A tyrant (Greek τύραννος, tyrannos)

A tyrant (Greek τύραννος, tyrannos), in its modern English usage, is an absolute ruler unrestrained by law or constitution, or one who has usurped legitimate sovereignty. Often described as a cruel character, a tyrant defends his position by oppressive means, tending to control almost everything in the state.[1][2] The original Greek term, however, merely meant an authoritarian sovereign without reference to character,[3] bearing no pejorative connotation during the Archaic and early Classical periods. However, it was clearly a negative word to Plato, and on account of the decisive influence of philosophy on politics, its negative connotations only increased, continuing into the Hellenistic period.

Plato and Aristotle define a tyrant as "one who rules without law, and uses extreme and cruel tactics—against his own people as well as others".[4] It is defined further in the Encyclopédie as a usurper of sovereign power who makes his subjects the victims of his passions and unjust desires, which he substitutes for laws.[5] During the seventh and sixth centuries BC, tyranny was often looked upon as an intermediate stage between narrow oligarchy and more democratic forms of polity. However, in the late fifth and fourth centuries BC, a new kind of tyrant, the military dictator, arose, specifically in Sicily.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เผด็จ (ภาษากรีกτύραννος tyrannos), ในการใช้ภาษาอังกฤษสมัยใหม่ เป็นผู้ปกครองแบบในเมื่อ โดยกฎหมายรัฐธรรมนูญ หรือหนึ่งที่มี usurped อำนาจอธิปไตยตามกฎหมาย อธิบายมักจะเป็นตัวละครที่โหดร้าย เผด็จการปกป้องตำแหน่งของเขา ด้วยวิธีการกดขี่ พุ่งไป ควบคุมเกือบทุกอย่างในรัฐ [1] [2 ระยะกรีก]เดิม แต่ เพียงหมาย โซเวอเรนประเทศที่ปราศจากการอ้างอิงอักขระ, [3] ที่แบริ่งไม่นัย pejorative Archaic และช่วงเวลาที่คลาสสิก อย่างไรก็ตาม มันชัดเจนคำลบกับเพลโต และบัญชีอิทธิพลสำคัญของปรัชญาทางการเมือง การศึกษาความหมายลบ เพิ่ม ต่อเข้าเฮเลนเพลโตและอริสโตเติลกำหนดเผด็จเป็น "หนึ่งที่กฎ โดยกฎหมาย และใช้กลยุทธ์ที่รุนแรง และโหดร้าย — กับคนของเขาเองเป็นคนอื่น" [4] ได้กำหนดเพิ่มเติมใน Encyclopédie เป็นเหยื่อของเขาหลงใหลและความปรารถนาธรรม ซึ่งเขาแทนกฎหมายวัตถุ usurper ของอำนาจอธิปไตยที่ทำให้เขา [5] ในระหว่างเจ็ด และหก BC, tyranny ถูกมักมองตามเป็นตัวขั้นกลางระหว่างแคบคณาธิปไตยและประชาธิปไตยมากขึ้นในรูปแบบ polity อย่างไรก็ตาม ในสายห้า และสี่ศตวรรษ BC ชนิดใหม่ของเผด็จ เผด็จทหาร เกิดขึ้น โดยเฉพาะในซิซิลี

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เผด็จการ (τύραννοςกรีก tyrannos) ในการใช้ภาษาอังกฤษที่ทันสมัยเป็นเผด็จการพรั่งพรูตามกฎหมายหรือรัฐธรรมนูญหรือหนึ่งที่มีการแย่งชิงอำนาจอธิปไตยถูกต้องตามกฎหมาย อธิบายมักจะเป็นตัวละครที่โหดร้ายเผด็จการปกป้องตำแหน่งของเขาโดยวิธีการกดขี่พุ่งไปควบคุมเกือบทุกอย่างในรัฐ. [1] [2] ระยะต้นฉบับภาษากรีก แต่เพียงหมายอธิปไตยเผด็จการโดยไม่ต้องอ้างอิงตัวละคร [3 ] แบริ่งไม่มีความหมายดูถูกในระหว่างงวดคลาสสิกโบราณและต้น แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นคำเชิงลบให้กับเพลโตและในบัญชีของอิทธิพลของปรัชญาการเมืองความหมายเชิงลบของมันเพิ่มขึ้นเพียงอย่างต่อเนื่องเข้าสู่ขนมผสมน้ำยา. เพลโตและอริสโตเติลกำหนดทรราชเป็น "หนึ่งในผู้ปกครองได้โดยไม่ต้องเป็นพระราชบัญญัติและ ใช้รุนแรงและโหดร้ายกลยุทธ์-กับคนของตัวเองเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ". [4] มันถูกกำหนดต่อไปในEncyclopédieเป็นทรราชของอำนาจอธิปไตยที่ทำให้เรื่องของเขาที่ตกเป็นเหยื่อของความสนใจของเขาและความปรารถนาที่ไม่เป็นธรรมซึ่งเขาใช้แทนกฎหมาย . [5] ในช่วงศตวรรษที่เจ็ดและหกปีก่อนคริสตกาลการปกครองแบบเผด็จการมักจะถูกมองว่าเป็นเวทีกลางระหว่างคณาธิปไตยแคบและรูปแบบประชาธิปไตยมากขึ้นของรัฐธรรมนูญ อย่างไรก็ตามในช่วงปลายทศวรรษที่สี่และห้าศตวรรษก่อนคริสตกาลเป็นชนิดใหม่ของทรราชเผด็จการทหารที่เกิดขึ้นโดยเฉพาะในซิซิลี