The author has disclosed no potenti

The author has disclosed no potential conflicts of interest, financial or otherwise.

When I answered the “so what” question for my past grant, Nursing Interventions for Sensory Impaired LTC Elders (unpublished grant proposal, 2005), I had compelling reasons for why nurses should investigate sensory impairment, specifically vision and hearing impairment in older adults. I could justify why it was important for nurses to partner with interprofessional colleagues to develop and test interventions to improve vision and hearing function that prevent or limit disability. Some nurse researchers have been successful in this endeavor, notably Margaret I. Wallhagen (2014), Eleanor S. McConnell, and myself. Preventing disability was arguably a fundable cause for this often overlooked geriatric syndrome. Sensory impairment is perceived by many as inevitable with aging and often misunderstood as not treatable (Crews & Campbell, 2004). Therefore, sensory impairment did not receive the attention or sense of urgency associated with other conditions associated with aging such as delirium, heart failure, diabetes, or falls.

It is true that sensory impairment—particularly vision and hearing impairment—is common in aging. Presbycusis and presbyopia are considered normal changes of aging. These normal age-related sensory impairments are common, as are vision and hearing impairments due to multifactorial etiologies such as chronic diseases (e.g., diabetes, hypertension) as well as exposure to excessive noise, ultraviolet sun light, and excessive tobacco use (Agrawal, Platz, & Niparko, 2008; Dillion, Gu, Hoffman, & Ko, 2010). The latest prevalence estimates on vision, hearing, and dual impairment come from the National Health and Examination Surveys 1999 to 2006 (Schiller, Lucas, & Peregoy, 2012; Swenor, Ramulu, Willis, Friedman, & Lin, 2013). Vision impairment was considered best corrected visual acuity of 20/40 or worse in the better eye, and hearing impairment was considered pure-tone average >25 decibels in the better ear. Dual impairment in this study was a combination of vision impairment and hearing impairment. The data were presented in the following age increments: 60 to 69, 70 to 79, and 80 and older. All three impairments increased with age. The prevalence of vision impairment was 1.1% for adults ages 60 to 69, 3.4% for those ages 70 to 79, and 15.9% in adults 80 and older (Swenor et al., 2013). Hearing impairment was even more prevalent: 29.3% in adults ages 60 to 69, 55.1% in ages 70 to 79, and 79.1% in those 80 and older (Swenor et al., 2013). Dual impairment was found in only 0.3% of older adults ages 60 to 69, 2.2% in those ages 70 to 79, and 11.3% in adults 80 and older (Swenor et al., 2013). Vision and hearing impairments worsen with age (Crews & Campbell, 2004; Dillion et al., 2010; Schiller et al., 2012). These prevalence estimates present a picture of the increasing numbers of our oldest of old at risk for the negative sequelae of sensory impairment.

Sensory impairment has a negative impact on function and disability and bears a financial burden. The economic impact of vision impairment was estimated to be $35.4 billion in 2007 based on health care expenditures (Morse & Pyenson, 2009; Prevent Blindness America, 2007). The economic impact of the first year of treatment for hearing impairment in older adults is expected to be $51.4 billion annually starting in 2030 (Stucky, Wolf, & Kuo, 2010). Not only is the economic impact of sensory impairment a public health threat, but the negative sequelae associated with vision and hearing impairment have a major effect on the quality of life of older adults with sensory impairment. Individually, hearing and vision loss are associated with depression (Cacchione, 2011; Crews & Campbell, 2004; Li et al., 2011), cognitive decline (Lin et al., 2013; Pacala & Yueh, 2012), delirium (Cacchione, 1998; Cacchione, Culp, & Dyck, 2002; Inouye & Charpentier, 1996; Inouye, Westendorp, & Saczynski, 2013), functional decline (Cacchione, 2011; Crews & Campbell, 2004; Li et al., 2011; Wood et al., 2011), and falls (Cacchione, 2010; Dillion et al., 2010; Lord & Dayhew, 2001; Lord, Smith, & Menant, 2010; Kulmala et al., 2009; Lopez et al., 2011). Vision and hearing impairment have also been linked to poor health literacy. Even more serious, but fortunately less common, is dual sensory impairment, which is associated with depression, delirium, falls, poor cognitive performance, and mortality.

Researchers have discovered that sensory impairment is more dangerous than previously thought, particularly in regard to mortality. Vision loss has been associated with a 5% to 29% increased mortality rate in older adults (Cugati et al., 2007; Freeman, Egleston, West, Bandeen-Roche, & Rubin, 2005; Karpa et al., 2010). Hearing impairment alone has been linked to all-cause mortality through three mediating variables: disability in walking, cognitive impairment, and self-rated health (Karpa et al., 2010). A recent cohort study from Australia documented that dual sensory impairment increases risk of mortality over 10 years by 62% compared to older adults without sensory impairment (Gopinath et al., 2013). In addition, older adults with best corrected vision impairment and moderate to severe hearing loss had a two-fold increase in 10-year mortality (Gopinath et al., 2013). A strength of this population study was the objective measurement of sensory impairment through pure tone audiometry and distance visual acuity. Asking older adults about their vision and hearing impairment is often not sufficient. The researchers also controlled for smoking, body mass index, systolic blood pressure, diabetes, cancer history, angina, stroke, acute myocardial infarction, and cognitive impairment (Gopinath et al., 2013).

