This is a prepared text of the Comm

This is a prepared text of the Commencement address delivered by Steve Jobs, CEO of Apple Computer and of Pixar Animation Studios, on June 12, 2005.

Video of the Commencement address.

I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I've ever gotten to a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That's it. No big deal. Just three stories.

The first story is about connecting the dots.

I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out?

It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: "We have an unexpected baby boy; do you want him?" They said: "Of course." My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college.

And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents' savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn't see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn't interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting.

It wasn't all romantic. I didn't have a dorm room, so I slept on the floor in friends' rooms, I returned Coke bottles for the 5¢ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:

Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn't have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and sans serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can't capture, and I found it fascinating.

None of this had even a hope of any practical application in my life. But 10 years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, it's likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backward 10 years later.

Again, you can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backward. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something — your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.

My second story is about love and loss.

I was lucky — I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents' garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4,000 employees. We had just released our finest creation — the Macintosh — a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating.

I really didn't know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down — that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me — I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over.

I didn't see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.

During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the world's first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I returned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple's current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together.

I'm pretty sure none of this would have happened if I hadn't been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking. Don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don't settle.

My third story is about death.

When I was 17, I read a quote that went something like: "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right." It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.

Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure — these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor's code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you'd have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.

I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I'm fine now.

This was the closest I've been to facing death, and I hope it's the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:

