There are two kinds of people in th

There are two kinds of people in the world, as an old joke has it: those who think there are two kinds of people in the world, and those who realise there aren't. The philosopher Roger Scruton belongs to the first set. Over the past 30 years he has created a role for himself as a champion of traditional English conservatism, placing himself in one corner along with other admirers of fox-hunting, village greens and parish churches. In the other he sees hordes of chavs and Guardian-reading prigs – health-and-safety fundamentalists, postmodern relativists, entitlement freaks, utilitarians, multiculturalists, socialists, aging soixante-huitards, nihilist revolutionaries and political correctionists gone mad.But if you think Scruton can be dismissed as a churlish little-Englander you're in for a big surprise. Read his books without prejudice and you will find him lucid and informative, companionable, learned and urbane. He is probably better-read than you, in more languages than you know, and he can take on experts in legal history, economic theory, music, art, architecture, wine and world literature without missing a beat. There seems to be only one thing he cannot do, and that is ambiguity. His constant refrain is: "Which side are you on? Will you stand by the gnarled oak of Englishness or will you bring on the bulldozers of soulless modernity? Can you appreciate beauty or are you an enraged devotee of contemporary art? Do you want wholesome food or tasteless, shrink-wrapped crap? Do you care about western civilisation or would you be happy to see it demolished? Are you one of us or one of them?"

Those who dwell in the valleys of uncertainty are liable to feel bullied by Scruton's methods. If we value the kind of authors who are hard to pin down – Rousseau, say, or Marx, Mill or Derrida – we will wish he was not so eager to deride them. No one can be right all the time, after all, and none of us is immune to life's ironies. Even if we agree with Scruton that many of the horrors of the past century are due to leftist authoritarianism, we might want to jog his memory about the NHS and other achievements of social democracy, and remind him that totalitarianism has right-wing forms as well. But as I said, he is one of the best philosophers of our time.

In his new book Scruton turns his attention to ecological issues: erosion of habitats, depletion of resources, accumulation of waste and, of course, climate change. He's not a catastrophist, but he's not a sceptic either, and he recognises that the future of our natural environment poses theoretical problems as well as practical ones. The familiar backstops of political discussion – notions such as individual freedom, social equality, national sovereignty, representative democracy or human rights – are not going to help us face the fact that if we carry on as we are, the entire planet may soon become uninhabitable. You could in fact see old-style politics as the root of the problem: a vast filibuster that keeps the interests of unborn generations off the agenda, not to mention the fate of other species and the biosphere as a whole.

If the standard routines of political thought prevent us from confronting the dangers that threaten our planet, we might conclude that it is time to abandon the old stand-off between rightists who want to cling to the past and leftists planning a brave new world. But Scruton will not see it that way. If environmental disaster is the question, he thinks, then leftism is still "the worst thing that can happen", and conservatism the only answer. He knows that conservatism has got itself a bad name by flirting with unbridled capitalism and promoting the idea that there's no motive like the profit motive. But that's never been Scruton's version, and for the past few years he has been conducting a grand exercise in rebranding. He still divides the world into shrewd conservatives and leftist buffoons, but in the new terminology his sort of people are now "oikophiles" (from the Greek "oiko" for house, which is the derivation of "eco"), while the rest of us are benighted "oikophobes".

Advertisement

The English have a word for it too: home-lovers, as opposed to home-haters. I'm not sure why Scruton resorts to Greek, but up to a point I can see what he means. I got through Green Philosophy sitting by an open fire in the old stone cottage where I have lived most of my life, and I can understand why oikophiles such as me might be well-attuned to environmental issues. We like to think of ourselves not as lords and masters of our private patch, but trustees of a heritage that we hope to pass on to successors who will cherish it as we do. On the other hand I cannot get my mind round the idea of oikophobia. The great wanderers of myth and history, from Oedipus to Wotan, from Borrow and Stevenson to Davies and Kerouac, may not have been amiable oikophiles, but they did not have a sinister plan to replace homely hearths with parallelograms of paupers. And if you are homeless, or hate the place where you live, the chances are that you are not suffering from oikophobia, but drifting into oikophilic melancholia, dreaming of the cherishable home you have not got.

The distinction between oikophiles and oikophobes may not hold water, but it gives Scruton a launch-pad for some effective polemics. He is acute about the so-called "precautionary principle", pointing to the dangers of disaggregating the innumerable risks that face us and trying to pick them off one by one. He also reminds us that NGOs are not angels, and that some of them have the wealth and power of governments, without any of the accountability. But then he does not like governments either, and enjoys setting off alarms about faceless bureaucrats and the nanny state – though if he really thinks that schools no longer organise adventure-trips, or that fruit and vegetables cannot be sold unwrapped, he needs to stop reading the red-tops and get out a bit more.

The damage we do to our environment arises mainly from what economists call externalities: side-effects that can be disowned by the people who cause them. Scruton believes that many ecological externalities – river pollution, for example – can be sorted by a combination of free markets and common law. Beyond that, he appeals to the idea – borrowed without acknowledgement from the socialist historian EP Thompson – of a "moral economy", meaning standards of acceptable behaviour that are espoused by ordinary people. Thompson used the notion to rescue 18th-century rioters from the condescension of the right, but in Scruton's lexicon it describes the values promoted by the Women's Institute, National Trust and Campaign for the Protection of Rural England in their struggles with polluters and property developers. On any normal definition, these institutions belong in the same category as the NGOs that Scruton abhors, but he circumvents the difficulty by calling them "civil associations", on the not-un-question-begging ground that they have a different "moral character".

