It was the perfect community for a

It was the perfect community for a student like Jennifer. A social butterfly with an easy, high-pitched laugh, she mixed with guys, girls, Asians, Caucasians, jocks, nerds, people deep into the arts. Outside of school, Jennifer swam and practised the martial art of wushu.

At five foot seven, she was taller than most of the other Asian girls at the school, and pretty but plain. She rarely wore makeup; she had small, round wire-frame glasses that were neither stylish nor expensive; and she kept her hair straight and unstyled.

Jennifer and I both played the flute, though she was in the senior stage band and I was in junior. We would interact in the band room, had dozens of mutual acquaintances and were friends on Facebook. In conversation, she always seemed focused on the moment—if you had her attention, you had it completely.

I discovered later that Jennifer’s friendly, confident persona was a façade, beneath which she was tormented by feelings of inadequacy, self-doubt and shame. When she failed to win first place at skating competitions, she tried to hide her devastation from her parents, not wanting to add worry to their disappointment. Her mother, Bich, noticed something was amiss and would comfort her daughter at night, when Hann was asleep, saying, “You know all we want from you is just your best—just do what you can.”

She had been a top student in elementary school, but midway through Grade 9, she was averaging 70 per cent in all subjects with the exception of music, where she excelled. Using old report cards, scissors, glue and a photocopier, she created a new, forged report card with straight As. Since universities didn’t consider marks from Grade 9 and 10 for admission, she told herself it wasn’t a big deal.

Hann was the classic tiger dad, and Bich his reluctant accomplice. They picked Jennifer up from school at the end of the day, monitored her extracurricular activities and forbade her from attending dances, which Hann considered unproductive. Parties were off limits and boyfriends verboten until after university. When Jennifer was permitted to attend a sleepover at a friend’s house, Bich and Hann dropped her off late at night and picked her up early the following morning. By age 22, she had never gone to a club, been drunk, visited a friend’s cottage or gone on vacation without her family.

Presumably, their overprotectiveness was born of love and concern. To Jennifer and her friends, however, it was tyranny. “They were absolutely controlling,” said one former classmate, who asked not to be named. “They treated her like shit for such a long time.”