In geriatrics and gerontology, we make a case for researching a clinical problem based on the outcome of quality of life for older adults. We often use this argument particularly at end of life. This new evidence surrounding dual sensory impairment creates a new research imperative to aggressively intervene and study older adults with sensory impairment. This evidence generates a vital role for nurses to collaborate with their interprofessional colleagues to investigate nursing interventions to identify and treat sensory impairment in older adults to improve their quality and quantity of life. Additional steps to improve the care of older adults with sensory impairment include: (a) reconsideration of the “lack of evidence” supporting population screening for vision and hearing impairment; (b) development and testing of primary care models of interventions for hearing and vision screening and referrals; (c) development of safe environmental designs; (d) technology designed and tested for this population; and (e) neuro-imaging studies to investigate brain changes due to sensory impairment. These are just a few recommendations for further research.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผู้เขียนได้เปิดเผยไม่มีศักยภาพมาส การเงิน หรืออื่นใดเมื่อฉันตอบ "เพื่ออะไร" คำถามสำหรับฉันอนุญาตผ่านมา การรักษาพยาบาลสำหรับรับความรู้สึกความบกพร่องทางด้าน LTC ผู้ใหญ่ (ให้ยกเลิกการประกาศข้อเสนอ 2005), ผมจับใจด้วยเหตุผลสำหรับทำไมพยาบาลควรตรวจสอบผลทางประสาทสัมผัส โดยเฉพาะวิสัยทัศน์และยินในผู้ใหญ่รุ่นเก่า สามารถปรับทำไมมันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับพยาบาลที่จะเป็นพันธมิตรกับผู้ร่วมงาน interprofessional เพื่อพัฒนา และทดสอบงานวิจัยปรับปรุงวิสัยทัศน์และฟังฟังก์ชันที่ป้องกัน หรือจำกัดความพิการ นักวิจัยบางพยาบาลได้ประสบความสำเร็จในการแข่งขันนี้ ยวดมาร์กาเร็ต I. Wallhagen (2014), เอเลเนอร์ S. McConnell และตัวเอง ป้องกันความพิการได้ว่าสาเหตุ fundable สำหรับนี้มักจะมองข้ามอาการ geriatric ผลทางประสาทสัมผัสรับรู้ โดยมากเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงมีริ้วรอย และมัก misunderstood เป็นโรคไม่ (หน้าที่ & Campbell, 2004) ดังนั้น ผลทางประสาทสัมผัสไม่ได้รับความสนใจหรือความเร่งด่วนที่เกี่ยวข้องกับเงื่อนไขอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับอายุเช่น delirium หัวใจล้มเหลว โรคเบาหวาน หรือน้ำตกเป็นจริงนั้นผลทางประสาทสัมผัส — โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิสัยทัศน์และยิน — เป็นในอายุ Presbycusis และ presbyopia จะพิจารณาเปลี่ยนแปลงปกติของอายุ เหล่านี้ปกติอายุที่เกี่ยวข้องทางประสาทสัมผัสไหวสามารถใช้กันทั่วไป มีวิสัยทัศน์และการได้ยินไหวสามารถจาก multifactorial etiologies เช่นโรคเรื้อรัง (เช่น เบาหวาน ความดันโลหิตสูง) สัมผัสกับเสียงที่มากเกินไป แสงแดดรังสีอัลตราไวโอเลต และการใช้ยาสูบมากเกินไป (Agrawal, Platz, & Niparko, 2008 Dillion กู แมน และ เกาะ 2010) ส่วนล่าสุดประเมินในวิสัยทัศน์ การฟัง และสองผลมาจากสุขภาพแห่งชาติและตรวจสำรวจ 1999 2006 (ชิลเลอร์ Lucas, & Peregoy, 2012 Swenor, Ramulu, Willis ฟรีดแมน และ หลิน 2013) บกพร่องถือเป็นส่วนที่แก้ไขชัด 20/40 หรือแย่ลงในตาดี และยินถือว่าบริสุทธิ์เสียงเฉลี่ย > decibels 25 ในหูดีขึ้น ผลที่สองในการศึกษานี้ได้ยินและบกพร่อง มีแสดงข้อมูลทีอายุดังต่อไปนี้: 