No one wants to di

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นี่คือข้อความที่เตรียมไว้อยู่เริ่มดำเนินการจัดส่ง โดย Steve ซีอีโอของแอปเปิลคอมพิวเตอร์ และพิกซาร์เคลื่อนไหว สตูดิโอ บน 12 มิถุนายน 2005วิดีโอของอยู่เริ่มดำเนินการฉันกำลังยกย่องอย่างกับวันนี้ของคุณเริ่มจากมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในโลก ไม่จบการศึกษาจากวิทยาลัยการ ความจริงจะบอก เป็นสุดฉันเคยได้รับการศึกษาวิทยาลัยการ วันนี้อยากจะบอกสามเรื่องราวจากชีวิต ถูกต้อง ไม่มีไร เพียงสามเรื่องเรื่องแรกเกี่ยวกับการเชื่อมต่อจุดได้ผมหลุดจากลิ้นวิทยาลัยหลังจาก 6 เดือนแรก แต่แล้ว อยู่รอบ ๆ เป็นพิงอีก 18 เดือนหรือมากกว่านั้นก่อนจริง ๆ ออกจาก ดังนั้น ทำไมไม่ฉันวางออกมันเริ่มก่อนผมเกิด แม่ชีวภาพนักศึกษาบัณฑิตวิทยาลัย unwed หนุ่ม และเธอตัดสินใจที่จะใส่ฉันสำหรับยอมรับ เธอรู้สึกมากมั่นว่า ฉันควรจะรับรอง โดยบัณฑิตวิทยาลัย เพื่อให้ทุกอย่างเป็นชุดทั้งหมดจะนำที่เกิด โดยทนายความและภรรยา ยกเว้นว่าเมื่อฉัน popped ออก พวกเขาตัดสินใจนาทีสุดท้ายว่า พวกเขาอยากเป็นสาว เพื่อ พ่อ ที่อยู่ในรายการรอ มีสายกลางคืนถาม: "มีเด็กทารกที่ไม่คาดคิด คุณต้องเขา" พวกเขากล่าวว่า: "แน่นอน" แม่ชีวภาพในภายหลังพบว่า แม่ของฉันก็ไม่เคยจบศึกษาจากวิทยาลัย และว่า พ่อก็ไม่เคยจบศึกษาจากโรงเรียนมัธยม เธอปฏิเสธที่จะเซ็นเอกสารยอมรับขั้นสุดท้าย เธอเพียง relented กี่เดือนต่อมาเมื่อพ่อแม่ของฉันสัญญาว่า ฉันจะสักวันหนึ่งไปที่วิทยาลัยและ 17 ปีต่อมาได้ไปวิทยาลัย แต่ naively เลือกวิทยาลัยที่เกือบเป็นแพงเป็นสแตนฟอร์ด และประหยัดของพ่อ working-class ทั้งหมดที่ถูกใช้ในค่าเล่าเรียนวิทยาลัยของฉัน หลังจาก 6 เดือน ไม่เห็นค่าของมัน ผมมีความคิดอะไรที่ฉันอยากทำ มีชีวิตและไม่คิดว่ามีวิทยาลัยกำลังจะช่วยฉันคิดออก และที่นี่ฉันได้ใช้จ่ายเงินทั้งหมดพ่อบันทึกไว้ชีวิตของพวกเขาทั้งหมด ดังนั้น ฉันตัดสินใจปล่อยออกมา และเชื่อว่า จะทำงานทั้งหมดออกตกลง มันสวยน่ากลัวเวลา แต่มองกลับมันเป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่ดีที่สุดที่เคยทำ นาทีฉันหลุดออกอาจหยุดการสอนจำเป็นที่ไม่สนใจฉัน และเริ่มปล่อยในบนที่ดูน่าสนใจมันไม่ได้โรแมนติกทั้งหมด ผมไม่ได้มีห้องพัก หอพักให้ผมนอนบนพื้นห้องของเพื่อน ฉันกลับขวดโค้กสำหรับการฝากเงินหมายเลข 5 จะซื้ออาหาร และฉันจะเดิน 7 ไมล์ทั่วเมืองทุกคืนวันอาทิตย์จะได้รับอาหารดีหนึ่งสัปดาห์ที่วัดพระกฤษณะกระต่าย ฉันรักมัน และส่วนใหญ่ของฉัน stumbled เข้าตามของฉันเห็นและสัญชาตญาณให้ล้ำค่าในภายหลัง ผมให้อย่างหนึ่ง:วิทยาลัยกกที่นำเสนอทีสุดประดิษฐ์คำแนะนำในประเทศ ทั่วทั้งวิทยาเขตโปสเตอร์ทุก ทุกป้ายบนทุกลิ้นชัก ถูกมือ calligraphed สวยงาม เนื่องจากมีหลุดออก และไม่ต้องใช้เวลาเรียนปกติ ฉันตัดสินใจจะเรียนเขียนตัวอักษรเพื่อเรียนรู้วิธีการทำเช่นนี้ ฉันเรียนรู้เกี่ยวกับ serif และ sans serif typefaces เกี่ยวกับระยะห่างระหว่างตัวอักษรชุด เกี่ยวกับสิ่งที่ทำให้พิมพ์สะดวกที่ดีแตกต่างกัน ก็สวยงาม ประวัติศาสตร์ ศิลปะละเอียดที่วิทยาศาสตร์ไม่สามารถจับภาพ และผมพบว่ามันน่าสนใจเรื่องนี้มีหวังได้ของโปรแกรมประยุกต์ที่ปฏิบัติในชีวิต แต่ 10 ปีต่อมา เมื่อเราได้ออกแบบเครื่องคอมพิวเตอร์ Macintosh แรก มันทั้งหมดกลับมาฉัน และเราออกแบบทั้งหมดไป Mac. มันเป็นคอมพิวเตอร์เครื่องแรกกับพิมพ์สวยงาม ถ้าฉันไม่ได้ตกอยู่ที่หลักสูตรเดียวในวิทยาลัย Mac จะไม่มีหลาย typefaces หรืออักษรลที่สัดส่วน และเนื่องจาก Windows เพียงคัดลอก Mac เป็นไปได้ว่า คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลไม่ต้องการให้ ถ้าฉันไม่มีหลุดออกมา ฉันจะไม่เคยตกในบนเรียนประดิษฐ์ และคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลอาจมีการพิมพ์ยอดเยี่ยมที่พวกเขาทำ แน่นอนมันเป็นไปไม่ได้เชื่อมต่อจุดที่มองไปข้างหน้าเมื่อผมอยู่ในวิทยาลัย แต่ถูกมาก มากชัดเจนมอง ย้อนหลัง 10 ปีอีกครั้ง คุณไม่สามารถเชื่อมต่อจุดรอ คุณเท่านั้นสามารถเชื่อมต่อได้มองย้อนหลัง ดังนั้นคุณต้องเชื่อว่า จุดที่จะเชื่อมต่ออย่างใดในอนาคตของคุณ คุณต้องเชื่อในสิ่งที่ตัวของลำไส้ โชคชะตา ชีวิต กรรม สิ่ง วิธีการนี้มีไม่เคยให้ฉันลง และมันได้ความแตกต่างในชีวิตของฉันเรื่องราวของฉันที่สองเกี่ยวกับความรักและการสูญเสียได้มาซึ่งพบว่าสิ่งที่ฉันรักทำก่อนในชีวิต Woz และเริ่มแอปเปิ้ลในโรงรถของพ่อเมื่อ 20 เราทำงาน หนัก และ 10 ปีแอปเปิลก็เพิ่มขึ้นจากเพียงสองเราในโรงรถที่เป็นบริษัท $2 พันล้านกับพนักงานมากกว่า 4000 เรามีเพียงแค่เปิดตัวสร้างของเราดีที่สุด — Macintosh ซึ่งปีก่อนหน้านี้ และมีเพียงเปิด 30 แล้ว ผมได้ยิง วิธีสามารถคุณได้ยิงจากบริษัทคุณเริ่มต้นหรือไม่ ดี เป็น Apple เติบโต เราจ้างคนที่คิดได้เก่งมากทำบริษัท กับฉัน และสิ่งแรกที่ปีหรือให้ไปดี แต่แล้ว วิสัยทัศน์ของเราในอนาคตเริ่มเขว และในที่สุดเรามีการตกออก เมื่อเราได้ หน้าคณะกรรมการของเรากับเขา ดังนั้น ใน 30 ผมออก และออกมากอย่างเปิดเผย รับโฟกัสของชีวิตผู้ใหญ่หายไป และจะถูกทำลายล้างฉันจริง ๆ ไม่รู้ว่าจะทำกี่เดือน ฉันรู้สึกว่า ฉันได้ให้รุ่นก่อนหน้านี้ของผู้ประกอบการลง — ฉันได้หลุดบา ตามจะส่งผ่านไปฉัน ฉันได้พบกับ David Packard และ Bob นอยซ์ และพยายามขอโทษสำหรับ screwing ลุ่ย ผมล้มเหลวมากสาธารณะ และแม้กระทั่งคิดเกี่ยวกับการทำงานจากหุบเขา แต่บางอย่างช้าเริ่มรุ่งเช้าฉัน – ฉันยังรักสิ่งที่ฉันไม่ เปิดของ Apple ได้เปลี่ยนบิตที่หนึ่ง ฉันถูกปฏิเสธ แต่ผมยังอยู่ในความรัก และดังนั้น ฉันตัดสินใจที่จะเริ่มต้นไม่เห็นมันแล้ว แต่จะเปิดออกว่า การยิงจาก Apple เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ไม่เคยเกิดกับผม ความหนักเบาของการประสบความสำเร็จถูกแทนที่ ด้วยความเป็น มือใหม่อีกครั้ง น้อยแน่เกี่ยวกับทุกสิ่งทุกอย่าง มันรอดให้ป้อนรอบระยะเวลาสร้างสรรค์มากที่สุดของชีวิตในช่วง 5 ปีถัดไป ฉันเริ่มต้นบริษัทอีกบริษัทชื่อพิกซาร์ ชื่อ และล้มลงในความรักกับผู้หญิงตื่นตาตื่นใจที่จะเป็นภรรยา พิกซาร์ไปในการสร้างคอมพิวเตอร์เครื่องแรกของโลกเคลื่อนไหวคุณลักษณะฟิล์ม ทอยสตอรี่ และเป็นสตูดิโอเคลื่อนไหวประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก ในเปิดที่โดดเด่นของเหตุการณ์ Apple ซื้อฉันกลับไปแอปเปิ้ล และเทคโนโลยีที่เราพัฒนาที่ NeXT เป็นหัวใจของเรอเนสซองซ์ที่ปัจจุบันของ Apple และ Laurene และมีครอบครัวที่ดีร่วมกันฉันลำยองแน่ใจว่า เรื่องนี้จะเกิดขึ้นหากฉันไม่ได้ถูกยิงจากแอปเปิ้ล ก็แวะชิมยา แต่ผมคิดว่า ผู้ป่วยต้องการมัน บางครั้งชีวิตของคุณคุณในหัวกับก้อนอิฐ ไม่เสื่อมศรัทธา ผมเชื่อว่า สิ่งเดียวที่ฉันจะถูกเก็บไว้ว่า ฉันรักสิ่งที่ฉันไม่ คุณได้ค้นหาสิ่งที่คุณรัก และก็เป็นจริงสำหรับการทำงานของคุณจะเป็นคนรักของคุณ งานของคุณจะกรอกข้อมูลส่วนใหญ่ของชีวิต และวิธีเดียวที่จะพอใจอย่างแท้จริงคือการ ทำสิ่งที่คุณเชื่อว่า เป็นการทำงานที่ดี และวิธีเดียวที่จะทำงานดีจะรักสิ่งที่คุณทำ ถ้าคุณไม่พบก็ได้ ให้มอง ไม่ชำระ เช่นเดียวกับเรื่องทั้งหมดของหัวใจ คุณจะรู้เมื่อคุณค้นหา และ เช่นมีความสัมพันธ์ที่ดี มันเพิ่งได้รับดีขึ้น และดีขึ้นเป็นปีสะสมบน