The durian (/ˈdjʊriən/)[4] is the f

The durian (/ˈdjʊriən/)[4] is the fruit of several tree species belonging to the genus Durio. The name 'durian' is derived from the Malay-Indonesian languages word for duri or "spike", a reference to the numerous spike protuberances of the fruit, together with the noun-building suffix -an. There are 30 recognised Durio species, at least nine of which produce edible fruit. Durio zibethinus is the only species available in the international market: other species are sold in their local regions.
Regarded by many people in southeast Asia as the "king of fruits",[5] the durian is distinctive for its large size, strong odour, and formidable thorn-covered husk. The fruit can grow as large as 30 centimetres (12 in) long and 15 centimetres (6 in) in diameter, and it typically weighs one to three kilograms (2 to 7 lb). Its shape ranges from oblong to round, the colour of its husk green to brown, and its flesh pale yellow to red, depending on the species.
The edible flesh emits a distinctive odour that is strong and penetrating even when the husk is intact. Some people regard the durian as having a pleasantly sweet fragrance; others find the aroma overpowering and revolting. The smell evokes reactions from deep appreciation to intense disgust, and has been described variously as rotten onions, turpentine, and raw sewage. The persistence of its odour, which may linger for several days, has led to the fruit's banishment from certain hotels and public transportation in Southeast Asia.
The durian, native to Southeast Asia, has been known to the Western world for about 600 years. The nineteenth-century British naturalist Alfred Russel Wallace described its flesh as "a rich custard highly flavoured with almonds". The flesh can be consumed at various stages of ripeness, and it is used to flavour a wide variety of savoury and sweet edibles in Southeast Asian cuisines. The seeds can also be eaten when cooked.
There are hundreds of durian cultivars; many consumers express preferences for specific cultivars, which fetch higher prices in the market.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทุเรียน (ˈdjʊriən /) [4] เป็นผลไม้หลายต้นพันธุ์ของสกุล Durio ชื่อ 'ทุเรียน' มาจากคำภาษามาเลย์อินโดนีเซียดูริ หรือ "สไปค์" protuberances สไปค์จำนวนมากของผลไม้ พร้อมกับการสร้างคำนามต่อท้าย - การอ้างอิง 30 รับการยอมรับชีส์ น้อยเก้าที่ผลกินได้ Durio zibethinus เป็นเพียงสายพันธุ์มีตลาดต่างประเทศ: ขายสปีชีส์อื่นในภูมิภาคท้องถิ่นของตนยอมรับจากคนจำนวนมากในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็น "พญาผลไม้", [5] ทุเรียนจะโดดเด่นขนาดใหญ่ กลิ่นแรง และแกลบทอร์นครอบคลุมอันตรายถึงชีวิต ผลไม้สามารถเติบโตถึง 30 หน่วยเซนติเมตร (ใน 12) ยาวและ 15 หน่วยเซนติเมตร (ใน 6) เส้นผ่านศูนย์กลาง และโดยทั่วไปน้ำหนัก 1-3 กิโลกรัม (2-7 ปอนด์) ช่วงของรูปร่างจากสี่กลม