Horace smiled. "I'm not a man who t

Horace smiled. "I'm not a man who threatens society. I steal only from those who have a lot of money. I steal for a very good reason. And I hate the thought of prison."
She laughed, and he begged, thinking that he had persuaded her, “Look, I have no right to ask anything from you, but I'm desperate. Let me go and I promise never to do this kind of thing again. I really mean it.”
She was silent, watching him closely. Then she said: "You are really afraid of going to prison, aren't you?"
She came over to him shaking her head. “I have always liked the wrong kind of people.” she said.
She picked up a silver box from the table and took a cigarette from it. Horace, eager to please her and seeing that she might help him, took off his gloves and gave her his cigarette lighter.
"You'll let me go?" He held the lighter toward her.
"Yes, but only if you'll do something for me."
“Anything you say.”
"Before we left for London, I promised my husband to take my jewels to our bank; but I left them here in the safe. I want to wear them to a party tonight, so I came down to get them, but..."
Horace smiled. "Like a woman, you've forgotten the numbers to open the safe, haven't you?”
"Yes."
"Just leave it to me and you'll have them within an hour. But I'll have to break your safe."
"Don't worry about that. My husband won't be here for a month, and I'll have the safe mended by that time."
And within an hour Horace had opened the safe, given her the jewels, and gone happily away.
For two days he kept his promise to the kind young lady. On the morning of the third day, however, he thought of the books he wanted, and he knew he would have to look for another safe. But he never got the chance to begin his plan. By noon a policeman had arrested him for the jewel robbery at Shotover Grange.
His fingerprints, for he had opened the safe without gloves, were all over the room, and no one believed his story of the wife of the owner of the house asking him to open the safe for her, The wife herself, a gray-haired, sharp-tongued woman of sixty, said that the story was nonsense.
Horace is now the assistant librarian in the prison. He often thinks of that charming, clever young lady who was in the same profession as he was, and who tricked him. He gets very angry when anyone talks about “honour among thieves.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฮอเรซยิ้ม "ฉันไม่คนที่ข่มขู่สังคม ผมขโมยจากผู้ที่มีเงินจำนวนมากเท่านั้น ฉันขโมยสำหรับเหตุผลที่ดีมาก และฉันเกลียดคิดคุก"เธอหัวเราะ และเขาขอ ร้อง คิดว่า เขาก็เกลี้ยกล่อมเธอ "ดู ฉันไม่มีสิทธิที่จะขออะไรจากคุณ แต่ฉันหมดหวัง ให้ฉันไป และฉันสัญญาว่า จะทำชนิดของสิ่งนี้อีก ทำจริง ๆ ร้าย"เธอเงียบ ดูเขาอย่างใกล้ชิด จาก นั้นเธอกล่าวว่า: "คุณเป็นจริง ๆ กลัวไปคุก ไม่คุณ"เธอมาเหนือพระองค์สั่นศีรษะของเธอ "ฉันได้เสมอชอบผิดชนิดของบุคคล" เธอกล่าวเธอได้รับกล่องเงินจากตาราง และเอาบุหรี่ออก