This paper examines whether financi

This paper examines whether financial disclosures on acquired entities
allow investors to effectively predict goodwill impairment, a task that
has become more important following the recent abolishment of goodwill
amortization. In predicting goodwill impairment, we use variables relating
to the postacquisition performance of the operating segment(s) to
which the acquired company’s assets are allocated as well as to the
characteristics of the acquisition. We find that available disclosures do
not provide financial statement users with information to adequately predict
future write-offs of goodwill. In fact, the characteristics of the original
acquisitions are more powerful predictors of eventual goodwill
write-offs than those based on segment disclosures of the acquired entities’
performance. We also find that goodwill write-offs lag behind the
economic impairment of goodwill by an average of three to four years.
For one-third of the companies examined, the delay can extend up to ten
years. Although most of our analyses are conducted on goodwill generated
before the introduction of Statement of Financial Accounting Standards
No. 142 (SFAS 142), certain features of the sample and the
analysis suggest that the results are generalizable to the current reporting
regime. Sensitivity tests on a smaller sample of goodwill write-offs
made upon the adoption of SFAS 142 confirm this expectation.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

กระดาษนี้ตรวจสอบว่าได้เปิดเผยข้อมูลทางการเงินบนเอนทิตีอนุญาตให้นักลงทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพทำนายการด้อยค่าค่าความนิยม งานที่เป็นสำคัญต่อมัลดีฟส์ล่าค่าความนิยมค ในการทำนายการด้อยค่าค่าความนิยม เราใช้ตัวแปรที่เกี่ยวข้องpostacquisition ประสิทธิภาพของ segment (s)การดำเนินงานเพื่อที่สินทรัพย์ของบริษัทที่ได้รับจัดสรรด้วยการลักษณะของการซื้อ เราพบว่า มีการเปิดเผยข้อมูลทำไม่ให้ผู้ใช้งบการเงินข้อมูลการทำนายอย่างเพียงพอลดค่าในอนาคตของความนิยม ในความเป็นจริง ลักษณะของต้นฉบับซื้อทำนายประสิทธิภาพของค่าความนิยมที่สุดปิดที่อิงตามเซ็กเมนต์เปิดเผยข้อมูลของหน่วยงานได้รับประสิทธิภาพการทำงาน เรายังพบว่า ค่าความนิยมปิดช้าเศรษฐกิจการด้อยค่าของค่าความนิยมได้โดยเฉลี่ย 3-4 ปีสำหรับหนึ่งในสามของบริษัทตรวจสอบ การหน่วงเวลาสามารถขยายถึงสิบปี แม้ว่าส่วนใหญ่ของการวิเคราะห์ของเราจะดำเนินสร้างความนิยมก่อนการนำงบการเงินมาตรฐานหมายเลข 142 (SFAS 142), คุณสมบัติบางอย่างของตัวอย่างและวิเคราะห์แนะนำว่า ผลเป็น generalizable กับการรายงานปัจจุบันระบอบการปกครอง ทดสอบความไวการสุ่มตัวอย่างขนาดเล็กของค่าความนิยมปิดเมื่อได้ของ SFAS 142 ยืนยันความคาดหวังนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