60-69, 70 79 และ 80 และรุ่นเก่า ไหวสามารถสามทั้งหมดเพิ่มขึ้นกับอายุ ความชุกความบกพร่องเป็น 1.1% ในผู้ใหญ่อายุ 60-69, 3.4% ที่อายุ 70-79 และ 15.9% ในผู้ใหญ่ 80 และเก่า (Swenor et al., 2013) ยินมียิ่ง: 29.3% ในผู้ใหญ่อายุ 60-69, 55.1% ในอายุ 70-79 และ 79.1% ที่ 80 และมากกว่า (Swenor et al., 2013) ผลคู่พบเพียง 0.3% วัยผู้ใหญ่อายุ 60-69, 2.2% ในอายุที่ 70 ถึง 79 และ 11.3% ในผู้ใหญ่ 80 และเก่า (Swenor et al., 2013) วิสัยทัศน์และได้ยินไหวสามารถ worsen อายุ (หน้าที่ & Campbell, 2004 Al. ร้อยเอ็ด Dillion, 2010 ชิลเลอร์ et al., 2012) การประเมินเหล่านี้ชุกแสดงรูปของตัวเลขเพิ่มขึ้นของเราเก่าแก่เก่าเสี่ยง sequelae ค่าลบของผลทางประสาทสัมผัสผลทางประสาทสัมผัสมีผลกระทบเชิงลบในฟังก์ชันและพิการ และหมีภาระทางการเงิน ผลกระทบทางเศรษฐกิจความบกพร่องถูกประมาณ 35.4 ล้าน ดอลลาร์ในปี 2007 ตามค่าใช้จ่ายดูแลสุขภาพ (มอร์ส & Pyenson, 2009 ป้องกันตาบอดอเมริกา 2007) ผลกระทบทางเศรษฐกิจของปีแรกของการรักษาสำหรับยินในผู้ใหญ่รุ่นเก่าคาดว่าจะได้ 51.4 ล้าน ดอลลาร์ทุกปีเริ่มต้นในปี 2030 (ลิโนสตัคกี้ หมาป่า & Kuo, 2010) ไม่ เพียงเป็นผลกระทบทางเศรษฐกิจของผลทางประสาทสัมผัสเป็นภัยคุกคามสาธารณสุข sequelae ลบเชื่อมโยงกับวิสัยทัศน์ และฟังผลที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้ใหญ่เก่ากับผลทางประสาทสัมผัสสำคัญ แต่ละ ได้ยินและสูญเสียวิสัยทัศน์เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า (Cacchione, 2011 หน้าที่ & Campbell, 2004 Li et al., 2011), ปฏิเสธการรับรู้ (Lin et al., 2013 Pacala & Yueh, 2012), delirium (Cacchione, 1998 Cacchione, Culp, & Dyck, 2002 Inouye & Charpentier, 1996 Inouye, Westendorp, & Saczynski, 2013), ทำงานลดลง (Cacchione, 2011 หน้าที่ & Campbell, 2004 Li et al., 2011 ไม้ et al., 2011), และน้ำตก (Cacchione, 2010 Al. ร้อยเอ็ด Dillion, 2010 พระเจ้า & Dayhew, 2001 พระเจ้า Smith, & Menant, 2010 Kulmala et al., 2009 โลเปซ et al., 2011) วิสัยทัศน์และการได้ยินด้อยค่าได้ยังถูกเชื่อมโยงกับสุขภาพสามารถ ร้ายแรงมาก แต่โชคดี ไม่ได้ด้อยค่าทางประสาทสัมผัสแบบ dual ซึ่งเกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า delirium น้ำตก ประสิทธิภาพดีรับรู้ และการตายนักวิจัยได้ค้นพบว่า ผลทางประสาทสัมผัสเป็นอันตรายมากขึ้นกว่าที่เคย คิดว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการตาย สูญเสียวิสัยทัศน์มีการเชื่อมโยงกับอัตราการตายเพิ่มขึ้น 5% ถึง 29% ในผู้ใหญ่รุ่นเก่า (Cugati et al., 2007 ฟรีแมน Egleston ตะวันตก โร Bandeen, & Rubin, 2005 Karpa et al., 2010) ได้ยินผลเพียงอย่างเดียวมีการเชื่อมโยงกับการตายทุกสาเหตุผ่านตัวแปรเป็นสื่อกลางสาม: พิการเดิน ด้อยค่ารับรู้ และสุขภาพตนเองได้รับคะแนน (Karpa et al., 2010) การศึกษา cohort ล่าสุดจากออสเตรเลียจัดว่า ผลทางประสาทสัมผัสคู่เพิ่มความเสี่ยงของการตายมากกว่า 10 ปี โดย 62% เมื่อเทียบกับผู้ใหญ่รุ่นเก่าไม่มีผลทางประสาทสัมผัส (Gopinath et al., 2013) ผู้ใหญ่สูงอายุ มีส่วนแก้ไขบกพร่องและสูญเสียการได้ยินระดับปานกลางถึงรุนแรงมีเพิ่มสองเท่าใน 10 ปีการตาย (Gopinath et al., 2013) ความแข็งแรงของประชากรศึกษาการวัดผลทางประสาทสัมผัสผ่านสัญญาณบริสุทธิ์ audiometry และระยะชัดที่วัตถุประสงค์ได้ ถามผู้ใหญ่รุ่นเก่าเกี่ยวกับวิสัยทัศน์ของพวกเขา และได้ยินผลนั้นมักจะไม่เพียงพอ นักวิจัยยัง ควบคุมการสูบบุหรี่ ดัชนีมวลกาย ความดันโลหิต systolic โรคเบาหวาน มะเร็งประวัติ อาการปวดเค้น จังหวะ กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน และรับรู้ผล (Gopinath et al., 2013)Geriatrics และผู้สูงอายุ เราทำให้กรณีและปัญหาสำหรับการวิจัยปัญหาทางคลินิกตามผลของคุณภาพชีวิตสำหรับผู้ใหญ่รุ่นเก่า เรามักจะใช้อาร์กิวเมนต์นี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่สุดท้ายของชีวิต หลักฐานใหม่นี้รอบสองผลทางประสาทสัมผัสสร้างใหม่วิจัยจำอุกอาจแทรกแซง และศึกษาผู้ใหญ่รุ่นเก่า มีผลทางประสาทสัมผัส หลักฐานนี้สร้างบทบาทสำคัญสำหรับพยาบาลเพื่อทำงานร่วมกับเพื่อนร่วมงานของพวกเขา interprofessional การตรวจสอบการรักษาพยาบาลเพื่อระบุ และรักษาผลทางประสาทสัมผัสในผู้ใหญ่เก่าเพื่อปรับปรุงคุณภาพและปริมาณของชีวิตของพวกเขา ขั้นตอนเพิ่มเติมเพื่อปรับปรุงการดูแลผู้ใหญ่เก่ากับผลทางประสาทสัมผัสรวม: (a) reconsideration "ขาดหลักฐาน" สนับสนุนประชากรคัดกรองสำหรับวิสัยทัศน์และยิน (ข) พัฒนาและทดสอบรุ่นหลักของงานวิจัยได้ยินวิสัยทัศน์ตรวจ และอ้าง อิง (ค) พัฒนาออกแบบสิ่งแวดล้อมปลอดภัย (d) เทคโนโลยีออกแบบ และทดสอบสำหรับประชากรนี้ และศึกษาภาพสมอง (e) การตรวจสอบสมองการเปลี่ยนแปลงผลทางประสาทสัมผัส เหล่านี้เป็นเพียงไม่กี่ข้อเสนอแนะสำหรับการวิจัยต่อไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผู้เขียนได้เปิดเผยไม่มีความขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้นของดอกเบี้ยเงินหรืออย่างอื่น. เมื่อผมตอบ "ดังนั้นสิ่งที่" คำถามสำหรับทุนที่ผ่านมาของฉันการแทรกแซงการพยาบาลสำหรับความบกพร่องทางประสาทสัมผัส LTC ผู้สูงอายุ (ข้อเสนอให้ยกเลิกการเผยแพร่ 2005) ผมมีเหตุผลที่น่าสนใจว่าทำไมพยาบาล ควรตรวจสอบการด้อยค่าทางประสาทสัมผัสการมองเห็นโดยเฉพาะและการได้ยินในผู้สูงอายุ ฉันจะแสดงให้เห็นถึงว่าทำไมมันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับพยาบาลที่ได้ร่วมมือกับเพื่อนร่วมงาน interprofessional ในการพัฒนาและการแทรกแซงการทดสอบการปรับปรุงวิสัยทัศน์และการทำงานของการได้ยินที่ป้องกันหรือ จำกัด การพิการ นักวิจัยพยาบาลบางคนได้ประสบความสำเร็จในความพยายามนี้สะดุดตามาร์กาเร็ I. Wallhagen (2014), เอเลนอร์เอส McConnell และตัวผมเอง การป้องกันความพิการเป็นเนื้อหาที่เป็นสาเหตุ fundable สำหรับการนี้มักจะมองข้ามกลุ่มอาการของโรคผู้สูงอายุ การด้อยค่าทางประสาทสัมผัสเป็นที่รับรู้มากที่สุดเท่าที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่มีริ้วรอยและมักจะเข้าใจผิดที่จะไม่สามารถเยียวยารักษา (ทีมงานและแคมป์เบล, 2004) ดังนั้นการด้อยค่าทางประสาทสัมผัสไม่ได้รับความสนใจหรือความรู้สึกเร่งด่วนที่เกี่ยวข้องกับเงื่อนไขอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับความชราเช่นเพ้อหัวใจล้มเหลว, โรคเบาหวานหรือตก. มันเป็นความจริงว่าประสาทสัมผัสจากการด้อยค่าโดยเฉพาะวิสัยทัศน์และความสูญเสียการได้ยินเป็นเรื่องธรรมดาในการเกิดริ้วรอย Presbycusis และสายตายาวจะมีการพิจารณาการเปลี่ยนแปลงของริ้วรอย เหล่านี้ที่เกี่ยวข้องกับอายุปกติบกพร่องทางประสาทสัมผัสเป็นเรื่องธรรมดาเช่นเดียวกับวิสัยทัศน์และความบกพร่องในการได้ยินเนื่องจากสาเหตุหลายปัจจัยเช่นโรคเรื้อรัง (เช่นโรคเบาหวานโรคความดันโลหิตสูง) เช่นเดียวกับการสัมผัสกับเสียงรบกวนมากเกินไปแสงแดดรังสีอัลตราไวโอเลตและการใช้ยาสูบมากเกินไป (Agrawal, Platz และ Niparko 2008; Dillion, Gu, ฮอฟแมนและเกาะ, 2010) ล่าสุดประมาณการความชุกในการมองเห็นการได้ยินและการด้อยค่าคู่มาจากสุขภาพแห่งชาติและการตรวจสอบการสำรวจ 1999-2006 (ชิลเลอร์, ลูคัสและ Peregoy, 2012; Swenor, Ramulu วิลลิส, ฟรีดแมนและหลิน, 2013) การด้อยค่าวิสัยทัศน์ได้รับการพิจารณาความรุนแรงการแก้ไขที่ดีที่สุดภาพของ 20/40 