the moonlit roadThe Moonlit Roadi s

the moonlit road
The Moonlit Road
i statement of joel hetman, jr.
I am the most unfortunate of men. Rich, respected, fairly well educated and of sound health—with many other advantages usually valued by those having them and coveted by those who have them not—I sometimes think that I should be less unhappy if they had been denied me, for then the contrast between my outer and my inner life would not be continually demanding a painful attention. In the stress of privation and the need of effort I might sometimes forget the somber secret ever baffling the conjecture that it compels. I am the only child of Joel and Julia Hetman. The one was a well-to-do country gentleman, the other a beautiful and accomplished woman to whom he was passionately attached with what I now know to have been a jealous and exacting devotion. The family home was a few miles from Nashville, Tennessee, a large, irregularly built dwelling of no particular order of architecture, a little way off the road, in a park of trees and shrubbery. At the time of which I write I was nineteen years old, a student at Yale. One day I received a telegram from my father of such urgency that in compliance with its unexplained demand I left at once for home. At the railway station in Nashville a distant relative awaited me to apprise me of the reason for my recall: my mother had been barbarously murdered—why and by whom none could conjecture, but the circumstances were these: My father had gone to Nashville, intending to return the next afternoon. Something prevented his accomplishing the business in hand, so he returned on the same night, arriving just before the dawn. In his testimony before the coroner he explained that having no latchkey and not caring to disturb the sleeping servants, he had, with no clearly defined intention, gone round to the rear of the house. As he turned an angle of the building, he heard a sound as of a door gently closed, and saw in the darkness, indistinctly, the figure of a man, which instantly disappeared among the trees of the lawn. A hasty pursuit and brief search of the grounds in the belief that the trespasser was some one secretly visiting a servant proving fruitless, he entered at the unlocked door and mounted the stairs to my mother’s chamber. Its door was open, and stepping into black darkness he fell headlong over some heavy object on the floor. I may spare myself the details; it was my poor mother, dead of strangulation by human hands! Nothing had been taken from the house, the servants had heard no sound, and excepting those terrible finger-marks upon the dead woman’s throat—dear God! that I might forget them!