I threw my hands into the air, fell

I threw my hands into the air, fell back on Emily's bed, and covered my stressed eyes with the palms of my hands. Suddenly Emily turned out the lights and whispered "night-night" in a small voice as the door closed. She did it again. Just when I thought that I was the worst teacher in the world, torturing this sweet little girl with incomprehensible questions that she just wouldn't answer, she does something to show me that she does see me, she can hear me, and more importantly, she's responding to me. Sitting up, I think, "Oh Emily, I could just pick you up, hold you, and never make you work again. But you won't let me hold you. That is why we have to do this." Renewed, I was ready to start again.



Emily is a six-year-old with autism. I met her in 1996 through a baby-sitting job. This was the first time I had ever taken care of a person with a disability. Although I was a little afraid, I was excited that I would be able to do this. Emily's autism causes her to learn more slowly than other children. She doesn't communicate or respond to the outside world as most children do. It is a rare social and emotional developmental disorder. For Emily, simple tasks, such as focusing on an object or idea, become difficult, aggravating, and sometimes impossible. This makes it very hard for Emily to play a board game with her sister because she doesn't understand about rolling dice or moving the pieces.



A year after meeting Emily, her mother offered me another job through an organization called Respite. I would work exclusively with Emily to reinforce her communication and self-motivation skills, and in turn, help to take down the communication barrier. I would accomplish this by being both her friend and teacher: playing with her while prompting her to talk and respond.



I've been doing Respite work with Emily for three years and it has been an incredible experience. Of course there were times when I would talk to her and she would just not respond the way I wanted her to. These instances of frustration are always made up for by the times when she progresses so fast and I just have to hug her. Although I know that with her degree of autism she will never fully overcome her disabilities, it is exhilarating to see how she has improved. I have faith that someday she will be the one asking me the questions. She has learned so much and will learn so much more.



I have learned many things through the incredible experience of working with Emily, including understanding how to think of alternative ways to approach a problem, clearing up a misunderstanding, and gaining a solution. When Emily doesn't answer a question I ask, she may not understand what I am asking. If we are looking at a picture of people in a book, I know to ask, "Emily, what do you see?" Instead of "What are they doing?," because she doesn't yet understand "doing."



