Impact of Persistent Pain: Sleep,Ac

Impact of Persistent Pain: Sleep,
Activity, and Mood
In a state of persistent pain, older adults may limit what
they do, either because activity exacerbates the pain
(R. R. Martin, Hadjistavropoulos, & McCreary, 2005) or
because they are afraid of reinjury or falling (Hübscher,
Vogt, Schmidt, Fink, & Banzer, 2010; Vlaeyen & Crombez,
1999). Limiting physical activity because of pain is
a natural strategy for certain acute pain conditions in
which pain results from an injury that requires rest to
heal. However, in the case of persistent pain, limiting
activity may lead to a cycle of restriction, decreased
participation, and greater disability (Jensen, Moore,
Bockow, Ehde, & Engel, 2011). Aside from a reduction
in social engagement and meaningful activities (e.g.,
Parkinson, Gibson, Robinson, & Byles, 2010), a decline
in physical activity because of pain is also associated
with weight gain and obesity in adults (Strine, Hootman,
Chapman, Okoro, & Balluz, 2005), which can contribute
to even greater pain, especially in the knees, hips, and
lower back (Andersen, Crespo, Bartlett, Bathon, & Fontaine,2003;
McCarthy, Bigal, Katz, Derby, & Lipton,
2009).
Persistent pain may also lead to chronic problems in
initiating and maintaining sleep. Older adults with severe,
persistent pain are twice as likely to report diffi-
culties in initiating sleep, in staying asleep, and with
sleeping longer than usual (Chen, Hayman, Shmerling,
Bean, & Leveille, 2011). This is especially the case for individuals who have pain at multiple sites (as older
adults frequently do) and is true even after controlling
for comorbid health conditions and anxiety (Chen et al.,
2011). Consequently, as many as 42% of middle-aged
and older adults with persistent pain experience chronic
sleep deprivation (Artner et al., 2013). The relationship
between pain-related sleep deprivation and physical inactivity
may also be cyclical, since poor sleep leads to
persistent fatigue in older adults (Valentine, Woods,
McAuley, Dantzer, & Evans, 2011), and fatigue leads to
decreases in physical activity and to greater disability
(Lin et al., 2011).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผลกระทบของความเจ็บปวดถาวร: นอนหลับกิจกรรม และอารมณ์ในสถานะของความเจ็บปวดถาวร ผู้สูงอายุอาจมีจำกัดอะไรพวกเขาทำ อย่างใดอย่างหนึ่ง เพราะกิจกรรม exacerbates ความเจ็บปวด(R. R. Martin, Hadjistavropoulos, & McCreary, 2005) หรือเนื่องจากกลัวล้ม (Hübscher หรือ reinjuryVogt ชมิดท์ นกกระจอก และ Banzer, 2010 Vlaeyen & Crombez1999) การจำกัดกิจกรรมทางกายภาพเนื่องจากความเจ็บปวดกลยุทธ์สำหรับสภาพอาการปวดเฉียบพลันในธรรมชาติความเจ็บปวดซึ่งผลจากการบาดเจ็บที่ต้องพักรักษา อย่างไรก็ตาม ในกรณีที่อาการปวดถาวร จำกัดกิจกรรมอาจทำให้วงจรของข้อจำกัด การลดลงมีส่วนร่วม และความพิการ (เจน มัวร์Bockow, Ehde และ Engel, 2011) นอกเหนือจากการลดในสังคมมีส่วนร่วมและกิจกรรมที่มีความหมาย (เช่นพาร์กินสัน Gibson โรบินสัน และ Byles, 2010), การลดลงในกิจกรรมทางกายภาพเนื่องจากความเจ็บปวดก็เกี่ยวข้องน้ำหนักและโรคอ้วนในผู้ใหญ่ (Strine, Hootmanแชปแมน Okoro, & Balluz, 2005), ซึ่งสามารถนำไปปวดมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหัวเข่า สะโพก และล่างหลัง (แอนเดอร์ Crespo ลง Bathon และ ฟงแตง 2003แมคคาร์ธี Bigal แคทซ์ ดาร์บี้ และลิ ปตัน2009)ความเจ็บปวดถาวรอาจนำไปสู่ปัญหาเรื้อรังในเริ่มต้น และการบำรุงรักษาโหมดสลีป ผู้ใหญ่คนเก่าอย่างรุนแรงความเจ็บปวดถาวรสองเป็นรายงาน diffi-culties ในการนอนหลับ นอนหลับ และมีในนอนหลับมากกว่าปกติ (Chen เฮย์แมน Shmerlingถั่ว & Leveille, 2011) โดยเฉพาะกรณีสำหรับผู้ที่มีอาการปวดหลายไซต์ (เป็นรุ่นเก่าทำผู้ใหญ่บ่อย) และเป็นจริงแม้ว่าการควบคุมสำหรับ comorbid สุขภาพและความวิตกกังวล (Chen et al.,2011) . ดังนั้น เป็น 42% สู่และผู้สูงอายุ มีประสบการณ์ถาวรปวดเรื้อรังการอด (Artner et al. 2013) ความสัมพันธ์ระหว่างการอดที่เกี่ยวข้องกับความเจ็บปวดและไม่มีกิจกรรมทางกายภาพอาจจะเป็นวงกลม เนื่องนำไปสู่การนอนหลับไม่ดีความเหนื่อยล้าอย่างสม่ำเสมอในผู้สูงอายุ (วาเลนไทน์ ป่าMcAuley, Dantzer และอี แวนส์ 2011), และความเมื่อยล้าลดกิจกรรมทางกายภาพ และความพิการมากขึ้น(Lin et al. 2011)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผลกระทบของการปวดต่อเนื่อง: นอน,
กิจกรรม, และอารมณ์
ในสถานะของความเจ็บปวดถาวรผู้สูงอายุอาจ จำกัด สิ่งที่
พวกเขาทำอย่างใดอย่างหนึ่งเพราะกิจกรรม exacerbates ความเจ็บปวด
(มาร์ติน, Hadjistavropoulos และ McCreary, 2005) หรือ
เพราะพวกเขากลัว reinjury หรือลดลง (Hubscher,
โฟกท์ชมิดท์, ตำรวจและบันเซอร์ 2010; & Vlaeyen Crombez,
1999) การ จำกัด การออกกำลังกายเพราะความเจ็บปวดเป็น
กลยุทธ์ธรรมชาติสำหรับเงื่อนไขอาการปวดเฉียบพลันบางอย่างในการ
ที่ผลการเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บที่ต้องมีส่วนที่เหลือไปสู่การ
รักษา อย่างไรก็ตามในกรณีของอาการปวดถาวร จำกัด
กิจกรรมอาจนำไปสู่วงจรของข้อ จำกัด ลดลง
มีส่วนร่วมและความพิการมากขึ้น (เซ่นมัวร์
Bockow, Ehde & Engel 2011) นอกเหนือจากการลดลง
ในการสู้รบทางสังคมและกิจกรรมที่มีความหมาย (เช่น
พาร์กินสันกิบสันโรบินสัน & Byles 2010) ลดลง
ในการออกกำลังกายเพราะความเจ็บปวดยังเกี่ยวข้อง
กับการเพิ่มน้ำหนักและโรคอ้วนในผู้ใหญ่ (Strine, Hootman,
แชปแมน Okoro และ Balluz, 2005) ซึ่งสามารถนำ
ความเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งในหัวเข่าสะโพกและ
หลังส่วนล่าง (เซนเครสโป, บาร์ตเลตต์ Bathon & Fontaine, 2003
แมคคาร์ bigal แคทซ์ดาร์บี้และลิปตัน ,
2009).