ดังนั้น ให้มองจนกว่าจะพบกัน ไม่ชำระเป็นเรื่องราวที่สามเกี่ยวกับความตายเมื่อ 17 อ่านใบเสนอราคาที่ได้สิ่งที่ชอบ: "ถ้าคุณอาศัยอยู่แต่ละวันว่ามันเป็นล่าสุดของคุณ สักวันหนึ่งคุณจะแน่นอนที่สุดได้ขวา" มันทำให้ฉันประทับใจ และตั้งแต่นั้น 33 ปีผ่านมา ฉันได้มองดูในกระจกทุกเช้า และถามตัวเอง: "ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิตของฉัน ฉันต้องทำอะไรฉันจะทำวันนี้" และเมื่อใดก็ ตามที่คำตอบแล้ว "ไม่มี" วันมากเกินไปในแถว ฉันรู้ว่า ฉันต้องการเปลี่ยนบางสิ่งบางอย่างจดจำว่า ฉันจะตายเร็ว ๆ นี้เป็นเครื่องมือสำคัญที่สุดที่ผมเคยพบจะช่วยให้ฉันทำตัวใหญ่ในชีวิต เนื่องจากเกือบทุกอย่าง — ความคาดหวังภายนอกทั้งหมด ทั้งหมดความภาคภูมิใจ ความกลัวความลำบากใจหรือเกิดความล้มเหลวทั้งหมดซึ่งสิ่งเหล่านี้เพียงตกไปหน้าตาย ออกเท่านั้น สิ่งสำคัญอย่างแท้จริง จดจำว่า คุณกำลังจะตายเป็นวิธีดีที่สุดที่รู้หลีกเลี่ยงกับดักของความคิดที่คุณมีสิ่งที่สูญเสีย คุณอยู่เปล่า มีเหตุผลไม่ให้ตามใจเกี่ยวกับปี ฉันถูกวินิจฉัยกับโรคมะเร็ง ผมสแกนที่ 7:30 ในตอนเช้า และชัดเจนพบว่ามีเนื้องอกในตับอ่อนของฉัน ฉันไม่ได้รู้ว่าตับอ่อนไม่ แพทย์บอกฉันนี้เป็นเกือบแน่นอนชนิดของมะเร็งที่นี้ และ ที่ฉันควรคาดว่าจะอยู่ไม่เกินสามถึงหกเดือน แพทย์ของฉันแนะนำฉันกลับบ้าน และกิจการของฉันได้รับในใบสั่ง ซึ่งเป็นรหัสแพทย์สำหรับเตรียมตัวตาย แต่ความ พยายามที่จะบอกเด็กของคุณทุกอย่างที่คุณคิดว่า คุณจะมี 10 ปีถัดไปเพื่อบอกให้ทราบเพียงไม่กี่เดือน มันหมายความว่า ให้แน่ใจว่าทุกอย่างเป็น buttoned ขึ้นเพื่อที่จะง่ายที่สุดสำหรับครอบครัวของคุณ มันหมายความ ว่า-อำลา-แนะของคุณผมอยู่กับการวินิจฉัยที่ตลอดทั้งวัน หลังจากคืนนั้นฉันได้ตรวจชิ้นเนื้อเป็น ที่พวกเขาติดการส่องกล้องลงคอ ผ่านท้องของฉัน และ ในลำไส้ของฉัน ใส่เข็มเข้าไปในตับอ่อนของฉัน และมีกี่เซลล์จากเนื้องอก ฉันเป็น sedated แต่ภรรยาของฉัน ที่มี บอกฉันว่า เมื่อพวกเขาแสดงเซลล์ภายใต้กล้องจุลทรรศน์ แพทย์เริ่มร้องไห้ เพราะมันกลายเป็นแบบที่หายากมากของโรคมะเร็งตับอ่อนที่รักษา ด้วยการผ่าตัด ผมผ่าตัด และดีตอนนี้นี้ใกล้เคียงที่สุดผมเคยเผชิญกับความตาย และฉันหวังว่า มันจะใกล้เคียงที่สุดรับไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมาเพิ่มเติม มีอยู่ผ่านได้ ผมสามารถตอนนี้พูดกับคุณ ด้วยแน่นอนเล็กน้อยกว่าเมื่อตายมีแนวความคิดทางปัญญาเพียงอย่างเดียว แต่มีประโยชน์:ไม่มีใครอยากดิ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นี่คือข้อความที่เตรียมไว้อยู่เริ่มจัดส่งโดยสตีฟจ็อบส์ซีอีโอของ Apple Computer และพิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอเมื่อวันที่ 12 มิถุนายน 2005 วิดีโอที่อยู่เริ่ม. ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่จะอยู่กับคุณในวันนี้ที่คุณเริ่มจากหนึ่งใน มหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในโลก ฉันไม่เคยจบการศึกษาจากวิทยาลัย ความจริงจะบอกนี้เป็นที่ใกล้เคียงที่สุดผมเคยเคยสำเร็จการศึกษาวิทยาลัย วันนี้ผมอยากจะบอกคุณสามเรื่องราวจากชีวิตของฉัน แค่นั้นแหละ. ไม่ใช่เรื่องใหญ่. เพียงแค่สามเรื่อง. เรื่องสั้นเรื่องแรกเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเชื่อมต่อจุด. ฉันลดลงจากกกวิทยาลัยหลังจาก 6 เดือนแรก แต่แล้วอยู่รอบ ๆ ลดลงในอีก 18 เดือนหรือดังนั้นก่อนที่ผมจะลาออกจริงๆ แล้วทำไมผมถึงลาออก? มันเริ่มต้นก่อนที่จะเกิด แม่แท้ๆของผมเป็นหนุ่มนักศึกษาปริญญาโทที่วิทยาลัยโสดและเธอตัดสินใจที่จะนำฉันขึ้นสำหรับการนำไปใช้ เธอรู้สึกอย่างมากว่าผมควรจะถูกนำมาใช้โดยบัณฑิตวิทยาลัยเพื่อให้ทุกอย่างได้รับการตั้งค่าทั้งหมดสำหรับผมที่จะถูกนำมาใช้ที่เกิดจากทนายความและภรรยาของเขา ยกเว้นว่าเมื่อฉันโผล่ออกมาพวกเขาตัดสินใจในนาทีสุดท้ายที่พวกเขาอยากหญิงสาวคนหนึ่ง ดังนั้นพ่อแม่ของฉันที่อยู่ในรายชื่อรอการได้รับโทรศัพท์ในช่วงกลางของการขอคืน: "เรามีเด็กทารกที่ไม่คาดคิด; ทำคุณต้องการให้เขา?" พวกเขากล่าวว่า "แน่นอน." แม่แท้ๆของฉันต่อมาพบว่าแม่ของฉันไม่เคยจบการศึกษาจากวิทยาลัยและที่พ่อของฉันไม่เคยจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม เธอปฏิเสธที่จะลงนามในเอกสารที่นำมาใช้เป็นครั้งสุดท้าย เธอโทษเพียงไม่กี่เดือนต่อมาเมื่อพ่อแม่ของฉันสัญญาว่าสักวันหนึ่งผมจะไปเรียนที่วิทยาลัย. และ 17 ปีต่อมาผมก็ได้ไปเรียนที่วิทยาลัย แต่ฉันอย่างไร้เดียงสาเลือกมหาวิทยาลัยที่เกือบจะเป็นที่มีราคาแพงในขณะที่สแตนฟอและทั้งหมดของการออมที่พ่อแม่ทำงานชั้นเรียนของฉัน 'ถูกใช้ในการเรียนการสอนที่วิทยาลัยของฉัน หลังจากหกเดือนผมไม่สามารถมองเห็นคุณค่าในนั้น ผมมีความคิดสิ่งที่ฉันต้องการจะทำอย่างไรกับชีวิตและความคิดของฉันว่าวิทยาลัยที่เกิดขึ้นจะช่วยให้ฉันคิดออก และที่นี่ผมใช้จ่ายเงินทั้งหมดของพ่อแม่ของฉันได้ช่วยชีวิตของพวกเขาทั้ง ดังนั้นผมจึงตัดสินใจที่จะเลื่อนออกและมีความมั่นใจว่าทุกคนจะทำงานออกมาตกลง มันเป็นคนน่ารักที่น่ากลัวในเวลานั้น แต่มองย้อนกลับไปมันเป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่ดีที่สุดที่ฉันเคยทำ นาทีที่ผมลาออกผมสามารถหยุดการเรียนที่จำเป็นต้องใช้ที่ไม่ได้สนใจฉันและเริ่มลดลงในคนที่ดูน่าสนใจ. มันไม่ได้ทุกที่โรแมนติก ฉันไม่ได้มีห้องพักหอพักดังนั้นฉันนอนอยู่บนพื้นในห้องของเพื่อนที่ฉันกลับขวดโค้กสำหรับ 5 ¢เงินฝากที่จะซื้ออาหารที่มีและผมจะเดิน 7 ไมล์ข้ามเมืองทุกคืนวันอาทิตย์ที่จะได้รับหนึ่งที่ดี อาหารสัปดาห์ที่กระต่ายวัดกฤษณะ ฉันชอบมัน. และมากของสิ่งที่ฉันสะดุดลงไปโดยต่อไปนี้อยากรู้อยากเห็นและสัญชาตญาณของฉันเปิดออกมาเป็นล้ำค่าในภายหลัง ผมขอให้คุณเป็นหนึ่งในตัวอย่างเช่น: กกวิทยาลัยในเวลานั้นอาจจะนำเสนอการเรียนการสอนการประดิษฐ์ตัวอักษรดีที่สุดในประเทศ ตลอดโปสเตอร์ทุกแผ่นทุกฉลากบนลิ้นชักทุกอย่างสวยงามเป็น calligraphed มือ เพราะผมหลุดออกไปและไม่ต้องใช้เวลาเรียนปกติฉันตัดสินใจที่จะเรียนวิชาที่จะเรียนรู้วิธีการที่จะทำเช่นนี้ ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับเส้นและซอง serif แบบอักษรที่แตกต่างกันเกี่ยวกับปริมาณของช่องว่างระหว่างชุดตัวอักษรที่แตกต่างกันเกี่ยวกับสิ่งที่ทำให้การพิมพ์ที่ดีดี มันเป็นความสวยงามทางประวัติศาสตร์ศิลปะแบบวิทยาศาสตร์ที่ไม่สามารถจับภาพและผมพบว่ามันน่าสนใจ. ไม่มีนี้มีแม้กระทั่งความหวังของการประยุกต์ใช้ในทางปฏิบัติใด ๆ ในชีวิตของฉัน แต่ 10 ปีต่อมาเมื่อเราได้รับการออกแบบเครื่องคอมพิวเตอร์ Macintosh แรกมันทั้งหมดกลับมาให้ฉัน และเราได้รับการออกแบบมันเข้าไปในเครื่อง Mac มันเป็นคอมพิวเตอร์เครื่องแรกที่มีการพิมพ์ที่สวยงาม ถ้าฉันไม่เคยลดลงในหลักสูตรเดียวในวิทยาลัยแม็คจะต้องไม่เคยออกแบบตัวอักษรระยะห่างตามสัดส่วน และตั้งแต่ Windows เพียงแค่คัดลอก Mac ที่เป็นไปได้ว่าไม่มีเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลจะมีพวกเขา ถ้าฉันไม่เคยหลุดออกไปผมจะไม่เคยลดลงในการประดิษฐ์ตัวอักษรในชั้นเรียนนี้และคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลอาจจะไม่ได้มีการพิมพ์ที่ยอดเยี่ยมที่พวกเขาทำ แน่นอนมันเป็นไปไม่ได้ที่จะเชื่อมต่อจุดมองไปข้างหน้าเมื่อผมอยู่ในวิทยาลัย