กระดาษนี้จะตรวจสอบว่าการเปิดเผยข้อมูลทางการเงินของหน่วยงานที่ได้รับ
อนุญาตให้นักลงทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพทำนายด้อยค่าความนิยมงานที่
มีความสำคัญมากขึ้นต่อไปที่ผ่านมาพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าของค่าความนิยม
ค่าตัดจำหน่าย ในการทำนายด้อยค่าความนิยมที่เราใช้ตัวแปรที่เกี่ยวข้อง
กับประสิทธิภาพ postacquisition ของส่วนปฏิบัติการ (s)
ซึ่งสินทรัพย์ของ บริษัท ที่ได้มามีการจัดสรรเช่นเดียวกับ
ลักษณะของการซื้อกิจการ เราพบว่าการเปิดเผยข้อมูลที่มีอยู่จะ
ไม่ให้ผู้ใช้งบการเงินมีข้อมูลเพียงพอที่จะทำนาย
อนาคตตัดหนี้สูญของค่าความนิยม ในความเป็นจริงลักษณะของเดิม
การเข้าซื้อกิจการที่มีการพยากรณ์ที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดของค่าความนิยม
ตัดหนี้สูญกว่าผู้ที่อยู่บนพื้นฐานของการเปิดเผยข้อมูลส่วนของหน่วยงานที่ได้มา '
ประสิทธิภาพ นอกจากนี้เรายังพบว่าค่าความนิยมตัดหนี้สูญล้าหลัง
ด้อยค่าของค่าความนิยมทางเศรษฐกิจโดยเฉลี่ยของสามถึงสี่ปี.
หนึ่งในสามของ บริษัท ตรวจสอบความล่าช้าสามารถขยายได้ถึงสิบ
ปี แม้ว่าส่วนใหญ่ของการวิเคราะห์ของเรามีการดำเนินการเกี่ยวกับค่าความนิยมที่สร้างขึ้น
ก่อนที่จะนำคำชี้แจงของมาตรฐานการบัญชีการเงิน
ฉบับที่ 142 (SFAS 142), คุณสมบัติบางอย่างของกลุ่มตัวอย่างและ
วิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าผลจะ generalizable กับปัจจุบัน
ระบอบการปกครอง การทดสอบความไวในตัวอย่างขนาดเล็กของค่าความนิยมตัดหนี้สูญ
ทำอยู่กับการยอมรับของ SFAS 142 ยืนยันความคาดหวังนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

กระดาษนี้ตรวจสอบว่าข้อมูลทางการเงินที่ได้รับใหม่ช่วยให้นักลงทุนมีการทำนายค่าความนิยม , งานที่ได้กลายเป็นสิ่งสำคัญมากขึ้นต่อไปนี้การล้มเลิกล่าสุดของค่าความนิยมตัด . ในการประเมินค่าความนิยมบกพร่อง เราใช้ตัวแปรที่เกี่ยวข้องการ postacquisition ประสิทธิภาพของส่วนปฏิบัติการ ( s )ได้มาซึ่งสินทรัพย์ของบริษัท ตลอดจนการจัดสรรลักษณะของการซื้อกิจการ เราพบว่า การเปิดเผยของทำให้ผู้ใช้งบการเงินข้อมูลทํานายอย่างเพียงพอในอนาคต ไม่ชอบการเขียนของค่าความนิยม ในความเป็นจริง , ลักษณะของต้นฉบับกิจการที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นส่งผลต่อค่าความนิยมในที่สุดเขียนเสนอราคาสูงกว่าขึ้นอยู่กับส่วนขององค์กร ' ได้รับการเปิดเผยผลการปฏิบัติงาน นอกจากนี้เรายังพบว่า เมตตา ไม่ชอบการเขียนล้าหลังผลทางเศรษฐกิจของค่าความนิยม โดยเฉลี่ยประมาณสามถึงสี่ปีสำหรับหนึ่งในสามของ บริษัท ตรวจสอบ ล่าช้า สามารถขยายได้ถึงสิบปี แม้ว่าส่วนใหญ่ของการวิเคราะห์ของเราขึ้นอยู่กับค่าความนิยมที่สร้างขึ้นก่อนการประกาศมาตรฐานการบัญชีการเงินฉบับที่ 142 ( เกี่ยวกับ 142 ) , คุณลักษณะบางอย่างของตัวอย่างและการวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่า ผลลัพธ์ที่ได้จะ generalizable การรายงานปัจจุบันระบบการปกครอง ความไวของการทดสอบในกลุ่มตัวอย่างขนาดเล็กของค่าความนิยม ไม่ชอบการเขียนทำให้การยอมรับของเกี่ยวกับ 142 ยืนยันความคาดหวังนี้