการที่ดีของการกำกับดูแลเกี่ยวกับการเขียนเพื่อให้พวกเขาที่จะมีขึ้นมักจะรับผิดชอบถ้าเขียนเป็นสาหัส
ภาพยนตร์ที่ได้รับการกำกับไม่ดีจะมักจะ (แต่ไม่เคยมีปัญหากับรูปแบบศิลปะการทำงานร่วมกันซึ่งเป็นสิ่งที่หนังเรื่องนี้ก็คือว่ามีหลายเชฟจำนวนมากในห้องครัว. แต่เนื่องจากผู้อำนวยการมีแนวโน้มที่จะได้รับเครดิต เมื่อการทำงานทุกอย่างที่พวกเขายังมีแนวโน้มที่จะได้รับโทษเมื่อมันไม่ได้) - มักจะแสดงข้อบกพร่องต่อไปนี้:
เรื่องเล่าต่อเนื่องกัน คุณไม่ทราบว่าสิ่งที่เกิดขึ้น หรือเหตุผลที่มันเกิดขึ้น หรือผู้ที่มันเกิดขึ้นกับ บางครั้งสิ่งที่ไม่น่าเชื่อเป็นเพียงโจ๋งครึ่ม.
Cliche หรือเปรียบเทียบสลัดบทสนทนา / ภาพ / เหตุการณ์ คุณรู้สึกว่าคุณได้เห็นทุกสิ่งเหล่านี้ก่อน ตัวละครทั้งหมดที่มีแบบแผนทุกพล็อตจุดคาดเดาได้ไม่สิ้นสุด หมายเหตุ: ซ้ำซาก, tropes และแบบแผนทุกคนสามารถนำมาใช้กัน แต่กรรมการไม่ดีมักจะไม่.
การสนทนาที่ไม่ดี บทสนทนาที่บังคับและธรรมชาติ บทสนทนาที่มากเกินไปบนจมูก คนบอกสิ่งที่คนอื่น ๆ แทนการทำสิ่ง คนอธิบายว่าพวกเขารู้สึกน่าชัง สนทนาพูดเดียวที่จะอนุญาตให้มีการพล็อตที่จะผลักดันไปข้างหน้านำเราไปที่:
บังเอิญวางแผนหรือแปลงหลุมที่คุณสามารถขับรถขบวนรถไฟบรรทุกสินค้าผ่าน (ไม่สอดคล้องกันเล็ก ๆ ที่เกือบทุกภาพยนตร์มี แต่ขนาดใหญ่ยักษ์ขนาดใหญ่โอ้ฉัน-god- ภาพยนตร์เรื่องนี้จะถูกหักหลุมพล็อต) พล็อตเรื่องบังเอิญคือเมื่อทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นสำหรับพล็อตที่จะก้าวไปข้างหน้าไม่ไม่มีความพยายามใด ๆ ในส่วนของพระเอก (หรือคนเลว).
การแสดงที่ไม่ดี กรรมการมีความรับผิดชอบในการปฏิบัติงานที่ได้รับจากนักแสดงของพวกเขาดังนั้นแม้ว่านักแสดงไม่สามารถทำหน้าที่ (เหตุผลหนึ่งที่หล่อเป็นสิ่งสำคัญ) ผู้อำนวยการยังคงเป็นหนึ่งในคนที่จะไปรับผิดชอบสำหรับช่วงเวลาที่เจ็บปวดใด ๆ บนหน้าจอ (นี้คือ น้อยจริงในทีวีและละคร).
กว่าหรืออยู่ภายใต้การออกแบบ กว่าคือเมื่อได้รับการออกแบบแนวคิด / วิสัยทัศน์ของชิ้นกลายเป็นสิ่งสำคัญมากขึ้นแล้วองค์ประกอบอื่น ๆ คิดว่า 300: Rise ของจักรวรรดิหรือ Sin City: การ Dame to Kill สำหรับ (ไม่ที่ทุกอย่างผิดปกติทั้งแฟรงก์มิลเลอร์การดัดแปลงนิยายภาพที่ดูเป็นทีมงานออกแบบที่เริ่มต้นด้วย) ทิมเบอร์ตันยังเป็นผู้อำนวยการที่รู้จักกันดีที่สามารถไปไกลมีวิสัยทัศน์ / การออกแบบของเขาไปยังจุดที่สมดุลกว่าภาพยนตร์ ภายใต้การออกแบบคือเมื่อมีการขาดของการออกแบบและการผลิตที่รู้สึก (ปกติ) ราคาถูกหรือไม่คิดว่าผ่าน การออกแบบที่ดียกระดับการเล่าเรื่อง, สนับสนุนอักขระและให้เบาะแสภาพให้กับผู้ชมเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น - การออกแบบที่ยอดเยี่ยมสามารถแสดงความคิดเห็นและเสริมการดำเนินการเสริมสร้างประสบการณ์ทั้งหมด.