When I first met Emily I didn't realize the impact it would have on my life. I play only a small role in her life, because I don't see her every day and do not deal with everything her family, who are the true heroes, has to deal with. Yet her role in my life is immense, causing me to look at things very differently. Witnessing someone once labeled "helpless" suddenly "help" herself, I appreciate my whole life a little more. Those instances when this amazing little girl looks right into my eyes and smiles the most incredible smile, reveals that life is beautiful.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผมโยนของฉันมือไปในอากาศ คว่ำไปบนเตียงของเอมิลี่ และครอบคลุมตาเครียดกับฝ่ามือของฉัน ทันใดนั้นเอมิลี่เปิดออกไฟ และกระซิบ "คืนคืน" ในเสียงเล็ก ๆ เป็นประตูปิด เธอไม่ได้อีก เพียงเมื่อคิดว่า ผมเป็นครูที่เลวร้ายที่สุดในโลก ทรมานนี้สาวน้อยหวานกับคำถามที่ไม่สามารถเข้าใจที่เธอเพียงไม่ตอบ เธอไม่ให้แสดงว่า เธอเห็นฉัน เธอได้ยินฉัน และที่สำคัญ เธอจะตอบสนองผม นั่งอัพ คิดว่า "เอมิลี่ Oh ฉันสามารถเพียงรับ ค้างคุณ และไม่ทำให้คุณทำงานอีกครั้ง แต่คุณจะให้ฉันถือคุณ นั่นคือเหตุผลที่เราต้องทำ" ต่ออายุ ผมพร้อมที่จะเริ่มต้นอีกครั้ง เอมิลี่เป็นแบบ 6 ปี ด้วยโรคออทิซึม ฉันได้พบเธอในปี 1996 โดยงานเลี้ยง นี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เคยดูแลคนพิการ แม้ว่ากลัวเล็กน้อย ผมตื่นเต้นที่ผมจะสามารถทำ โรคออทิซึมของเอมิลี่ทำให้เธอเรียนรู้ช้ากว่าเด็กอื่น ๆ เธอไม่บอก หรือตอบสนองต่อโลกภายนอกกับเด็กมากที่สุด ความหายากทางสังคม และทางอารมณ์พัฒนาผิดปกติได้ สำหรับ Emily งานง่าย เช่นเน้นวัตถุหรือความคิด เสียยาก aggravating และบางครั้งไม่ ซึ่งทำให้ยากมากสำหรับเอมิลี่เล่นเกมกระดานที่ มีน้องสาวของเธอเนื่องจากเธอไม่เข้าใจเกี่ยวกับการย้ายชิ้นส่วน หรือกลิ้งลูกเต๋า ปีหลังจากการประชุมเอมิลี่ แม่ของเธอนำเสนอผมงานอื่นผ่านองค์กรที่เรียกว่าเลย ฉันจะทำงานโดยเฉพาะกับเอมิลี่เพื่อเสริมสร้างทักษะการสื่อสารและแรงจูงใจตนเองของเธอ และกลับ ช่วยการลงอุปสรรคการสื่อสาร ผมจะทำทั้งของเพื่อนและครูโดย: เล่นกับเธอในขณะที่ถามเธอเพื่อพูดคุย และตอบ ฉันได้รับการทำงานเลยกับเอมิลี่สามปี และได้รับประสบการณ์น่าทึ่ง แน่นอนว่ามีเวลาเมื่อฉันจะคุยกับเธอ และเธอจะไม่ตอบแบบฉันอยากให้เธอ กรณีเหล่านี้ไม่พอเสมอจะทำไว้สำหรับ โดยเวลาเมื่อเธอคืบอย่างรวดเร็ว และฉันเพียงแค่ได้กอดเธอ แม้ว่าฉันรู้ว่า มีเธอระดับของโรคออทิซึม เธอจะไม่เต็มเอาชนะเธอพิการ มันจะต้องดูว่าเธอได้ปรับปรุง ฉันมีความเชื่อว่า สักวันหนึ่งเธอจะเป็นหนึ่งถามคำถาม เธอได้เรียนรู้มาก และจะเรียนรู้มากขึ้น ฉันได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมายผ่านประสบการณ์น่าทึ่งด้วยเอมิลี่ รวมทั้งวิธีคิดวิธีอื่นวิธีปัญหา ล้างค่าความเข้าใจผิด การทำความเข้าใจ และสามารถแก้ไขปัญหา เมื่อเอมิลี่ไม่ตอบคำถามที่ผมถาม เธออาจไม่เข้าใจสิ่งที่ผมกำลังถาม หากเราจะมองที่รูปภาพของคนในหนังสือ รู้ถาม "เอมิลี่ สิ่งที่คุณเห็น" แทนที่เป็น "สิ่งพวกเขาทำ? เพราะเธอยังไม่เข้าใจ"ทำ " เมื่อแรกพบเอมิลี่ ฉันไม่ได้ตระหนักถึงผลกระทบที่มีชีวิตของฉัน เล่นเฉพาะบทบาทเล็ก ๆ ในชีวิตของเธอ เพราะฉันไม่เห็นเธอทุกวัน และไม่ได้จัดการกับทุก ครอบครัว ที่เป็นวีรบุรุษแท้จริง มีการจัดการกับการ แต่ บทบาทของเธอในชีวิตของฉันเป็นใหญ่ ทำให้ฉันดูสิ่งที่แตกต่างกันมาก พยานบุคคลเมื่อชื่อ "กำพร้า" ทันใดนั้น "ช่วยเหลือ" ตัวเอง ฉันขอขอบคุณชีวิตทั้งน้อย กรณีที่เมื่อสาวน้อยนี้น่าดูลงในดวงตาและรอยยิ้มของฉันมากที่สุดยิ้ม เปิดเผยว่า ชีวิตสวยงาม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันโยนมือของฉันไปในอากาศลดลงกลับมาอยู่บนเตียงของเอมิลี่และปกคลุมเน้นดวงตาของฉันกับฝ่ามือของเรา ทันใดนั้นเอมิลี่เปิดออกไฟและกระซิบ "คืนคืน" ในเสียงขนาดเล็กเป็นประตูปิด เธอทำมันอีกครั้ง