แต่มันก็ชัดเจนมากมองย้อนหลัง 10 ปีต่อมา. อีกครั้งคุณไม่สามารถเชื่อมต่อจุดมองไปข้างหน้า; คุณสามารถเชื่อมต่อพวกเขามองย้อนกลับ ดังนั้นคุณต้องเชื่อว่าจุดใดจะเชื่อมต่อในอนาคต คุณต้องให้ความไว้วางใจในบางสิ่งบางอย่าง - ลำไส้ของคุณโชคชะตา, ชีวิต, กรรมใด วิธีการนี้ไม่เคยให้ฉันลงและจะทำให้ความแตกต่างในชีวิตของฉัน. เรื่องที่สองของฉันคือเกี่ยวกับความรักและการสูญเสีย. ผมโชคดี - ผมพบว่าสิ่งที่ฉันรักที่จะทำในช่วงต้นชีวิต Woz และฉันเริ่มต้นแอปเปิ้ลในโรงรถของพ่อแม่ของฉันเมื่อฉันถูก 20. เราทำงานอย่างหนักและใน 10 ปีแอปเปิ้ลได้เติบโตขึ้นจากเพียงแค่เราสองคนในโรงรถเป็น $ 2000000000 บริษัท ที่มีพนักงานมากกว่า 4,000 เราได้เปิดตัวเพียงการสร้างที่ดีที่สุดของเรา - แมคอินทอช - ปีก่อนหน้านี้และฉันเพิ่งหัน 30 และจากนั้นผมโดนไล่ออก วิธีที่คุณสามารถได้รับการไล่ออกจาก บริษัท ที่คุณเริ่มต้น? ดีที่แอปเปิ้ลโตขึ้นเราก็จ้างคนที่เราคิดว่าเก่งมากที่จะทำงาน บริษัท กับฉันและในปีแรกหรือเพื่อให้สิ่งที่เป็นไปด้วยดี แต่แล้ววิสัยทัศน์ของเราในอนาคตเริ่มแตกต่างและในที่สุดเราได้ตกลงมา เมื่อเราได้คณะกรรมการบริหารเข้าข้างเขา ดังนั้นวันที่ 30 ผมออก และดังมากด้วย สิ่งที่ได้รับความสนใจจากทั้งชีวิตในวัยผู้ใหญ่ของฉันก็หายไปและจะถูกทำลายล้าง. ผมไม่ทราบว่าจะทำอย่างไรเพื่อไม่กี่เดือน ผมรู้สึกว่าผมมีให้รุ่นก่อนหน้าของผู้ประกอบการลดลง - ที่ฉันได้ลดลงกระบองขณะที่มันกำลังถูกส่งมาให้ฉัน ผมได้พบกับเดวิดแพคการ์ดและบ๊อบ Noyce และพยายามที่จะขอโทษสำหรับกวดขันขึ้นจึงไม่ดี ฉันเป็นความล้มเหลวของประชาชนมากและฉันก็คิดเกี่ยวกับการวิ่งหนีจากหุบเขา แต่บางสิ่งบางอย่างช้าเริ่มรุ่งอรุณของวันที่ฉัน - ฉันยังคงรักในสิ่งที่ผมทำ สิ่งที่เกิดขึ้นที่แอปเปิ้ลไม่เคยเปลี่ยนที่หนึ่งบิต ฉันได้รับการปฏิเสธ แต่ผมก็ยังคงอยู่ในความรัก และดังนั้นผมจึงตัดสินใจที่จะเริ่มต้น. ฉันไม่ได้เห็นมันแล้ว แต่มันกลับกลายเป็นว่าการถูกไล่ออกจากแอปเปิ้ลเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่จะได้เคยเกิดขึ้นกับผม ความหนักเบาของการประสบความสำเร็จก็ถูกแทนที่ด้วยความสว่างของการเริ่มต้นอีกครั้งนั่นเองน้อยเกี่ยวกับทุกอย่าง มันทำให้ผมมีอิสรภาพที่จะเข้าสู่หนึ่งในช่วงเวลาที่สร้างสรรค์ที่สุดในชีวิตของฉัน. ต่อมาในช่วงห้าปีที่ผมเริ่มเป็น บริษัท ชื่อ NeXT บริษัท อีกคนหนึ่งชื่อพิกซาร์และตกหลุมรักกับผู้หญิงที่น่าตื่นตาตื่นใจที่จะกลายเป็นภรรยาของฉัน พิกซาร์ไปในการสร้างคอมพิวเตอร์เครื่องแรกของโลกภาพยนตร์การ์ตูนคุณลักษณะของ Toy Story และขณะนี้นิเมชั่นสตูดิโอที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก ในทางกลับกันที่โดดเด่นของกิจกรรม, แอปเปิ้ลซื้อ NeXT ผมกลับไปที่แอปเปิ้ลและเทคโนโลยีที่เราพัฒนาขึ้นที่ NeXT เป็นหัวใจของยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาปัจจุบันแอปเปิ้ล และ Laurene และผมมีครอบครัวที่ยอดเยี่ยมด้วยกัน. ผมค่อนข้างแน่ใจว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นถ้าผมไม่ได้ถูกไล่ออกจากแอปเปิ้ล มันเป็นยาขม แต่ผมคิดว่าผู้ป่วยที่จำเป็นต้องใช้มัน บางครั้งชีวิต hits คุณในหัวด้วยอิฐ อย่าสูญเสียความเชื่อ ผมเชื่อว่าสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันไปคือการที่ฉันรักในสิ่งที่ผมทำ คุณได้มีการหาสิ่งที่คุณรัก และที่เป็นจริงสำหรับการทำงานของคุณเป็นคนรักของคุณสำหรับ การทำงานของคุณจะเติมเต็มส่วนใหญ่ของชีวิตของคุณและวิธีเดียวที่จะมีความพึงพอใจอย่างแท้จริงคือการทำในสิ่งที่คุณเชื่อว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ และวิธีเดียวที่จะทำผลงานที่ดีคือการรักในสิ่งที่คุณทำ ถ้าคุณยังไม่พบว่ามันยังให้มอง ไม่ได้ชำระ เช่นเดียวกับทุกเรื่องของหัวใจคุณจะรู้ว่าเมื่อคุณพบมัน และเช่นเดียวกับความสัมพันธ์ที่ดีใด ๆ มันก็จะดีขึ้นและดีขึ้นเป็นปีที่กลิ้งบน เพื่อให้มองจนกว่าคุณจะพบว่ามัน . ไม่ได้ชำระ. เรื่องที่สามของฉันคือเกี่ยวกับการตายเมื่อตอนที่ผมอายุ 17 ผมอ่านคำพูดที่ไปสิ่งที่ต้องการ: "ถ้าคุณอยู่ในแต่ละวันราวกับว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายของคุณสักวันหนึ่งคุณมากที่สุดอย่างแน่นอนจะเหมาะสม." มันทำให้ความประทับใจให้กับผมและตั้งแต่นั้นมาแล้วสำหรับที่ผ่านมา 33 ปีผมมองในกระจกทุกเช้าและถามตัวเองว่า "ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิตของฉันฉันต้องการที่จะทำในสิ่งที่ผมกำลังจะ ทำวันนี้? " และเมื่อใดก็ตามที่คำตอบที่ได้รับการ "ไม่" หลายวันติดต่อกันฉันรู้ว่าฉันต้องเปลี่ยนบางสิ่งบางอย่าง. ความทรงจำว่าฉันจะตายเร็ว ๆ นี้เป็นเครื่องมือที่สำคัญที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบจะช่วยให้ฉันการตัดสินใจครั้งสำคัญ ในชีวิต. เพราะเกือบทุกอย่าง - ความคาดหวังภายนอกทั้งหมดมีความภาคภูมิใจที่ทุกความกลัวของความลำบากใจหรือความล้มเหลว - สิ่งเหล่านี้ก็ตกไปในหน้าของการเสียชีวิตเหลือเพียงสิ่งที่สำคัญอย่างแท้จริง ความทรงจำที่คุณกำลังจะตายเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ฉันรู้ที่จะหลีกเลี่ยงกับดักของความคิดที่คุณมีสิ่งที่จะสูญเสีย คุณมีอยู่แล้วเปล่า มีเหตุผลที่จะไม่ทำตามหัวใจของคุณ. ไม่เกี่ยวกับปีที่ผ่านมาผมได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง ฉันมีการสแกนที่ 7:30 ในตอนเช้าและมันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนเนื้องอกในตับอ่อน ฉันไม่ได้รู้ว่าสิ่งที่ตับอ่อนคือ หมอบอกว่านี้คือเกือบจะแน่นอนชนิดของโรคมะเร็งที่รักษาไม่หายและที่ฉันควรคาดหวังว่าจะมีชีวิตอยู่ไม่เกิน 3-6 เดือน แพทย์ของฉันทราบฉันจะกลับบ้านและได้รับเรื่องของฉันในการสั่งซื้อซึ่งเป็นรหัสของแพทย์ในการเตรียมความพร้อมที่จะตาย มันหมายถึงการพยายามที่จะบอกทุกอย่างที่เด็ก ๆ ของคุณคุณคิดว่าคุณจะมี 10 ปีข้างหน้าจะบอกพวกเขาในเวลาเพียงไม่กี่เดือน มันหมายถึงการที่จะทำให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยเพื่อที่มันจะเป็นไปอย่างง่ายดายสำหรับครอบครัวของคุณ มันหมายถึงการบอกลาของคุณ. ฉันอาศัยอยู่กับการวินิจฉัยทุกวันที่ เย็นวันนั้นฉันมีเนื้อเยื่อที่พวกเขาติดอยู่หุนหันลงลำคอของฉันผ่านท้องของฉันและเข้าไปในลำไส้เอาเข็มเข้าไปในตับอ่อนของฉันและมีเพียงไม่กี่เซลล์จากเนื้องอก ผมได้รับการผ่อนคลาย แต่ภรรยาของผมที่อยู่ที่นั่นบอกว่าเมื่อพวกเขามองว่าเซลล์ใต้กล้องจุลทรรศน์แพทย์เริ่มร้องไห้เพราะมันเปิดออกมาเป็นรูปแบบที่หายากมากของโรคมะเร็งตับอ่อนที่รักษาได้ด้วยการผ่าตัด ผมได้รับการผ่าตัดและผมสบายดีตอนนี้. นี้เป็นที่ใกล้เคียงที่สุดที่ฉันเคยไปเผชิญหน้ากับความตายและผมหวังว่ามันจะเป็นเรื่องที่ใกล้เคียงที่สุดที่ฉันได้รับมานานหลายทศวรรษอีกไม่กี่ ที่มีอยู่ผ่านมันตอนนี้ผมสามารถพูดได้นี้ให้คุณฟังด้วยความมั่นใจมากขึ้นกว่าเมื่อตายเป็นแนวคิดที่มีประโยชน์ แต่ทางปัญญาอย่างหมดจด: ไม่มีใครอยากดิ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นี่คือข้อความเตรียมของรับปริญญา ที่อยู่ จัดส่งโดย สตีฟ จ็อบส์ ซีอีโอของแอปเปิล คอมพิวเตอร์ และ พิกซาร์แอนิเมชันสตูดิโอส์ที่ 12 มิถุนายน 2005

