Adverse SelectionAdverse selection

Adverse Selection
Adverse selection occurs when lenders do not know particular characteristics of borrowers; for example, a lender may be uncertain about a borrower's
preferences for undertaking risky projects. (For analyses of credit markets under such conditions, see Jaffee and Russell 1976 and Stiglitz and Weiss 1981.)
One much-discussed implication is that lenders may consequently reduce the
amount that they decide to lend, resulting in too little investment in the economy. Ultimately, credit could be rationed.
The typical framework for analyzing such problems is as follows. Suppose
that the projects to which lenders' funds are allocated are risky and that borrowers sometimes do not earn enough to repay their loans. Suppose also that
funds are lent at the opportunity cost of funds to the lenders (say, the supply
price paid to depositors). Lenders will thus lose money because sometimes individuals do not repay. Therefore, lenders must charge a risk premium, above
their opportunity costs, if they wish to break even. However, raising the interest rate to combat losses is not without potentially adverse consequences for
the lender.
Suppose (as do Stiglitz and Weiss 1981) that all projects have the same mean
return, differing only in their variance. To make the exposition easier, suppose
also that all borrowers are risk neutral. The adverse selection problem is then
characterized as individuals having privately observed differences in the riskiness of their projects. If the interest rate is increased to offset losses from defaults, it is precisely those individuals with the least risky projects who will
cease to borrow first. This is because these individuals are most likely to repay
their loans and hence are most discouraged from borrowing by facing higher
interest rates. By contrast, those who are least likely to repay are least discouraged from borrowing by higher interest rates. Profits may therefore decrease
as interest rates increase beyond some point. A lender may thus be better off
rationing access to credit at a lower interest rate rather than raising the interest
rate further.
The key observation here is that the interest rate has two effects. It serves
the usual allocative role of equating supply and demand for loanable funds,
but it also affects the average quality of the lender's loan portfolio. For this
reason lenders may not use interest rates to clear the market and may instead
fix the interest rate, meanwhile rationing access to funds.
A credit market with adverse selection is not typically efficient, even according to the constrained efficiency criterion discussed above. To see this, consider
what the equilibrium interest rate would be in a competitive market with adverse selection. Because all borrowers are charged the same interest rate, the

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เลือกไม่พึงประสงค์
เลือกไม่พึงประสงค์เกิดขึ้นเมื่อผู้ให้กู้ไม่ทราบลักษณะเฉพาะของผู้กู้; ตัวอย่างเช่นผู้ให้กู้อาจจะมีความไม่แน่นอนเกี่ยวกับการกู้
ค่าสำหรับการดำเนินโครงการที่มีความเสี่ยง (สำหรับการวิเคราะห์ของตลาดสินเชื่อภายใต้เงื่อนไขดังกล่าวเห็น Jaffee และรัสเซลปี 1976 และสติกลิตซ์และไวส์ 1981)
หนึ่งในความหมายมากกล่าวคือการที่ผู้ให้กู้จึงอาจจะลด
จำนวนเงินที่พวกเขาตัดสินใจที่จะให้ยืมส่งผลให้การลงทุนน้อยเกินไปในทางเศรษฐกิจ ในท้ายที่สุดเครดิตจะได้รับการแบ่งสรร.
กรอบทั่วไปสำหรับการวิเคราะห์ปัญหาดังกล่าวดังต่อไปนี้ สมมติ
ว่าโครงการที่ผู้ให้กู้เงิน 'ได้รับการจัดสรรเป็นผู้กู้ที่มีความเสี่ยงและการที่บางครั้งไม่ได้มีรายได้เพียงพอที่จะชำระคืนเงินกู้ยืมของพวกเขา สมมติว่า
มีการยืมเงินที่ต้นทุนค่าเสียโอกาสของเงินทุนเพื่อให้กู้ (พูด, อุปทาน
ราคาที่จ่ายให้ผู้ฝาก) ผู้ให้กู้จึงจะเสียเงินเพราะบางครั้งบุคคลที่ไม่ได้ชำระ ดังนั้นผู้ให้กู้จะต้องคิดค่าพรีเมี่ยมที่มีความเสี่ยงสูงกว่า
ค่าใช้จ่ายในโอกาสของพวกเขาหากพวกเขาต้องการที่จะทำลายแม้กระทั่ง อย่างไรก็ตามการเพิ่มอัตราดอกเบี้ยการสูญเสียการต่อสู้ไม่ได้โดยไม่มีผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์ที่อาจเกิดขึ้นกับ
ผู้ให้กู้.