ฮอเรซ อยากใจ และเห็นว่าเธออาจช่วยให้เขา เอาออกจากถุงมือของเขา และให้เขาเสียบเธอ"คุณจะให้ฉันไป" เขาถือไฟแช็กไปทางเธอ"ใช่ แต่ถ้าคุณจะทำอะไรฉัน""สิ่งที่คุณพูด""ก่อนเราซ้ายสำหรับลอนดอน ฉันสัญญาว่า สามีจะพลอยของฉันไปยังธนาคารของเรา แต่ผมทิ้งไว้ที่นี่เซฟ ต้องการสวมใส่พวกเขาไปงานเลี้ยงคืนนี้ ก็เลยมาลงเพื่อให้พวกเขา แต่... "ฮอเรซยิ้ม "เช่นผู้หญิง คุณได้ลืมหมายเลขเพื่อเปิดตู้เซฟ ไม่คุณ""ใช่""ปล่อยให้ฉัน แล้วจะได้ภายในหนึ่งชั่วโมง แต่ฉันต้องตัดตู้เซฟของคุณ""ไม่ต้องกังวลว่าการ สามีไม่อยู่ที่นี่ในเดือน และจะมี mended ที่เซฟ"และภายในหนึ่งชั่วโมง ฮอเรซเปิดเซฟ ให้เธอรัตนากร และไปอย่างมีความสุขไปสองวัน เขาเก็บสัญญาของเขากับหญิงสาวประเภท ในเช้าวันที่สาม อย่างไรก็ตาม เขาคิดเล่มเขาต้องการ และเขารู้ว่า เขาจะต้องหาอีกปลอดภัย แต่เขาไม่ได้โอกาสที่จะเริ่มแผน โดยเที่ยง ตำรวจก็จับกุมเขาสำหรับปล้นอัญมณีที่แกรนจ์ Shotoverลายนิ้วมือของเขา ถูกสำหรับเขามีเปิดตู้เซฟไม่ มีถุงมือ ทั่วห้อง และไม่มีใครเชื่อว่าภรรยาของเจ้าของบ้านขอให้เขาเปิดเซฟสำหรับเธอ ภรรยาตัวเอง ผู้หญิงสีเทา haired, sharp-tongued ของ sixty เรื่องที่เขาบอกว่า เรื่องเหลวไหลฮอเรซเป็นบรรณารักษ์ผู้ช่วยในคุก เขามักจะคิดว่า ของที่ฉลาด เสน่ห์สาวผู้หญิงที่อยู่ในอาชีพเดียวกันเป็นกำลัง และที่หลอกเขา เขาจะโกรธมากเมื่อใครพูดถึง "เกียรติในหมู่ขโมย"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฮอเรซยิ้ม "ฉันไม่ใช่คนที่คุกคามสังคม. ฉันขโมยเฉพาะจากผู้ที่มีเงินเป็นจำนวนมาก. ฉันขโมยสำหรับเหตุผลที่ดีมาก. และฉันเกลียดความคิดของคุก."
เธอหัวเราะและเขาขอร้องให้คิดว่าเขา ได้ชักชวนให้เธอ "ดูผมมีสิทธิที่จะขออะไรจากคุณไม่มี แต่ฉันหมดหวัง ให้ฉันไปและฉันสัญญาว่าจะไม่ทำชนิดของสิ่งนี้อีกครั้ง ผมหมายความว่ามัน. "
เธอเป็นคนเงียบเฝ้าดูเขาอย่างใกล้ชิด จากนั้นเธอกล่าวว่า "คุณเป็นจริงกลัวที่จะเข้าคุกไม่ได้คุณ"
เธอมากับเขาส่ายหัวของเธอ "ผมมักจะชอบผิดประเภทของผู้คน." เธอกล่าว.
เธอหยิบกล่องเงินจากตารางและเอาบุหรี่จากมัน ฮอเรซ, กระตือรือร้นที่จะโปรดของเธอและเห็นว่าเธออาจจะช่วยให้เขาถอดถุงมือของเขาและทำให้เธอบุหรี่ของเขาเบา.
"คุณจะให้ฉันไป?" เขาจัดเบาต่อเธอ.
"ใช่ แต่ถ้าคุณจะทำบางสิ่งบางอย่างสำหรับฉัน."
"สิ่งที่คุณพูดว่า".
"ก่อนที่เราจะเหลือลอนดอนผมสัญญาว่าสามีของฉันที่จะใช้อัญมณีของฉันไปที่ธนาคารของเรา แต่ฉันซ้าย พวกเขาที่นี่ในที่ปลอดภัย. ฉันต้องการที่จะสวมใส่พวกเขาไปงานเลี้ยงคืนนี้ดังนั้นผมจึงลงมาเพื่อให้พวกเขา แต่ ... "
ฮอเรซยิ้ม "เช่นเดียวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่คุณลืมตัวเลขที่จะเปิดตู้เซฟไม่ได้คุณ?"
"ใช่."
"เพียงแค่ปล่อยให้ฉันและคุณจะมีพวกเขาภายในหนึ่งชั่วโมง แต่ฉันจะต้องแบ่งของคุณปลอดภัย. "
"ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการที่ สามีของฉันจะไม่อยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือนและฉันจะได้ปลอดภัยซ่อมในเวลานั้น. "
และภายในหนึ่งชั่วโมงฮอเรซได้เปิดตู้เซฟให้เธออัญมณีและหายไปอย่างมีความสุขออกไป.
สำหรับวันที่สองของเขาเขาเก็บไว้ สัญญาว่าจะชนิดหญิงสาว. ในตอนเช้าของวันที่สาม แต่เขาคิดว่าหนังสือที่เขาต้องการและเขารู้ว่าเขาจะต้องมองหาที่ปลอดภัยอีก. แต่เขาไม่เคยได้มีโอกาสที่จะเริ่มต้นแผนการของเขา. ตอนเที่ยง ตำรวจได้จับกุมเขาปล้นอัญมณีที่ Shotover Grange.