หรือแย่ลงในสายตาที่ดีขึ้นและการได้ยินได้รับการพิจารณาโดยเฉลี่ยบริสุทธิ์โทน> 25 เดซิเบลในหูที่ดีขึ้น การด้อยค่าคู่ในการศึกษาครั้งนี้คือการรวมกันของการด้อยค่าวิสัยทัศน์และการได้ยิน ข้อมูลที่ถูกนำเสนอในการเพิ่มขึ้นอายุต่อไปนี้: 60-69, 70-79 และ 80 และผู้สูงอายุ ทั้งสามบกพร่องเพิ่มขึ้นกับอายุ ความชุกของการด้อยค่าวิสัยทัศน์เป็น 1.1% สำหรับทุกวัยผู้ใหญ่ 60-69 3.4% สำหรับทุกวัยผู้ที่ 70-79 และ 15.9% ในผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ 80 (Swenor et al., 2013) ปัญหาด้านการได้ยินก็ยิ่งแพร่หลายมากขึ้น: 29.3% ในวัยผู้ใหญ่ 60-69, 55.1% ในทุกเพศทุกวัย 70-79 และ 79.1% ในกลุ่มคนที่ 80 และผู้สูงอายุ (. Swenor, et al, 2013) การด้อยค่าคู่ถูกพบในเพียง 0.3% ของผู้สูงอายุวัย 60-69, 2.2% ในทุกเพศทุกวัยผู้ที่ 70-79 และ 11.3% ในผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ 80 (Swenor et al., 2013) วิสัยทัศน์และความบกพร่องในการได้ยินเลวลงตามอายุ (ทีมงานและแคมป์เบล, 2004;. Dillion et al, 2010;. ชิลเลอร์, et al, 2012) ประมาณการความชุกเหล่านี้นำเสนอภาพของตัวเลขที่เพิ่มขึ้นของที่เก่าแก่ที่สุดของเก่าของเราที่มีความเสี่ยงสำหรับผลที่ตามมาเชิงลบของการด้อยค่าทางประสาทสัมผัส. ด้อยค่าทางประสาทสัมผัสที่มีผลกระทบเชิงลบต่อการทำงานและความพิการและหมีภาระทางการเงิน ผลกระทบทางเศรษฐกิจจากการด้อยค่าของวิสัยทัศน์ก็จะประมาณ $ 35400000000 ในปี 2007 ขึ้นอยู่กับค่าใช้จ่ายในการดูแลสุขภาพ (มอร์ส & Pyenson 2009; ป้องกันตาบอดอเมริกา 2007) ผลกระทบทางเศรษฐกิจของปีแรกของการรักษาสำหรับการได้ยินในผู้สูงอายุที่คาดว่าจะ 51400000000 $ ต่อปีเริ่มต้นใน 2030 (Stucky หมาป่าและคุโอ 2010) ไม่เพียง แต่เป็นผลกระทบทางเศรษฐกิจจากการด้อยค่าของประสาทสัมผัสที่เป็นภัยคุกคามสุขภาพของประชาชน แต่ผลที่ตามมาในเชิงลบที่เกี่ยวข้องกับวิสัยทัศน์และการได้ยินมีผลกระทบที่สำคัญต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุที่มีความบกพร่องทางประสาทสัมผัส ในห้องได้ยินและการสูญเสียการมองเห็นมีความเกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า (Cacchione, 2011; ทีมงานและแคมป์เบล, 2004; Li et al, 2011.) ลดลงทางปัญญา (หลินและคณะ, 2013;. Păcală & ยู่, 2012), เพ้อ (Cacchione, 1998; Cacchione, Culp และ Dyck 2002; อินูเอะ & Charpentier 1996; อินูเอะ Westendorp & Saczynski, 2013) ลดลงการทำงาน (Cacchione, 2011; ทีมงานและแคมป์เบล, 2004; Li et al, 2011;. ไม้และคณะ ., 2011), และตก (Cacchione 2010; Dillion et al, 2010;. ลอร์ด & Dayhew 2001; ลอร์ดสมิ ธ & Menant 2010; Kulmala et al, 2009;.. โลเปซ, et al, 2011) วิสัยทัศน์และการได้ยินยังได้รับการเชื่อมโยงกับความรู้สุขภาพที่ไม่ดี แม้รุนแรงมากขึ้น แต่โชคดีที่ร่วมกันน้อยลงเป็นคู่ด้อยค่าทางประสาทสัมผัสซึ่งมีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า, เพ้อ, ตกประสิทธิภาพความรู้ความเข้าใจที่ดีและการตาย. นักวิจัยได้ค้นพบว่าการด้อยค่าทางประสาทสัมผัสเป็นอันตรายมากขึ้นกว่าที่เคยคิดโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการตายของ การสูญเสียการมองเห็นมีความเกี่ยวข้องกับ 5% ถึง 29% อัตราการตายเพิ่มขึ้นในผู้สูงอายุ (Cugati et al, 2007;. ฟรีแมน Egleston ตะวันตก Bandeen-โรชและรูบิน. 2005; Karpa et al, 2010) ปัญหาด้านการได้ยินคนเดียวที่ได้รับการเชื่อมโยงกับการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุผ่านสามตัวแปร mediating: ความพิการในการเดิน, ความบกพร่องทางสติปัญญาและสุขภาพตัวเองจัดอันดับ (Karpa et al, 