HE HAD BEGUN TO READ THE NOVEL a fe

HE HAD BEGUN TO READ THE NOVEL a few days before. He had put it aside because of some urgent business, opened it again on his way back to the estate by train; he allowed himself a slowly growing interest in the plot, in the drawing of characters. That afternoon, after writing a letter to his agent and discussing with the manager of his estate a matter of joint ownership, he returned to the book in the tranquility of his study which looked out upon the park with its oaks. Sprawled in his favorite armchair, with his back to the door, which would otherwise have bothered him as an irritating possibility for intrusions, he let his left hand caress once and again the green velvet upholstery and set to reading the final chapters. Without effort his memory retained the names and images of the protagonists; the illusion took hold of him almost at once. He tasted the almost perverse pleasure of disengaging himself line by line from all that surrounded him, and feeling at the same time that his head was relaxing comfortably against the green velvet of the armchair with its high back, that the cigarettes were still within reach of his hand, that beyond the great windows the afternoon air danced under the oak trees in the park. Word by word, immersed in the sordid dilemma of the hero and heroine, letting himself go toward where the images came together and took on color and movement, he was witness to the final encounter in the mountain cabin. The woman arrived first, apprehensive; now the lover came in, his face cut by the backlash of a branch. Admirably she stanched the blood with her kisses, but he rebuffed her caresses, he had not come to repeat the ceremonies of a secret passion, protected by a world of dry leaves and furtive paths through the forest. The dagger warmed itself against his chest, and underneath pounded liberty, ready to spring. A lustful, yearning dialogue raced down the pages like a rivulet of snakes, and one felt it had all been decided from eternity. Even those caresses which writhed about the lover’s body, as though wishing to keep him there, to dissuade him from it, sketched abominably the figure of that other body it was necessary to destroy. Nothing had been forgotten: alibis, unforeseen hazards, possible mistakes. From this hour on, each instant had its use minutely assigned. The cold-blooded, double re-examination of the details was barely interrupted for a hand to caress a cheek. It was beginning to get dark.