—no trace of the assassin was ever found. I gave up my studies and remained with my father, who, naturally, was greatly changed. Always of a sedate, taciturn disposition, he now fell into so deep a dejection that nothing could hold his attention, yet anything—a footfall, the sudden closing of a door—aroused in him a fitful interest; one might have called it an apprehension. At any small surprise of the senses he would start visibly and sometimes turn pale, then relapse into a melancholy apathy deeper than before. I suppose he was what is called a “nervous wreck.” As to me, I was younger then than now—there is much in that. Youth is Gilead, in which is balm for every wound. Ah, that I might again dwell in that enchanted land! Unacquainted with grief, I knew not how to appraise my bereavement; I could not rightly estimate the strength of the stroke. One night, a few months after the dreadful event, my father and I walked home from the city. The full moon was about three hours above the eastern horizon; the entire countryside had the solemn stillness of a summer night; our footfalls and the ceaseless song of the katydids were the only sound aloof. Black shadows of bordering trees lay athwart the road, which, in the short reaches between, gleamed a ghostly white. As we approached the gate to our dwelling, whose front was in shadow, and in which no light shone, my father suddenly stopped and clutched my arm, saying, hardly above his breath:

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ถนนแสงจันทร์ถนนจันทร์ฉันงบjoel เผ่าคอสแซค, จูเนียร์. ผมโชคร้ายที่สุดของมนุษย์ ที่อุดมไปด้วยความเคารพนับถือเป็นธรรมศึกษาดีและเสียงที่มีสุขภาพประโยชน์อื่น ๆ มักจะมีมูลค่าโดยผู้ที่มีพวกเขาและโลภโดยผู้ที่มีพวกเขาไม่บางครั้งผมคิดว่าผมควรจะมีความสุขน้อยกว่าถ้าพวกเขาได้รับการปฏิเสธเราเพราะแล้ว ความแตกต่างระหว่างด้านนอกและด้านในชีวิตของฉันจะไม่ต่อเนื่องเรียกร้องความสนใจเจ็บปวด ในความเครียดจากการขาดแคลนและความจำเป็นของความพยายามที่บางครั้งผมอาจจะลืมความลับที่อึมครึมที่เคยยุ่งเหยิงการคาดเดาว่ามันบังคับ ผมเป็นลูกชายคนเดียวของโจเอลและจูเลีย Hetman หนึ่งเป็นอย่างดีที่ต้องทำสุภาพบุรุษประเทศอื่น ๆ ที่เป็นผู้หญิงที่สวยและประสบความสำเร็จที่เขาถูกแนบมาจู๋จี๋กับสิ่งที่ฉันรู้ว่าตอนนี้จะได้รับการอุทิศตนหึงหวงและเข้มงวด บ้านครอบครัวไม่กี่ไมล์จากแนชวิลล์เทนเนสซีขนาดใหญ่ที่อยู่อาศัยที่สร้างขึ้นไม่สม่ำเสมอไม่เฉพาะสั่งของสถาปัตยกรรมเป็นวิธีที่เล็ก ๆ น้อย ๆ ปิดถนนในสวนสาธารณะของต้นไม้และพุ่มไม้ ในช่วงเวลาของการที่ผมเขียนผมก็อายุสิบเก้าปีนักเรียนเยล วันหนึ่งผมได้รับโทรเลขจากพ่อของฉันเร่งด่วนดังกล่าวว่าตามที่มีความต้องการไม่ได้อธิบายของผมออกในครั้งเดียวสำหรับบ้าน ที่สถานีรถไฟในแนชวิลล์เป็นญาติห่าง ๆ ที่รอคอยผมที่จะบอกฉันเหตุผลสำหรับการเรียกคืนของฉัน: แม่ของฉันได้รับการ barbarously ฆ่าทำไมและโดยใครไม่มีใครสามารถคาดเดา แต่สถานการณ์ที่มีเหล่านี้: พ่อของฉันได้ไปแนชวิลล์ตั้งใจ ที่จะกลับมาช่วงบ่ายต่อไป