Literature on problem solving in ma

Literature on problem solving in mathematics has discussed extensively the need to teach students to reason mathematically. This train of thought led to an emergent theme in mathematics education in the mid-80’s wherein researchers propound that teaching mathematics via problem solving was the correct way to foster students’ problem solving and hence reasoning skills. Schroeder and Lester (1989) contended that in mathematics, problem solving was not a content strand but a pedagogical stance. To elaborate, the researchers proposed that in teaching any mathematics class at any level, students be exposed to a variety of problem solving tasks that require them to collate and analyze previous knowledge and yet offer a challenge. Problem solving was thus seen as a means of developing students’ reasoning skills. The researchers were influenced by the classical work of Polya (1981) and Dewey (1933). Much work was also done in defining and identifying good problem solving
tasks for learners as well as modes to implement such teaching via small group cooperative problem solving, expository writing, problem posing, etc. (e.g., Lester and Charles, 2003).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประกอบการในการแก้ไขปัญหาในวิชาคณิตศาสตร์ได้หารืออย่างกว้างขวางต้องสอนนักเรียนให้เหตุผล mathematically กระแสความคิดนี้นำไปเป็นชุดรูปแบบโผล่ออกมาในการศึกษาคณิตศาสตร์ในระดับกลาง-80 ของนั้นนักวิจัย propound ที่สอนคณิตศาสตร์ผ่านการแก้ปัญหาเป็นวิธีที่ถูกต้องเพื่อส่งเสริมนักเรียนปัญหาแก้ปัญหา และทักษะด้านดังนั้น Schroeder และรอนโต้ (1989) contended ที่ ในวิชาคณิตศาสตร์ การแก้ปัญหาไม่ใช่สาระเนื้อหาแต่ท่าทางสอน การอธิบาย นักวิจัยเสนอที่ในการสอนการเรียนคณิตศาสตร์ทุกระดับ นักเรียนสามารถสัมผัสกับความหลากหลายของงานการแก้ปัญหาปัญหาที่ต้องการตรวจเทียบ และวิเคราะห์ความรู้ก่อนหน้านี้ และยัง มีความท้าทาย แก้ปัญหาได้จึงเห็นว่าพัฒนาทักษะการใช้เหตุผลของนักเรียน นักวิจัยที่ได้รับอิทธิพลจากงานคลาสสิกของ Polya (1981) และ Dewey (1933) นอกจากนี้ยังทำงานมากในการกำหนด และระบุการแก้ปัญหาที่ดีงานสำหรับผู้เรียนตลอดจนวิธีการใช้เช่นการสอนผ่านการแก้ปัญหาแบบมีส่วนร่วมของกลุ่มเล็ก ๆ เขียน expository ปัญหาการวางตัว etc. (เช่น รอนโต้และชาร์ลส์ 2003)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หนังสือที่เกี่ยวกับการแก้ปัญหาในวิชาคณิตศาสตร์ได้กล่าวถึงอย่างกว้างขวางจำเป็นที่จะต้องสอนนักเรียนให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ รถไฟของความคิดนี้นำไปสู่รูปแบบฉุกเฉินในการศึกษาคณิตศาสตร์ในช่วงกลางทศวรรษที่ 80 นั้นนักวิจัย propound ว่าการเรียนการสอนคณิตศาสตร์ผ่านการแก้ปัญหาเป็นวิธีที่ถูกต้องเพื่อส่งเสริมให้เกิดปัญหาของนักเรียนและด้วยเหตุนี้การแก้ทักษะการให้เหตุผล ชโรเดอเลสเตอร์ (1989) เกี่ยงว่าในวิชาคณิตศาสตร์การแก้ปัญหาไม่ได้เป็นสาระเนื้อหา แต่ท่าทางการสอน ที่ซับซ้อนนักวิจัยเสนอว่าในการสอนคณิตศาสตร์ระดับใดระดับใดให้นักเรียนได้สัมผัสกับความหลากหลายของการแก้ปัญหางานที่ต้องการให้พวกเขาทานและวิเคราะห์ความรู้ก่อนและยังมีความท้าทาย การแก้ปัญหาที่เห็นจึงเป็นวิธีการพัฒนานักเรียนทักษะการให้เหตุผล นักวิจัยได้รับอิทธิพลจากงานคลาสสิกของ Polya (1981) และดิวอี้ (1933) ทำงานมากก็ทำในการกำหนดและระบุปัญหาที่ดีในการแก้งานสำหรับผู้เรียนเช่นเดียวกับรูปแบบการเรียนการสอนในการดำเนินการดังกล่าวผ่านทางกลุ่มเล็ก ๆ การแก้ปัญหาสหกรณ์การเขียนความเรียงปัญหาวางตัว ฯลฯ (เช่นเลสเตอร์และชาร์ลส์, 2003)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วรรณกรรมในการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ที่มีการกล่าวถึงอย่างกว้างขวางต้องสอนนักเรียนให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ . รถไฟของความคิดนำไปสู่การอุบัติหัวข้อในการศึกษาคณิตศาสตร์ในยุค 80 ซึ่งนักวิจัยเสนอว่า การสอนคณิตศาสตร์ผ่านการแก้ปัญหาคือวิธีที่ถูกต้อง เพื่อให้เกิดการแก้ปัญหาและการให้เหตุผลของนักเรียน ดังนั้นทักษะชโรเดอร์และเลสเตอร์ ( 1989 ) ยืนยันว่าในทางคณิตศาสตร์ การแก้ปัญหาไม่ใช่สาระเนื้อหา แต่ระวังการ . บรรจง นักวิจัยได้เสนอว่า ในการสอนคณิตศาสตร์ ในระดับใด นักเรียนได้สัมผัสกับความหลากหลายของการแก้ไขปัญหางานที่ต้องใช้พวกเขาเพื่อเปรียบเทียบและวิเคราะห์ความรู้เดิมและยังเสนอความท้าทายการแก้ปัญหาจึงเห็นเป็นวิธีการในการพัฒนาทักษะการให้เหตุผลของนักเรียน นักวิจัยที่ได้รับอิทธิพลจากผลงานคลาสสิกของพอลยา ( 1981 ) และดิวอี้ ( 1933 ) ทำงานมากก็ทำในการกำหนดและระบุปัญหาที่ดีในการแก้
งานสำหรับผู้เรียนรวมทั้งโหมดที่จะใช้สอน เช่น กลุ่มสหกรณ์ผ่านการแก้ปัญหา การเขียนความเรียงภาษาไทย ปัญหาการวางตัว ฯลฯ ( Eกรัม , เลสเตอร์และชาร์ล , 2003 )