เพียงเมื่อฉันคิดว่าฉันเป็นครูที่เลวร้ายที่สุดในโลกที่ทรมานนี้สาวน้อยหวานกับคำถามที่ไม่สามารถเข้าใจว่าเธอก็จะได้คำตอบที่เธอทำสิ่งที่จะแสดงฉันว่าเธอไม่เห็นฉันเธอสามารถได้ยินฉันและที่สำคัญกว่า เธอตอบสนองต่อฉัน นั่งขึ้นผมคิดว่า "โอ้เอมิลี่ที่ฉันสามารถเพียงแค่รับคุณขึ้นถือคุณและไม่เคยทำให้คุณทำงานอีกครั้ง. แต่คุณจะไม่ให้ฉันถือคุณ. นั่นคือเหตุผลที่เราต้องทำเช่นนี้." ต่ออายุผมก็พร้อมที่จะเริ่มต้นอีกครั้ง. เอมิลี่เป็นหกปีเก่ากับออทิสติก ผมได้พบกับเธอในปี 1996 ผ่านงานเลี้ยงเด็ก นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเคยได้รับการดูแลของคนที่มีความพิการ ถึงแม้ว่าผมจะเป็นเพียงเล็กน้อยกลัวผมก็ตื่นเต้นที่ฉันจะสามารถที่จะทำเช่นนี้ ออทิสติกของเอมิลี่ทำให้เธอได้เรียนรู้ช้ากว่าเด็กคนอื่น ๆ มากขึ้น เธอไม่ได้ติดต่อสื่อสารหรือตอบสนองต่อโลกภายนอกในขณะที่เด็กส่วนใหญ่ทำ มันเป็นที่หายากทางสังคมและอารมณ์ความผิดปกติของการพัฒนา สำหรับเอมิลี่งานง่ายเช่นมุ่งเน้นไปที่วัตถุหรือความคิดกลายเป็นเรื่องยาก aggravating และบางครั้งก็เป็นไปไม่ได้ นี้จะทำให้มันยากมากสำหรับเอมิลี่ในการเล่นเกมกระดานกับน้องสาวของเธอเพราะเธอไม่เข้าใจเกี่ยวกับลูกเต๋ากลิ้งหรือเคลื่อนย้ายชิ้น. ปีหลังจากการประชุมเอมิลี่แม่ของเธอให้ฉันงานอื่นผ่านองค์กรที่เรียกว่าการพักผ่อน ฉันจะทำงานเฉพาะกับเอมิลี่เพื่อเสริมสร้างทักษะการสื่อสารและตนเองแรงจูงใจของเธอและในที่สุดก็ช่วยที่จะลงอุปสรรคการสื่อสาร ฉันจะบรรลุนี้โดยเป็นทั้งเพื่อนและครูของเธอ:. เล่นกับเธอในขณะที่เธอกระตุ้นที่จะพูดคุยและตอบสนองฉันได้รับการทำงานการพักผ่อนกับเอมิลี่เป็นเวลาสามปีและจะได้รับประสบการณ์ที่น่าทึ่ง แน่นอนมีหลายครั้งที่ฉันจะพูดคุยกับเธอและเธอก็จะไม่ตอบสนองต่อวิธีที่ฉันอยากให้เธอ กรณีของความยุ่งยากเหล่านี้จะทำเสมอโดยครั้งเมื่อเธอดำเนินไปอย่างรวดเร็วและฉันก็ต้องกอดเธอ ถึงแม้ว่าผมจะรู้ว่ามีระดับของเธอเธอออทิสติกจะไม่ได้อย่างเต็มที่เอาชนะความพิการของเธอก็เป็นที่น่าตื่นเต้นที่จะเห็นวิธีการที่เธอได้รับการปรับปรุง ผมมีความเชื่อว่าสักวันหนึ่งเธอจะเป็นหนึ่งถามคำถาม เธอได้เรียนรู้มากและจะได้เรียนรู้มากขึ้น. ฉันได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างผ่านประสบการณ์ที่น่าทึ่งของการทำงานกับเอมิลี่รวมทั้งทำความเข้าใจวิธีการที่จะคิดว่าทางเลือกที่จะเข้าใกล้ปัญหาการล้างขึ้นความเข้าใจผิดและได้รับการแก้ปัญหา เมื่อเอมิลี่ไม่ตอบคำถามที่ผมถามเธออาจจะไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันขอ ถ้าเราจะมองภาพของผู้คนที่อยู่ในหนังสือเล่มนี้ผมทราบว่าจะถามว่า "เอมิลี่สิ่งที่คุณเห็น?" แทน "สิ่งที่พวกเขากำลังทำ ?," เพราะเธอยังไม่เข้าใจ "ทำ." เมื่อฉันพบกันครั้งแรกของเอมิลี่ที่ฉันไม่ได้ตระหนักถึงผลกระทบที่จะมีต่อชีวิตของฉัน ผมเล่นเพียงบทเล็ก ๆ ในชีวิตของเธอเพราะฉันไม่เห็นเธอทุกวันและไม่ได้จัดการกับทุกสิ่งที่ครอบครัวของเธอที่เป็นวีรบุรุษที่แท้จริงมีการจัดการกับ ยังมีบทบาทในชีวิตของฉันเธอเป็นใหญ่ทำให้ฉันมองไปที่สิ่งที่แตกต่างกันมาก คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นพยานระบุว่า "ทำอะไรไม่ถูก" ก็ "ช่วย" ตัวเองผมขอขอบคุณทั้งชีวิตของฉันเล็ก ๆ น้อย ๆ กรณีที่เมื่อสาวน้อยที่น่าตื่นตาตื่นใจนี้มีลักษณะที่เหมาะสมเข้าไปในดวงตาของฉันและรอยยิ้มรอยยิ้มที่น่าทึ่งที่สุดเผยให้เห็นว่าชีวิตเป็นสิ่งที่สวยงาม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมโยนมือของฉันขึ้นไปในอากาศ ล้มลงบนเตียงของเอมิลี่ และคลุมผมเน้นดวงตาด้วยฝ่ามือของฉัน ทันใดนั้น เอมิลี่ เปิดปิดไฟ และกระซิบ " ราตรีสวัสดิ์ " เสียงเล็ก ๆขณะที่ประตูปิด เธอทำมันอีกแล้ว เพียงเมื่อฉันคิดว่าฉันเป็นครูที่แย่ที่สุดในโลก ทำให้สาวหวานนี้กับคำถามที่ยากที่เธอไม่ตอบเธอทำอะไรให้ฉัน ที่เธอเห็นผม เธอสามารถได้ยินเสียงฉัน และที่สำคัญ เธอตอบฉัน นั่ง ฉันคิดว่า " โอ้ เอมิลี่ ผมก็รับเธอ กอดเธอ และไม่เคยทำให้คุณทำงานอีกครั้ง แต่เธอไม่ยอมให้ฉันกอดคุณ นั่นคือเหตุผลที่เราต้องทำ การต่ออายุ " ผมพร้อมที่จะเริ่มต้นอีกครั้ง



