The morning of 26th December was wa

The morning of 26th December was warm and sunny on Phi Phi Don Island in Thailand . The sunshine was a welcome change from the wet,rainy weather in London . After breakfast we went to the beach . My parents decided to sunbathe and I ran straight into the crystal clear water . Nothing could prepare me for what was about to happen . Suddenly , I heard a loud roar.The water under my feet disappeared. I heard people screaming and pointing at the sea. " What's going on?" I wondered as I turned to see a massive wave coming towards me ." Mark,run"! I heard my mum shout before the huge wave swallowed me . I was under the water . I tried to breathe and reach the surface but the force of the water just pushed me down . Then , out of nowhere a hand grabbed me and pulled me up. I gasped for air and looked around . I was in a palm tree with a Thai man . I could see people in the distance running in panic . I felt like crying but I was too shocked to even do that . The only thing could do was to sit and watch , unable to move . The hours passed slowly . Suddenly , the Thai man started shouting and pointing to a helicopter . The pilot saw us and came to resuce us. Half an hour later we were safe in the hills . There were a lot of people there . I felt lonely and lost . " Mark , you're safe", I heard my mum's voice say. I don't remember feeling more relieved in my life than at that moment . Two days later we left the island . We felt lucky to be alive but we were sorry for the locals that lost their homes . It was a terrible experience

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เช้า 26 ธันวาคมได้อบอุ่น และแดดบนเกาะพีพีดอนในประเทศไทย เปลี่ยนสภาพอากาศเปียก ฝนตกในกรุงลอนดอนต้อนรับแสงแดดได้ หลังอาหารเช้า เราเดินไปชายหาด พ่อตัดสินใจที่จะอาบแดด และฉันวิ่งตรงในน้ำใส ไม่สามารถเตรียมฉันสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ทันใดนั้น ผมได้ยินเสียงคำรามเสียงดัง น้ำภายใต้เท้าของฉันหายไป ผมได้ยินคนกรีดร้อง และชี้ไปที่ทะเล "จะเกิดอะไรขึ้น" ผมสงสัยว่า ผมหันไปเห็นคลื่นใหญ่มาสู่ฉัน" เครื่องหมาย รัน" ผมได้ยิน mum ฉันตะโกนก่อนคลื่นใหญ่กลืนกินฉัน ผมอยู่ใต้น้ำ พยายามที่จะหายใจ และถึงผิว แต่แรงน้ำเพียงผลักฉันลง งาม มือคว้าผม แล้วดึงผมขึ้น Gasped สำหรับอากาศ และมองรอบ ๆ ผมอยู่ในร่มไม้กับคนไทย ฉันสามารถเห็นคนในระยะที่ทำงานเปิดเปิง เหมือนร้องไห้ แต่แค่ตกใจเกินไปแม้จะทำที่ สิ่งเดียวที่ไม่มี จะรับ ชม ไม่สามารถย้ายได้ ชั่วโมงผ่านไปอย่างช้า ๆ ทันใดนั้น ไทยผู้ชายเริ่มตะโกน และชี้ไปยังเฮลิคอปเตอร์ นักบินเห็นเรา และมา resuce เรา ครึ่งชั่วโมงต่อมาเราได้เซฟไว้ มีผู้คนจำนวนมากได้ ฉันรู้สึกเหงา และหายไป "เครื่องหมาย คุณปลอดภัย" ผมได้ยินเสียงของ mum ฉันพูด จำไม่ได้รู้สึกปลดปล่อยมากขึ้นในชีวิตมากกว่าที่ก็ สองวันต่อมาเราออกจากเกาะ เรารู้สึกโชคดีที่มีชีวิตอยู่ แต่เรามีคนที่สูญเสียบ้านของพวกเขา มันเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เช้าวันที่ 26 ธันวาคมที่อบอุ่นและมีแดดบนเกาะพีพีดอนในประเทศไทย แสงแดดคือการเปลี่ยนแปลงการต้อนรับจากเปียกฝนในกรุงลอนดอน หลังอาหารเช้าเราไปชายหาด พ่อแม่ของฉันตัดสินใจที่จะอาบแดดและฉันวิ่งตรงเข้าไปในน้ำทะเลใส ไม่มีอะไรที่จะเตรียมความพร้อมสำหรับสิ่งที่ผมกำลังจะเกิดขึ้น ทันใดนั้นผมได้ยินเสียงดังน้ำ roar.The ใต้ฝ่าเท้าของฉันหายไป ผมได้ยินคนกรีดร้องและชี้ไปที่ทะเล " เกิดอะไรขึ้น?" ผมสงสัยว่าเ​​ป็นผมหันไปเห็นคลื่นขนาดใหญ่มาต่อฉัน. "มาร์คเรียกใช้"! ผมได้ยินเสียงร้องแม่ของฉันก่อนที่คลื่นขนาดใหญ่กลืนกินฉัน ผมอยู่ใต้น้ำ ผมพยายามที่จะหายใจและการเข้าถึงพื้นผิว แต่พลังแห่งน้ำเพียงแค่ผลักฉันลง จากนั้นออกมาจากที่ไหนคว้ามือผมและดึงฉันขึ้น ผมอ้าปากค้างสำหรับอากาศและมองไปรอบ ๆ ผมอยู่ในต้นปา​​ล์มที่มีคนไทย ฉันจะได้เห็นคนที่อยู่ในระยะทางที่ทำงานอยู่ในความหวาดกลัว ฉันรู้สึกเหมือนร้องไห้ แต่ผมตกใจมากเกินไปที่จะได้ทำอย่างนั้น สิ่งเดียวที่จะทำคือการนั่งชมไม่สามารถที่จะย้าย เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ทันใดนั้นคนไทยเริ่มตะโกนและชี้ไปที่เฮลิคอปเตอร์ นักบินเห็นเราและมาถึง resuce เรา ครึ่งชั่วโมงต่อมาเรามีความปลอดภัยในภูเขา มีผู้คนจำนวนมากมี ฉันรู้สึกเหงาและหายไป "มาร์คคุณปลอดภัย" ผมได้ยินเสียงแม่ของฉันว่า ผมจำไม่ได้รู้สึกโล่งใจมากขึ้นในชีวิตของฉันกว่าในขณะนั้น สองวันต่อมาเราออกจากเกาะ เรารู้สึกว่าโชคดีที่จะมีชีวิตอยู่ แต่เราก็ขอโทษสำหรับชาวบ้านที่สูญเสียบ้านของพวกเขา มันเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตอนเช้าของวันที่ 26 ธันวาคม อบอุ่น และแดดบนเกาะพีพีดอน ประเทศไทย แสงแดดคือการเปลี่ยนแปลงการต้อนรับจากเปียกฝน สภาพอากาศในลอนดอน หลังจากอาหารเช้าเราก็ไปที่ชายหาด พ่อแม่ของฉันตัดสินใจที่จะอาบแดดและฉันวิ่งตรงเข้าไปในผลึกชัดเจนน้ำ . ไม่มีอะไรสามารถเตรียมผมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น อยู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงคำรามดังน้ำใต้ฝ่าเท้าของฉันหายไป ฉันได้ยินคนตะโกนและชี้ไปที่ทะเล” เกิดอะไรขึ้น ? " ฉันสงสัยว่าฉันหันไปเห็นคลื่นใหญ่มาต่อผม " มาร์ค หนีไป ! ! " ฉันได้ยินว่าแม่ฉันตะโกนก่อนคลื่นใหญ่กลืนกินฉัน ฉันอยู่ใต้น้ำ ฉันพยายามจะหายใจ และถึงพื้นผิว แต่ความแรงของน้ำก็ผลักฉันล้มลง จากนั้นจู่ๆ มือคว้าฉันและดึงฉันขึ้น ฉันอ้าปากค้าง เพราะอากาศและมองไปรอบ ๆ ผมอยู่ในต้นไม้ปาล์มกับชายไทย . ผมเห็นคนในระยะทางวิ่งในความตื่นตระหนก ผมรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ แต่ผมก็ตกใจมากที่ทำอย่างนั้น สิ่งเดียวที่ทำได้คือ นั่งดู ไม่สามารถขยับได้ เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ทันใดนั้นผู้ชายไทยเริ่มตะโกนและชี้ไปยังเฮลิคอปเตอร์ นักบินเห็นเราและมาช่วยเหลือเรา ครึ่งชั่วโมงต่อมาเราก็ปลอดภัยในภูเขา มีคนมากมายที่นั่น ผมเหงา " มาร์ค คุณปลอดภัยแล้ว " ฉันได้ยินเสียงแม่ฉันพูด ผมจำไม่ได้ว่ารู้สึกโล่งใจมากขึ้นในชีวิตกว่าในขณะนั้น สองวันต่อมา เราออกจากเกาะเรารู้สึกว่าโชคดีที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่เราสงสารชาวบ้านที่บ้านของเขาหายไป มันเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัว