Use of the term “stakeholder” in th

Use of the term “stakeholder” in the Western Australian Parliamentary context is both
widespread and of relatively recent origin, reflecting the worldwide upsurge in interest in
stakeholding since the mid-1990s (Stoney and Winstanley, 2001; Laplume et al., 2008).
With only one exception, all participants agreed that the word is frequently or
occasionally used in their everyday work and communication. However, as one retired
Parliamentarian put it, “I can’t ever remember that word being used in any context
whatsoever in those days [20 years ago]”.When asked what they understood by the term
“stakeholder”, participants frequently evoked the word “interest”. In the words of one
Liberal politician, “a stakeholder to my mind is somebody who has an interest in a
particular area”. A Labor MP defined a stakeholder as “anyone that has a greater
[emphasis added] interest in an issue than the general public might have”, a definition
reminiscent of the concept of an active public (Grunig, 1997). Significantly, stakeholders
were usually defined by participants in the abstract as those affected by rather than those
who can affect government. The former are generally referred to in the stakeholder
literature as “moral” stakeholders or “claimants”, as opposed to “strategic” stakeholders
or “influencers”, i.e. those who can affect the organisation (Mitchell et al., 1997; Frooman,
1999; Kaler, 2002). It was noted previously that a focus on claimants was an approach
often taken by scholars attempting to narrow the definition of stakeholder (Mitchell et al.,
1997). One of several sorting criteria used by Mitchell et al. (1997) to classify the
numerous scholarly definitions was the existence of stakeholder interests – whether
legitimate or otherwise. Hence, in general, the responses were in accord with one
particular set of stakeholder definitions proposed in the literature. Clarkson’s (1995, p.
106) is probably the best example of this genre, “[s]takeholders are persons or groups
that have, or claim, ownership, rights, or interests in a corporation and its activities . . . ”.
However, confusion and contradiction continue to abound. The same Liberal
politician quoted in the previous paragraph also said “stakeholder” could be used
“specifically, or generally, because the Western Australian public are all stakeholders
in the decisions that Members of Parliament make”. In other words a stakeholder is just
about anyone, a view which would leave the concept of practical stakeholder
management in considerable disarray. A contrary view to the general consensus was
provided by a former Liberal Parliamentarian who said stakeholders are “organised
interests” – the term, in his view, does not include ordinary citizens. The opinions of
this ex-politician are somewhat characteristic of right-wing attacks on the stakeholder
concept in general (e.g. Sternberg, 1999; Albrechtsen, 2006). The same participant
dismissed “stakeholder” as a “leftie term”, going on to claim that peak (i.e. stakeholder)
bodies lack credibility and are often out of touch even with their own members.
A Labor-aligned political adviser suggested stakeholder status is open to anyone
who wants it:
I guess that basically anyone that puts their hand up and has some realistic connection with
whatever the matter might be [is a stakeholder]... but of course in doing that there’s an
entitlement to do that but there’s also a responsibility then to participate in the process.