วิดีโอของคณะที่อยู่

ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่จะอยู่กับคุณในวันนี้คุณจะสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในโลก ผมไม่ได้จบจากมหาวิทยาลัย บอกตามตรง นี่ใกล้ผมเคยได้รับในวิทยาลัยการศึกษาวันนี้ผมอยากจะบอกเล่าเรื่องราวชีวิต นั่นมัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่ 3 เรื่อง เรื่องแรกคือเรื่อง

การเชื่อมต่อจุด

ผมออกจากวิทยาลัย Reed หลังจาก 6 เดือนแรก แต่แล้วอยู่ ๆเป็นลดลงในอีก 18 เดือนหรือดังนั้นก่อนที่ผมจะลาออกจริงๆ แล้วทำไมฉันถึงออกมาล่ะ ?

มันเริ่มตั้งแต่ก่อนผมเกิด แม่แท้ๆของฉันเป็นเด็กนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาที่ยังไม่แต่งงาน และเธอตัดสินใจที่จะวางฉันขึ้นสำหรับการยอมรับ เธอเข้มแข็งมากที่ฉันควรประกาศใช้ โดยบัณฑิตวิทยาลัย ดังนั้น ทุกอย่างถูกตั้งค่าทั้งหมดสำหรับฉันเป็นลูกบุญธรรมที่กำเนิดโดยทนายความและภรรยาของเขา ยกเว้นว่าเมื่อผมโผล่ออกมา เขาตัดสินใจในนาทีสุดท้ายที่พวกเขาต้องการผู้หญิง ดังนั้น พ่อแม่ คนที่อยู่ในรายการรอได้รับโทรศัพท์กลางดึกถาม : " เราเป็นเด็กที่ไม่คาดคิด คุณต้องการเขา ? พวกเขากล่าวว่า : " แน่นอน " แม่แท้ๆของฉันในภายหลังพบว่าแม่ไม่เคยจบการศึกษาจากวิทยาลัยและที่พ่อไม่เคยจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยม เธอปฏิเสธที่จะเซ็นเอกสารยอมรับขั้นสุดท้ายแต่แล้วก็เปลี่ยนใจภายหลัง เมื่อพ่อแม่ของฉันสัญญาว่าวันหนึ่งผมจะกลับไปเรียน

และ 17 ปีต่อมา ผมได้เข้าเรียนที่วิทยาลัย แต่ผมยังเลือกเรียนในมหาวิทยาลัยที่แพงเกือบเท่า Stanford , และทั้งหมดของพ่อแม่ของฉันถูกใช้จ่ายในการทำงานระดับประหยัดค่าเล่าเรียนที่วิทยาลัยของฉัน หลังจากหกเดือน ผมก็ไม่เห็นค่ามัน