The more I learned about Jennifer’s strict upbringing, the more I could relate to her. I grew up with immigrant parents who also came to Canada from Asia (in their case Hong Kong) with almost nothing, and a father who demanded a lot from me. My dad expected me to be at the top of my class, especially in math and science, to always be obedient, and to be exemplary in every other way. He wanted a child who was like a trophy—something he could brag about. I suspected the achievements of his siblings and their children made him feel insecure, and he wanted my accomplishments to match theirs. I felt like a hamster on a wheel, sprinting to meet some sort of expectation, solely determined by him, that was always just out of reach. Hugs were a rarity in my house, and birthday parties and gifts from Santa ceased around age 9. I was talented at math and figure skating, though my father almost never complimented me, even when I excelled. He played down my educational achievements, just like his parents had done with him—the prevailing theory in our culture being that flattery spoils ambition.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มันเป็นชุมชนที่สมบูรณ์แบบสำหรับนักเรียนเช่นเจนนิเฟอร์ ผีเสื้อ มีการหัวเราะง่าย high-pitched สังคม ที่เธอผสมกับผู้ชาย หญิง เอเชีย Caucasians, jocks, nerds คนลึกเข้าไปในศิลปะ นอกโรงเรียน เจนนิเฟอร์มารถ และปฏิบัติศิลปะต่อสู้ของอันดับที่ 5 เท้าเจ็ด เธอได้สูงมากอื่น ๆ หญิงเอเชียที่โรงเรียน และสวย แต่ธรรมดา เธอสวมแต่งหน้า ไม่ค่อย เธอมีขนาดเล็ก ปัดแก้วโครงลวดที่ไม่ทันสมัย หรือราคา แพง และเธอเก็บไว้ผมตรง และ unstyledเจนนิเฟอร์และทั้งเล่นฟลูต ว่าเธอในแถบขั้นอาวุโส และอยู่ในห้อง เราจะโต้ตอบในห้องวง มีหลายสิบของคนรู้จักซึ่งกันและกัน และมีเพื่อนใน Facebook ในการสนทนา เธอเสมอดูเหมือนเน้นในขณะนี้ — ถ้าคุณมีความสนใจของเธอ ได้อย่างสมบูรณ์ฉันค้นพบในภายหลังว่า ตัวเป็นมิตร ความมั่นใจของเจนนิเฟอร์เป็นซุ้มเป็น อยู่ใต้ที่เธอถูกทรมาน โดยความรู้สึกของ inadequacy สงสัยในตนเอง และความอัปยศ เมื่อเธอล้มจะชนะสถานที่แรกที่แข่งขันสเกต เธอพยายามซ่อนของเธอหลังจากพ่อแม่ ไม่อยากเพิ่มความกังวลความผิดหวังของพวกเขา แม่ของเธอ บิช สังเกตเห็นสิ่งที่ไม่มี และจะสบายลูกสาวในเวลากลางคืน เมื่อ Hann หลับ พูด, "คุณรู้ทั้งหมดที่เราต้องการจากคุณเป็นเพียงส่วนของคุณ — คุณสามารถทำ"เธอเคยเป็นนักเรียนในโรงเรียนประถมศึกษา แต่มิดเวย์ถึงเกรด 9 เธอถูกหาค่าเฉลี่ยร้อยละ 70 ในวิชาทั้งหมดยกเว้นเพลง ที่เธอนนท์ เธอใช้บัตรรายงานเก่า กรรไกร กาว และการถ่ายเอกสาร สร้างบัตรรายงานใหม่ หลอม โดยตรงเป็นการ เนื่องจากมหาวิทยาลัยไม่ได้พิจารณาเครื่องหมายจากเกรด 9 และ 10 นักศึกษา เธอบอกตัวเองมันไม่ได้ใหญ่ขึ้นHann ถูกพ่อเสือคลาสสิค และบิชรู้เกรงใจเขา พวกเขาเลือกเจนนิเฟอร์ขึ้นจากโรงเรียนในตอนท้ายของวัน ตรวจสอบกิจกรรมของโรงเรียน