เอมิลี่เป็นหกปีกับโรคออทิซึมผมเจอเธอใน 1996 โดยเป็นพี่เลี้ยงเด็ก งาน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เคยดูแลคนพิการ . แต่ผมกลัวว่า ผมรู้สึกตื่นเต้นที่ผมจะสามารถทำได้ ออทิสติกของเอมิลี่ทำให้เธอเรียนรู้ได้ช้ากว่าเด็กคนอื่น ๆ เธอไม่ได้ติดต่อ หรือตอบสนองต่อโลกภายนอก ขณะที่เด็กๆ ส่วนใหญ่ทำมันเป็นสัตว์หายากทางอารมณ์และสังคมการพัฒนาอย่างผิดปกติ สำหรับเอมิลี่ งานง่ายๆ เช่น เน้นวัตถุหรือความคิด กลายเป็นยาก น่าโมโห และบางครั้งเป็นไปไม่ได้ นี้ทำให้ยากมากสำหรับเอมิลี่ไปเล่นเกมส์กับน้องสาวของเธอ เพราะเธอไม่เข้าใจเรื่องลูกเต๋ากลิ้งหรือย้ายชิ้น



ปีหลังจากเจอเอมิลี่แม่เธอให้ฉันงานอื่นผ่านทางองค์กรที่เรียกว่าการพักผ่อน ผมจะทำงานเฉพาะกับเอมิลี่เพื่อเสริมสร้างการสื่อสารและทักษะการสร้างแรงจูงใจ และเปิดให้ลงอุปสรรคการสื่อสาร ฉันจะบรรลุนี้โดยการเป็นทั้งเพื่อนและครู : เล่นกับเธอ ในขณะที่แจ้งเธอพูดคุยและตอบสนอง