When it comes to environmental dangers that are too big to be dealt with by NGOs or civil associations, Scruton displays a boyish confidence in the prospect of a technical fix. His aversion to international organisations limits his options, and his hatred of state power cramps him further, but he ends up calling for government-funded research into carbon capture and solar energy, and argues that Washington ought to get into the business of geo-engineering – solar radiation management perhaps, or ocean fertilisation – without waiting for the consent of other countries. If you are wondering how these proposals can be squared with Scruton's lofty objections to state intervention as such, do not worry: with a wave of his rhetorical wand he transforms the faceless nannies of legend into kindly patriots shouldering their inherited responsibility for the homeland that they love.

Perhaps the idea of externalities could be extended from economics to philosophy, to describe by-products of the argumentative process for which other people are expected to pick up the tab. By the end of his book, Scruton is clearly involved in the same sorts of intellectual make-do-and-mend as the rest of us, but he tries to dump all the inconsistencies on the trusty old fall-guy that is the loony left. He might be even wiser if he were less interested in ideological purity – as he acknowledges, with characteristic grace, by giving his dateline as "Scrutopia".

Jonathan Rée co-edited The Concise Encyclopaedia of Western Philosophy and Philosophers (Routledge).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีสองประเภทของคนในโลก เป็นการเล่นเก่าได้: คนที่คิดว่า มีสองชนิดของคนในโลก และผู้ที่ตระหนักถึงมีไม่ นักปราชญ์ Roger Scruton เป็นชุดแรก ผ่านมา 30 ปี เขาได้สร้างบทบาทตนเป็นแชมป์ของอนุรักษนิยมอังกฤษดั้งเดิม วางตนเองในมุมหนึ่งพร้อมกับการ ล่าสุนัขจิ้งจอก หมู่บ้านสีเขียว และโบสถ์แพริชล้ำอื่น ๆ อื่น ๆ เขาเห็นพยุหะ chavs และผู้ปกครองอ่าน prigs – fundamentalists สุขภาพ และความปลอดภัย relativists หลังสมัยใหม่ สิทธิ freaks, utilitarians, multiculturalists, socialists อายุ soixante-huitards, nihilist ปฏิวัติ และ correctionists ทางการเมืองที่ไปบ้า แต่ถ้าคุณคิดว่า Scruton ที่สามารถไล่ตามการ churlish Englander น้อยคุณในในความประหลาดใจใหญ่ อ่านหนังสือ โดยไม่มีอคติ แล้วคุณจะพบเขา lucid และข้อมูล companionable เรียนรู้ และ urbane เขาจะอาจจะ better-read กว่าคุณ ในภาษามากกว่าที่คุณรู้ และเขาสามารถใช้กับผู้เชี่ยวชาญในทฤษฎีเศรษฐกิจ ดนตรี ศิลปะ สถาปัตยกรรม ไวน์ และโลกวรรณคดี ประวัติศาสตร์กฎหมาย โดยขาดการชนะ ดูเหมือนจะ เป็นสิ่งเดียวที่เขาไม่ และที่จะย่อ จะละเว้นค่าคงของเขา: "ด้านที่เป็นคุณบน คุณจะยืน โดยโอ๊ค gnarled ของ Englishness หรือคุณจะนำบนรถปราบดินของความทันสมัยรวดเร็ว คุณสามารถเพิ่มความสวยงาม หรือจะเป็นสาวกสนั่นศิลปะร่วมสมัย คุณต้องอาหารบริสุทธ์หรือชาติ shrink-wrapped อึหรือไม่ คุณสนใจเกี่ยวกับตะวันตกยัง หรือคุณจะยินดีที่ได้เห็นได้สัมผัส คุณใจหนึ่งของเราหรือของคุณ"คนที่อาศัยอยู่ในหุบเขาของความไม่แน่นอนจะต้องรู้สึก bullied โดยวิธีของ Scruton ถ้าเราให้ความหลากหลายผู้ยากตรึงลง – Rousseau พูด หรือ Marx โรงงานผลิต หรือ Derrida – เราจะต้องไม่เป็นจึงอยากเย้ยพวกเขา ไม่มีใครสามารถขวาตลอดเวลา หลังจากทั้งหมด และไม่มีเรามีภูมิคุ้มกันชีวิตของ ironies แม้ว่าเราเห็นด้วยกับ Scruton ที่หลายความน่ากลัวของศตวรรษผ่านมาเนื่องจากทั้งอำนาจนิยม เราอาจต้องวิ่งหน่วยความจำของเขาเกี่ยวกับการ NHS และอื่น ๆ ความสำเร็จของสังคมประชาธิปไตย และเตือนเขาว่า totalitarianism มีปีกขวาฟอร์มเช่น แต่ผมกล่าว เขาเป็นหนึ่งในนักปรัชญาที่ดีที่สุดของเวลาของเราในหนังสือของเขาใหม่ Scruton จะสนใจปัญหาระบบนิเวศ: กัดเซาะอยู่อาศัย การลดลงของทรัพยากร การสะสมของเสียและ แน่นอน เปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ เขาไม่ได้เป็น catastrophist แต่เขาไม่ sceptic เป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง และเขาตระหนักถึงว่า อนาคตของสิ่งแวดล้อมของธรรมชาติที่ก่อให้ปัญหาทฤษฎีเป็นคนปฏิบัติ Backstops คุ้นเคยการสนทนาทางการเมือง –ความเข้าใจเช่นละเสรีภาพ ความเสมอภาคทางสังคม อำนาจอธิปไตยแห่งชาติ ประชาธิปไตยตัวแทน หรือสิทธิมนุษยชน – จะไปช่วยให้เราเผชิญกับความจริงที่ว่า ถ้าเรากระทำในฐานะที่เราเป็น ดาวเคราะห์ทั้งหมดเร็ว ๆ นี้อาจ uninhabitable ในความเป็นจริงคุณสามารถเห็นการเมืองแบบเก่าเป็นรากของปัญหา: filibuster มากมายที่สนใจรุ่นทารกออกจากวาระการประชุม ไม่ต้องพูดถึงชะตากรรมของนกชนิดอื่นและชีวบริเวณทั้งหมด ได้ถ้าคำสั่งมาตรฐานของความคิดทางการเมืองทำให้เราเผชิญอันตรายที่คุกคามโลกของเรา เราอาจสรุปได้ว่า ถึงเวลาอายุยืนปิดระหว่าง rightists ที่ต้องการยึดกับอดีตและ leftists วางแผนโลกใหม่กล้าสละ แต่ Scruton จะไม่เห็นวิธีการ ถ้าภัยพิบัติสิ่งแวดล้อมเป็นคำถาม เขาคิด แล้ว leftism ได้ยัง "เลวสิ่งที่อาจเกิดขึ้นได้" และอนุรักษนิยมคำตอบ เขารู้ว่า อนุรักษนิยมมีตัวชื่อไม่ดีเจ้าชู้กับ unbridled ทุนนิยม และส่งเสริมความคิดที่ว่า มีแรงจูงใจไม่เช่นแรงจูงใจกำไร แต่ที่ไม่เคยมีรุ่นของ Scruton และในไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขามีการดำเนินการออกกำลังกายแกรนด์ในการ rebranding เขายังแบ่งโลกอนุรักษ์ไหวพริบและ buffoons ทั้ง แต่ในคำศัพท์ใหม่ ของเขาเรียงคนก็ "oikophiles" (จากภาษากรีก "oiko" สำหรับบ้าน ซึ่งเป็นที่มาของ "อีโค") ในขณะที่ส่วนเหลือของเราจะ benighted "oikophobes"โฆษณาภาษาอังกฤษมีคำมันเกินไป: บ้านคนรัก ตรงข้ามกับบ้านเกลียดชัง ผมไม่แน่ใจว่าทำไม Scruton รีสอร์ทไปยังกรีก แต่จนถึงจุดสามารถเห็นสิ่งที่เขาหมายถึง ผมผ่านปรัชญากรีนั่ง โดยไฟเปิดในกระท่อมหินเก่าที่ฉันเคยอาศัยอยู่มากที่สุดของชีวิต และสามารถเข้าใจทำไม oikophiles เช่นฉันอาจจะ attuned ห้องพักแวดล้อมด้วย เราชอบคิดว่า ตนเองเป็นขุนนางและต้นแบบของโปรแกรมส่วนตัวของเรา แต่มูลนิธิเฮอริเทจที่เราหวังว่าจะส่งไปผู้สืบทอดผู้จะแหนเราทำไม่ คง ไม่เจ็บใจรอบความคิดของ oikophobia วันเดอเรอร์สดีตำนานและประวัติศาสตร์ จากเอดิปุสไป Wotan จากยืมและสตีเวนสันเดวีส์และ Kerouac อาจไม่มี oikophiles น่ารัก ๆ แต่พวกเขาไม่มีแผนการอนาจารการแทน hearths เพราะรูปสี่ของ paupers และถ้าคุณมีประชาชนกว่า หรือเกลียดที่คุณอาศัยอยู่ โอกาส ที่คุณจะไม่ทุกข์ทรมานจาก oikophobia แต่ลอยเป็น oikophilic melancholia ฝันบ้าน cherishable ที่คุณมีไม่ความแตกต่างระหว่าง oikophiles และ oikophobes อาจเก็บน้ำ แต่ให้ Scruton เปิดตัวแผ่นสำหรับ polemics บางอย่างมีประสิทธิภาพ เขาได้เฉียบพลันเรียกว่า "บริษัทฯ หลัก" เกี่ยวกับชี้ไปยังอันตราย disaggregating ความเสี่ยงนับไม่ถ้วนที่หน้าเรา และพยายามเลือกพวกเขาปิดหนึ่งโดยหนึ่ง เขายังนึกว่า Ngo ไม่ใช่เทวดา และบางส่วนของพวกเขามีมั่งคั่งและอำนาจของรัฐบาล โดยไม่ต้องมีความรับผิดชอบในการ แต่เขาไม่ชอบรัฐบาลอย่างใดอย่างหนึ่ง แล้วนี้ตั้งค่าปิดสัญญาณเตือนภัยเกี่ยวกับ faceless bureaucrats และรัฐ – พี่เลี้ยงเด็กว่าถ้าเขาจริง ๆ คิดว่า โรงเรียนไม่จัดเดินทางผจญภัย หรือว่า ผักและผลไม้ไม่สามารถขาย unwrapped ต้อง การหยุดอ่านท็อปส์แดงไปบิตเพิ่มเติมเราทำเพื่อสิ่งแวดล้อมของความเสียหายที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่จากการที่นักเศรษฐศาสตร์เรียก externalities: ผลข้างเคียงที่สามารถ disowned โดยคนที่ทำให้พวกเขา Scruton เชื่อให้ระบบนิเวศ externalities – มลพิษทางน้ำ ตัวอย่างสามารถเรียงลำดับ โดยการตลาดฟรีและกฎหมายทั่วไป นอกเหนือจากนั้น เขาดึงดูดความคิด – ยืม โดยไม่มีการยอมรับจากนักประวัติศาสตร์สังคมนิยม EP ทอมป์สัน – เป็น "คุณธรรมเศรษฐกิจ" หมายถึง มาตรฐานของพฤติกรรมที่ยอมรับได้ว่า espoused คนธรรมดา ทอมสันใช้ความช่วยเหลือศตวรรษ rioters จาก condescension ด้านขวา แต่ ในปทานุกรมของ Scruton ที่อธิบายค่าที่ส่งเสริม โดยสถาบันของสตรี องค์การอนุรักษ์แห่งชาติ และส่งเสริมการขายสำหรับการป้องกันของชนบทอังกฤษในการต่อสู้กับ polluters และนักพัฒนาอสังหาริม ในคำนิยามใด ๆ ปกติ สถาบันเหล่านี้อยู่ในประเภทเดียวกันเป็นองค์กรพัฒนาเอกชนที่เกลียดชัง Scruton แต่เขา circumvents ความยาก โดยการเรียก "ประชาสัมพันธ์" เราไม่สหประชาชาติคำถามขอทานที่ว่า พวกเขามี "คุณธรรมอักขระที่แตกต่าง"เมื่อมาถึงอันตรายสิ่งแวดล้อมที่ใหญ่เกินกว่าจะสามารถดำเนินการ โดยองค์กรพัฒนาเอกชนหรือสมาคมพลเรือน Scruton แสดงความเชื่อมั่น boyish ในโอกาสของการแก้ไขทางเทคนิค เขา aversion เพื่อองค์กรระหว่างประเทศจำกัดตัวเลือกของเขา และความเกลียดชังของเขาปวดอำนาจรัฐเขาเพิ่มเติม แต่เขาลงทุนสนับสนุนวิจัยเรียกจับคาร์บอนและพลังงานแสงอาทิตย์ และจนที่ วอชิงตันควรจะได้รับในธุรกิจวิศวกรรมภูมิศาสตร์ – จัดการรังสีแสงอาทิตย์ที หรือปฏิสนธิโอเชี่ยน– โดย ไม่รอความยินยอมจากประเทศอื่น ๆ ถ้าคุณสงสัยวิธีสามารถลอการิทึมข้อเสนอเหล่านี้กับ Scruton ของการคัดค้านการแทรกแซงของรัฐเช่นสูงส่ง ไม่ต้องกังวล: ด้วยไม้เรียวของเขา rhetorical เขาแปลงนี่ faceless ของตำนานเป็นผู้รักชาติกรุณา shouldering ความรับผิดชอบสืบทอดมาสำหรับบ้านเกิดเมืองนอนที่พวกเขารักบางทีสามารถขยายจากเศรษฐศาสตร์แนวคิดของ externalities ให้ปรัชญา เพื่ออธิบายสินค้าพลอยได้ของกระบวนการ argumentative ซึ่งคนอื่น ๆ คาดว่าจะรับแท็บ โดยตอนท้ายของหนังสือของเขา Scruton เป็นอย่างชัดเจนในประเภทเดียวกันของปัญญา make-ทำ และซ่อมส่วนที่เหลือของเรา แต่เขาพยายามที่จะถ่ายโอนข้อมูลทั้งหมดที่ไม่สอดคล้องกันบน trusty ผู้ชายฤดูใบไม้ร่วงที่ loony ซ้ายเก่า เขาอาจ wiser แม้แต่ถ้าเขาไม่สนใจอุดมการณ์บริสุทธิ์ – ที่เขายอมรับว่า มีลักษณะเกรซ ให้เขา dateline เป็น "Scrutopia"Jonathan Rée ร่วมแก้ไขกระชับในสารานุกรมของตะวันตกปรัชญาและปรัชญา (Routledge)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มีสองชนิดของผู้คนในโลกเป็นเรื่องตลกเก่ามีมันคือผู้ที่คิดว่ามีสองชนิดของผู้คนในโลกและผู้ที่ตระหนักถึงความมีไม่ นักปรัชญาโรเจอร์ Scruton เป็นชุดแรก ที่ผ่านมา 30 ปีเขาได้สร้างบทบาทของตัวเองในฐานะแชมป์ของนักอนุรักษ์ภาษาอังกฤษแบบดั้งเดิมวางตัวเองอยู่ในมุมใดมุมหนึ่งพร้อมกับชื่นชมอื่น