และข้อเธอจากเรียนเต้น ซึ่ง Hann ก่อ ฝ่ายถูกจำกัดและ verboten จนกระทั่งแฟนหลังมหาวิทยาลัย เจนนิเฟอร์ได้อนุญาตให้เข้า sleepover เฮาส์ของเพื่อน บิช Hann กุมภาพันธ์เธอดึก และรับเธอก่อนจะเช้า โดยอายุ 22 ปี เธอได้ไม่เคยไปสโมสร การเมา เยี่ยมชมกระท่อมของเพื่อน หรือไปในวันหยุด โดยครอบครัวของเธอทับ overprotectiveness ของพวกเขาเกิดความรักและความกังวล เจนนิเฟอร์และเพื่อนของเธอ อย่างไรก็ตาม ได้ tyranny "พวกเขาได้อย่างแน่นอนการควบคุม กล่าวว่า หนึ่งอดีตเหล่า ที่ขอไม่ให้มีการตั้งชื่อ "พวกเขาจัดการเธอคนดังกล่าวเป็นเวลานาน"ยิ่งฉันเรียนรู้เกี่ยวกับ upbringing อย่างเข้มงวดของเจนนิเฟอร์ ยิ่งฉันอาจเกี่ยวข้องกับเธอ ฉันโตขึ้นพ่อแม่อพยพที่ยัง มาแคนาดาจากเอเชีย (ในกรณีของพวกเขา Hong Kong) ที่เกือบไม่มี และพ่อที่ต้องการมากจาก พ่อของฉันคาดว่าฉันเป็นที่เรียนของฉัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ เสมอเชื่อฟัง และจะระบุในทุกทาง เขาต้องเป็นเด็กที่เหมือนชิงถ้วยรางวัล — สิ่งที่เขาสามารถฝอยเกี่ยวกับ ผมสงสัยว่าความสำเร็จของพี่น้องของเขาและลูกที่ทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัย และเขาต้องการฉันให้สำเร็จตรงกับตน ผมรู้สึกเหมือนหนูแฮมสเตอร์บนล้อ sprinting การเรียงลำดับของความคาดหวัง เท่านั้นตามเขา ที่เสมอเพียงไม่ถึงบาง Hugs หายากในบ้านของฉัน และงานเลี้ยงวันเกิดและของขวัญจากซานตาเพิ่มรอบอายุ 9 ผมเก่งคณิตศาสตร์และสเกต แม้ว่าพ่อไม่เคยเกือบเสริมฉัน แม้ฉันนนท์ เล่นลงความสำเร็จทางการศึกษาของฉัน เช่นเดียวกับที่พ่อทำกับเขาซึ่งเป็นทฤษฎีในวัฒนธรรมของเราเป็น flattery ที่ริบความใฝ่ฝัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันเป็นชุมชนที่สมบูรณ์แบบสำหรับนักเรียนเช่นเจนนิเฟอร์ ผีเสื้อสังคมที่มีง่ายหัวเราะแหลมสูงเธอผสมกับผู้ชาย, หญิง, เอเชีย, ผิวขาว, กีฬา, nerds คนลึกลงไปในศิลปะ นอกโรงเรียน, เจนนิเฟอร์ว่ายน้ำและการฝึกฝนศิลปะการป้องกันตัวของวูซู. ที่เท้าห้าเจ็ดเธอก็สูงกว่ามากที่สุดของสาว ๆ ในเอเชียอื่น ๆ ที่โรงเรียนและสวย แต่ธรรมดา ไม่ค่อยเธอสวมแต่งหน้า; เธอมีขนาดเล็ก, แว่นตากรอบลวดรอบที่มีความไม่ทันสมัยและไม่แพง และเธอเก็บไว้ตรงผมของเธอและ Unstyled. เจนนิเฟอร์และฉันทั้งสองเล่นขลุ่ยแม้เธอจะอยู่ในวงดนตรีเวทีอาวุโสและผมอยู่ในจูเนียร์ เราจะโต้ตอบในห้องพักวงมีหลายสิบคนรู้จักร่วมกันและเป็นเพื่อนบน Facebook ในการสนทนาเธอเสมอดูเหมือนจะมุ่งเน้นไปที่ช่วงเวลาถ้าคุณมีความสนใจของเธอคุณมีมันสมบูรณ์. ผมค้นพบในภายหลังว่าเจนนิเฟอร์เป็นมิตรกับบุคคลที่มีความเชื่อมั่นเป็นfaçadeใต้ซึ่งเธอถูกทรมานด้วยความรู้สึกของความไม่เพียงพอ, ความสงสัยและความอับอาย . เมื่อเธอล้มเหลวที่จะชนะสถานที่แรกในการแข่งขันสเก็ตเธอพยายามที่จะซ่อนความหายนะของเธอจากพ่อแม่ของเธอไม่ต้องการที่จะเพิ่มความกังวลของพวกเขาไปสู่ความผิดหวัง แม่ของเธอ Bich สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างผิดปกติและจะปลอบลูกสาวของเธอในเวลากลางคืนเมื่อ Hann หลับว่า "คุณจะรู้ว่าทุกสิ่งที่เราต้องการจากคุณเป็นเพียงที่ดีที่สุดเพียงแค่ทำสิ่งที่คุณสามารถ." เธอได้รับนักเรียนชั้นนำ ในโรงเรียนประถม แต่ตรงกลางผ่านเกรด 9 เธอได้เฉลี่ยร้อยละ 70 ในทุกวิชายกเว้นเพลงที่เธอเก่ง รายงานการใช้บัตรเก่ากรรไกรกาวและเครื่องถ่ายเอกสารเธอสร้างใหม่บัตรรายงานปลอมแปลงด้วยในฐานะที่เป็นหญิง เนื่องจากมหาวิทยาลัยไม่ได้พิจารณาจากเครื่องหมายชั้นประถมศึกษาปีที่ 9 และ 10 สำหรับการเข้าเธอบอกตัวเองมันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่. Hann เป็นพ่อเสือคลาสสิกและ Bich สมรู้ร่วมคิดของเขาไม่เต็มใจ พวกเขาหยิบขึ้นมาจากเจนนิเฟอร์โรงเรียนในตอนท้ายของวันที่ตรวจสอบกิจกรรมนอกหลักสูตรของเธอและห้ามไม่ให้เธอจากการเข้าร่วมงานเต้นรำซึ่ง Hann ถือว่าอุดมสมบูรณ์ ภาคีมีข้อ จำกัด และแฟน verboten จนกระทั่งหลังจากที่มหาวิทยาลัย เมื่อเจนนิเฟอร์ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมค้างที่บ้านเพื่อน, Bich และ Hann ลดลงของเธอออกดึกและอุ้มเธอขึ้นต้นเช้าวันรุ่งขึ้น โดยอายุ 22 เธอไม่เคยหายไปให้กับสโมสรที่เคยเมาเยือนกระท่อมของเพื่อนหรือหายไปในวันหยุดโดยไม่ต้องครอบครัวของเธอ. สมมุติ overprotectiveness ของพวกเขาเกิดจากความรักและความห่วงใย เจนนิเฟอร์และเพื่อน ๆ ของเธอ แต่มันเป็นทรราช "พวกเขาได้รับการควบคุมอย่าง" กล่าวว่าหนึ่งในอดีตเพื่อนร่วมชั้นที่ถามไม่ได้ตั้งชื่อ "พวกเขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนอึดังกล่าวเป็นเวลานาน." ยิ่งผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับการศึกษาที่เข้มงวดของเจนนิเฟอร์มากขึ้นผมสามารถสร้างความสัมพันธ์กับเธอ ผมเติบโตขึ้นมากับพ่อแม่ผู้อพยพที่ยังมาไปยังประเทศแคนาดาจากเอเชีย (ในกรณีของพวกเขาฮ่องกง) มีเกือบไม่มีอะไรและพ่อที่เรียกร้องเป็นจำนวนมากจากฉัน พ่อของผมคาดว่าผมเป็นที่ด้านบนของชั้นเรียนของฉันโดยเฉพาะอย่างยิ่งในวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์อยู่เสมอที่จะเชื่อฟังและเพื่อให้เป็นแบบอย่างในทุกวิถีทางอื่น ๆ เขาต้องการเด็กที่เป็นเหมือนรางวัลบางสิ่งบางอย่างที่เขาสามารถคุยโวเกี่ยวกับ ฉันสงสัยว่าความสำเร็จของพี่น้องและลูกหลานของพวกเขาทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยและเขาต้องการที่จะประสบความสำเร็จของฉันเพื่อให้ตรงกับพวกเขา ฉันรู้สึกเหมือนหนูแฮมสเตอร์ในวงล้อที่วิ่งมาเพื่อตอบสนองความคาดหวังของการจัดเรียงของบางอย่างที่กำหนดโดยเขา แต่เพียงผู้เดียวที่เป็นเสมอเพียงออกจากการเข้าถึง กอดเป็นสิ่งที่หายากในบ้านของฉันและงานปาร์ตี้วันเกิดและของขวัญจากซานตาหยุดอายุประมาณ 9 ผมก็มีความสามารถในวิชาคณิตศาสตร์และสเก็ตลีลาแม้ว่าพ่อของฉันแทบจะไม่เคยชมฉันแม้เมื่อฉันเก่ง เขาลงเล่นสำเร็จการศึกษาของฉันเช่นเดียวกับพ่อแม่ของเขาเคยทำกับเขา-ทฤษฎีแพร่หลายในวัฒนธรรมของเราเป็นที่เยินยอความใฝ่ฝันล่ม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มันเป็นชุมชนที่สมบูรณ์แบบสำหรับนักเรียน เช่น เจนนิเฟอร์ ผีเสื้อสังคมกับง่าย , สูงเสียงหัวเราะ เธอผสมกับพวกสาวๆ ชาวเอเชีย ไม่ว่าจะเป็นพวกเนิร์ด คนลึกในศิลปะ นอกโรงเรียน และเจนนิเฟอร์ ว่ายน้ำ ฝึกศิลปะการต่อสู้ของวูซู