Without looking at each other now, rigidly fixed upon the task which awaited them, they separated at the cabin door. She was to follow the trail that led north. On the path leading in the opposite direction, he turned for a moment to watch her running with her hair let loose. He ran in turn, crouching among the trees and hedges until he could distinguish in the yellowish fog of dusk the avenue of trees leading up to the house. The dogs were not supposed to bark, and they did not bark. The estate manager would not be there at this hour, and he was not. He went up the three porch steps and entered. Through the blood galloping in his ears came the woman’s words: first a blue parlor, then a gallery, then a carpeted stairway. At the top, two doors. No one in the first bedroom, no one in the second. The door of the salon, and then the knife in his hand, the light from the great windows, the high back of an armchair covered in green velvet, the head of the man in the chair reading a novel.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขาได้เริ่มการอ่านนิยายไม่กี่วันก่อน เขามีใส่กันเนื่องจากบางธุรกิจเร่งด่วน เปิดอีกครั้งเมื่อเขากลับไปนิคมรถไฟ เขาอนุญาตให้ตัวเองสนใจเติบโตช้าในพล็อต ในการวาดอักขระ ตอนบ่ายนั้น หลังจากเขียนจดหมายตัวแทนของเขา และคุยกับผู้จัดการทรัพย์สินของเขาเป็นเรื่องของความเป็นเจ้าของร่วม เขากลับไปยังสมุดสงบศึกษาซึ่งมองออกสวนกับโอ๊คของ เขา sprawled กับเขาไปที่ประตู ซึ่งจะเป็นอย่างอื่นเองเป็นโอกาสที่เคืองสำหรับรุก ในเก้าอี้ของเขาชื่นชอบ ให้มือซ้ายของเขาทาครั้งเดียว และเบาะกำมะหยี่สีเขียว และตั้งให้อ่านบทสุดท้าย โดยพยายาม จำเขารักษาชื่อและภาพของพระเอก ภาพลวงตาเอาถือของเขาเกือบจะในทันที เขาลิ้มรสความสุขเกือบ perverse ของ disengaging ตัวเองทีละบรรทัดจากทั้งหมดที่ล้อมรอบเขา ความรู้สึกในเวลาเดียวกันที่เขาใหญ่พักผ่อนสบายกับกำมะหยี่สีเขียวของเก้าอี้มีความสูงกลับ ว่า บุหรี่ที่ได้ยังคง within reach of มือ ว่า นอกเหนือจาก windows มาก อากาศยามบ่ายเต้นใต้ต้นโอ๊คในสวน คำทีละคำ สัมผัสลำบากใจ sordid ของพระเอกและนางเอก ปล่อยให้ตัวเองไปต่อที่ภาพมารวมกัน และเอาสีและการเคลื่อนไหว เป็นพยานการเผชิญหน้าขั้นสุดท้ายในกระท่อมภูเขา ผู้หญิงถึงแรก apprehensive ตอนนี้คนรักที่เข้ามา หน้าตัด โดยแบคแลชของสาขา ห้องเธอ stanched เลือดกับจูบของเธอ แต่เขา rebuffed caresses ของเธอ เขาไม่ได้มาซ้ำพิธีกรรมของความรักความลับ ป้องกัน โดยโลกของใบไม้แห้งและเส้นทางลับ ๆ ล่อ ๆ ผ่านป่า กริชที่ warmed เองกับหน้าอกของเขา และใต้โขลกเสรีภาพ พร้อมสปริง ตัณหา โหยหาพูดคุยกัน raced ลงหน้าเช่น rivulet งู และหนึ่งรู้สึกมันทั้งหมดได้รับเลือกจากชั่วนิรันดร์ แต่กระนั้นบรรดา caresses ที่ writhed เกี่ยวกับร่างกายของคนรัก ว่าต้องให้เขามี ปรามเขานั้น ร่างแผน abominably รูปที่อื่น ๆ ร่างกายก็จำเป็นต้องทำลาย ไม่ได้ลืม: alibis อันตรายที่ไม่คาดฝัน ข้อผิดพลาดที่เป็นไป จากนี้ชั่วโมง ทันทีละก็ใช้ minutely กำหนด เลือดเย็น คู่สอบรายละเอียดถูกขัดจังหวะในมือเล้าโลมแก้มแทบไม่ มันได้เริ่มจะมืดไม่มองกันตอนนี้ rigidly คงตามงานที่รอคอยพวกเขา พวกเขาแยกออกที่ประตูห้องโดยสาร เธอไปตามเส้นทางที่นำเหนือ บนเส้นทางที่นำในทิศทางตรงกันข้าม เขาเปิดช่วงดูเธอทำกับผมให้หลวม เขาวิ่งกลับ crouching ต้นไม้และประเมินค่าเฮดจ์จนเขาสามารถแยกแยะหมอกสีเหลืองของค่ำถนนของต้นไม้ที่นำไปสู่บ้าน สุนัขไม่ควรจะเปลือก และพวกเขาได้ไม่เปลือก ผู้จัดการทรัพย์สินจะไม่มีในเวลานี้ และเขาไม่ เขาขึ้นระเบียงสามขั้นตอนไป และป้อน ผ่านเลือด galloping ในหูของเขามาของผู้หญิงคำ: แรกห้องนั่ง เล่นสีฟ้า