2010.) ศึกษาการศึกษาล่าสุดจากออสเตรเลียบันทึกไว้ว่าการด้อยค่าทางประสาทสัมผัสคู่เพิ่มความเสี่ยงของการเสียชีวิตกว่า 10 ปีโดย 62% เมื่อเทียบกับผู้สูงอายุโดยไม่ต้องด้อยค่าทางประสาทสัมผัส (Gopinath et al., 2013) นอกจากนี้ผู้สูงอายุที่มีการด้อยค่าวิสัยทัศน์การแก้ไขที่ดีที่สุดและปานกลางถึงสูญเสียการได้ยินอย่างรุนแรงมีเพิ่มขึ้นสองเท่าในการตาย 10 ปี (Gopinath et al., 2013) ความแข็งแรงของการศึกษาประชากรกลุ่มนี้เป็นวัดวัตถุประสงค์ของการด้อยค่าผ่านทางประสาทสัมผัส audiometry เสียงบริสุทธิ์และระยะการมองเห็น ขอให้ผู้สูงอายุเกี่ยวกับวิสัยทัศน์ของพวกเขาและสูญเสียการได้ยินมักจะไม่เพียงพอ นักวิจัยยังควบคุมสำหรับการสูบบุหรี่, ดัชนีมวลกาย, ความดันโลหิต, โรคเบาหวาน, ประวัติโรคมะเร็งโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ, โรคหลอดเลือดสมอง, โรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันและความบกพร่องทางสติปัญญา (Gopinath et al., 2013). ในผู้สูงอายุและผู้สูงอายุเราทำให้กรณีสำหรับ การวิจัยทางคลินิกปัญหาขึ้นอยู่กับผลของคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ เรามักจะใช้เรื่องนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบั้นปลายของชีวิต นี้หลักฐานใหม่รอบการด้อยค่าทางประสาทสัมผัสคู่สร้างงานวิจัยใหม่จำเป็นที่จะอุกอาจแทรกแซงและการศึกษาผู้สูงอายุที่มีความบกพร่องทางประสาทสัมผัส หลักฐานนี้จะสร้างบทบาทสำคัญสำหรับพยาบาลที่จะทำงานร่วมกับเพื่อนร่วมงานของพวกเขา interprofessional ในการตรวจสอบการปฏิบัติการพยาบาลในการระบุและการด้อยค่ารักษาทางประสาทสัมผัสในผู้สูงอายุเพื่อปรับปรุงคุณภาพและปริมาณของชีวิตของพวกเขา ขั้นตอนเพิ่มเติมเพื่อปรับปรุงการดูแลของผู้สูงอายุที่มีความบกพร่องทางประสาทสัมผัสรวมถึง (ก) พิจารณา "ขาดหลักฐาน" สนับสนุนการคัดกรองประชากรสำหรับวิสัยทัศน์และการได้ยิน; (ข) การพัฒนาและการทดสอบรูปแบบการดูแลรักษาเบื้องต้นของการแทรกแซงสำหรับการตรวจคัดกรองการได้ยินและการมองเห็นและการอ้างอิง; (ค) การพัฒนาของการออกแบบสิ่งแวดล้อมปลอดภัย (ง) เทคโนโลยีการออกแบบและทดสอบสำหรับประชากรกลุ่มนี้; และ (จ) การศึกษาระบบประสาทการถ่ายภาพในการตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงของสมองเนื่องจากการด้อยค่าทางประสาทสัมผัส เหล่านี้เป็นเพียงไม่กี่คำแนะนำสำหรับการวิจัยต่อ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผู้เขียนได้เปิดเผยไม่มีความขัดแย้งของผลประโยชน์ทางการเงินหรืออื่น ๆ

เมื่อฉันตอบ " ทำไม " คำถามสำหรับแกรนท์อดีตของฉัน , การพยาบาลผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ สำหรับความบกพร่อง ( ข้อเสนอให้พิมพ์ 2005 ) , ฉันมีเหตุผลที่น่าสนใจสำหรับเหตุผลที่ พยาบาลควรตรวจสอบประสาทบกพร่อง โดยเฉพาะวิสัยทัศน์และการได้ยินในผู้ใหญ่ เก่าผมจะอธิบายว่า ทำไมมันถึงสำคัญสำหรับพยาบาลคู่กับเพื่อนร่วมงาน interprofessional เพื่อพัฒนาและทดสอบมาตรการเพื่อปรับปรุงวิสัยทัศน์และการทำงานของการได้ยินที่ป้องกันหรือ จำกัด พิการ นักวิจัยบางพยาบาลประสบความสำเร็จในความพยายามนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มาร์กาเร็ต ฉัน wallhagen ( 2014 ) , เอลานอร์ เอส McConnell และตัวเองการป้องกันความพิการเป็น arguably หนึ่ง fundable สาเหตุนี้มักจะมองข้ามโรคผู้สูงอายุ การรับรู้ทางประสาทสัมผัส คือ โดยมากเป็นหลีกเลี่ยงไม่ได้กับอายุและมักจะเข้าใจผิดว่าไม่โรคคุดทะราด ( ลูกเรือ&แคมป์เบล , 2004 ) ดังนั้น ประสาทสัมผัสบกพร่องไม่ได้รับความสนใจหรือความรู้สึกของความเร่งด่วนที่เกี่ยวข้องกับเงื่อนไขอื่น ๆที่เกี่ยวข้องกับความชรา เช่น เพ้อ หัวใจล้มเหลวโรคเบาหวาน หรือตก