อาการปวดได้นอกจากนี้ยังอาจนำไปสู่ปัญหาเรื้อรังใน
การเริ่มต้นและการบำรุงรักษาการนอนหลับ ผู้สูงอายุที่มีอาการรุนแรง
อาการปวดได้เป็นสองเท่าแนวโน้มที่จะรายงาน diffi-
culties ในการริเริ่มการนอนหลับในการเข้าพักหลับและ
นอนนานกว่าปกติ (เฉินเฮย์แมน, Shmerling,
ถั่วและ Leveille 2011) โดยเฉพาะอย่างยิ่งกรณีสำหรับผู้ที่มีอาการปวดที่หลายเว็บไซต์ (ในขณะที่มีอายุมากกว่า
ผู้ใหญ่บ่อยทำ) และเป็นความจริงแม้หลังจากการควบคุม
สำหรับสภาวะสุขภาพ comorbid และความวิตกกังวล (Chen et al.,
2011) ดังนั้นเป็นจำนวนมากถึง 42% ของวัยกลางคน
ผู้ใหญ่และผู้สูงอายุที่มีประสบการณ์ความเจ็บปวดเรื้อรังถาวร
กีดกันการนอนหลับ (ARTNER et al., 2013) ความสัมพันธ์
ระหว่างความเจ็บปวดที่เกี่ยวข้องกับการกีดกันการนอนหลับและการไม่ออกกำลังกาย
ก็อาจจะเป็นวงจรตั้งแต่การนอนหลับไม่ดีจะนำไปสู่
​​ความเมื่อยล้าถาวรในผู้สูงอายุ (Valentine, วูดส์,
McAuley, Dantzer และอีแวนส์ 2011), และความเหนื่อยล้านำไปสู่การ
ลดลงในการออกกำลังกายและ ความพิการมากขึ้น
(Lin et al. 2011)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผลกระทบของความเจ็บปวดถาวร : นอนกิจกรรม , และอารมณ์ในสถานะของการปวดแบบถาวร อาจจะ จำกัด สิ่งที่ผู้ใหญ่รุ่นเก่าพวกเขาทำอย่างใดอย่างหนึ่งเพราะกิจกรรม exacerbates ความเจ็บปวด( R . R . มาร์ติน hadjistavropoulos & เมิ่กครีรี่ , 2005 ) หรือเพราะกลัว reinjury ( H ü bscher หรือล้ม ,สาธิต ชมิดท์ ฟิงค์ และ banzer 2010 ; & crombez vlaeyen ,1999 ) การ จำกัด กิจกรรมทางกายเพราะความเจ็บปวด คือกลยุทธ์ธรรมชาติบางอย่างเฉียบพลันอาการปวดในซึ่งความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บที่ต้องพักผ่อนรักษา อย่างไรก็ตาม ในกรณีของอาการปวดแบบถาวร จำกัดกิจกรรมที่อาจนำไปสู่วงจรของการลดลงการมีส่วนร่วม , และมากกว่าความพิการ ( เจนเซ่น มัวร์bockow ehde , และ , บริเวณ , 2011 ) นอกเหนือจากการลดในการมีส่วนร่วมในสังคม และมีความหมายกิจกรรมต่างๆ ( เช่นพาร์กินสัน กิ๊บสัน , โรบินสัน , & ไบลึส 2010 ) เป็นหลักในกิจกรรมทางกายเพราะความเจ็บปวดยังเกี่ยวข้องด้วยน้ำหนักและโรคอ้วนในผู้ใหญ่ ( strine hootman , ,แชปแมน , okoro & balluz , 2005 ) ซึ่งสามารถมีส่วนร่วมความเจ็บปวดได้มากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเข่า สะโพกหลังส่วนล่าง ( แอนเดอร์เซน , เกรสโปบาร์ทเล็ต bathon , และ , ฟอง , 2003 ;McCarthy , บิ๊ก ล Katz , ดาร์บี , & , ลิปตัน ,2009 )ปวดถาวรอาจนำไปสู่ปัญหาเรื้อรังในการเริ่มต้นและการป ผู้สูงอายุที่รุนแรงปวดถาวรเป็นสองเท่าแนวโน้มที่จะ diffi - รายงานculties ( นอนอยู่หลับ และนอนนานกว่าปกติ ( เฉิน shmerling Horn , , ,ถั่วและ leveille , 2011 ) เป็นกรณีนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่มีอาการปวดในเว็บไซต์หลาย ( เช่นเก่าผู้ใหญ่มักทำ ) และเป็นจริงแม้หลังจากที่การควบคุมเพื่อสุขภาพ comorbid และความวิตกกังวล ( Chen et al . ,2011 ) ดังนั้น เท่าที่ 42% ของวัยกลางคนและผู้สูงอายุแบบถาวรประสบการณ์ความเจ็บปวดเรื้อรังsleep deprivation ( artner et al . , 2013 ) ความสัมพันธ์ความเจ็บปวดที่เกี่ยวข้องกับ sleep deprivation และไม่มีการใช้งานทางกายภาพอาจจะไม่มี เพราะการนอนหลับที่ไม่ดีนักถาวรความเมื่อยล้าในผู้สูงอายุ ( วาเลนไทน์ , ป่าdantzer McAuley , และ , อีแวนส์ , 2011 ) และความเหนื่อยล้า ไปสู่ลดลงในกิจกรรมทางกายและพิการมากขึ้น( ลิน et al . , 2011 )