ๆ ของสุนัขจิ้งจอกล่าเขียวหมู่บ้านและตำบลโบสถ์ ในที่คนอื่น ๆ เขาเห็นพยุหะของ chavs และ prigs การ์เดียนอ่าน - รากสุขภาพและความปลอดภัย relativists หลังสมัยใหม่, ประหลาดสิทธิ utilitarians, multiculturalists สังคมอายุ soixante-huitards, ปฎิวัติและ correctionists สังหารทางการเมืองไป mad.But ถ้าคุณคิด Scruton สามารถไล่โฉ่งฉ่างน้อยอิงแลนด์คุณอยู่ในความประหลาดใจใหญ่ อ่านหนังสือของเขาโดยปราศจากอคติและคุณจะพบเขาที่ชัดเจนและให้ข้อมูลคบหาเรียนรู้และอ่อนโยน เขาอาจจะดีกว่าที่คุณอ่านในภาษามากกว่าที่คุณรู้และเขาสามารถใช้ในผู้เชี่ยวชาญในประวัติศาสตร์กฎหมายทฤษฎีเศรษฐศาสตร์, เพลง, ศิลปะสถาปัตยกรรมไวน์และโลกวรรณกรรมโดยไม่พลาดจังหวะ ดูเหมือนจะมีเพียงสิ่งเดียวที่เขาไม่สามารถทำและนั่นคือความคลุมเครือ ละเว้นคงที่ของเขาคือ "ซึ่งทางด้านคุณคุณจะยืนด้วยไม้โอ๊คตะปุ่มตะป่ำของ Englishness หรือคุณจะนำควาญของความทันสมัยอนัตตาที่คุณสามารถชื่นชมความงามหรือคุณศรัทธาแค้นของศิลปะร่วมสมัยคุณต้องการสุทธ์? อาหารหรือรสจืดอึหดห่อหรือไม่คุณดูแลเกี่ยวกับอารยธรรมตะวันตกหรือคุณจะมีความสุขที่จะเห็นมันพังยับเยินหรือไม่คุณหนึ่งของเราหรือหนึ่งของพวกเขา? " บรรดาผู้ที่อาศัยอยู่ในหุบเขาของความไม่แน่นอนที่มีแนวโน้มที่จะรู้สึกรังแกโดย Scruton ของวิธีการ ถ้าเรามีค่าชนิดของผู้เขียนที่จะยากที่จะขาลง - รูสโซพูดหรือมาร์กซ์มิลล์หรือแดริด้า - เราจะอยากให้เขาไม่ได้กระตือรือร้นที่จะเย้ยหยันพวกเขา ไม่มีใครสามารถขวาตลอดเวลาหลังจากทั้งหมดและไม่มีเราจะรอดพ้นจากการเย้ยหยันของชีวิต แม้ว่าเราจะเห็นด้วยกับ Scruton ว่าส่วนมากของความน่าสะพรึงกลัวของศตวรรษที่ผ่านมาเป็นเพราะอำนาจฝ่ายซ้ายเราอาจต้องการที่จะเขย่าเบา ๆ หน่วยความจำของเขาเกี่ยวกับพลุกพล่านและความสำเร็จอื่น ๆ ของสังคมประชาธิปไตยและเตือนให้เขารู้ว่ามีรูปแบบการปกครองแบบเผด็จการปีกขวาเช่นกัน . แต่ที่ผมกล่าวว่าเขาเป็นหนึ่งในนักปรัชญาที่ดีที่สุดของเวลาของเรา. ในหนังสือเล่มใหม่ของเขา Scruton หันความสนใจไปที่ปัญหาของระบบนิเวศ: การพังทลายของที่อยู่อาศัยลดลงของทรัพยากรการสะสมของเสียและของหลักสูตรการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ เขาไม่ได้ catastrophist แต่เขาไม่ได้เป็นคนขี้ระแวงอย่างใดอย่างหนึ่งและเขาตระหนักดีว่าอนาคตของสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติของเรา poses ปัญหาทางทฤษฎีเช่นเดียวกับคนในทางปฏิบัติ backstops คุ้นเคยของการอภิปรายทางการเมือง - ความคิดเช่นเสรีภาพความเสมอภาคทางสังคมอธิปไตยของชาติ, ตัวแทนประชาธิปไตยหรือสิทธิมนุษยชน - จะไม่ช่วยให้เราเผชิญกับความจริงที่ว่าถ้าเราดำเนินการในการที่เราเป็นดาวเคราะห์ทั้งหมดในเร็ว ๆ นี้อาจจะกลายเป็นไม่เอื้ออำนวย . คุณอาจจะเห็นในความเป็นจริงทางการเมืองแบบเก่าเป็นรากของปัญหา. ฝ่ายค้านใหญ่ที่ช่วยให้ความสนใจของคนรุ่นในครรภ์ออกจากวาระการประชุมที่ไม่พูดถึงชะตากรรมของสายพันธุ์อื่น ๆ และชีวมณฑลเป็นทั้งหากการปฏิบัติตามมาตรฐานของ ความคิดทางการเมืองป้องกันเราจากการเผชิญหน้ากับอันตรายที่คุกคามโลกของเราเราอาจจะสรุปได้ว่ามันเป็นเวลาที่จะละทิ้งยืนปิดเก่าระหว่าง rightists ที่ต้องการที่จะยึดติดกับอดีตที่ผ่านมาและพวกซ้ายวางแผนโลกใหม่ที่กล้าหาญ แต่ Scruton จะไม่เห็นมันเป็นอย่างนั้น ถ้าภัยพิบัติด้านสิ่งแวดล้อมเป็นคำถามที่เขาคิดแล้ว leftism ยังคงเป็น "สิ่งที่แย่ที่สุดที่สามารถเกิดขึ้น" และอนุรักษ์คำตอบเดียว เขารู้ดีว่านักอนุรักษ์ตัวเองได้มีชื่อที่ไม่ดีโดยเจ้าชู้กับทุนนิยมดื้อด้านและส่งเสริมความคิดที่ว่ามีแรงจูงใจเช่นกระตุ้นกำไรไม่มี แต่ที่ไม่เคยมีรุ่น Scruton และไม่กี่ปีที่ผ่านมาเขาได้รับการดำเนินการออกกำลังกายที่ยิ่งใหญ่ใน rebranding เขายังคงแบ่งโลกออกเป็นพรรคอนุรักษ์นิยมที่ชาญฉลาดและเชื้อพระวงศ์ฝ่ายซ้าย แต่ในคำศัพท์ใหม่การเรียงลำดับของคนของเขาอยู่ในขณะนี้ "oikophiles" (มาจากภาษากรีก "oiko" บ้านซึ่งเป็นที่มาของ "eco") ในขณะที่ส่วนที่เหลือของ . เรารู้เท่าไม่ถึงการณ์ "oikophobes" โฆษณาภาษาอังกฤษมีคำมันเกินไป: บ้านคนรักเมื่อเทียบกับบ้านเกลียดชัง ผมไม่แน่ใจว่าทำไมรีสอร์ท Scruton กรีก แต่ถึงจุดที่ฉันสามารถมองเห็นสิ่งที่เขาหมายถึง ฉันได้ผ่าน Green ปรัชญานั่งเปิดไฟในกระท่อมหินเก่าที่ฉันมีชีวิตอยู่มากที่สุดในชีวิตของฉันและฉันสามารถเข้าใจว่าทำไม oikophiles เช่นผมอาจจะมีการปรับตัวที่ดีในการแก้ปัญหาสิ่งแวดล้อม เราชอบที่จะคิดว่าตัวเองไม่เป็นขุนนางและปริญญาโทของแพทช์ส่วนตัวของเรา แต่กรรมาธิการของมรดกทางวัฒนธรรมที่เราหวังว่าจะส่งไปยังผู้สืบทอดที่จะยึดมั่นว่ามันเป็นที่เราทำ ในทางกลับกันฉันไม่สามารถรับใจของฉันรอบความคิดของ oikophobia หลงที่ดีของตำนานและประวัติศาสตร์จากการ Oedipus Wotan จากยืมและสตีเวนสันและเดวีส์ที่จะตอาจไม่ได้รับ oikophiles น่ารัก แต่พวกเขาไม่ได้มีแผนชั่วร้ายที่จะมาแทนที่เตาผิงอบอุ่นกับสี่เหลี่ยมด้านขนานของอนาถา และถ้าคุณเป็นคนจรจัดหรือเกลียดสถานที่ที่คุณอาศัยอยู่มีโอกาสที่คุณจะไม่ได้รับความทุกข์ทรมานจาก oikophobia แต่ลอยเข้าไปในใจลอย oikophilic ฝันของบ้าน cherishable คุณยังไม่ได้. ความแตกต่างระหว่าง oikophiles oikophobes และไม่อาจถือ น้ำ แต่มันจะช่วยให้ Scruton เปิดตัวแผ่นบางโต้เถียงที่มีประสิทธิภาพ เขาเป็นเฉียบพลันเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า "หลักการป้องกันไว้ก่อน" ชี้ถึงอันตรายของการแยกความเสี่ยงนับไม่ถ้วนที่ต้องเผชิญกับเราและพยายามที่จะรับพวกเขาออกไปทีละคน นอกจากนี้เขายังเตือนเราว่าเอ็นจีโอไม่ได้เทวดาและว่าบางส่วนของพวกเขามีความมั่งคั่งและอำนาจของรัฐบาลโดยไม่ต้องมีความรับผิดชอบ แต่แล้วเขาก็ไม่ชอบรัฐบาลทั้งสองและสนุกกับการปิดการเตือนภัยเกี่ยวกับข้าราชการ faceless และรัฐพี่เลี้ยง - แต่ถ้าเขาจริงๆคิดว่าโรงเรียนไม่ได้จัดระเบียบการผจญภัยการเดินทางแบบหรือว่าผักและผลไม้ไม่สามารถขายที่อยากได้เขาต้องการที่จะหยุด . อ่านท็อปส์ซูสีแดงและได้รับการออกอีกเล็กน้อยความเสียหายที่เราทำเพื่อสภาพแวดล้อมของเราที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่มาจากสิ่งที่นักเศรษฐศาสตร์เรียกภายนอก: ผลข้างเคียงที่สามารถปฏิเสธโดยคนที่ทำให้พวกเขา Scruton เชื่อว่าสภาพแวดล้อมระบบนิเวศหลาย - มลพิษแม่น้ำเช่น - สามารถจัดเรียงตามการรวมกันของตลาดเสรีและกฎหมายทั่วไป เกินกว่าที่เขาสนใจให้ความคิด - ยืมโดยไม่ต้องรับรู้จากประวัติศาสตร์สังคมนิยมอีทอมป์สัน - ของ "เศรษฐกิจศีลธรรม" หมายถึงมาตรฐานของพฤติกรรมที่ยอมรับว่ามีการดำเนินการโดยคนธรรมดา ธ อมป์สันใช้ความคิดที่จะช่วยเหลือพวกก่อการจลาจลในศตวรรษที่ 18 จากท่าทีของที่ถูกต้อง แต่ในพจนานุกรม Scruton มันอธิบายค่าการเลื่อนตำแหน่งโดยสถาบันสตรีแห่งชาติความไว้วางใจและการรณรงค์เพื่อการคุ้มครองของชนบทประเทศอังกฤษในการต่อสู้ของพวกเขาด้วยมลพิษและนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ เมื่อใดความหมายปกติสถาบันเหล่านี้อยู่ในประเภทเดียวกับเอ็นจีโอที่ Scruton เกลียด แต่เขาหลีกเลี่ยงความยากลำบากโดยการเรียกพวกเขาว่า "สมาคมพลเรือน" ในไม่ยกเลิกคำถามขอทานพื้นดินที่พวกเขามีความแตกต่างกัน "ศีลธรรม ". เมื่อมาถึงอันตรายด้านสิ่งแวดล้อมที่มีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะได้รับการจัดการโดยองค์กรพัฒนาเอกชนหรือสมาคมประชา Scruton แสดงความเชื่อมั่นเกี่ยวกับเด็กในโอกาสของการแก้ไขปัญหาทางเทคนิค ความเกลียดชังของเขาไปยังองค์กรระหว่างประเทศ จำกัด ตัวเลือกของเขาและความเกลียดชังของอำนาจรัฐปวดเขาต่อไป แต่เขาจะสิ้นสุดลงเรียกร้องให้มีการวิจัยจากรัฐบาลเข้าคาร์บอนและพลังงานแสงอาทิตย์และวอชิงตันระบุว่าควรจะได้รับในธุรกิจของทางภูมิศาสตร์วิศวกรรม - การจัดการพลังงานแสงอาทิตย์บางทีการปฏิสนธิหรือทะเล - โดยไม่ต้องรอรับความยินยอมจากประเทศอื่น ๆ หากคุณกำลังสงสัยว่าข้อเสนอเหล่านี้จะสามารถยกกำลังสองกับการคัดค้านสูงส่ง Scruton เพื่อการแทรกแซงของรัฐเช่นนี้ไม่ต้องกังวลกับคลื่นของไม้กายสิทธิ์วาทศิลป์ของเขาเขาเปลี่ยนพี่เลี้ยง faceless ตำนานเข้ากรุณารักชาติต้องแบกความรับผิดชอบได้รับมรดกของพวกเขาสำหรับบ้านเกิดที่พวกเขา รัก. บางทีความคิดของผลกระทบภายนอกที่อาจจะยื่นออกมาจากเศรษฐกิจที่จะปรัชญาในการอธิบายโดยผลิตภัณฑ์ของกระบวนการโต้แย้งที่คนอื่น ๆ ที่คาดว่าจะรับแท็บ ในตอนท้ายของหนังสือของเขาที่ Scruton เห็นได้ชัดว่ามีส่วนร่วมในประเภทเดียวกันของการทำสิ่งที่ต้องทำและซ่อมทางปัญญาเป็นส่วนที่เหลือของเรา แต่เขาพยายามที่จะถ่ายโอนข้อมูลไม่สอดคล้องกันทั้งหมดที่อยู่ในเก่าเชื่อถือของฤดูใบไม้ร่วงเป็นผู้ชายที่โง่ซ้าย . เขาอาจจะยิ่งฉลาดถ้าเขามีความสนใจน้อยลงในความบริสุทธิ์อุดมการณ์ -. ในขณะที่เขายอมรับด้วยความสง่างามลักษณะโดยให้วันเดือนปีของเขาในฐานะ "Scrutopia" โจนาธานรีร่วมแก้ไขกระชับสารานุกรมปรัชญาตะวันตกและปรัชญา (เลดจ์)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มีอยู่สองชนิดของผู้คนในโลก เป็นตลกเก่าได้นั้น ผู้ที่คิดว่ามีอยู่สองชนิดของผู้คนในโลก และผู้ที่รู้ไม่มี นักปรัชญา โรเจอร์ scruton เป็นของชุดแรก ที่ผ่านมา 30 ปีเขาได้สร้างบทบาทให้ตัวเองเป็นแชมป์ของอนุรักษนิยมภาษาอังกฤษแบบดั้งเดิม การวางตัว อยู่ที่มุมหนึ่ง พร้อมกับชื่นชมคนอื่นล่าสุนัขจิ้งจอกสีเขียวของหมู่บ้านและตำบลโบสถ์ ในอื่น ๆเขาเห็นพยุหะของ chavs และผู้ปกครองอ่าน prigs สุขภาพและความปลอดภัยหลังสมัยใหม่ relativists fundamentalists ) , สิทธิ , ประหลาด utilitarians multiculturalists , สังคม , อายุ , soixante huitards คนที่เชื่อใน nihilism ปฎิวัติและ correctionists การเมือง , คลั่งแต่ถ้าคุณคิดว่า scruton สามารถเลิกเป็นหน้างอเล็กน้อยรูปแบบคุณสำหรับความประหลาดใจใหญ่ อ่านหนังสือของเขาโดยปราศจากอคติ และคุณจะพบเขาชัดเจน และข้อมูล เพื่อนเดินทาง เรียนรู้ และมีคลาส เขาอาจจะต้องอ่านมากกว่าที่คุณ ในภาษามากกว่าที่คุณรู้ และเขาสามารถใช้ผู้เชี่ยวชาญในประวัติศาสตร์ กฎหมาย ทฤษฎี ดนตรี ศิลปะ สถาปัตยกรรม เศรษฐศาสตร์ไวน์และวรรณกรรมโลกโดยไม่พลาดจังหวะ ดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่เขาไม่สามารถทำได้ นั่นคือ ความคลุมเครือ ละเว้นคงที่ของเขา : " คุณจะอยู่ฝ่ายไหนคะ คุณจะยืนโดยโอ๊กคำรามของ englishness หรือคุณจะนำที่ดินของอนัตตาความทันสมัย ? คุณสามารถชื่นชมความงามหรือจะทำให้สาวกของศิลปะร่วมสมัย ? คุณต้องการอาหารสุทธ์หรือจืดหดห่อขี้ คุณดูแลเกี่ยวกับอารยธรรมตะวันตก หรือ คุณจะยินดีที่จะเห็นมันรื้อ ? คุณเป็นหนึ่งคนหรือหนึ่งของพวกเขา ?