สมมติว่า (เช่นเดียวกับสติกลิตซ์และไวส์ 1981) ว่าโครงการทุกคนมีค่าเฉลี่ยเดียวกัน
ผลตอบแทนที่แตกต่างกันเพียง แต่ในความแตกต่างของพวกเขา เพื่อให้การแสดงออกได้ง่ายขึ้นสมมติ
ว่าผู้กู้ทุกคนมีความเสี่ยงที่เป็นกลาง ปัญหาการเลือกที่ไม่พึงประสงค์ก็จะ
มีลักษณะเป็นบุคคลที่มีความแตกต่างที่สังเกตเอกชนในความเสี่ยงของโครงการของพวกเขา หากอัตราดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นเพื่อชดเชยความเสียหายที่เกิดจากค่าเริ่มต้นมันเป็นเพราะบุคคลผู้ที่มีความเสี่ยงน้อยกว่าโครงการที่จะ
หยุดที่จะยืมแรก นี้เป็นเพราะบุคคลเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะชำระคืน
เงินให้กู้ยืมของพวกเขาและด้วยเหตุนี้มีกำลังใจมากที่สุดจากการกู้ยืมโดยหันหน้าไปทางที่สูงขึ้น
ของอัตราดอกเบี้ย ในทางตรงกันข้ามผู้ที่มีแนวโน้มน้อยที่สุดในการชำระคืนเป็นกำลังใจน้อยจากการกู้ยืมเงินโดยอัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้น กำไรจึงอาจลดลง
ในขณะที่อัตราดอกเบี้ยที่เพิ่มขึ้นเกินกว่าบางจุด ผู้ให้กู้จึงอาจจะดีกว่า
การปันส่วนการเข้าถึงสินเชื่อในอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำกว่ามากกว่าการเพิ่มดอกเบี้ย
อัตราต่อ.
สังเกตที่สำคัญที่นี่คือที่อัตราดอกเบี้ยมีสองผลกระทบ มันทำหน้าที่
บทบาทปกติของการจัดสรรงบประมาณให้แก่เท่าอุปสงค์และอุปทานของเงิน loanable,
แต่ก็ยังส่งผลกระทบต่อคุณภาพเฉลี่ยของสินเชื่อของผู้ให้กู้ สำหรับวันนี้
ผู้ให้กู้เหตุผลที่ไม่สามารถใช้อัตราดอกเบี้ยในการล้างตลาดและแทนอาจ
แก้ไขอัตราดอกเบี้ยขณะที่การเข้าถึงการปันส่วนเงิน.
ตลาดสินเชื่อด้วยการเลือกที่ไม่พึงประสงค์ไม่ได้มีประสิทธิภาพโดยทั่วไปแม้จะเป็นไปตามเกณฑ์ประสิทธิภาพข้อ จำกัด ที่กล่าวข้างต้น เพื่อดูนี้พิจารณา
สิ่งที่อัตราดอกเบี้ยสมดุลจะอยู่ในตลาดการแข่งขันด้วยการเลือกที่ไม่พึงประสงค์ เพราะผู้กู้ทั้งหมดจะเรียกเก็บอัตราดอกเบี้ยเดียวกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อาการไม่พึงประสงค์จากการ
การเกิดขึ้นเมื่อผู้ให้กู้ไม่รู้ลักษณะเฉพาะของผู้กู้ เช่น กู้อาจจะไม่แน่ใจเกี่ยวกับของ
กู้กันการดําเนินโครงการที่มีความเสี่ยง ( สำหรับการวิเคราะห์ของตลาดสินเชื่อภายใต้เงื่อนไข เช่น เห็น และ รัสเซล ปี 2519 และ jaffee สติกลิตส์ไวส์ 1981 )
1 ถกนัยตลอดจนอาจส่งผลลด
จำนวนเงินที่พวกเขาตัดสินใจที่จะยืม เป็นผลในการลงทุนน้อยเกินไปในเศรษฐกิจ ในที่สุด , เครดิตสามารถแบ่งส่วน