อะไรบางอย่างที่จะป้องกันไม่ให้ประสบความสำเร็จทางธุรกิจของเขาอยู่ในมือเพื่อให้เขากลับมาในคืนเดียวกันที่เดินทางมาถึงก่อนรุ่งอรุณ ในคำให้การของเขาก่อนที่เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพที่เขาอธิบายว่าไม่มีกุญแจไขสายยูและไม่สนใจที่จะรบกวนการนอนคนรับใช้ของเขาได้ด้วยความตั้งใจที่ไม่มีการกำหนดไว้อย่างชัดเจนไปรอบไปทางด้านหลังของบ้าน ในขณะที่เขาหันมุมของอาคารที่เขาได้ยินเสียงปิดประตูเบา ๆ และเห็นในความมืดรำไรร่างของชายคนหนึ่งที่หายไปทันทีท่ามกลางต้นไม้ในสนามหญ้า การแสวงหาและการค้นหารีบร้อนสั้น ๆ ของบริเวณที่เชื่อว่าผู้บุกรุกเป็นใครบางคนแอบเข้ามาเยี่ยมชมคนรับใช้พิสูจน์ไร้ผลเขาเข้าไปที่ประตูปลดล็อคและติดตั้งบันไดไปที่ห้องแม่ของฉัน มันเป็นประตูเปิดและก้าวเข้าสู่ความมืดดำที่เขาล้มลงหัวทิ่มเหนือวัตถุหนักบางชนิดที่อยู่บนพื้น ผมอาจจะว่างตัวเองรายละเอียด; มันเป็นแม่ที่น่าสงสารของฉันตายรัดคอด้วยมือมนุษย์! ไม่มีอะไรที่ได้รับมาจากบ้านคนรับใช้เคยได้ยินไม่มีเสียงและยกเว้นผู้ที่รอยนิ้วมือที่น่ากลัวอยู่กับผู้หญิงที่ตายของคอรักพระเจ้า! ที่ผมอาจจะลืมพวกเขาไม่มีร่องรอยของฆาตกรเคยพบ ผมขึ้นการศึกษาของฉันและยังคงอยู่กับพ่อของฉันที่ธรรมชาติได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก เสมอสงบที่จำหน่ายขรึมตอนนี้เขาก้มลงลึกความเศร้าสลดที่ไม่มีอะไรสามารถจับความสนใจของเขา แต่สิ่งที่หนึ่งก้าวเท้าที่ปิดทันทีของประตูกระตุ้นในตัวเขามีความสนใจเป็นพัก ๆ ; หนึ่งอาจจะเรียกมันว่าการจับกุม ที่น่าแปลกใจเล็ก ๆ ของความรู้สึกที่เขาจะเริ่มต้นอย่างเห็นได้ชัดและบางครั้งเปิดซีดแล้วกำเริบเป็นไม่แยแสเศร้าลึกกว่าก่อน ฉันคิดว่าเขาเป็นสิ่งที่เรียกว่า "ซากประสาท." ในฐานะที่เป็นกับผมผมเป็นเด็กกว่าแล้วตอนนี้มีมากในการที่ เยาวชนคือกิเลอาดซึ่งเป็นบาล์มสำหรับแผลทุก อาอีกครั้งว่าผมอาจจะอาศัยอยู่ในดินแดนที่หลงเสน่ห์! ไม่คุ้นเคยกับความเศร้าโศกผมรู้ว่าไม่ใช่วิธีการในการประเมินการปลิดชีพของข้าพเจ้า ฉันไม่สามารถถูกต้องประเมินความแข็งแรงของโรคหลอดเลือดสมอง คืนหนึ่งไม่กี่เดือนหลังจากเหตุการณ์ที่น่ากลัวพ่อของฉันและฉันเดินกลับบ้านจากเมือง พระจันทร์เต็มดวงเป็นประมาณสามชั่วโมงเหนือขอบฟ้าทิศตะวันออก; ชนบทที่มีทั้งความเงียบสงบเคร่งขรึมของคืนฤดูร้อน; ฝีเท้าของเราและเพลงที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเรไรเป็นเสียงเพียงลำพัง สีดำเงาของต้นไม้ที่มีพรมแดนติดวางขวางถนนซึ่งในต้นน้ำสั้นระหว่าง gleamed สีขาวน่ากลัว ในขณะที่เราเดินเข้าประตูเพื่อที่อยู่อาศัยของเราที่มีหน้าอยู่ในเงาและในที่ไม่มีแสงส่องพ่อของฉันก็หยุดและจับแขนของฉันบอกว่าแทบจะไม่อยู่เหนือลมหายใจของเขา:

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถนนแสงจันทร์

ผมเดือนหงายถนนงบเเ แมน จูเนียร์
ฉันโชคร้ายที่สุดของผู้ชาย รวย ด้วย ค่อนข้างดีในการศึกษา และเสียงสุขภาพมีหลายข้อดีอื่น ๆโดยปกติมูลค่าโดยมีพวกเขาและโลภโดยคนที่พวกเขาไม่เลยบางครั้งคิดว่าฉันควรจะเศร้าน้อยกว่าถ้าพวกเขาได้ปฏิเสธฉันแล้วความแตกต่างระหว่างด้านนอกและชีวิตของฉันจะไม่ต่อเนื่อง เรียกร้องความสนใจ เจ็บปวด ในความเครียดของการถอดถอนและความต้องการของความพยายาม ผมอาจจะลืมในบางครั้งความลับมืดที่เคยยุ่งเหยิงการคาดเดา มัน compels . ผมเป็นลูกคนเดียวของ โจเอล