ห้าฟุตเจ็ด เธอตัวสูงกว่ามากที่สุดของอื่น ๆสาวเอเชียที่โรงเรียน และสวย แต่แบบธรรมดาเธอไม่ค่อยใส่แต่งหน้า เธอมีขนาดเล็กกลม ลวดกรอบแว่นที่ทั้งทันสมัยและราคาแพง เธอทำให้ผมตรงและ unstyled

เจนนิเฟอร์และฉันทั้งสองเล่นขลุ่ย แม้ว่าเธออยู่วงดนตรีเวทีอาวุโสและผมอยู่ในจูเนียร์ เราจะโต้ตอบในห้องดนตรี มีหลายสิบของซึ่งกันและกัน คนรู้จักและเป็นเพื่อนใน Facebook ในการสนทนาดูเหมือนเน้นช่วงเวลาที่ถ้าคุณมีความสนใจของเธอ เธอเลย

ผมค้นพบในภายหลังว่าเจนนิเฟอร์เป็นมิตร บุคลิกมั่นใจเป็นเอฟเอ ADE ทาใต้ที่เธอถูกทรมานโดยความรู้สึกของความไม่เพียงพอ , ความไม่แน่ใจในตนเองและความอับอาย เมื่อเธอล้มเหลวที่จะชนะสถานที่แรกในการแข่งขันสเกตเธอพยายามซ่อนความโกรธแค้นของเธอจากพ่อแม่ของเธอไม่อยากจะใส่ห่วงเพื่อความผิดหวังของพวกเขา แม่ของเธอ , บิคสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติและจะปลอบใจลูกสาวของเธอในเวลากลางคืนเมื่อแฮนหลับว่า " คุณรู้สิ่งที่เราต้องการจากคุณคือที่ดีที่สุดของคุณเพียงแค่ทำในสิ่งที่คุณสามารถ "

เธอเคยเป็นนักเรียนดีเด่นในระดับประถมศึกษา แต่กลางคัน เกรดเฉลี่ย 9 , เธอ 70 ร้อยละทุกวิชายกเว้นเพลงที่เธอเก่ง . ใช้บัตร รายงานแก่ กรรไกร กาว และเครื่องถ่ายเอกสาร เธอสร้างขึ้นมาใหม่ ปลอมบัตรรายงานโดยตรงเช่น เนื่องจากมหาวิทยาลัยไม่พิจารณาคะแนนจากเกรด 9 และ 10 สำหรับการรับสมัคร เธอบอกตัวเอง มันไม่ใช่เรื่องใหญ่

แฮนเป็นคลาสสิกเสือ พ่อ และ บิคผู้สมรู้ร่วมคิดไม่เต็มใจของเขา พวกเขาเลือกเจนนิเฟอร์ ขึ้นจากโรงเรียนในตอนท้ายของวันติดตามกิจกรรมพิเศษของเธอ และห้ามไม่ให้เค้าเรียนเต้นที่ Hann ถือว่ายอมรับ ฝ่ายที่ถูกห้ามเข้าและแฟนจิตแจ่มใสจนถึงมหาวิทยาลัย เมื่อเจนนิเฟอร์ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมนอนค้างที่บ้านเพื่อน บิค และ แฮน ส่งเธอในตอนกลางคืน และรับเธอแต่เช้า เช้าวันต่อไป อายุ 22 ปี เธอไม่เคยไปคลับเมาเยือนกระท่อมของเพื่อน หรือไปในวันหยุด โดยครอบครัวของเธอ

มี overprotectiveness ของตนเกิดความรักและความห่วงใย กับเจนนิเฟอร์และเพื่อนของเธอ แต่มันเป็นทรราช . " พวกเขาอย่างแน่นอนในการควบคุม " หนึ่งกล่าวว่าอดีตเพื่อนร่วมชั้น ที่ถามไม่ได้ตั้งชื่อ " พวกเขาทำกับเธออย่างนั้นนาน

"ยิ่งผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับเจนนิเฟอร์ เข้มงวดเรื่อง มากกว่าที่ฉันสามารถที่เกี่ยวข้องกับเธอ ฉันโตมากับพ่อแม่ที่อพยพมาที่แคนาดาจากเอเชีย ( ในกรณีที่ฮ่องกง ) ที่มีเกือบไม่มีอะไร พ่อที่เรียกร้องมากมายจากฉัน พ่อคาดหวังให้ผมอยู่ที่ด้านบนของชั้นเรียนโดยเฉพาะอย่างยิ่งในทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ จะอ่อนน้อมเสมอ และจะเป็นแบบอย่างในทุกวิธีการอื่น ๆเขาต้องการเด็กที่เป็นเหมือนรางวัลบางอย่างที่เขาสามารถโม้เกี่ยวกับ ผมสงสัยว่า ความสำเร็จของน้องๆและลูกหลานของเขาทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัย และเขาต้องการความสำเร็จของฉันเพื่อให้ตรงกับพวกเขา ฉันรู้สึกเหมือนหนูแฮมสเตอร์บนล้อวิ่งเพื่อตอบสนองบางส่วนของความคาดหวังที่กำหนด แต่เพียงผู้เดียวโดยเขานั้นอยู่แค่เอื้อม กอดเป็นสิ่งที่หายากในบ้านกับวันเกิดและของขวัญจากซานต้าก็อายุราวๆ 9 ผมเก่งคณิตศาสตร์ และสเก็ตภาพ แม้ว่าพ่อผมแทบไม่เคยชมฉัน ถึงแม้ว่าฉันจะเก่ง . เขาลงเล่นสําเร็จการศึกษาของฉัน เหมือนที่พ่อแม่ของเขาได้ทำอะไรกับเขามีทฤษฎีในวัฒนธรรมของเราที่ประจบ spoils ความทะเยอทะยาน