In finance, a derivative is a contr

In finance, a derivative is a contract that derives its value from the performance of an underlying entity. This underlying entity can be an asset, index, or interest rate, and is often called the "underlying".[1][2] Derivatives can be used for a number of purposes, including insuring against price movements (hedging), increasing exposure to price movements for speculation or getting access to otherwise hard-to-trade assets or markets.[3] Some of the more common derivatives include forwards, futures, options, swaps, and variations of these such as synthetic collateralized debt obligations and credit default swaps. Most derivatives are traded over-the-counter (off-exchange) or on an exchange such as the Chicago Mercantile Exchange, while most insurance contracts have developed into a separate industry. Derivatives are one of the three main categories of financial instruments, the other two being stocks (i.e., equities or shares) and debt (i.e., bonds and mortgages).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในทางการเงิน อนุพันธ์เป็นสัญญาที่มาค่าจากประสิทธิภาพของเอนทิตีต้น เอนทิตีนี้ต้น สามารถเป็นสินทรัพย์ ดัชนี อัตราดอกเบี้ย และมักจะเรียกการ "ต้นแบบ" [1] [2] อนุพันธ์สามารถใช้สำหรับจำนวนของวัตถุประสงค์ รวมทั้งเคยกับทิศ (hedging), เพิ่มแสงการเคลื่อนไหวของราคาสำหรับการเก็งกำไรหรือเข้ารับสินทรัพย์อื่นยากไปค้าการตลาด [3] บางอนุพันธ์ทั่วไปรวมถึงการส่งต่อ ในอนาคต ตัวเลือก swaps และความแตกต่างเหล่านี้เช่นภาระผูกพันหนี้ collateralized สังเคราะห์ และเครดิต swaps เริ่มต้น มีการซื้อขายตราสารอนุพันธ์ส่วนใหญ่ยา (ปิดการแลกเปลี่ยน) หรือการแลกเปลี่ยนเช่นชิคาโกพาณิชย์นาวีแลกเปลี่ยน ในขณะที่สัญญาประกันภัยส่วนใหญ่ได้พัฒนาเป็นอุตสาหกรรมแยกต่างหาก ตราสารอนุพันธ์เป็นหนึ่งในสามประเภทหลักของเครื่องมือทางการเงิน อื่น ๆ ทั้งสองหุ้น (เช่น หุ้นหรือหุ้น) และหนี้ (เช่น พันธบัตรและ mortgages)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในด้านการเงินที่เป็นตราสารอนุพันธ์เป็นสัญญาที่เกิดความคุ้มค่าจากการดำเนินงานของกิจการที่อยู่ภายใต้ นิติบุคคลพื้นฐานนี้สามารถเป็นสินทรัพย์ดัชนีหรืออัตราดอกเบี้ยและมักจะถูกเรียกว่า "พื้นฐาน". [1] [2] สัญญาซื้อขายล่วงหน้าสามารถใช้สำหรับจำนวนของวัตถุประสงค์รวมถึงการทำประกันกับการเคลื่อนไหวของราคา (Hedging) สัมผัสที่เพิ่มขึ้น การเคลื่อนไหวของราคาเพื่อการเก็งกำไรหรือการเข้าถึงสินทรัพย์อื่นที่ยากต่อการค้าหรือตลาด. [3] บางส่วนของสัญญาซื้อขายล่วงหน้าที่พบบ่อยมากขึ้นรวมถึงการส่งต่อ, ฟิวเจอร์, ตัวเลือกการแลกเปลี่ยนและการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เช่นภาระหนี้ค้ำประกันสังเคราะห์และเครดิตเริ่มต้น แลกเปลี่ยน สัญญาซื้อขายล่วงหน้าที่มีการซื้อขายมากที่สุดมากกว่าที่เคาน์เตอร์ (ปิดการแลกเปลี่ยน) หรือแลกเปลี่ยนเช่นชิคาโก Mercantile Exchange ขณะที่ส่วนใหญ่สัญญาประกันได้พัฒนาเป็นอุตสาหกรรมที่แยกต่างหาก สัญญาซื้อขายล่วงหน้าเป็นหนึ่งในสามประเภทหลักของเครื่องมือทางการเงินอื่น ๆ ที่สองเป็นหุ้น (กล่าวคือตราสารทุนหรือหุ้น) และตราสารหนี้ (เช่นพันธบัตรและการจำนอง)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การเงิน อนุพันธ์เป็นสัญญาที่เกิดจากมูลค่าของมัน ประสิทธิภาพของการปรับเปลี่ยนระบบ นี้สามารถเป็นสินทรัพย์อ้างอิงนิติบุคคล ดัชนี หรืออัตราดอกเบี้ย และมักเรียกว่า " ต้นแบบ " . [ 1 ] [ 2 ] ซึ่งสามารถใช้สำหรับจำนวนของวัตถุประสงค์ รวมทั้งการประกันภัยต่อการเคลื่อนไหวของราคา ( บาท )การเพิ่มการเคลื่อนไหวของราคาเพื่อเก็งกำไรหรือการเข้าถึงอย่างหนักเพื่อการค้าทรัพย์สิน หรือตลาด . [ 3 ] บางอนุพันธ์ทั่วไปรวมถึงส่งต่อ , ฟิวเจอร์ , ตัวเลือก , การแลกเปลี่ยน และการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ เช่น สังเคราะห์ และภาระหนี้ collateralized สัญญาแลกเปลี่ยนเครดิตเริ่มต้นที่ .และส่วนใหญ่จะซื้อขาย ซึ่งปิดตรา ) หรือการแลกเปลี่ยน เช่น ขายแลกเปลี่ยนชิคาโก ในขณะที่สัญญาประกันส่วนใหญ่จะพัฒนาเป็นอุตสาหกรรมที่แยกต่างหาก ซึ่งเป็นหนึ่งในสามประเภทหลักของเครื่องมือทางการเงิน อีกสองเป็นหุ้น ( เช่นหุ้นหรือหุ้น ) และหนี้สิน ( เช่น พันธบัตรและการจำนอง )