“Since you are so kind as to think

“Since you are so kind as to think of me, dear father,” she answered, “I should be glad if you would bring me a rose, for we have none in our garden.” Now Beauty did not indeed wish for a rose, nor anything else, but she only said this that she might not affront her sisters; otherwise they would have said she wanted her father to praise her for desiring nothing. The merchant took his leave of them, and set out on his journey; but when he got to the ship, some persons went to law with him about the cargo, and after a deal of trouble he came back to his cottage as poor as he had left it. When he was within thirty miles of his home, and thinking of the joy of again meeting his children, he lost his way in the midst of a dense forest. It rained and snowed very hard, and, besides, the wind was so high as to throw him twice from his horse. Night came on, and he feared he should die of cold and hunger, or be torn to pieces by the wolves that he heard howling round him. All at once, he cast his eyes towards a long avenue, and saw at the end a light, but it seemed a great way off. He made the best of his way towards it, and found that it came from a splendid palace, the windows of which were all blazing with light. It had great bronze gates, standing wide open, and fine court-yards, through which the merchant passed; but not a living soul was to be seen. There were stables too, which his poor, starved horse, less scrupulous than himself, entered at once, and took a good meal of oats and hay. His master then tied him up, and walked towards the entrance hall, but still without seeing a single creature. He went on to a large dining-parlour, where he found a good fire, and a table covered with some very nice dishes, but only one plate with a knife and fork. As the snow and rain had wetted him to the skin, he went up to the fire to dry himself. “I hope,” said he, “the master of the house or his servants will excuse me, for it surely will not be long now before I see them.” He waited some time, but still nobody came: at last the clock struck eleven, and the merchant, being quite faint for the want of food, helped himself to a chicken, and to a few glasses of wine, yet all the time trembling with fear. He sat till the clock struck twelve, and then, taking courage, began to think he might as well look about him: so he opened a door at the end of the hall, and went through it into a very grand room, in which there was a fine bed; and as he was feeling very weary, he shut the door, took off his clothes, and got into it.