คนที่อาศัยอยู่ในหุบเขาแห่งความไม่แน่นอน อาจจะรู้สึกว่าแกล้งด้วยวิธี scruton . ถ้าเราให้ความสำคัญกับประเภทของผู้เขียน ยากที่จะหาพบ และรุสโซ พูด หรือ มาร์กซ์ , โรงสีหรือเดอริ–เราจะขอให้เขาไม่ได้อยากจะดูถูกพวกเขาไม่มีใครสามารถอยู่ตลอดเวลา หลังจากทั้งหมด และไม่มีใครเป็นภูมิคุ้มกันชีวิตการประชดประชัน . ถ้าเราเห็นด้วยกับ scruton ที่มากมายของความน่ากลัวของศตวรรษที่ผ่านมาจากฝ่ายซ้ายเผด็จการ เราอาจต้องการเขาจำได้เกี่ยวกับรัฐบาล และผลงานอื่น ๆของสังคมประชาธิปไตย และเตือนเขาว่า เผด็จการแบบอนุรักษ์นิยมเช่นกัน แต่อย่างที่ผมพูดเขาเป็นหนึ่งในนักปรัชญาที่ดีที่สุดของเวลาของเรา scruton

ในหนังสือของเขาใหม่หันความสนใจของเขาไปปัญหาทางนิเวศวิทยา : การกัดเซาะของแหล่งที่อยู่อาศัยของทรัพยากร การสะสมของของเสีย และแน่นอน การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ เขาไม่ใช่ catastrophist แต่เขาไม่ใช่คนน่าสงสัยเหมือนกัน และเขายอมรับว่า อนาคตของสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติของเรา poses ปัญหาทฤษฎี เช่นเดียวกับที่ปฏิบัติการอภิปรายทางการเมือง– backstops คุ้นเคยของความคิด เช่น อิสระ สังคม ความเสมอภาค อธิปไตยของชาติ ประชาธิปไตยแบบตัวแทนหรือสิทธิมนุษยชนฯ จะไม่ช่วยให้เราเผชิญความจริงที่ว่า ถ้าเราทำอย่างที่เราเป็น ดาวเคราะห์ทั้งหมดเร็ว ๆนี้อาจกลายเป็นที่อยู่อาศัยไม่ได้ คุณสามารถในความเป็นจริงเห็นการเมืองรูปแบบเก่าที่เป็นรากของปัญหา :มากมายที่ทำให้ความสนใจของ Filibuster ที่รุ่นปิดวาระไม่ต้องพูดถึงชะตากรรมของชนิดอื่น ๆและชีวมณฑลทั้ง