แล้วเก็บรูป แล้วบันไดพรม ด้านบน ประตูที่สอง ไม่มีใครในห้องแรก หนึ่งในสอง ประตูของร้านเสริมสวย และมีดในมือของเขา แสงจากหน้าต่างดี สูงหลังเก้าอี้ครอบคลุมในกำมะหยี่สีเขียว หัวของมนุษย์ในเก้าอี้อ่านนวนิยาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขาได้เริ่มการอ่านนวนิยายไม่กี่วันก่อน เขาได้ใส่มันกันเพราะบางธุรกิจเร่งด่วนเปิดอีกครั้งในทางของเขากลับไปยังอสังหาริมทรัพย์โดยรถไฟ; เขาอนุญาตให้ตัวเองมีความสนใจการเจริญเติบโตช้าในการวางแผนในการวาดภาพของตัวละคร บ่ายวันนั้นหลังจากที่เขียนจดหมายถึงตัวแทนของเขาและพูดคุยกับผู้จัดการของที่ดินของเขาเรื่องของความเป็นเจ้าของร่วมกันเขากลับไปยังหนังสือในความเงียบสงบของการศึกษาของเขาซึ่งมองออกไปสวนกับต้นโอ๊กที่ นอนเหยียดยาวในเก้าอี้ที่เขาชื่นชอบกับการกลับมาของเขาไปที่ประตูซึ่งจะได้ใส่ใจว่าเขาเป็นไปได้สำหรับการโจมตีที่เกิดการระคายเคืองเขาให้เชยชมมือซ้ายของเขาครั้งและอีกครั้งเบาะกำมะหยี่สีเขียวและการตั้งค่าให้อ่านบทสุดท้าย ไม่มีความพยายามความทรงจำของสะสมชื่อและภาพของตัวละครเอก; ภาพลวงตาจับเขาเกือบจะในทันที เขาได้ลิ้มรสความสุขที่ผิดปกติเกือบปล่อยตัวเองทีละบรรทัดจากสิ่งที่ล้อมรอบเขาและความรู้สึกในเวลาเดียวกันที่ศีรษะของเขาได้รับความสะดวกสบายผ่อนคลายกับกำมะหยี่สีเขียวของเก้าอี้หลังสูงที่สูบบุหรี่ยังคงอยู่ในมือของ มือของเขาว่านอกเหนือจากหน้าต่างที่ดีในช่วงบ่ายอากาศเต้นภายใต้ต้นโอ๊กในสวนสาธารณะ Word โดยคำแช่อยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกสกปรกของพระเอกนางเอกและปล่อยให้ตัวเองไปสู่ภาพที่มาด้วยกันและใช้เวลาอยู่กับสีและการเคลื่อนไหวของเขาเป็นพยานในการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายในห้องโดยสารภูเขา ผู้หญิงคนนั้นมาถึงครั้งแรกวิตก; ตอนนี้คนรักเข้ามาในใบหน้าของเขาตัดโดยฟันเฟืองสาขา ชื่นชมเธอ stanched เลือดที่มีจูบเธอ แต่เขาหาเรื่อง caresses เธอเขาไม่ได้มาที่จะทำซ้ำพิธีของความรักความลับการป้องกันโดยโลกของใบไม้แห้งและเส้นทางแอบแฝงผ่านป่า กริชอุ่นตัวเองกับหน้าอกของเขาและอยู่ภายใต้โขลกเสรีภาพพร้อมกับฤดูใบไม้ผลิ ตัณหาบทสนทนาโหยหาวิ่งลงหน้าเหมือนแม่น้ำของงูและหนึ่งรู้สึกว่ามันได้รับการตัดสินใจจากนิรันดร์ แม้ผู้ที่ caresses writhed เกี่ยวกับร่างกายของคนรักราวกับว่าต้องการที่จะให้เขามีที่จะเกลี้ยกล่อมให้เขามันน่าเกลียดร่างร่างที่อื่น ๆ ของร่างกายมันเป็นสิ่งจำเป็นที่จะทำลาย ไม่มีอะไรที่ถูกลืม: หลักฐานอันตรายที่ไม่คาดคิดความผิดพลาดที่เป็นไปได้ จากในชั่วโมงนี้ทันทีได้ในแต่ละการใช้งานที่ได้รับมอบหมายอย่างพิถีพิถัน เลือดเย็นสองครั้งการสอบใหม่ของรายละเอียดแทบจะไม่ถูกขัดจังหวะสำหรับมือที่จะกอดรัดแก้ม มันเป็นจุดเริ่มต้นที่จะได้รับความมืด. โดยไม่ต้องมองที่แต่ละอื่น ๆ ตอนนี้คงเหนียวแน่นอยู่กับงานที่รอคอยพวกเขาพวกเขาแยกออกมาที่ประตูห้องโดยสาร เธอเป็นคนที่จะปฏิบัติตามเส้นทางที่นำไปสู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ บนเส้นทางที่นำไปในทิศทางตรงกันข้ามเขาหันสักครู่เพื่อดูเธอทำงานกับผมของเธอให้หลวม เขาวิ่งไปในที่สุดก็หมอบท่ามกลางต้นไม้และพุ่มไม้จนกว่าพวกเขาจะเห็นความแตกต่างในหมอกสีเหลืองของถนนที่มืดของต้นไม้ที่นำไปสู่บ้าน สุนัขไม่ควรจะเห่าและพวกเขาก็ไม่เห่า ผู้จัดการมรดกจะไม่อยู่ที่นั่นในเวลานี้และเขาก็ไม่ได้ เขาก็ขึ้นไปขั้นตอนที่สามมุขและเข้า