Mangoes are not very susceptible to

Mangoes are not very susceptible to water loss compared to other crops, but may show shrivel symptoms over time if humidity levels are not properly managed. Mango water loss, through stomata, lenticels and other openings, decreases fruit weight, resulting in shrivelling, and may further reduce quality by causing poor colour development and uneven ripening (Burns et al., 2003). Water loss is greatly influenced by temperature and relative humidity (RH) in the environment. With constant RH and air movement, water loss increases significantly with any increase in temperature. Transpiration rate is influenced by cultivar and ripeness stage. It is correlated with skin thickness, morphological structure, epidermal cells and surface wax coating. For example, waxes usually develop on the epidermis of fruit in the later stages of fruit development and thus it is common for fruit harvested early to shrivel faster compared with those harvested at a more advanced stage of development (Yahia et al., 2006). Mangoes should be kept in an environment of about 85 to 90% RH. Slow cooling, such as placing warm mangoes directly into a refrigerated area, will promote water loss because of the large gradient in water concentration between the fruit and the relatively dry, cold air. The area near the stem scar is more susceptible to water loss than the rest of the fruit and thus is usually the first to show shrivelling. Scuffed areas on the surface of the fruit also collapse and shrivel from water loss.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มะม่วงไม่มากไวต่อการขาดทุนเมื่อเทียบกับพืชอื่น ๆ น้ำ แต่อาจดู shrivel อาการช่วงเวลาถ้าระดับความชื้นไม่ถูกต้องจัดการ มะม่วงสูญเสียน้ำ ผ่าน stomata, lenticels และอื่น ๆ ช่อง ลดน้ำหนักผลไม้ shrivelling เกิด และอาจลดคุณภาพ โดยการทำให้สีไม่พัฒนาและไม่สม่ำเสมอ ripening (ไหม้และ al., 2003) สูญเสียน้ำอย่างมากได้รับอิทธิพลจากอุณหภูมิและความชื้นสัมพัทธ์ (RH) ในสิ่งแวดล้อม มีค่าคงที่ RH และอากาศเคลื่อนไหว น้ำขาดทุนเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญกับการเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิ อัตรา transpiration ได้รับอิทธิพลจากขั้น cultivar และ ripeness มันมี correlated กับความหนาของผิวหนัง โครงสร้างสัณฐาน เซลล์ epidermal และเคลือบผิวขี้ผึ้ง ตัวอย่าง ไขมักจะพัฒนาบนหนังกำพร้าของผลไม้ในขั้นตอนต่อไปของการพัฒนาผลไม้ และจึง เป็นเรื่องปกติสำหรับผลไม้ที่เก็บเกี่ยวก่อนเวลาเพื่อ shrivel เร็วเทียบกับเก็บเกี่ยวที่ระยะสูงขึ้นพัฒนา (Yahia et al., 2006) มะม่วงควรเก็บไว้ในสภาพแวดล้อมของประมาณ 85-90% RH ช้าเย็น เช่นวางมะม่วงอบอุ่นลงพื้นที่ควบคุมอุณหภูมิ จะส่งเสริมการสูญเสียน้ำเนื่องจาก มีการไล่ระดับสีขนาดใหญ่ในความเข้มข้นของน้ำผลไม้และอากาศค่อนข้างแห้ง เย็น บริเวณใกล้แผลก้านลดูน้ำสูญเสียกว่าส่วนเหลือของผลไม้ และดัง เป็นปกติครั้งแรกจะแสดง shrivelling Scuffed บริเวณพื้นผิวของผลไม้ยังยุบ และ shrivel