สีของแกลบของสีเขียวกับสีน้ำตาล สีเหลืองกับสีแดง ขึ้นอยู่กับสายพันธุ์เนื้ออ่อนของเนื้อกิน emits กลิ่นโดดเด่นที่แข็งแรง และเจาะแม้เมื่อแกลบที่เป็นเหมือนเดิม บางคนถือทุเรียนมีกลิ่นหวานจ๋อย อื่น ๆ ค้นหาหอมเด่นกว่า และปฏิวัติ กลิ่น evokes ปฏิกิริยาจากลึกขึ้นกับความขยะแขยงรุนแรง และมีการอธิบายเพิ่มหอมเน่า น้ำมันสน และน้ำดิบ ติดตาของกลิ่นของ ซึ่งอาจลิงเกอร์หลายวัน ได้นำไป banishment ของผลไม้จากโรงแรมและเดินทางในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แน่นอนรู้จักทุเรียน ภาษาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โลกตะวันตกประมาณ 600 ปี ธรรมชาตินิยมในศตวรรษที่ปั้นจั่นอังกฤษอัลเฟรดรัซ Wallace อธิบายเนื้อความว่า "อุดมไปด้วยสังขยารสสูง ด้วยอัลมอนด์" สามารถใช้เนื้อในขั้นตอนต่าง ๆ ของ ripeness และการใช้ปรุงหลากหลาย edibles เช้า และหวานในอาหารเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ยังสามารถกินเมล็ดเมื่อสุกมีหลายร้อยของทุเรียนพันธุ์ ผู้บริโภคจำนวนมากแสดงการกำหนดลักษณะเฉพาะพันธุ์ ซึ่งนำมาใช้ราคาที่สูงขึ้นในตลาด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทุเรียน (/ djʊriən /) [4] เป็นผลไม้ของต้นไม้ชนิดหลายที่เป็นสกุล Durio ที่ ชื่อ 'ทุเรียน' มาจากภาษามาเลย์อินโดนีเซียคำ Duri หรือ "เข็ม" การอ้างอิงถึงนูนเข็มจำนวนมากของผลไม้ร่วมกับคำนามอาคารโครงสร้างต่อท้าย มี 30 สายพันธุ์ที่ได้รับการยอมรับเป็น Durio อย่างน้อยเก้าซึ่งผลิตน้ำผลไม้ที่กินได้ Durio zibethinus เป็นเพียงสายพันธุ์ที่มีอยู่ในตลาดต่างประเทศ:. สายพันธุ์อื่น ๆ
ที่มีขายในภูมิภาคท้องถิ่นของพวกเขาได้รับการยกย่องจากคนจำนวนมากในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็น"ราชาแห่งผลไม้" [5] ทุเรียนเป็นที่โดดเด่นสำหรับขนาดของกลิ่นที่แข็งแกร่ง และแกลบหนามปกคลุมที่น่ากลัว ผลไม้ที่สามารถเจริญเติบโตได้เป็นใหญ่เป็น 30 เซนติเมตร (12) ยาว 15 เซนติเมตร (6) มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางและมันมักจะมีน้ำหนัก 1-3 กิโลกรัม (2-7 ปอนด์) ช่วงรูปร่างจากรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ารอบสีเขียวแกลบที่จะเป็นสีน้ำตาลและเนื้อสีเหลืองอ่อนเป็นสีแดงขึ้นอยู่กับสายพันธุ์.
เนื้อกินได้ปล่อยกลิ่นที่โดดเด่นที่มีความแข็งแรงและเจาะแม้ในขณะที่แกลบเป็นเหมือนเดิม บางคนมองว่าทุเรียนที่มีกลิ่นหอมหวานใจ; คนอื่นหากลิ่นหอมเอาชนะและน่ารังเกียจ กลิ่นกระตุ้นปฏิกิริยาจากการแข็งลึกเพื่อรังเกียจรุนแรงและได้รับการอธิบายนานัปการที่หอมเน่าน้ำมันสนและเน่า ความคงทนของกลิ่นซึ่งอาจอิทธิพลเป็นเวลาหลายวันได้นำไปสู่การขับไล่ของผลไม้บางอย่างจากโรงแรมและการขนส่งสาธารณะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.
ทุเรียนพื้นเมืองเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้รับทราบเพื่อโลกตะวันตกประมาณ 600 ปี ยุคศตวรรษที่นักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษอัลเฟรดรัสเซลวอลเลซอธิบายเนื้อเป็น "คัสตาร์ที่อุดมไปด้วยรสอย่างมากกับอัลมอนด์" เนื้อสามารถบริโภคได้ในขั้นตอนต่างๆของการสุกและมันถูกนำมาใช้เพื่อรสชาติที่หลากหลายของการกินอาหารคาวและหวานในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อาหาร เมล็ดยังสามารถรับประทานได้เมื่อสุก.
มีหลายร้อยสายพันธุ์ทุเรียนคือ ผู้บริโภคจำนวนมากแสดงค่าสำหรับสายพันธุ์เฉพาะที่เรียกราคาที่สูงขึ้นในตลาด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทุเรียน ( / ˈดีเจʊริเพลงชาติ n / ) [ 4 ] เป็นผลไม้ของต้นไม้ชนิดต่าง ๆของพืชในสภาพ . ชื่อ ' ' ทุเรียน ' มาจากมาเลย์ อินโด ภาษาคำสำเร็จ หรือ " เข็ม " , การอ้างอิงถึงมากมาย protuberances ชั่วคราวของ ผลไม้ พร้อมกับนามอาคารต่อท้าย - . มี 30 กว่าต้นพันธุ์ อย่างน้อยเก้าซึ่งออกผลกินได้ทุเรียนในเป็นชนิดพร้อมใช้งานเฉพาะในตลาดต่างประเทศ ชนิดอื่นๆที่มีขายในพื้นที่ท้องถิ่นของตน
ถือว่าหลายคนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็น " ราชาของผลไม้ " [ 5 ] ทุเรียนที่เป็นที่โดดเด่นสำหรับขนาด ขนาดใหญ่ของกลิ่นที่แข็งแกร่งและน่าเกรงขามหนามปกคลุมแกลบ ผลไม้ที่สามารถเติบโตมีขนาดใหญ่เป็น 30 เซนติเมตร ( 12 ) ยาว 15 เซนติเมตร ( 6 ) ในเส้นผ่าศูนย์กลางและมันมักจะมีน้ำหนัก 1-3 กิโลกรัม ( 2 ถึง 7 ปอนด์ ) รูปร่างของมันตั้งแต่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ารอบ สีเปลือกของสีเขียวกับสีน้ำตาล และมีสีเหลืองอ่อน เนื้อสีแดงขึ้นอยู่กับชนิด .
เนื้อกินได้ปล่อยกลิ่นที่โดดเด่น แข็งแกร่งและทะลุปรุโปร่งแม้แกลบอยู่เหมือนเดิม บางคนพิจารณาทุเรียนมีกลิ่นหอมหวานจ๋อย ;คนอื่นรู้กลิ่นรบกวน และน่ารังเกียจ กลิ่นกระตุ้นปฏิกิริยาจากความชื่นชมลึกรุนแรงน่าขยะแขยง และได้รับการอธิบายอย่างหลากหลาย เช่น ไอ้หัวหอม น้ำมันสน และดิบโสโครก ความคงทนของกลิ่นซึ่งอาจจะอ้อยอิ่งอยู่หลายวัน ทำให้ต้องถูกเนรเทศออกจากโรงแรมของผลไม้บางและการขนส่งสาธารณะในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ทุเรียน ,พื้นเมืองของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ได้รับการรู้จักกันในโลกตะวันตกประมาณ 600 ปี ช่วงศตวรรษที่อังกฤษนักธรรมชาตินิยมจอห์นนี นอกซ์วิลล์อธิบายเนื้อของมันเป็น " คัสตาร์ดรสอัลมอนด์อุดมไปด้วยอย่างมากด้วย " เนื้อสามารถบริโภคในขั้นตอนต่างๆของการสุก และมันถูกใช้เพื่อรสชาติที่หลากหลายของของกินคาวหวานในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อาหารเมล็ดยังสามารถรับประทานเมื่อสุก
มีหลายร้อยพันธุ์ทุเรียน ผู้บริโภคหลายคนแสดงการตั้งค่าสำหรับเฉพาะพันธุ์ ซึ่งเรียกราคาที่สูงขึ้นในตลาด .