ถ้าตามปกติมาตรฐานของความคิดทางการเมืองที่ป้องกันไม่ให้เราเผชิญหน้ากับอันตรายที่คุกคามโลกของเราเราอาจจะสรุปได้ว่ามันเป็นเวลาที่จะละทิ้งเก่ายืนออกระหว่าง rightists ที่ต้องการยึดติดกับอดีตและ leftists วางแผนโลกใหม่ . แต่ scruton จะไม่เจอแบบนั้น ถ้าภัยพิบัติต่อสิ่งแวดล้อมเป็นคำถาม เขาคิด แล้ว leftism ยังคงเป็น " สิ่งที่แย่ที่สุดที่สามารถเกิดขึ้นได้ " และกระโปรงชั้นในคำตอบเท่านั้นเขารู้ว่าอนุรักษนิยมได้เองเป็นชื่อที่ไม่ดีโดยการจีบกับทุนนิยมดื้อด้านและส่งเสริมความคิดที่ว่า ไม่มีเหตุจูงใจ เช่น กำไร แรงจูงใจ แต่ยังไม่เคยถูกรุ่น scruton , และไม่กี่ปีที่ผ่านมาเขาได้รับการฝึกที่ยิ่งใหญ่ในการสร้างตราสินค้า เขายังแบ่งโลกออกเป็นฝ่ายซ้ายอนุรักษ์นิยมและตัวตลกที่ชาญฉลาด ,แต่ในศัพท์ที่เรียงใหม่ของเขาคนตอนนี้ " oikophiles " ( จากกรีก " oiko " สำหรับบ้านซึ่งเป็นรากศัพท์ของ " โค " ) ในขณะที่พวกเราที่เหลือกำลังซึ่งปราศจากความเข้าใจ " oikophobes "