หนัง / ทีวีเท่านั้น: การแก้ไขที่ไม่ดี อย่างใดอย่างหนึ่งเพราะมีปัญหาทางเทคนิคระหว่างการถ่ายทำและภาพที่จำเป็นไม่ได้อากาศ (หรือผู้อำนวยการไม่ได้เตรียมและไม่ได้รับภาพที่พวกเขาต้องการ) และดังนั้นการแก้ไขจะพยายามที่จะทำขึ้นสำหรับการขาดหายไปและ / หรือไม่ดี ภาพ; หรือเพราะการแก้ไขที่ตัวเองไม่ดีเพียง ตัดแปลกภาพแปลกที่จะกลับไปกลับปัญหาเสียงแปลก ๆ สิ่งอื่น ๆ ในขณะที่คณะกรรมการมากที่สุดในช่วงต้นที่สตูดิโอในภาพยนตร์จะไม่ได้พูดใด ๆ ในช่วงสุดท้ายตัดส่วนใหญ่ปัญหาการแก้ไขจากการขาดของภาพ (ซึ่งเป็นปัญหาของผู้อำนวยการ) ไม่ใช่การแก้ไขที่ไม่ดี หรือกรรมการที่ไม่ได้รับการอนุมัติตัดสุดท้ายและไม่ควรซึ่งเป็นที่ที่คุณมีหนังสามชั่วโมงที่ควรจะได้รับ 2 ชั่วโมงและ 10 นาทีสูงสุด.
มูลค่าการผลิตที่น่าสงสาร ความรู้สึกโดยรวมว่าหนังเรื่องนี้ไม่ได้รับการดูแล (นี้ไม่ได้เกี่ยวกับเงินนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับเวลาและการสนับสนุน) มักจะแสดงให้เห็นในการให้แสงสว่างที่ไม่ดีเสียงไม่ดีไม่ดีแต่งตัวชุดเครื่องแต่งกายที่ไม่ดี -.
เพียงแค่ความรู้สึกโดยรวมว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ถือว่ามีความสำคัญหรือมีไม่ถึงเวลาที่จะให้ความสนใจกับพวกเขาภาพยนตร์, รายการโทรทัศน์หรือเล่นละครเป็น อันยิ่งใหญ่สัตว์หลายส่วนและผู้อำนวยการเป็นหนึ่งที่พยายามที่จะเชื่องมัน เพื่อองศาที่แตกต่างของความสำเร็จ กรรมการทุกคนอาจจะมีหนึ่ง (หรือหลายคน) ภาพยนตร์ที่ไม่ดีกับชื่อของพวกเขาเป็นที่วิธีการที่เราทุกคนเรียนรู้ การทดสอบเพิ่มเติมบอกไม่ได้ว่าพวกเขากำกับภาพยนตร์ที่ไม่ดี แต่ถ้าคนต้องการที่จะทำงานกับพวกเขาอีกครั้ง และบางครั้งความรักของสิ่งที่พวกเขากำลังสร้างสามารถส่องผ่านภาพยนตร์ที่เลวร้ายที่สุดและทำให้มันอย่างใดดี (คิดชั่วร้ายเดิมแซมไรมิตาย)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผู้กำกับของภาพยนตร์ หรือ ละคร หรือรายการทีวีโชว์ตอน ) เป็นผู้รับผิดชอบวิสัยทัศน์ความคิดสร้างสรรค์ของชิ้น พวกเขาสร้างแนวคิดจากสคริปต์ ( ซึ่งอาจจะหรืออาจจะไม่พบสิ่งที่เป็นรูปธรรมในบท มันอาจเป็นคำอุปมาหรือสัมผัส ) และจากแนวคิดนำไปสู่การออกแบบและทีมงานต่อร่วมกัน วิสัยทัศน์ เมื่อการฝึกซ้อม / ถ่ายได้เริ่มต้นผู้จัดการบล็อกชิ้น ( เช่นบอกนักแสดงที่ย้าย ) มีวัตถุประสงค์และ subtextual สนับสนุนนักแสดง ( คือบอกพวกเขาว่าทำไมพวกเขาจะพูดในสิ่งที่ผู้เขียนเขียนไว้ ) และให้แน่ใจว่าลักษณะภาพและการตั้งค่าภายในวิสัยทัศน์เดิมหรือแนวคิดค่า