จากการสูญเสียน้ำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มะม่วงไม่ได้มากความเสี่ยงที่จะสูญเสียน้ำเมื่อเทียบกับพืชอื่น ๆ แต่อาจแสดงอาการเหี่ยวเฉาเมื่อเวลาผ่านไปถ้าระดับความชื้นไม่ได้จัดการอย่างถูกต้อง มะม่วงการสูญเสียน้ำผ่านปากใบ, lenticels และช่องอื่น ๆ ลดน้ำหนักผลที่เกิดใน shrivelling และต่อไปอาจลดคุณภาพโดยก่อให้เกิดการพัฒนาสีที่ไม่ดีและไม่สม่ำเสมอสุก (เบิร์นส์ et al., 2003) การสูญเสียน้ำได้รับอิทธิพลอย่างมากจากอุณหภูมิและความชื้นสัมพัทธ์ (RH) ในสภาพแวดล้อม ด้วย RH อย่างต่อเนื่องและการหมุนเวียนของอากาศที่เพิ่มขึ้นการสูญเสียน้ำอย่างมีนัยสำคัญกับการเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิใด ๆ อัตราการคายได้รับอิทธิพลจากพันธุ์และขั้นตอนการสุก มันมีความสัมพันธ์กับความหนาของผิวโครงสร้างทางสัณฐานวิทยาเซลล์ผิวหนังและการเคลือบขี้ผึ้งพื้นผิว ยกตัวอย่างเช่นไขมักจะพัฒนาบนผิวหนังชั้นนอกของผลไม้ในขั้นตอนต่อมาของการพัฒนาผลไม้และทำให้มันเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับผลไม้ที่เก็บเกี่ยวก่อนที่จะเหี่ยวเฉาเร็วขึ้นด้วยเมื่อเทียบกับผู้ที่เก็บเกี่ยวในระยะที่สูงขึ้นของการพัฒนา (Yahia et al., 2006) มะม่วงควรจะเก็บไว้ในสภาพแวดล้อมที่ประมาณ 85-90% RH ระบายความร้อนช้าเช่นการวางมะม่วงอบอุ่นโดยตรงในพื้นที่ในตู้เย็นจะส่งเสริมการสูญเสียน้ำเนื่องจากการไล่ระดับสีขนาดใหญ่ในความเข้มข้นของน้ำระหว่างผลไม้และค่อนข้างแห้งอากาศเย็น พื้นที่ที่อยู่ใกล้รอยแผลเป็นลำต้นเป็นอ่อนแอมากขึ้นเพื่อการสูญเสียน้ำกว่าส่วนที่เหลือของผลไม้จึงมักจะเป็นครั้งแรกที่จะแสดง shrivelling พื้นที่ scuffed บนพื้นผิวของผลไม้ก็ยุบและเหี่ยวเฉาจากการสูญเสียน้ำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มะม่วงจะไม่เสี่ยงต่อการสูญเสียน้ำเมื่อเทียบกับพืชชนิดอื่น แต่อาจจะแสดงอาการเหี่ยวเฉาตลอดเวลา ถ้าระดับความชื้นไม่จัดการอย่างถูกต้อง มะม่วงการสูญเสียน้ำทางปากใบและช่องเปิดอื่น ๆ lenticels , ลดน้ำหนัก , ผลไม้ , ผลใน shrivelling และอาจลดคุณภาพโดยก่อให้เกิดการพัฒนาสียากจนและไม่เรียบสุก ( ไหม้ et al . , 2003 )การสูญเสียน้ำเป็นอย่างมากโดยได้รับอิทธิพลจากอุณหภูมิและความชื้นสัมพัทธ์ในสิ่งแวดล้อม กับความชื้นสัมพัทธ์คงที่และการเคลื่อนไหวของอากาศ สูญเสียน้ำเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเพิ่มอุณหภูมิใด ๆ อัตราการคายน้ำ ขึ้นอยู่กับพันธุ์และระยะความสุก . มันมีความสัมพันธ์กับความหนาของโครงสร้างเซลล์ผิว , epidermal และเคลือบแว็กซ์ผิว ตัวอย่างเช่นขี้ผึ้งมักจะพัฒนาบนผิวหนังของผลไม้ในขั้นตอนต่อมาของการพัฒนาของผลและดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติสำหรับผลเก็บเกี่ยวต้นหดได้เร็วขึ้นเมื่อเทียบกับการเก็บเกี่ยวในขั้นตอนที่สูงขึ้นของการพัฒนา ( Yahia et al . , 2006 ) มะม่วงจะถูกเก็บไว้ในสภาพแวดล้อมของเกี่ยวกับ 85 ถึง 90 เปอร์เซ็นต์ เย็นช้า เช่นวางมะม่วงอุ่นโดยตรงในตู้เย็น พื้นที่จะส่งเสริมการสูญเสียน้ำเนื่องจากการไล่ระดับสีขนาดใหญ่ในน้ำที่ความเข้มข้นระหว่างผลไม้และอากาศเย็นแห้ง ค่อนข้าง บริเวณใกล้ขั้วแผลเป็นจะอ่อนแอมากขึ้นเพื่อการสูญเสียน้ำมากกว่าส่วนที่เหลือของผลไม้และดังนั้นจึงมักจะเป็นคนแรกที่แสดง shrivelling . กันน้ำพื้นที่บนพื้นผิวของผลไม้ยังยุบและเหี่ยวเฉาจากการสูญเสียน้ำ