กรอบทั่วไปสำหรับวิเคราะห์ปัญหาดังกล่าว ดังนี้ สมมติ
ว่าโครงการที่จัดสรร ตลอดจนกองทุนที่มีความเสี่ยงที่ผู้กู้อาจไม่ได้มีรายได้เพียงพอที่จะจ่ายคืนเงินกู้ของพวกเขา สมมติว่า
เงินที่ยืมที่เสียโอกาสของเงินทุนตลอดจน ( พูด , อุปทาน
ราคาจ่ายให้ผู้ฝากเงิน ) ผู้ให้กู้จะทำให้สูญเสียเงินเพราะบางครั้งบุคคลไม่ใช้หนี้ ดังนั้น ตลอดจนต้องคิดค่าความเสี่ยงของพรีเมี่ยม ข้างบน
ต้นทุนโอกาสของพวกเขาหากพวกเขาต้องการที่จะทำลายแม้กระทั่ง อย่างไรก็ตาม การเพิ่มอัตราดอกเบี้ยเพื่อต่อสู้กับการสูญเสียไม่มีผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์ที่อาจเกิดขึ้นสำหรับ
กู้ .
สมมติ ( และทำสติกลิตซ์ไวส์ 1981 ) ว่าทุกโครงการที่มีผลตอบแทนหมายถึง
เดียวกัน ความแตกต่างในความแปรปรวนของ เพื่อให้บทเรียนง่ายขึ้น สมมติว่าผู้กู้มีความเสี่ยง
ยังเป็นกลาง ปัญหาการเลือกที่ไม่พึงประสงค์แล้ว
ลักษณะเป็นบุคคลที่มีแอบสังเกตความแตกต่างในความเสี่ยงของโครงการหากอัตราดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นเพื่อชดเชยผลขาดทุนจากค่าเริ่มต้น แน่นอนบุคคลเหล่านั้นที่มีอย่างน้อยความเสี่ยงโครงการที่
เลิกยืมก่อน นี้เป็นเพราะบุคคลเหล่านี้มีแนวโน้มมากที่สุดที่จะจ่ายคืนเงินกู้ของพวกเขาและด้วยเหตุนี้ส่วนใหญ่
ท้อจากการกู้ยืม โดยเผชิญกับอัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้น

โดยความคมชัดผู้ที่มีโอกาสน้อยที่จะตอบแทนเป็นอย่างน้อยท้อจากการกู้ยืม โดยอัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้น กำไรจึงอาจลดอัตราดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นนอกเหนือจาก
เป็นบางจุด ผู้ให้กู้ดังนั้นจึงอาจจะดีกว่า
การเข้าถึงสินเชื่อในอัตราดอกเบี้ยต่ำมากกว่าการเพิ่มอัตราดอกเบี้ย

สังเกตเพิ่มเติม คีย์ที่นี่ที่อัตราดอกเบี้ยมีลักษณะพิเศษสอง มันทำหน้าที่
บทบาทการจัดสรรปกติการเทียบอุปทานและอุปสงค์เงินกองทุนให้กู้ยืม
, แต่มันยังมีผลต่อคุณภาพเฉลี่ยของพอร์ตสินเชื่อของผู้ให้กู้ ด้วยเหตุนี้
ตลอดจนอาจไม่ใช้อัตราดอกเบี้ยเพื่อล้างตลาดและอาจแทน
แก้ไขอัตราดอกเบี้ย ในขณะเดียวกันการเข้าถึงเงินทุนในตลาดสินเชื่อ ด้วยการเลือกใช้
ไม่มักจะมีประสิทธิภาพแม้ตามไปเค้นประสิทธิภาพเกณฑ์ที่กล่าวข้างต้น ที่เห็นนี้ พิจารณา
เกิดสมดุล อัตราดอกเบี้ยจะอยู่ในตลาดที่แข่งขันกับการเลือกที่ไม่พึงประสงค์ เพราะทั้งหมดที่ผู้กู้จะคิดอัตราดอกเบี้ยเดียวกัน