ผ่านทางเลือดควบในหูของเขามาคำพูดของผู้หญิงคนแรกร้านสีฟ้าแล้วแกลเลอรี่แล้วบันไดปูพรม ที่ด้านบนสองประตู ไม่มีใครในห้องนอนแรกไม่มีใครในครั้งที่สอง ประตูของร้านแล้วมีดในมือของเขาแสงจากหน้าต่างที่ดีที่กลับมาสูงของเก้าอี้ครอบคลุมในกำมะหยี่สีเขียวหัวของคนในเก้าอี้อ่านนวนิยาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขาได้เริ่มอ่านนวนิยายไม่กี่วันก่อน เขาเก็บมันไว้ เพราะมีธุระด่วน เปิดมันอีกครั้งในทางของเขากลับไปที่อสังหาริมทรัพย์โดยรถไฟ เขาอนุญาตให้ตัวเองเติบโตช้าสนใจพล็อตในการวาดตัวละคร บ่ายวันนั้น หลังจากเขียนจดหมายถึงเจ้าหน้าที่ของเขาและพูดคุยกับผู้จัดการของอสังหาริมทรัพย์เป็นเรื่องของเจ้าของร่วมเขากลับมาที่หนังสือในความเงียบสงบของการศึกษาซึ่งมองออกไปตามสวนสาธารณะของโอ๊คส์ นั่งอยู่ในเก้าอี้ของเขาชื่นชอบ หันหลังให้ประตู ซึ่งอาจจะรบกวนเขาน่ารำคาญความเป็นไปได้สำหรับการบุกรุก เขาให้มือข้างซ้ายลูบไล้อีกครั้งและอีกครั้ง สีเขียว เบาะกำมะหยี่ และตั้งค่าให้อ่านบทสุดท้ายโดยไม่ต้องใช้ความพยายาม ความทรงจำเก็บไว้ชื่อและภาพของตัวละครเอก ; ภาพลวงตาก็กอดเขาแทบจะทันที เขาได้ลิ้มรสความสุขเกือบเสียสติของกำลังปล่อยยานตัวเองทีละบรรทัดจากทั้งหมดที่อยู่รอบตัวเขา และความรู้สึก ในเวลาเดียวกัน ที่หัวของเขาก็ผ่อนคลาย สบายกับกำมะหยี่สีเขียวของเก้าอี้กับหลังสูงว่า บุหรี่ยังไม่ไกลมือของเขา นอกเหนือจากที่ดี Windows ตอนบ่ายอากาศเต้นรำใต้ต้นโอ๊กในสวนสนุก คำโดยคำที่แช่อยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเลวทรามของพระเอกและนางเอก ปล่อยให้ตัวเองไปที่ภาพมาด้วยกัน และได้สีและการเคลื่อนไหว เขาเป็นพยานที่พบครั้งสุดท้ายในห้องโดยสารภูเขา ผู้หญิงที่ไปถึงก่อนประหวั่น ; ตอนนี้คนรักเข้ามา หน้าตัดฟันเฟืองของสาขา ชื่นชมเธอ stanched เลือดกับจูบเธอ แต่เขา rebuffed ลูบไล้เธอ เขาไม่ได้มาเพื่อย้ำพิธีของตัณหาลับ , การป้องกันโดยโลกของใบไม้แห้งอย่างลับๆ ล่อๆ และเส้นทางผ่านป่า กริชอบอุ่นตัวเองกับหน้าอกของเขาและใต้โขลกเสรีภาพ พร้อมสปริง มีตัณหาคิดถึงบทสนทนาวิ่งลงหน้าเว็บเหมือนแม่น้ำสายเล็กๆของงู และรู้สึกว่ามันมีทั้งหมดถูกกำหนดจากนิรันดร์ แม้แต่ผู้ที่ writhed ลูบไล้ร่างกายของคนรัก ราวกับปรารถนาให้เขามีห้ามเขาจากมัน ร่าง abominably ตัวเลขของร่างกายอื่น ๆ มันเป็นสิ่งจำเป็นที่จะทำลาย ไม่มีอะไรที่ถูกลืม : พยาน จัดการกับเหตุการณ์อันตราย ความผิดพลาดที่เป็นไปได้จากชั่วโมงนี้ในแต่ละทันทีมีใช้ทุกนาทีที่ได้รับมอบหมาย ความ , การสอบเป็นคู่ รายละเอียดแทบจะขัดจังหวะสำหรับมือลูบแก้ม มันเริ่มจะมืด

โดยไม่ต้องมองที่แต่ละอื่น ๆตอนนี้ rigidly ถาวรเมื่องานที่รอคอยพวกเขา พวกเขาแยกกันที่หน้าประตูกระท่อม เธอตามทางที่ทอดเหนือบนเส้นทางชั้นนําในทิศทางตรงกันข้าม เขาเปิดเพื่อดูการวิ่งของเธอกับผมของเธอให้หลวม เขาวิ่งกลับมาซุ่มอยู่ท่ามกลางต้นไม้และพุ่มไม้จนเขาสามารถแยกแยะความแตกต่างในหมอกเหลืองมืดถนนของต้นไม้ในบ้าน หมาไม่เห่า เขาไม่เห่า ผู้จัดการอสังหาริมทรัพย์จะไม่ได้อยู่ในเวลานี้ และเขาก็ยังไม่เขาไปที่ 3 บันไดระเบียงและเข้า ผ่านสายเลือด galloping ในหูของเขามา คำพูดของผู้หญิง : ครั้งแรกที่ร้านสีฟ้า แล้วแกลลอรี่ แล้วพรมบันได ที่ด้านบน สองประตู ไม่มีใครในห้องนอนแรก ไม่มีใครในวินาที ประตูของร้าน และมีดในมือของเขา แสงจากหน้าต่างใหญ่ ด้านหลังสูงของเก้าอี้ปกคลุมด้วยกำมะหยี่สีเขียวศีรษะของชายในเก้าอี้อ่านนวนิยาย