Assuming that birds can detect and

Assuming that birds can detect and process radar microwaves with their sensory systems, we hypothesized that radar increases sensory load and challenges attention mechanisms. Attention is limited (Dukas, 2004), and birds with difficult foraging tasks are less likely or take longer to detect other stimuli (Dukas and Kamil, 2000 and Kaby and Lind, 2003). Based on this attention hypothesis, we made a general prediction: radar microwaves would reduce the ability of birds to attend to other sensory tasks. In the stationary radar context (hereafter experiment 1A and 1B), we predicted that birds would forage less during exposure to radar microwaves, as they would attend to radar to the detriment of foraging. In approaching radar context (hereafter experiment 2), we predicted that birds would alert later to and escape later from the approaching threat with radar on. Additionally, we predicted that the direction of the escape flights would be more irregular with the radar on than off, because the intermittent microwaves may cause distraction while in mid-flight. However, we also considered an alternative hypothesis for experiment 2: if radar microwaves attract more attention and/or increase alertness to the threat, then radar may enhance the detection and perception of the approaching stimulus. Hence, we alternatively predicted that birds would respond earlier to the approaching threat with radar on than one with radar off.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สมมติว่านกสามารถตรวจสอบ และประมวลผลเรดาร์ไมโครเวฟ มีระบบรับความรู้สึกของพวกเขา เราตั้งสมมติฐานว่าเรดาร์เพิ่มโหลดทางประสาทสัมผัส และท้าทายความสนใจกลไก ความสนใจมีจำกัด (Dukas, 2004), และนกอกงานยากมักน้อย หรือใช้เวลานานเพื่อตรวจหาสิ่งเร้าอื่น (Dukas และ Kamil, 2000 และ Kaby และ Lind, 2003) ขึ้นอยู่กับสมมติฐานความสนใจนี้ เราทำการคาดการณ์ทั่วไป: ไมโครเวฟเรดาร์จะลดความสามารถของนกเข้าร่วมกับงานอื่น ๆ ที่รับความรู้สึก ในเรดาร์เครื่องเขียน (ปรโลกทดลอง 1A และ 1B), เราคาดการณ์ไว้ว่า นกจะอาหารสัตว์น้อยระหว่างสัมผัสกับเรดาร์ไมโครเวฟ ตามที่พวกเขาจะฟังเรดาร์การร้ายของพวก ในใกล้เรดาร์บริบท (โดยทดลอง 2), เราคาดการณ์ว่า นกจะเตือนต่อไป และภายหลังหนีคุกคามใกล้ด้วยเรดาร์บน นอกจากนี้ เราคาดการณ์ว่า ทิศทางของเที่ยวบินหนีจะไม่สม่ำเสมอขึ้นกับเรดาร์บนกว่าปิด เพราะไมโครเวฟไม่ต่อเนื่องอาจทำให้เพลิดเพลินไปในเที่ยวบินช่วงกลาง อย่างไรก็ตาม เรายังถือว่าเป็นสมมติฐานทางเลือกในการทดลอง 2: ไมโครเวฟเรดาร์ดึงดูดความสนใจมากขึ้น หรือเพิ่มขึ้นเตรียมพร้อมจะคุกคาม ถ้าเรดาร์อาจเพิ่มการตรวจจับและรับรู้ของกระตุ้นใกล้ ดังนั้น เราหรือคาดการณ์ว่า