(Labor political adviser)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ใช้คำว่า "ทรรศนะ" ในบริบทตะวันตกออสเตรเลียรัฐสภาคือแพร่หลาย และล่าสุดค่อนข้างต้น กำเนิด ทวีในสนใจในทั่วโลกที่สะท้อนให้เห็นถึงstakeholding ตั้งแต่ที่กลางทศวรรษที่ 1990 (Stoney และ Winstanley, 2001 Laplume et al., 2008)มีข้อยกเว้นเดียว ร่วมตกลงคำว่าบ่อย หรือบางครั้งใช้ในการทำงานประจำวันและการสื่อสาร อย่างไรก็ตาม เป็นหนึ่งถอนParliamentarian ใส่มัน "ฉันไม่เคยลืมคำที่ถูกใช้ในบริบทใด ๆใด ๆ ใน [20 ปี] " เมื่อถามว่า พวกเขาเข้าใจคำ"ทรรศนะ" ร่วมบ่อย evoked คำ "ดอกเบี้ย" คำหนึ่งนักการเมืองเสรีนิยม, "ทรรศนะของฉันเป็นคนที่มีความสนใจในการพื้นที่เฉพาะ" MP แรงงานกำหนดผู้เป็น "คนที่มีความมากกว่า[เน้นเพิ่ม] สนใจในประเด็นมากกว่าประชาชนทั่วไปอาจมี" คำจำกัดความเตือนความทรงจำของแนวคิดของสาธารณะใช้งานอยู่ (Grunig, 1997) มีส่วนได้เสียอย่างมีนัยสำคัญมักจะถูกกำหนด โดยผู้เรียนในบทคัดย่อที่ได้รับผลกระทบโดยการแทนที่ที่สามารถส่งผลกระทบต่อรัฐบาล เดิมโดยทั่วไปอย่างในทรรศนะประกอบการเสีย "คุณธรรม" หรือ "ประเทศ" ตรงข้ามกับ "เชิงกลยุทธ์" เสียหรือ "influencers" คือผู้ที่สามารถส่งผลกระทบต่อองค์การ (Mitchell et al., 1997 Froomanปี 1999 Kaler, 2002) ก็ได้กล่าวไปแล้วว่า เน้นแบบทวิภาคีคือ วิธีการมักดำเนินการ โดยนักวิชาการที่พยายามที่จะจำกัดคำนิยามของผู้ (Mitchell et al.,ปี 1997) . เงื่อนไขการเรียงลำดับหลายใช้โดย Mitchell et al. (1997) ในการแบ่งประเภทหนึ่งscholarly นิยามมากมายดำรงอยู่คอย – ผู้ว่าถูกต้องตามกฎหมาย หรืออื่นใด ดังนั้น ใน การตอบสนองสอดคล้องกับหนึ่งในเสนอชุดมาตรการข้อกำหนดเฉพาะในวรรณคดี ของเซีย (1995, p106) อาจเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดของประเภทนี้ "takeholders [s] เป็นบุคคลหรือกลุ่มที่มี หรือเรียก ร้อง เจ้าของ สิทธิ หรือความสนใจในบริษัทและกิจกรรมของ... ”.อย่างไรก็ตาม ความสับสนและขัดแย้งต่อชุม โครงการเดียวกันนักการเมืองที่เสนอราคาในย่อหน้าก่อนหน้านี้ยังกล่าวว่า สามารถใช้ "มาตรการ""โดยเฉพาะ หรือทั่ว ไป เนื่องจากในเวสเทิร์นออสเตรเลียสาธารณะ เสียทั้งหมดในการตัดสินใจที่ทำให้สมาชิกรัฐสภา" ในคำอื่นๆ ผู้เป็นเพียงคน มุมมองซึ่งจะทำให้แนวคิดของผู้ปฏิบัติจัดการอลวนมาก มีมุมมองตรงกันข้ามจะช่วยให้โดย Parliamentarian เสรีอดีตผู้มีส่วนได้เสียจะ "จัดให้สนใจ" – คำ ในมุมมองของเขา ไม่รวมประชาชนธรรมดา ความคิดเห็นของนี้อดีตนักการเมืองที่มีลักษณะค่อนข้างของปีกขวาโจมตีผู้concept in general (e.g. Sternberg, 1999; Albrechtsen, 2006). The same participantdismissed “stakeholder” as a “leftie term”, going on to claim that peak (i.e. stakeholder)bodies lack credibility and are often out of touch even with their own members.A Labor-aligned political adviser suggested stakeholder status is open to anyonewho wants it:I guess that basically anyone that puts their hand up and has some realistic connection withwhatever the matter might be [is a stakeholder]... but of course in doing that there’s anentitlement to do that but there’s also a responsibility then to participate in the process.(Labor political adviser)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ใช้คำว่า " ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย " ในออสเตรเลียตะวันตกรัฐสภาบริบททั้ง
อย่างกว้างขวางและประเทศค่อนข้างล่าสุด สะท้อนให้เห็นถึงการเพิ่มขึ้นทั่วโลกสนใจ
stakeholding ตั้งแต่กลางปี 1990 ( หินและ Winstanley , 2001 ; ลาปลูม et al . , 2008 ) .
ที่มีเพียงหนึ่งข้อยกเว้น ผู้เข้าร่วมทั้งหมดตกลงกันว่า คำว่า เป็น บ่อย หรือ
บางครั้งใช้ในงานในชีวิตประจำวันของพวกเขา และการสื่อสาร อย่างไรก็ตาม ในฐานะ ส.ส. เกษียณ
ใส่มัน " ผมจำไม่ได้ว่าคำนี้ถูกใช้ในบริบทใด ๆใด ๆ ในวันเหล่านั้น
[ 20 ปีก่อน ] " เมื่อถามว่าพวกเขาเข้าใจคำว่า
" ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย " , ผู้เข้าร่วมมักปรากฏคำว่า " ดอกเบี้ย " ในคำพูดของหนึ่ง
เสรีนิยมนักการเมือง" ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับจิตใจของฉัน คนที่มีความสนใจใน
พื้นที่ " โดยเฉพาะ แรงงาน MP กำหนดผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเป็น " ใครที่มีมากขึ้น
[ เพิ่ม ] เน้นความสนใจในปัญหามากกว่าประชาชนทั่วไป อาจจะมี " ความหมาย
ชวนให้นึกถึงแนวคิดของงานสาธารณะ ( grunig , 1997 ) ทางผู้เกี่ยวข้อง
มักจะถูกกำหนด โดยผู้เข้าร่วมในนามธรรมเป็นผู้ได้รับผลกระทบมากกว่าผู้
ที่สามารถส่งผลกระทบต่อรัฐบาล อดีตมักจะอ้างถึงในวรรณคดีในฐานะผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
" ผู้มีส่วนได้เสียทางจริยธรรม " หรือ " สิทธิ " เป็นนอกคอก " ยุทธศาสตร์ " หรือ " ผู้มีอิทธิพล " ผู้มีส่วนได้เสีย
คือผู้ที่สามารถส่งผลกระทบต่อองค์กร ( Mitchell et al . , 1997 ; frooman
, 1999 ; kaler , 2002 )