โฆษณาภาษาอังกฤษมีคำอยู่เหมือนกัน : คนรักบ้าน , ตรงข้าม บ้านความเกลียดชัง ผมไม่แน่ใจว่าทำไม scruton รีสอร์ทกรีก แต่ถึงจุดที่ฉันสามารถมองเห็นสิ่งที่เขาหมายถึงผมก็ผ่านปรัชญาสีเขียวนั่งอยู่ไฟเปิดในกระท่อมหินเก่าที่ผมเคยอาศัยอยู่มากที่สุดในชีวิตของฉันและฉันสามารถเข้าใจว่าทำไม oikophiles เช่น ผมอาจจะได้ปรับตัวกับปัญหาสิ่งแวดล้อม เราชอบคิดว่า ตัวเองไม่ได้เป็นขุนนางและเจ้านายของแพทช์ส่วนตัวของเรา แต่กรรมาธิการของมรดกที่เราหวังที่จะส่งผ่านไปยังทายาทที่จะสนุกกับมันอย่างที่เราเป็นบนมืออื่น ๆที่ฉันสามารถได้รับใจของฉันรอบความคิดของ oikophobia . ดาวเคราะห์ที่ยิ่งใหญ่ของตำนานและประวัติศาสตร์ จากแนวดนตรีให้โวทันจากยืมสตีเวนสันให้เดวี่ส์และเครูแอก อาจไม่ได้อ่อนหวาน oikophiles แต่พวกเขาไม่ได้มีแผนชั่วร้ายแทนอบอุ่น hearths กับสี่เหลี่ยมด้านขนานของอนาถา . และถ้าคุณไม่มีที่อยู่อาศัย หรือเกลียดสถานที่ที่คุณอาศัยอยู่มีโอกาสที่คุณจะไม่ทรมานจาก oikophobia แต่ลอยใน oikophilic ซึมเศร้า , ฝันของบ้าน cherishable คุณได้

และความแตกต่างระหว่าง oikophiles oikophobes อาจไม่เก็บน้ำ แต่ให้ scruton แผ่นเปิดบางโต้เถียงที่มีประสิทธิภาพ เขาแหลมเกี่ยวกับที่เรียกว่า " หลักการป้องกันไว้ก่อน "ชี้ถึงอันตรายของ disaggregating นับไม่ถ้วนความเสี่ยงที่หน้าเราและพยายามที่จะรับพวกเขาหนึ่งโดยหนึ่ง นอกจากนี้เขายังเตือนเราว่า เอ็นจีโอ ไม่ได้เป็นเทวดา และบางส่วนของพวกเขามีความมั่งคั่งและอำนาจของรัฐบาล โดยไม่มีการตรวจสอบได้ แต่เขาก็ไม่ได้ชอบรัฐบาลเหมือนกัน