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"จะให้ดีเป็นคิดของฉัน รักพ่อ, " เธอตอบ "ฉันควรจะยินดีหากคุณจะนำมาฉันดอกกุหลาบ สำหรับเรามีไม่มีในสวนของเรา" ตอนนี้ความสวยงามไม่ต้องสำหรับดอกกุหลาบ หรืออะไรแน่นอน แต่เธอเพียงพูดว่า เธอไม่อาจ affront น้องสาวของเธอ มิฉะนั้น จะมีว่า เธอต้องการให้พ่อของเธอสรรเสริญเธอสำหรับปรารถนาสิ่งใด พ่อค้าเอาของเขาลา และตั้งค่าออกในการเดินทางของเขา แต่เมื่อเขาได้กับเรือ บางคนไปกฎหมายกับเขาเกี่ยวกับสินค้า และหลังจากการจัดการของ เขากลับมาคอทเทจของเขาไม่ดีเขาได้จากไป เมื่อเขาภายในสามสิบไมล์ของบ้านของเขา และความคิดของความสุขของอีก ประชุมลูก เขาหายเขากลางป่าหนาแน่น มันฝนตกลดน้อย snowed และ สำรอง ลมได้สูงว่าเขาสองจากม้าของเขาด้วย คืนมาบน และเขากลัวเขาจะตายเย็น และหิว หรือขาดเป็นชิ้น โดยหมาป่าที่เขาได้ยินเห่าหอนรอบเขา กัน เขาหล่อตาไปทางถนนยาว และเห็นไฟท้าย แต่ดูเหมือนวิธีดีที่ปิด เขาทำดีสุดของเขาถอย และพบว่า มาจากวังที่สวยงาม windows ที่ถูกทั้งหมดโชนแสง มันมีประตูทองมาก ยืนเปิดกว้าง และดีคอร์ทหลา ซึ่งผู้ขายผ่าน แต่มีจิตวิญญาณอยู่ไม่ได้ มีอสังหาริมเกินไป ซึ่งยากจนของเขา starved ม้า scrupulous น้อยกว่าตัวเอง ใส่ครั้ง และเอาอาหารของข้าวโอ๊ตเฮย์ดี นายติดเขา แล้วเดิน ไปทางห้องโถงทางเข้า แต่ยัง ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตเดียวกัน เขาก็จะมีขนาดใหญ่รับประทานอาหารร้านเสริม ซึ่งเขาพบไฟดี และตารางครอบคลุมกับอาหารบางอย่างมาก แต่จานเดียวด้วยมีดและส้อม เป็นหิมะและฝนมี wetted เขาผิว เขาไปค่าไฟให้แห้งเอง "ฉันหวังว่า กล่าวว่า เขา "หลักของบ้านหรือราชการจะโทษ สำหรับมันย่อมจะไม่นานตอนนี้จะเห็นพวกเขา" เขารอเวลา แต่ยัง ไม่มีใครมา: ในที่สุด หลงนาฬิกา 43 และร้านค้า ค่อนข้างเบาสำหรับต้องการอาหาร ช่วยตัวเองไก่ และแก้วไวน์ กี่ยังทั้งหมดเวลาสะทกสะท้าน เขานั่งจนนาฬิกาหลง twelve แล้ว คิดว่า เขาอาจดูเป็นอย่างดีเกี่ยวกับเขาเริ่มกล้าขึ้น : เพื่อให้เขาเปิดประตูท้ายศาลา และเดินผ่านมันเข้าไปในห้องพักโรงแรม ซึ่งมีเตียงดี และเขารู้สึกเหนื่อยมาก เขาปิดประตู เอาออกจากเสื้อผ้าของเขา และได้มา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ตั้งแต่คุณจึงเป็นคนใจดีที่จะคิดว่าฉันพ่อที่รัก" เธอตอบว่า "ฉันควรจะดีใจถ้าคุณจะนำมาให้ฉันดอกกุหลาบเพราะเราไม่มีในสวนของเรา." ตอนนี้ความงามไม่ได้จริง ๆ อยากให้ดอกกุหลาบ หรือสิ่งอื่นใด แต่เธอบอกว่านี่ว่าเธออาจจะไม่ได้หันหน้าเข้าหาน้องสาวของเธอ; มิฉะนั้นพวกเขาจะได้กล่าวว่าเธอต้องการที่พ่อของเธอได้รับการยกย่องสำหรับความปรารถนาของเธอไม่มีอะไร ผู้ประกอบการค้าจึงลาพวกเขาและที่กำหนดไว้ในการเดินทางของเขา; แต่เมื่อเขาได้ไปเรือบางคนเดินไปตามกฎหมายกับเขาเกี่ยวกับการขนส่งสินค้าและหลังจากที่ข้อตกลงของปัญหาที่เขากลับมาที่กระท่อมของเขาในฐานะที่ไม่ดีในขณะที่เขาได้ทิ้งมัน เมื่อเขาอายุได้ภายในสามสิบไมล์จากบ้านของเขาและความคิดของความสุขของการประชุมอีกครั้งลูก ๆ ของเขาที่เขาสูญเสียทางของเขาในท่ามกลางป่าทึบ ฝนตกและหิมะหนักมากและนอกจากลมอยู่ในระดับสูงเพื่อที่จะโยนเขาสองครั้งจากหลังม้า คืนมาและเขากลัวว่าเขาควรจะตายจากความหนาวเย็นและความหิวหรือถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ โดยหมาป่าที่เขาได้ยินเสียงร้องโหยหวนรอบเขา ทั้งหมดในครั้งเดียวที่เขาโยนตาของเขาต่อถนนที่ยาวและเห็นแสงที่ปลาย แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นวิธีที่ดีออก เขาทำสิ่งที่ดีที่สุดจากทางของเขาที่มีต่อมันและพบว่ามันมาจากพระราชวังที่สวยงามหน้าต่างซึ่งทุกคนที่เห็นได้ชัดด้วยแสง มันมีประตูสีบรอนซ์ที่ดียืนเปิดกว้างและปรับศาลหลาซึ่งผ่านการค้าผ่าน; แต่ไม่ได้เป็นชีวิตจิตใจคือการมองเห็นได้ มีคอกม้าเกินไปซึ่งยากจนหิวโหยม้าของเขาระมัดระวังน้อยกว่าตัวเองได้เข้ามาในครั้งเดียวและเอาอาหารที่ดีของข้าวโอ๊ตและหญ้าแห้ง เจ้านายของเขาแล้วผูกเขาขึ้นและเดินไปสู่​​ห้องโถงทางเข้า แต่ก็ยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตเดียว เขาเดินไปรับประทานอาหารห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ซึ่งเขาพบว่าไฟที่ดีและตารางที่ปกคลุมไปด้วยอาหารที่ดีมาก แต่เพียงหนึ่งแผ่นด้วยมีดและส้อม ในฐานะที่เป็นหิมะและฝนเปียกเขาให้กับผิวเขาไปถึงไฟให้กับตัวเองแห้ง "ผมหวังว่า" เขาบอกว่าเขารอคอยบางครั้ง แต่ก็ยังไม่มีใครมา "ต้นแบบของบ้านหรือคนรับใช้ของเขาจะขอโทษเพราะมันก็จะไม่นานตอนนี้ก่อนที่ฉันเห็นพวกเขา." ที่ล่าสุดนาฬิกาหลง สิบเอ็ดและร้านค้าเป็นค่อนข้างลมเพื่อต้องการอาหารที่ช่วยตัวเองให้ไก่และไม่กี่แก้วไวน์ แต่ทุกครั้งที่สั่นด้วยความกลัว เขานั่งจนถึงเวลาตีสิบสองแล้วพาความกล้าหาญเริ่มที่จะคิดว่าเขาอาจรวมทั้งมองเกี่ยวกับเขาเพื่อให้เขาเปิดประตูในตอนท้ายของห้องโถงและเดินผ่านมันเข้าไปในห้องแกรนด์มากที่มี เป็นเตียงที่ดี; และในขณะที่เขามีความรู้สึกเบื่อหน่ายมากเขาปิดประตูถอดเสื้อผ้าของตนและได้เป็นมัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" เพราะคุณใจดี คิดว่า ผม รักพ่อ " เธอตอบ " ฉันควรจะดีใจถ้าคุณจะเอากุหลาบ สำหรับเราไม่มีในสวนของเรา . " ความงามไม่ได้จริงๆอยากได้กุหลาบ หรืออะไรก็ตาม แต่เธอก็บอกว่า ที่เธออาจจะไม่ คำปรามาสของน้องสาวของเธอ มิฉะนั้น พวกเขาจะกล่าวว่า เธออยากให้พ่อของเธอที่จะสรรเสริญเธอปรารถนาอะไรพ่อค้าที่เอาเขาไป และตั้งค่าออกในการเดินทางของเขา แต่เมื่อเขาไปถึงเรือ บางคนเรียนกฎหมายกับเขาเรื่องสินค้า และหลังจากจัดการปัญหาที่เขากลับมาที่กระท่อมของเขา จนเมื่อเขาได้จากไป เมื่อเขาได้ภายใน 30 ไมล์จากบ้านของเขาและคิดถึงความสุขของอีกเด็กในการประชุมของเขา เขาหลงทางอยู่ในป่าหนาแน่นฝนตกและหิมะตกอย่างหนัก และนอกจากลมจึงสูงเพื่อโยนเขาสองครั้งจากม้าของเขา คืนมา และเขาก็กลัวเขาจะหิวตายเย็น หรือถูกฉีกเป็นชิ้นๆ โดยหมาป่าที่เขาได้ยินเสียงรอบตัวเขา ทันที เขาเหวี่ยงสายตาไปเห็นถนนยาวและปลายแสง แต่มันก็เป็นวิธีที่ดีนะ เขาทำให้ดีที่สุดของทางของเขาไปสู่มันและพบว่ามันมาจากพระราชวังที่สวยงาม หน้าต่างซึ่งทั้งหมดโชนด้วยไฟ มันมีประตูบรอนซ์ยืนเบิกกว้าง และศาลเมตรก็ได้ ซึ่งพ่อค้าที่ผ่าน แต่ไม่มีใครได้เห็น มีคอกม้าด้วยซึ่งเขายากจน อดอยาก ม้า ละเอียดลออ น้อยกว่าตัวเอง ใส่ครั้งเดียว เอาเป็นอาหารที่ดีของข้าวโอ๊ต และหญ้าแห้งเจ้านายของเขา แล้วมัดเขาไว้ และเดินไปที่โถงทางเข้า แต่ยังไม่เห็นสิ่งมีชีวิตเดียว เขาก็จะเป็นห้องรับแขก ห้องอาหารขนาดใหญ่ที่เขาพบไฟที่ดีและตารางครอบคลุมบาง สวยมาก อาหาร แต่เพียงหนึ่งแผ่นด้วยมีดและส้อม เป็นหิมะและฝนตกก็เปียกให้ผิวเขาไปผิงไฟให้แห้งเอง " ฉันหวังว่า " เขาพูด" เจ้านายของบ้านหรือผู้รับใช้ของพระองค์จะขอโทษมันก็จะไม่นานก่อนที่ผมเห็นพวกเขา . " เขารอเวลา แต่ยังไม่มีใครมา : เมื่อนาฬิกาตี สิบเอ็ด และพ่อค้า ที่อ่อนมาก เพื่อต้องการอาหาร ช่วยให้ตัวเองเป็นไก่ ไปไม่กี่แก้วไวน์ แต่ตลอดเวลาที่ตัวสั่นด้วยความกลัว เขานั่งจนนาฬิกาหลงเที่ยงคืน จากนั้นใช้ความกล้าหาญ เริ่มคิดว่าเขาอาจจะมองเรื่องเขา เขาจึงเปิดประตูห้องในสุด และทะลุเข้าไปในห้องแกรนด์มาก ซึ่งมีเตียงก็ได้ และเขาก็รู้สึกอ่อนเพลียมาก เขาปิดประตู ถอดเสื้อผ้าของตน และได้ เข้าไปในนั้น