ลายนิ้วมือของเขาเพราะเขาได้เปิดปลอดภัยโดยไม่ต้องสวมถุงมืออยู่ทั่วทุกมุมห้องและไม่มีใครเชื่อว่าเรื่องราวของเขาภรรยาของเจ้าของบ้านขอให้เขาเปิด ปลอดภัยสำหรับเธอภรรยาของตัวเองมีผมสีเทาผู้หญิงปากคมหกสิบกล่าวว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องไร้สาระ.
ฮอเรซอยู่ในขณะนี้ผู้ช่วยบรรณารักษ์ในคุก. เขามักจะคิดว่าการที่มีเสน่ห์ของหญิงสาวที่ฉลาดที่เป็น ในอาชีพเดียวกันขณะที่เขาเป็นและผู้ที่หลอกให้เขา. เขาโกรธมากเมื่อทุกคนพูดเกี่ยวกับ "เกียรติในหมู่โจร".

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฮอเรซยิ้ม” ผมไม่ได้เป็นผู้ชายที่คุกคามสังคม ฉันขโมยเฉพาะจากคนที่มีเงินมาก ฉันขโมยสำหรับเหตุผลที่ดีมาก และฉันเกลียดความคิดของคุก "
เธอหัวเราะ เขาขอร้องว่า เขาได้ชักชวนให้เธอ " ผมไม่มีสิทธิที่จะขออะไรจากคุณ แต่ฉันหมดหวัง ปล่อยผมไปเถอะ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ "
เธอเงียบจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด จากนั้นเธอกล่าวว่า : " คุณกลัวการติดคุก ไม่ใช่เหรอ ? "
เธอมา เขาสั่นศีรษะ " ฉันชอบเสมอคนผิดแน่ๆ " เธอกล่าว .
เธอหยิบกล่องสีเงินจากโต๊ะหยิบบุหรี่จากมัน ฮอเรซ ความกระตือรือร้นที่จะโปรดของเธอ และพบว่าเธอจะช่วยเขา ถอดถุงมือของเขาและให้เขาจุดบุหรี่ .
" เธอจะให้ฉันออกไป ? เขาจัดเบาต่อนาง .
" ค่ะ แต่ถ้าคุณจะทำบางอย่างเพื่อผม "
" ทุกอย่างที่คุณพูด . "
" ก่อนที่เราจะไปลอนดอน ฉันสัญญากับสามีเอาเพชรของฉันไปที่ธนาคารของเรา แต่ฉันทิ้งมันไว้ในที่ปลอดภัย ฉันต้องการที่จะสวมใส่ไปงานเลี้ยงคืนนี้ ฉันลงมาได้ แต่ . . . . . . . "
ฮอเรซยิ้ม” ชอบผู้หญิงคนนึง คุณลืมหมายเลขเพื่อเปิดตู้เซฟคุณยังไม่ได้ ? "
" ใช่ "
" ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า แล้วเจ้าจะได้ภายใน 1 ชั่วโมง แต่ผมจะต้องแบ่งให้ปลอดภัย "
" ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก สามีฉันไม่ได้อยู่ที่นี่เป็นเดือน และผมจะได้เซฟปะตอนนั้น "
และภายในหนึ่งชั่วโมงฮอเรซได้เปิดตู้เซฟให้นางพลอย และจากไปอย่างมีความสุขไป .
2 วันเขารักษาสัญญาที่จะเป็นสาวน้อยในเช้าของวันที่สาม แต่เขาคิดว่าหนังสือที่เขาต้องการ และเขารู้ดีว่าเขาจะต้องมองหาที่ปลอดภัยอีก แต่เขาไม่มีโอกาสที่จะเริ่มแผนการของเขา โดยเที่ยง ตำรวจได้จับเขาในข้อหาปล้นอัญมณีในช็ โอเวอร์ Grange .
ลายนิ้วมือของเขา เขาเปิดเซฟโดยไม่ต้องถุงมือ ถูกกระจายไปทั่วห้องและไม่มีใครเชื่อว่าเรื่องราวของภรรยาของเจ้าของ บ้าน ขอให้เขาเปิดเซฟของเธอ ภรรยาตัวเอง ขนสีเทา คมปากผู้หญิงหกสิบ กล่าวว่า เป็นเรื่องที่ไร้สาระ
ฮอเรซ ตอนนี้ผู้ช่วยบรรณารักษ์ในคุก เขามักจะคิดว่า มีเสน่ห์ ฉลาด ผู้หญิงที่มาในอาชีพเดียวกับเขา และคนที่หลอกเขาเขาโกรธมากเมื่อใครพูดถึง " เกียรติในหมู่โจร "