In short, he shifted attention to t

In short, he shifted attention to the perception of different sounds. Boas begins by raising an empirical question: when people describe one sound in different ways, is it because they cannot perceive the difference, or might there be another reason? He immediately establishes that he is not concerned with cases involving perceptual deficit—the aural equivalent of color-blindness. He points out that the question of people who describe one sound in different ways is comparable to that of people who describe different sounds in one way. This is crucial for research in descriptive linguistics: when studying a new language, how are we to note the pronunciation of different words? (in this point, Boas anticipates and lays the groundwork for the distinction between phonemics and phonetics.) People may pronounce a word in a variety of ways and still recognize that they are using the same word. The issue, then, is not "that such sensations are not recognized in their individuality" (in other words, people recognize differences in pronunciations); rather, it is that sounds "are classified according to their similarity" (in other words, that people classify a variety of perceived sounds into one category). A comparable visual example would involve words for colors. The English word "green" can be used to refer to a variety of shades, hues, and tints. But there are some languages that have no word for "green".[65] In such cases, people might classify what we would call "green" as either "yellow" or "blue". This is not an example of color-blindness—people can perceive differences in color, but they categorize similar colors in a different way than English speakers.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในระยะสั้น เขาเลื่อนการรับรู้ของเสียงแตกต่างกัน อาเริ่ม โดยการเพิ่มคำถามเชิงประจักษ์: เมื่อคนอธิบายเสียงหนึ่งเสียงในลักษณะต่าง ๆ เนื่อง จากพวกเขาไม่สามารถรับรู้ความแตกต่าง หรืออาจมีอีกเหตุผล เขาสร้างทันทีว่า เขาไม่เกี่ยวข้องกับกรณีที่เกี่ยวข้องกับการรับรู้ขาดทุนสะสม — ฟังเทียบเท่ากับ color-blindness เขาชี้ให้เห็นว่าคำถามของคนที่อธิบายเสียงหนึ่งเสียงในลักษณะต่าง ๆ เทียบได้กับที่ของคนที่อธิบายเสียงแตกต่างกันในสุด นี้เป็นสิ่งสำคัญสำหรับการวิจัยเชิงบรรยายภาษาศาสตร์: เรียนภาษาใหม่ วิธีเราทราบการออกเสียงของคำแตกต่างกันอย่างไร (ในจุดนี้ อาคาดการณ์ และวางรากฐานสำหรับความแตกต่างระหว่าง phonemics และสัทศาสตร์) ผู้คนสามารถออกเสียงคำในหลากหลายรูปแบบ และยัง รับรู้ว่า พวกเขาจะใช้คำเดียวกัน ปัญหา แล้ว ไม่ "ว่า ความรู้สึกดังกล่าวจะไม่รู้จักในบุคลิกลักษณะของพวกเขา" (ในคำอื่น ๆ คนรู้จักความแตกต่างในการออกเสียง); แต่ เป็นที่เสียง "จะจัดตามความคล้ายคลึงกันของพวกเขา" (ในคำอื่น ๆ ที่คนจัดประเภทความหลากหลายของการรับรู้เสียงในประเภทหนึ่ง) ตัวอย่างภาพที่เทียบเท่าจะเกี่ยวข้องกับคำสี สามารถใช้คำภาษาอังกฤษ "สีเขียว" เพื่ออ้างอิงถึงความหลากหลายของเฉดสี สี และอ่อน แต่มีบางภาษาที่มีไม่มีคำว่า "สีเขียว" [65] ในกรณี คนอาจจัดประเภทสิ่งที่เราจะเรียก "สีเขียว" เป็น "สีเหลือง" หรือ "สีน้ำเงิน" นี้ไม่ใช่ตัวอย่างของตาบอดสีซึ่งคนสามารถรับรู้ความแตกต่างของสี