มันเป็นความจริงว่าประสาทสัมผัสการมองเห็นและการได้ยินโดยทั่วไปในอายุ presbycusis และสายตายาวจะถือว่าปกติการเปลี่ยนแปลงของอายุ เหล่านี้ปกติของประสาทบกพร่องเป็นเรื่องธรรมดา เป็นวิสัยทัศน์และความบกพร่องทางการได้ยิน เนื่องจาก etiologies multifactorial เช่นโรคเรื้อรัง ( เช่น เบาหวานความดันโลหิตสูง ) รวมทั้งการสัมผัสกับเสียงดังมากเกินไป ยูวี แสงแดด และการใช้ยาสูบมากเกินไป ( Agrawal พลาส& , , niparko , 2008 ; ดิลล่อน กู ฮอฟแมน & , เกาะ , 2010 ) ล่าสุดประมาณการความชุกในวิสัยทัศน์การได้ยินบกพร่อง และคู่ที่มาจากสุขภาพแห่งชาติและการตรวจสอบการสำรวจปี 2006 ( ชิลเลอร์ ลูคัส & peregoy , 2012 ; swenor ramulu วิลลิสฟรีดแมน , , , , &หลิน , 2013 )วิสัยทัศน์การด้อยค่าถือว่าดีที่สุดแก้ไขทิฐิของ 20 / 40 หรือแย่ลงในสายตาดีขึ้น และการได้ยินเป็นเสียงบริสุทธิ์เฉลี่ย > 25 เดซิเบล ในหูได้ดี สองบกพร่องในการศึกษานี้คือการรวมกันของการมองเห็นและการได้ยิน . ข้อมูลที่ถูกนำเสนอในต่อไปนี้อายุน้อย : 60 ถึง 69 , 70 ถึง 79 และ 80 และรุ่นเก่าทั้งสามขึ้นเพิ่มขึ้นตามอายุ ความชุกของวิสัยทัศน์การเป็น 1.1% สำหรับผู้ใหญ่อายุ 60 ถึง 69 , 3.4 % สำหรับผู้ที่อายุ 70 - 79 และ 15.9 % ในผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ ( 80 swenor et al . , 2013 ) การบกพร่องทางการได้ยินก็ยิ่งแพร่หลาย : 29.3 % ในผู้ใหญ่อายุ 60 ถึง 69 , ร้อยละ 55.1 ในวัย 70 ถึง 79 % อหุ้นใน 80 และเก่า ( swenor et al . , 2013 ) คู่ ( พบเพียง 03 เปอร์เซ็นต์ของผู้สูงอายุวัย 60 ถึง 69 ร้อยละ 2.2 ในวัย 70 ถึง 79 และ 11.3% ในผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ ( 80 swenor et al . , 2013 ) วิสัยทัศน์และความบกพร่องการได้ยินเสื่อมโทรมตามอายุ ( ลูกเรือ&แคมป์เบล , 2004 ; ดิลล่อน et al . , 2010 ; ชิลเลอร์ et al . , 2012 ) เหล่านี้ความชุกประมาณปัจจุบันภาพของตัวเลขที่เพิ่มขึ้นของเราที่เก่าแก่ที่สุดของเก่าที่มีความเสี่ยงสำหรับทางหัวใจลบ ประสาทสัมผัสบกพร่อง .

ประสาทเสื่อมได้ ผลกระทบต่อการทำงาน และพิการ และมีภาระทางการเงิน ผลกระทบทางเศรษฐกิจของวิสัยทัศน์การด้อยค่าซึ่งเป็น $ 35.4 พันล้านในปี 2007 ตามรายจ่ายการดูแลสุขภาพ ( มอร์ส& เพียน น , 2009 ; ป้องกันตาบอดอเมริกา , 2007 ) ผลกระทบทางเศรษฐกิจของปีแรกของการรักษาสำหรับการได้ยินในผู้ใหญ่ คาดว่า จะอยู่ที่ $ 514 พันล้านปีเริ่มต้นในปี 2030 ( สตักกี้ ไอ้หมาป่า & Kuo , 2010 ) ไม่เพียงแต่ผลกระทบทางเศรษฐกิจของการคุกคามทางสาธารณสุข แต่ลบทางหัวใจเกี่ยวข้องกับวิสัยทัศน์และการได้ยินมีผลสำคัญต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุกับการเสื่อม เป็นรายบุคคล , การได้ยินและการสูญเสียการมองเห็นจะเกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้า ( cacchione 2011 ;ลูกเรือ&แคมป์เบล , 2004 ; Li et al . , 2011 ) , การลดลง ( หลิน et al . , 2013 ; pacala & yueh , 2012 ) , เพ้อ ( cacchione , 1998 ; cacchione คัลป์ , , & Dyck , 2002 ; อินูเอ้& charpentier , 1996 ; อินูเอ้ เวสเตนดอร์ป , , saczynski & 2013 ) ปฏิเสธการทำงาน ( cacchione 2011 ; ลูกเรือ&แคมป์เบล , 2004 ; Li et al . , 2011 ; ไม้ et al . , 2011 ) และฟอลส์ ( cacchione , 2010 ; ดิลล่อน et al . , 2010 ; พระ dayhew & ,2001 ; พระผู้เป็นเจ้า สมิธ & menant , 2010 ; kulmala et al . , 2009 ; โลเปซ et al . , 2011 ) วิสัยทัศน์และการได้ยินยังถูกเชื่อมโยงกับการรู้สุขภาพไม่ดี ยิ่งร้ายแรง แต่โชคดีที่น้อยกว่าปกติ เป็น คู่ ประสาทสัมผัสบกพร่อง ซึ่งสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า , เพ้อ , ตกจนรับรู้สมรรถนะ และอัตราการตาย .

