Maybe then, the issue is one of tec

Maybe then, the issue is one of technology. We’re a ways off from fully interactive movies that plug directly into our brains (for now), so we still have to deal with the texters, the talkers, et al. I’ve actually had these arguments lobbed at me by defenders of theater-texting: if the movie was actually engrossing, the theory goes, people wouldn’t want to text, and others wouldn’t be bothered by it. I suspect these arguments are most often employed by people who were born into the Internet age (though Anil Dash is pushing 40, so who knows); when you’re brought up in a world that doesn’t value deep burns and simmering self-reflection, the appropriate response to somebody who does is mockery.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บางทีแล้ว ปัญหาเป็นหนึ่งในเทคโนโลยี เรามีวิธีปิดจากภาพยนตร์แบบเต็มที่เสียบเข้าไปในสมองของเรา (ในตอนนี้) ดังนั้นเรายังคงต้องจัดการกับการ texters, talkers, et al ได้จริงมีอาร์กิวเมนต์เหล่านี้ lobbed ที โดยกองหลังของโรงละคร texting: ถ้าภาพยนตร์มีให้จริง ทฤษฎี ไป คนที่ไม่ต้องการข้อความ และอื่น ๆ จะไม่ใส่ใจจากมัน ฉันสงสัยว่า อาร์กิวเมนต์เหล่านี้มักได้รับการว่าจ้าง โดยผู้ที่เกิดในอินเทอร์เน็ตอายุ (แม้ว่าอนิลรีบผลัก 40 ดังนั้นผู้รู้); เมื่อคุณกำลังขึ้น มา ในโลก ที่ไม่ค่าไหม้ลึก และ simmering การมอง การตอบสนองที่เหมาะสมกับคนที่ไม่มี mockery

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บางทีแล้วปัญหาก็คือหนึ่งในเทคโนโลยี วิธีที่เราออกจากภาพยนตร์โต้ตอบอย่างเต็มที่ที่เสียบโดยตรงในสมองของเรา (ตอนนี้) ดังนั้นเราจึงยังคงต้องจัดการกับ texters, talkers, et al ฉันได้จริงมีข้อโต้แย้งเหล่านี้โยนมาที่ผมโดยกองหลังของโรงละคร texting ถ้าหนังเรื่องนี้น่าสนใจจริงทฤษฎีไปคนจะไม่ต้องการให้ข้อความและอื่น ๆ จะไม่ได้รับการใส่ใจจากมัน ฉันสงสัยว่าข้อโต้แย้งเหล่านี้มีการจ้างงานส่วนใหญ่มักจะโดยคนที่เกิดมาในยุคอินเทอร์เน็ต (แม้ว่าคราม Dash จะผลักดัน 40 ดังนั้นผู้ที่รู้); เมื่อคุณเติบโตขึ้นมาในโลกที่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับการเผาไหม้ลึกและ simmering ตัวเองสะท้อนการตอบสนองที่เหมาะสมกับใครสักคนที่จะเป็นถ้อยคำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บางทีก็เป็นปัญหาหนึ่งของเทคโนโลยี เราเป็นทางออกจากการโต้ตอบอย่างเต็มที่ภาพยนตร์ที่เสียบตรงเข้าสู่สมองของเรา ( สำหรับตอนนี้ ) แล้ว เรายังต้องจัดการกับ texters , คุย , et al . ที่จริงผมมีข้อโต้แย้งเหล่านี้โยนในฉัน โดยกองหลังของโรงละคร texting : ถ้าเป็นภาพยนตร์ที่จริง engrossing , ทฤษฎีไป คนที่ไม่อยากให้ข้อความและคนอื่น ๆ คงไม่ต้องรบกวนด้วย ฉันสงสัยว่าเหตุผลเหล่านี้มักใช้โดยผู้เกิดมาในยุคอินเทอร์เน็ต ( แม้ว่านี้รีบผลัก 40 ใครรู้ ) ; เมื่อคุณกำลังนำขึ้นในโลกที่มีมูลค่าไม่ไหม้ลึกและ simmering การสะท้อนตนเอง , การตอบสนองที่เหมาะสมกับคนที่ทำเรื่องน่าอับอาย