ผมได้ทำการทำงานกับเอมิลี่ เป็นเวลา 3 ปี และได้รับประสบการณ์ที่น่าทึ่ง แน่นอน มีหลายครั้งที่ผมจะพูดกับเธอ และเธอก็จะไม่ตอบสนองต่อวิธีการที่ฉันต้องการเธอ เหล่านี้อินสแตนซ์ของแห้วอยู่เสมอได้โดยเมื่อครั้งเธอดำเนินไปอย่างรวดเร็ว และฉันก็จะกอดเธอถึงแม้ว่าฉันจะรู้ว่าปริญญาของเธอ ออทิสติก เธอจะไม่มีวันเต็มเอาชนะความพิการของเธอ มันเร้าใจ ดูว่าเธอจะดีขึ้นแล้ว ผมมีความเชื่อว่าสักวันเธอจะเป็นคนถามคำถาม เธอได้เรียนรู้มากและจะได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น



ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากประสบการณ์ที่เหลือเชื่อของการทำงานกับเอมิลี่รวมทั้งเข้าใจวิธีคิดวิธีทางเลือกในการเข้าถึงปัญหา เก็บกวาด ความเข้าใจผิด และการแก้ปัญหา เมื่อเอมิลี่ไม่ตอบ คำถามที่ผมถาม เธอไม่อาจเข้าใจในสิ่งที่ผมถาม ถ้าเราดูภาพในหนังสือ ผมก็ถาม " เอมิลี่ คุณเห็นอะไร ? " แทนพวกเขาทำอะไร ? " เพราะ เธอยังไม่เข้าใจ " ทำ "



เมื่อแรกที่ผมได้พบกับเอมิลี่ฉันไม่ได้ตระหนักถึงผลกระทบที่จะมีต่อชีวิต ผมเล่นแค่บทเล็กๆในชีวิตของเธอ เพราะผมไม่ได้เจอเธอทุกวัน และไม่ได้จัดการกับทุกอย่าง ที่ครอบครัวของเธอ ที่เป็นวีรบุรุษที่แท้จริง ต้องจัดการกับ แต่บทบาทของเธอในชีวิตอันยิ่งใหญ่ ทำให้ฉันมองสิ่งที่แตกต่างกันมาก พยานบางคนระบุว่า " สิ้นหวัง " ก็ " ช่วย " ตัวเองฉันขอขอบคุณทั้งชีวิตของฉันสักหน่อย อินสแตนซ์เหล่านั้น เมื่อสาวน้อยที่น่าตื่นตาตื่นใจนี้ดูขวาเข้าไปในดวงตาและรอยยิ้ม รอยยิ้มที่น่าทึ่งมากที่สุด พบว่า ชีวิตที่สวยงาม