แต่พวกเขาจัดประเภทสีที่คล้ายกันในวิธีแตกต่างกว่าภาษาอังกฤษ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในระยะสั้นเขาเปลี่ยนความสนใจกับการรับรู้ของเสียงที่แตกต่างกัน งูเหลือมเริ่มต้นด้วยการยกเป็นคำถามเชิงประจักษ์: เมื่อมีคนอธิบายหนึ่งเสียงในรูปแบบที่แตกต่างกันก็เป็นเพราะพวกเขาไม่สามารถรับรู้ถึงความแตกต่างหรืออาจจะมีเหตุผลอื่นหรือไม่? ทันทีที่เขากำหนดว่าเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับกรณีที่เกี่ยวข้องกับการรับรู้ขาดดุลเทียบเท่ากับหูของตาบอดสี เขาชี้ให้เห็นว่าคำถามของคนที่อธิบายหนึ่งเสียงในรูปแบบที่แตกต่างกันก็เปรียบได้กับที่ของคนที่อธิบายเสียงที่แตกต่างในทางเดียว นี้เป็นสิ่งสำคัญสำหรับการวิจัยภาษาศาสตร์สื่อความหมาย: เมื่อศึกษาภาษาใหม่วิธีการที่เราจะต้องทราบการออกเสียงของคำที่แตกต่างกันหรือไม่? (ในจุดนี้คาดว่างูเหลือมและวางรากฐานสำหรับความแตกต่างระหว่าง phonemics และสัทศาสตร์.) คนอาจจะออกเสียงคำในความหลากหลายของวิธีและยังคงรับรู้ว่าพวกเขาจะใช้คำเดียวกัน ปัญหาก็คือไม่ได้ "ว่าความรู้สึกดังกล่าวจะไม่ได้รับการยอมรับในความแตกต่างของพวกเขา" (ในคำอื่น ๆ ที่ผู้คนตระหนักถึงความแตกต่างในการออกเสียง); แต่ก็เป็นที่เสียง "การจำแนกตามความคล้ายคลึงกันของพวกเขา" (ในคำอื่น ๆ ที่ผู้คนจำแนกความหลากหลายของเสียงที่รับรู้ในประเภทหนึ่ง) ตัวอย่างภาพเทียบเคียงจะเกี่ยวข้องกับคำสำหรับสี ภาษาอังกฤษคำว่า "สีเขียว" สามารถนำมาใช้ในการอ้างถึงความหลากหลายของเฉดสีเฉดสีและอ่อน แต่มีบางภาษาที่มีคำว่าไม่มี "สีเขียว". [65] ในกรณีเช่นนี้คนอาจจะแบ่งประเภทของสิ่งที่เราจะเรียกว่า "สีเขียว" เป็นทั้ง "สีเหลือง" หรือ "สีฟ้า" นี้ไม่ได้เป็นตัวอย่างของสีตาบอดคนสามารถรับรู้ในความแตกต่างสี แต่พวกเขาจัดหมวดหมู่สีที่คล้ายกันในวิธีที่แตกต่างกว่าที่พูดภาษาอังกฤษ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สั้นๆ เขาเปลี่ยนความสนใจในการรับรู้เสียงที่แตกต่างกัน เริ่มต้นด้วยการถามคำถามเชิงประจักษ์งูเหลือม : เมื่อคนอธิบายหนึ่งเสียงในรูปแบบที่แตกต่างกันมันเป็นเพราะพวกเขาไม่สามารถมองเห็นความแตกต่าง หรืออาจจะมีเหตุผลอื่น เขาทันทีสร้างที่เขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับกรณีที่เกี่ยวข้องกับการขาดดุลเทียบเท่ากับหูของตาบอดสี เขาชี้ให้เห็นว่า คำถามของผู้อธิบายหนึ่งเสียงในรูปแบบที่แตกต่างกันมันเทียบได้กับคนที่อธิบายเสียงที่แตกต่างกันในทางหนึ่ง สิ่งนี้สำคัญสำหรับการวิจัยทางภาษาศาสตร์เชิงพรรณนา : เมื่อเรียนภาษาใหม่ เราจะต้องทราบการออกเสียงของคำที่แตกต่างกัน ? ( ในจุดนี้และงูเหลือมคาดการณ์วางไม่มีความแตกต่างระหว่างผลสะท้อนและสัทศาสตร์ ) บางคนอาจจะออกเสียงพูดในวิธีการที่หลากหลาย และยังยอมรับว่าพวกเขาจะใช้คำนี้เหมือนกัน ปัญหาจึงไม่ใช่ " ว่า ความรู้สึกดังกล่าวจะไม่ได้รับการยอมรับในความเป็นตัวของตัวเอง " ( พูดง่ายๆก็คือ คนจำความแตกต่างในการออกเสียง ) ; แต่มันเป็นเสียงที่ " จะแบ่งตามความคล้ายคลึงกันของพวกเขา " ( ในคำอื่น ๆที่คนจำแนกความหลากหลายของการรับรู้เสียงในประเภทหนึ่ง ) เปรียบเทียบกับภาพตัวอย่างจะเกี่ยวข้องกับคำสำหรับสี คำภาษาอังกฤษที่ " สีเขียว " สามารถใช้เพื่อดูความหลากหลายของเฉดสี , เฉดสีและโทนสีของ . แต่ก็มีบางภาษาที่ไม่มีคำว่า " สีเขียว " [ 65 ] ในบางกรณี บุคคลอาจจำแนกสิ่งที่เราจะเรียก " สีเขียว " เป็น " สีเหลือง " หรือ " สีฟ้า " นี่ไม่ใช่ตัวอย่างของคนที่ตาบอดสีสามารถรับรู้ความแตกต่างในสี แต่พวกเขาจัดประเภทสีที่คล้ายกันในวิธีที่แตกต่างกว่าการพูดภาษาอังกฤษ