นกจะตอบสนองต่อก่อนหน้านี้ภัยคุกคามใกล้ด้วยเรดาร์บนกว่ามีเรดาร์ปิด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สมมติว่านกสามารถตรวจสอบและกระบวนการไมโครเวฟเรดาร์ที่มีระบบประสาทสัมผัสของพวกเขาเราตั้งสมมติฐานว่าการเพิ่มขึ้นของเรดาร์โหลดประสาทสัมผัสและความท้าทายกลไกความสนใจ ความสนใจจะ จำกัด (Dukas, 2004) และนกหาอาหารกับงานที่ยากลำบากมีโอกาสน้อยหรือใช้เวลานานในการตรวจสอบสิ่งเร้าอื่น ๆ (Dukas และ Kamil, 2000 และ Kaby และลินด์, 2003) ขึ้นอยู่กับความสนใจของสมมติฐานนี้เราทำคาดการณ์โดยทั่วไป: ไมโครเวฟเรดาร์จะลดความสามารถของนกที่จะเข้าร่วมงานทางประสาทสัมผัสอื่น ๆ ในบริบทเรดาร์นิ่ง (ต่อทดลอง 1A และ 1B) เราคาดการณ์ว่านกจะหาอาหารน้อยลงในช่วงการสัมผัสกับไมโครเวฟเรดาร์ที่พวกเขาจะเข้าร่วมกับเรดาร์เพื่อความเสียหายของการจับเหยื่อ ในการแสวงหาบริบทเรดาร์ (ต่อจากนี้การทดลองที่ 2) เราคาดการณ์ว่านกจะแจ้งเตือนต่อมาและหลบหนีต่อมาจากภัยคุกคามที่ใกล้เข้ามาด้วยเรดาร์ นอกจากนี้เราคาดการณ์ว่าทิศทางของเที่ยวบินหลบหนีที่จะผิดปกติมากขึ้นด้วยเรดาร์กว่าปิดเพราะไมโครเวฟเนื่องอาจทำให้เกิดการเบี่ยงเบนความสนใจในขณะที่ในช่วงกลางเดือนเที่ยวบิน อย่างไรก็ตามเรายังถือว่าเป็นสมมติฐานทางเลือกสำหรับการทดลองที่ 2: ถ้าไมโครเวฟเรดาร์ดึงดูดความสนใจมากขึ้นและ / หรือความตื่นตัวเพิ่มขึ้นถึงภัยคุกคามจากนั้นเรดาร์อาจเพิ่มการตรวจสอบและการรับรู้ของมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจใกล้ ดังนั้นเราอีกทางเลือกหนึ่งที่คาดการณ์ว่านกจะตอบสนองก่อนหน้านี้ที่จะเป็นภัยคุกคามที่ใกล้เข้ามาด้วยเรดาร์บนมากกว่าหนึ่งเรดาร์ออก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สมมติว่า นกสามารถตรวจจับเรดาร์ไมโครเวฟด้วยประสาทสัมผัสและกระบวนการของระบบ เราตั้งสมมติฐานว่า เรดาร์โหลด ประสาทสัมผัสและความท้าทายความสนใจเพิ่มกลไก สนใจมีจำกัด ( Dukas , 2004 ) , และนกด้วยยากเช่นงานก็น้อยกว่า หรือใช้เวลานานในการตรวจสอบ สิ่งเร้าอื่นๆ ( Dukas และ Kamil , 2000 และ kaby และ ลินด์ , 2003 ) ตามความสนใจของสมมติฐานเราได้พยากรณ์ทั่วไป : ไมโครเวฟเรดาร์จะลดความสามารถของนกที่จะเข้าร่วมงานทางประสาทสัมผัสอื่น ๆ ในบริบทของเรดาร์ ( 1A และ 1B ) ภายหลังการทดลอง ) เราคาดการณ์ว่า นกจะกินน้อยลงในช่วงแสงไมโครเวฟเรดาร์ , ตามที่พวกเขาจะเข้าร่วมกับเรดาร์เพื่อความเสียหายของผึ้ง . ในบริบทที่ใกล้เรดาร์ ( ต่อการทดลองที่ 2 )เราคาดการณ์ว่า นกจะเตือนภายหลังและหลบหนีภายหลังจากใกล้คุกคามด้วยเรดาร์บน นอกจากนี้ เราคาดการณ์ว่าทิศทางของการหนีเที่ยวจะผิดปกติมากขึ้นด้วยเรดาร์บนกว่าออก เพราะอาจทำให้เกิดการรบกวนในขณะที่ไมโครเวฟแบบในการบินกลาง อย่างไรก็ตาม เรายังถือว่าเป็นสมมติฐานทางเลือกสำหรับการทดลองที่ 2 :ถ้าไมโครเวฟเรดาร์ดึงดูดความสนใจมากขึ้น และ / หรือ เพิ่มการตื่นตัวต่อภัยคุกคามแล้วเรดาร์อาจเพิ่มการตรวจหาและการรับรู้ใกล้กระตุ้น ดังนั้น เราสามารถคาดการณ์ว่า นกจะตอบสนองเมื่อใกล้คุกคามด้วยเรดาร์บนมากกว่าหนึ่งกับเรดาร์ออกไป