และ จูเลีย เ แมน . หนึ่งในประเทศที่ร่ำรวยเป็นสุภาพบุรุษ ,อื่น ๆที่สวยงามและได้ ผู้หญิงที่เขาหลงใหลยึดติดกับสิ่งที่ฉันรู้ว่าตอนนี้ถึงได้อิจฉาและต้องการความจงรักภักดี บ้านครอบครัวเพียงไม่กี่ไมล์จากแนชวิลล์ , เทนเนสซี , ขนาดใหญ่ , แนวโน้มสร้างที่อยู่อาศัยไม่สั่งเฉพาะของสถาปัตยกรรม ทางเล็กๆ ปิดถนนในสวนสาธารณะของต้นไม้และไม้พุ่มในเวลาที่ฉันเขียนฉัน อายุ 19 ปี เรียนที่เยล วันนึงผมได้รับโทรเลขจากพ่อเรื่องเร่งด่วนที่สอดคล้องกับความต้องการของสัตว์ที่ผมทิ้งไว้เมื่อกลับบ้าน ที่สถานีรถไฟในแนชวิลล์ญาติห่างๆที่รอคอยมารายงานฉันของเหตุผลสำหรับการเรียกคืนของฉันแม่ของฉันได้รับ barbarously ฆ่าทำไม และโดยใคร ไม่มีใครสามารถเดาแต่สภาพเหล่านี้ : พ่อไปแนชวิลล์ ตั้งใจจะกลับช่วงบ่ายต่อไป อะไรทำให้เขาบรรลุธุรกิจในมือ เขากลับมาในคืนเดียวกัน มาถึงช่วงก่อนรุ่งอรุณ ในคำให้การของเขาก่อนชันสูตรศพเขาอธิบายว่าไม่มีกุญแจที่ใช้ล็อกประตูและไม่สนใจที่จะมารบกวนการนอนของเค้า ไม่มีเจตนาที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน ,แล้วรอบไปทางด้านหลังของบ้าน ขณะที่เขาหันมุมของตึก เขาได้ยินเสียงของประตูค่อยๆปิด และได้เห็นในความมืด เงาๆ รูปของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งได้หายไปในต้นไม้สนามหญ้า การแสวงหาและค้นหาสั้น ๆไปสนามในความเชื่อว่าผู้บุกรุกเป็นหนึ่งแอบไปเยี่ยมผู้รับใช้พิสูจน์ไร้ผลเขาเข้าไปที่ปลดล็อคประตูและขึ้นบันไดไปที่ห้องของแม่ ประตูมันเปิดอยู่ และก้าวเข้าสู่ความมืด เขาล้มหัวทิ่มดำบางหนักของวัตถุบนพื้น ฉันอาจจะไว้ชีวิตเอง รายละเอียด มันเป็นแม่ที่น่าสงสาร ตายจากการถูกรัดคอด้วยน้ำมือมนุษย์ ไม่มีอะไรที่ถูกลักพาตัวไปจากบ้าน คนรับใช้ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงยกเว้นรอยนิ้วบนและที่ตายของหญิง คอ พระเจ้า ที่ผมอาจจะลืมมัน - ไม่มีร่องรอยของฆาตกรที่เคยพบ ผมเลิกเรียนหนังสือ และพักอยู่กับพ่อ ที่ ธรรมชาติ ก็ยิ่งเปลี่ยนไป ของทำให้นิสัยเงียบขรึมเสมอ , , ตอนนี้เขาล้มลงไปแล้วลึกความผิดหวังที่ไม่มีอะไรสามารถถือความสนใจของเขา แต่ footfall anything-a ,ปิดฉับพลันประตูกระตุ้นในเขาสนใจนิทาน ; หนึ่งอาจเรียกว่ามีความหวาดหวั่น ที่แปลกใจเล็ก ๆของความรู้สึก เขาจะเริ่มเห็นได้ชัดและบางครั้งก็หน้าซีดแล้วกำเริบเป็นอารมณ์เศร้าลึกกว่าเดิม ฉันคิดว่าเขาคือสิ่งที่เรียกว่า " สติแตก " เป็นผม ผมยังเด็กกว่าตอนนี้ก็มีมากในนั้น เยาวชนคือกิเลอาดซึ่งเป็น ยาหม่อง ทุกบาดแผล อ่า ผมอาจจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินที่หลงอีกครั้ง ! ซึ่งแปลกหน้าด้วยความเศร้าโศก ผมรู้ว่าไม่ใช่วิธีการประเมินเหตุการณ์ของผม ผมไม่อาจถูกต้องประเมินความแข็งแรงของเส้น คืนนึง ไม่กี่เดือนหลังจากเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัว และพ่อผมก็เดินกลับบ้าน จากเมือง ดวงจันทร์เหนือขอบฟ้าทิศตะวันออกประมาณ 3 ชั่วโมงชนบท ทั้งมีความนิ่งขรึมของคืนฤดูร้อน ; footfalls และเพลงไม่ขาดระยะของ katydids ของเราเป็นเสียงเดียวห่าง เงาดำของต้นไม้วาง athwart ติดกับถนน ซึ่งในระยะสั้นถึงระหว่าง แสงสว่างเป็นผีสีขาว ในขณะที่เราเข้าหาประตูเรือนของเรา ที่มีหน้าอยู่ในเงามืด และในที่ซึ่งไม่มีแสงส่อง ,พ่อก็หยุดลง และกุมแขนแทบจะเหนือว่าลมหายใจของเขา :