ภาพยนตร์ เขายังทำงานอย่างใกล้ชิดกับ DP แรก เรื่องกินนอนสคริปต์และจากนั้นเมื่อตั้งค่าให้แน่ใจว่า แต่ละยิงถูกใส่ร้าย ถูกบล็อค และยิงต่อวิสัยทัศน์ของพวกเขา รวมถึงด้านการออกแบบทั้งหมด จากสีของผนังชนิดของกระเป๋าตัวละครจะสวมใส่
ในสาระสำคัญพวกเขาเป็นกัปตันของเรือ หลายบันทึกของฉันด้านล่างยังสามารถวางที่เท้าของการเขียนที่ไม่ดี แต่ในหนัง ( น้อยดังนั้นโทรทัศน์และละคร ) กรรมการมีการจัดการที่ดีของการดูแลในการเขียนดังนั้นพวกเขามักจะรับผิดชอบ ถ้าเขียนเป็นน่ากลัว .
ฟิล์มซึ่งได้ถูกกำกับไม่ดีมักจะ ( แต่ไม่เสมอ ปัญหาที่มีร่วมกัน รูปแบบศิลปะซึ่งเป็นสิ่งที่ภาพยนตร์คือ มีเชฟ หลายหลายที่ในครัว อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ผู้อำนวยการมีแนวโน้มที่จะได้รับเครดิตทุกอย่างทำงานเมื่อพวกเขายังมักจะได้รับโทษเมื่อมันไม่ได้ ) -- มักจะแสดงข้อบกพร่องต่อไปนี้ :
แบบเล่าเรื่อง คุณไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือทำไมมันขึ้น หรือใครมันเกิดขึ้นได้ บางครั้งสิ่งต่างๆก็เป็นอย่างไม่น่าเชื่อ
น่าเบื่อหรือรูปแบบขี่บทสนทนา / ภาพ / เหตุการณ์ คุณรู้สึกเหมือนที่คุณเคยเห็นสิ่งเหล่านี้มาก่อน ตัวอักษรทั้งหมดที่มีแบบแผน ,ทุกเรื่องอย่างไม่สิ้นสุดที่คาดเดาได้ หมายเหตุ : cliches tropes stereotypes , และสามารถใช้ได้ดี แต่กรรมการที่ไม่ดีมักจะไม่ .
บทไม่ดี บทสนทนาที่ถูกบังคับ และวิกฤต บทสนทนาที่จมูกด้วย . คนที่บอกสิ่งที่คนอื่น ๆ แทนการทำสิ่งต่างๆ คนอธิบายว่าพวกเขารู้สึกว่าโฆษณา nauseam . บทสนทนาพูดเท่านั้นเพื่อให้แผนการผลักดันไปข้างหน้าาเรา :
บังเอิญวางแผนหรือแปลงหลุมคุณสามารถขับรถขนส่งรถไฟผ่าน ( ไม่เล็กไม่สอดคล้องกันว่า เกือบทุกเรื่องได้ แต่ขนาดใหญ่ยักษ์ใหญ่ โอ้ พระเจ้า หนังเรื่องนี้เสียหลุมพล็อต ) บังเอิญวางแผนเมื่อทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นกับแผนการที่จะก้าวไปข้างหน้าแล้ว โดยไม่มีความพยายามในส่วนของพระเอก ( หรือเลว ) .
ไม่ดีการแสดงกรรมการรับผิดชอบการการแสดงจากนักแสดงของพวกเขา ดังนั้นแม้นักแสดงจะแสดงไม่ได้ ( เหตุผลหนึ่งที่ทำไมหล่อสำคัญ ) ผู้กำกับยังคงเป็นหนึ่งคนที่จะรับผิดชอบสำหรับช่วงเวลาที่เจ็บปวดใด ๆบนหน้าจอ ( นี้เป็นจริงน้อยในโทรทัศน์และละคร ) .
