Running feet. Charlotte and I sat l

Running feet. Charlotte and I sat like that for a long time,remembering.
It did not happen. At Christmas she fell ill, and in the New Year she was worse. She felt sick all the time because of the baby, and she are nothing. She lay in bed all day, hotand coughing. Arthur Nicholls cared for her wonderfully – I think he often stayed awake all night. But it did not help.
On 31st March 1855 the last of my six children deid. It was early in the morning. Arthur Nicholls was sitting by her bad, and I was standing by the door. She was asleep with her hand in his. Her face in her face.
Oh God, she whispered. I am not going to die, am I ? Please don’t take me away from Arthur now – we have been so happy.
Those were the last words she ever said. A little while later, I walked solely out to the house. As went into the graveyard, the church bell began to ring. It was ringing to tell Haworth and all the world that Charlotte was dead

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ใช้เท้า ชาร์ลอตต์และเสาร์เช่นเดียวกับที่เป็นเวลานาน การจำ
ยังไม่เกิดขึ้น ในเทศกาลคริสต์มาส ล้มป่วย และในปีใหม่ เธอแย่ เธอรู้สึกป่วยตลอดเวลาเนื่องจากทารก และเธอมีอะไร เธอวางเตียงทุกวัน hotand ไอ Arthur Nicholls ดูแลเธอเยี่ยมยอด – ผมคิดว่า เขามักจะอยู่ทำงานทั้งคืน แต่มันก็ช่วยไม่
ในวันที่ 31 1855 มีนาคม ครั้งล่าสุดของลูก ๆ 6 deid ช่วงเช้าได้ Arthur Nicholls นั่งอยู่ ด้วยไม่ดีของเธอ และยืนตามประตู เธอได้หลับ ด้วยมือของเธอในเขา ใบหน้าของเธอในใบหน้าของเธอ
โอ้ พระเจ้า เธอกระซิบ ฉันไม่จะตาย ฉัน กรุณาอย่าฉันจาก Arthur ตอนนี้ – เราได้มีความสุข
นั้นเป็นคำสุดท้ายที่เธอเคยบอกว่า ได้เล็กน้อยขณะภายหลัง ฉันเดินเท่านั้นออกไปยังบ้าน ขณะที่เดินเข้าไปในสุสาน ระฆังโบสถ์เริ่มค้าง มันถูก ringing บอกแฮร์เวิร์ดและโลกทั้งหมดชาร์ล็อตตาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฟุตทำงาน ลอตต์และฉันนั่งอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานานจำ
มันไม่ได้เกิดขึ้น ในวันคริสต์มาสที่เธอล้มป่วยลงและในปีใหม่ที่เธอกำลังแย่ลง เธอรู้สึกว่าป่วยตลอดเวลาเพราะของทารกและเธอไม่ได้เป็นอะไร เธอนอนอยู่บนเตียงทุกวัน hotand ไอ อาเธอร์นิคอลส์ได้รับการดูแลที่เยี่ยมยอดของเธอ - ฉันคิดว่าเขามักจะตื่นอยู่ตลอดทั้งคืน แต่มันไม่ได้ช่วย
ที่ 31 มีนาคม 1855 ที่ผ่านมาของเด็กหก deid ของฉัน มันเป็นในตอนเช้า อาเธอร์นิคอลส์กำลังนั่งอยู่โดยที่ไม่ดีของเธอและฉันก็กำลังยืนอยู่หน้าประตู เธอกำลังนอนหลับด้วยมือของเธอในของเขา ใบหน้าของเธอในใบหน้าของเธอ
โอ้พระเจ้าเธอกระซิบ ผมไม่ได้กำลังจะตายฉัน? กรุณาอย่าพาฉันออกไปจากอาร์เธอร์ - ตอนนี้เราได้รับความสุข
เหล่านี้เป็นคำพูดสุดท้ายที่เธอเคยกล่าวว่า ในขณะที่เล็ก ๆ น้อย ๆ ต่อมาผมเดินออกไป แต่เพียงผู้เดียวในบ้าน ขณะที่เดินเข้าไปในสุสานระฆังคริสตจักรเริ่มที่จะแหวน มันเป็นเสียงที่จะบอกเวิร์ ธ และทุกมุมโลกที่ลอตต์ตาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วิ่งเท้า ชาร์ล็อต ฉันนั่งอยู่อย่างนั้น นานแล้วจำ .
มันไม่ได้เกิดขึ้น ในวันคริสต์มาสที่เธอป่วย และในปีใหม่ เธอ ก็ แย่ เธอรู้สึกไม่สบายตลอดเวลาเพราะลูก เธอไม่มีอะไรเลย เธอนอนในเตียงทั้งวัน hotand ไอ อาเธอร์ Nicholls ดูแลเธอได้ดีและผมคิดว่าเขามักจะอยู่ไม่ได้นอนทั้งคืน แต่มันไม่ได้ช่วย .
ในวันที่ 31 มีนาคม 1855 สุดท้ายของฉันหกเด็ก deid . มันคือตอนเช้า อาเธอร์นิโคลนั่งโดยเธอไม่ดี และก็ยืนรออยู่ข้างประตู เธอกำลังหลับอยู่ กับมือเขา หน้าของเธอ ใบหน้าของเธอ
โอ้พระเจ้า เธอกระซิบ . ผมยังไม่อยากตาย ฉัน ? อย่าเอาฉันไปจากอาเธอร์ตอนนี้–เราได้มีความสุข
นั้นคือคำสุดท้ายที่เธอเคยพูด สักพักต่อมาฉันเดินออกจากบ้านแต่เพียงผู้เดียว . ขณะที่เดินเข้าไปในสุสาน , คริสตจักรระฆังเริ่มดัง มันเป็นเสียงที่บอก แฮร์เวิร์ด และทั่วโลกที่ชาร์ลตายแล้ว