นักวิจัยได้พบว่า ประสาทสัมผัสบกพร่อง อันตรายกว่าที่คิดไว้ก่อนหน้านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการตาย การสูญเสียการมองเห็น มีความสัมพันธ์กับ 5% เพิ่มขึ้น 29 % อัตราการเสียชีวิตในผู้สูงอายุ ( cugati et al . , 2007 ; ฟรีแมน เอ๊กลิสต้อน ตะวันตก bandeen โรช& , รูบิน , 2005 ; karpa et al . , 2010 )ความบกพร่องทางการได้ยินคนเดียวที่ได้รับการเชื่อมโยงไปยังรูปภาพอัตราการตายผ่านสามไกล่เกลี่ยด้านความพิการในการเดิน ความบกพร่องทางสติปัญญา และ self-rated สุขภาพ ( karpa et al . , 2010 ) ล่าสุดการศึกษาไปข้างหน้าจากออสเตรเลีย เอกสารที่ คู่ ประสาทสัมผัสบกพร่องเพิ่มความเสี่ยงของการเสียชีวิตมากกว่า 10 ปี โดยร้อยละ 62 เมื่อเทียบกับผู้ใหญ่โดยไม่มีประสาทสัมผัสบกพร่อง ( gopinath et al . , 2013 )นอกจากนี้ผู้สูงอายุที่ดีที่สุดการแก้ไขวิสัยทัศน์การด้อยค่าและการสูญเสียการได้ยินรุนแรงปานกลาง มีอัตราการตายเพิ่มขึ้นสองเท่าใน 10 ปี ( gopinath et al . , 2013 ) ความแข็งแกร่งของประชากรศึกษาวัตถุประสงค์การวัดประสาทสัมผัสการตรวจการได้ยินเสียงบริสุทธิ์ผ่านระยะทางและทิฐิถามผู้ใหญ่เกี่ยวกับวิสัยทัศน์และการได้ยินมักจะไม่เพียงพอ นักวิจัยยังควบคุมการสูบบุหรี่ ดัชนีมวลร่างกาย , ความดันโลหิต , โรคเบาหวาน , ประวัติ , โรคกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน โรคหลอดเลือดสมอง และโรคมะเร็ง ความบกพร่องทางสติปัญญา ( gopinath et al . , 2013 ) .

ในผู้สูงอายุ และผู้สูงอายุ ,เราทำคดีเพื่อวิจัยปัญหาทางคลินิกขึ้นอยู่กับผลของการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ เรามักจะใช้อาร์กิวเมนต์นี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จุดสิ้นสุดของชีวิต นี้หลักฐานใหม่รอบสองและการสร้างใหม่ของการวิจัยขวางอุกอาจแทรกแซง และการศึกษาผู้ใหญ่ กับ ประสาทเสื่อมหลักฐานนี้จะสร้างบทบาทสำคัญสำหรับพยาบาลที่จะร่วมมือกับเพื่อนร่วมงาน interprofessional เพื่อศึกษาการปฏิบัติการพยาบาลเพื่อระบุและรักษาโรคประสาทเสื่อมในผู้สูงอายุเพื่อปรับปรุงคุณภาพและปริมาณของชีวิต ขั้นตอนเพิ่มเติมเพื่อปรับปรุงการดูแลผู้สูงอายุและการรวม :( ก ) การพิจารณาของ " ไม่มีหลักฐาน " สนับสนุนการมองเห็นและการได้ยินประชากร ; ( ข ) พัฒนาและทดสอบแบบจำลองปฐมภูมิของการแทรกแซงและการคัดกรองการได้ยินวิสัยทัศน์และการส่งต่อ ; ( c ) การออกแบบการพัฒนาสิ่งแวดล้อมปลอดภัย ; ( d ) เทคโนโลยีการออกแบบและทดสอบสำหรับประชากรกลุ่มนี้และ ( e ) ภาพการศึกษาเพื่อตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงทางระบบประสาทสมอง เนื่องจากประสาทเสื่อม เหล่านี้เป็นเพียงไม่กี่ ข้อเสนอแนะเพื่อการวิจัยต่อไป . .