เหนือหรือใต้ที่ออกแบบมามาออกแบบเป็นเมื่อแนวคิด / วิสัยทัศน์กลายเป็นชิ้นส่วนที่สำคัญอื่น ๆ แล้วก็องค์ประกอบ คิดว่า 300 : Rise ของจักรวรรดิหรือเมืองบาป : ดาม เพื่อฆ่า ( ไม่เลยผิดปกติ ทั้ง แฟรงค์ มิลเลอร์ กราฟิกนวนิยายดัดแปลงที่ดูที่ทีมออกแบบเริ่มต้นด้วย )ทิม เบอร์ตันยังเป็นผู้กำกับที่โด่งดัง ที่สามารถไปไกล มีวิสัยทัศน์ และถึงจุดที่เกินดุลภาพยนตร์ ภายใต้การออกแบบ คือ เมื่อมีการขาดของการออกแบบและการผลิตรู้สึก ( มักจะ ) ราคาถูก หรือ ไม่คิดว่าผ่าน การออกแบบที่ดีช่วยในการเล่าเรื่องสนับสนุนภาพตัวอักษรและให้เบาะแสกับผู้ชมเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น -- การออกแบบที่ยอดเยี่ยมสามารถแสดงความคิดเห็นและเสริมการเสริมสร้างประสบการณ์ทั้งหมด .
ภาพยนตร์ / โทรทัศน์เท่านั้น : ตัดต่อไม่ดี เพราะมีปัญหาด้านเทคนิคในการถ่ายทำและภาพที่ต้องการก็ไม่ได้ ( หรือเป็นกรรมการไม่ได้เตรียมไว้ และไม่ได้รับภาพที่พวกเขาต้องการ )ดังนั้นการแก้ไขคือพยายามที่จะให้ขึ้นไป และ / หรือ ภาพไม่ดี หรือเพราะการแก้ไขตัวเองก็ไม่ดี ตัดคี่ คี่ยิงกลับหลัง ปัญหาเสียงแปลก สิ่งต่างๆๆ ในขณะที่ต้นมากที่สุด บริษัท ในสตูดิโอในหนังไม่ต้องพูดอะไรมากกว่าตัดขั้นสุดท้าย ส่วนใหญ่การแก้ไขปัญหาจากการขาดของภาพ ( ซึ่งเป็นปัญหาของผู้กำกับ ) , ไม่ตัดต่อหรือกรรมการที่ไม่ได้มีการอนุมัติตัดสุดท้ายและไม่ ซึ่ง เป็น ที่ คุณได้สามชั่วโมง หนังที่ควรได้รับ 2 ชั่วโมงและ 10 นาที
คนจนผลิตค่า ความรู้สึกโดยรวมที่หนังไม่ได้สนใจ ( ไม่ใช่เรื่องเงิน เรื่องเวลา และสนับสนุน ) มักจะแสดงในที่แสงไม่ดี เสียงไม่ดี แต่งตัว ชุดไม่ดีไม่ดีเครื่องแต่งกาย -- เพียงแค่ความรู้สึกโดยรวมว่า สิ่งเหล่านี้ไม่ถือว่าสำคัญ หรือ ไม่มีเวลาที่จะสนใจพวกเขา .
หนัง รายการทีวี หรือละคร เล่นอันเวิ้งว้าง สัตว์หลายส่วนหนึ่ง และผู้อำนวยการคนหนึ่งที่พยายามที่จะควบคุมมัน กับองศาที่แตกต่างของความสำเร็จ ทุก ๆ ผู้กำกับอาจจะมีหนึ่ง ( หรือหลาย ) ไม่ดีภาพยนตร์ในชื่อของพวกเขาเป็นวิธีการที่เราทุกคนได้เรียนรู้ยิ่งบอกทดสอบไม่ได้ถ้าพวกเขากำกับหนังไม่ดี แต่ถ้าคนต้องการที่จะทำงานกับพวกเขาอีกครั้ง และบางครั้งความรักของสิ่งที่พวกเขากำลังสร้างสามารถส่องผ่านภาพยนตร์ที่เลวร้ายที่สุดและทำอย่างใดดี ( คิดว่าของแซม ไรมี่ต้นฉบับตายชั่วร้าย )