Fannie Poteet sat cross-legged on h

Fannie Poteet sat cross-legged on her Uncle John's front porch; her favorite rag doll clutched under one arm. The late afternoon sun shone through the leaves of the giant oak tree, casting its flickering light on the cabin. This golden motion of light entranced the child and she sat with her face turned upward, as if hypnotized. The steady hum of conversation flowed from inside of the cabin.

     "Ellen, I'm sure happy that you came to church with us today. Why don't you spend the night? It's getting awfully late and it will be dark before you make it home."

     "I'll be fine Sally," replied Fannie's mother. "Anyhow, you know how Lige is about his supper. I left plenty for him and the boys on the back of the stove, but he'll want Fannie and me home. Besides, he'll want to hear if Sam Bosworth's wife managed to drag him into church."

     The laughter that followed her mother's statement broke the child's musings and she stood up, pulled her dress over the protruding petticoat, and stepped inside.

     "Get your shawl Fannie. When the sun goes down, it'll get chilly."

     As the little girl went to the chair by the fireplace to retrieve her wrap, her uncle came in from the back with a lantern.

     "You'll need this Ellen. The wick is new and I've filled it up for you."

     "I appreciate it Johnny," Ellen said. "I'll have Lige bring it back when he goes to town next week."

     Ellen kissed her younger brother good-bye and hugged Sally gently. Patting her sister-in-law on her swollen belly, she said," I'll be back at the end of the month. Don't be lifting anything heavy. If that queasy feeling keeps bothering you, brew some of that mint tea I left in the kitchen. Lord knows I've never seen a baby keep its mammy so sick as much as this one has. It's a boy for sure."


     Upon hearing this, Fannie frowned. She was the youngest in her family, and the only girl. After living with four brothers, she had prayed fervently to God every night for Him to let her aunt have a girl. The only other comfort she had was the pretty rag doll that her mother had made for her. Tucking the doll under her left arm and gathering the shawl with the same hand, she stood waiting patiently. Aunt Sally kissed her lightly on the cheek and squeezed Fannie gently. "If I have a girl, I hope that she will be as sweet as you," her aunt whispered. Uncle John patted her on the head and said, "Bye Punkin. When that old momma cat has her kittens, I'll give you the pick of the litter."

     This brought a smile to Fannie's face and swept away the darkening thoughts of boys.

     Ellen secured her own shawl about her shoulders and tossing one side around and over again, picked up the lantern, which had already been lit. Taking Fannie's right hand, the pair proceeded on the three-mile trek back home. Heavy rains during the last week had left the dirt road virtually impassable for anyone on foot. Ellen and her daughter would return home the way they had come, by following the railroad track. The track was about one half mile above the road. It wound and wound around the mountains and through the valleys carrying the coal and lumber, which had been harvested from the land. Once on the track, they proceeded in the direction of their own home. Ellen began to tell Fannie about the trains and all of the distant places they went to. The little girl loved hearing her mother's stories of all the big cities far away. She had been to town only a few times and had never traveled outside of Wise County. Fannie remembered her papa talking about his brother Jack.

     Uncle Jack had left the county, as well as the state of Virginia. He was in a faraway place called Cuba, fighting for a man called Roosevelt. She wondered what kind of place Cuba was, and if it was anything like home.


     The sun's last rays were sinking behind the tree-studded mountains. Shadows rose ominously from the dense woods on both sides of the track. Rustling sounds from the brush caused Fannie to jump, but her mother's soothing voice calmed her fears.

     "It's all right Child; just foxes and possums."

     A hoot owl's mournful cry floated out of the encroaching darkness and Fannie tightened her grip on her mother's hand.

     Finally, night enveloped the landscape, and all that could be seen was the warm glow of the lantern and the shadow of the figures behind it. It was a moonless night, and the faint glow of a few stars faded in between the moving clouds. Fannie tripped over the chunks of gravel scattered between the ties and Ellen realized that her daughter was tired.

     "We'll rest awhile child. My guess is that we have less than a mile to go."

     Ellen set the lantern down and the weary travelers attempted to get comfortable sitting on the rail.

     "Mammy, it's so scary in the dark. Will God watch over us and protect us?"

     "Yes, Fannie. Remember what that new young preacher said in church today. The Good Lord is always with you, and when you need His strength, call out His name. Better still, do what I do."

     "What's that mammy?"

     "Well," Ellen said, stroking her daughter's hair," I sing one of my favorite hymns."

     While contemplating her mother's advice, Fannie was distracted by a sound. The sound came from the direction they had traveled from, and the girl's eyes peered into the ink like darkness. It was very faint, but unlike the other noises she had grown used to along the way. The slow methodic sound was someone walking, and coming in their direction.


     "Mammy, do you hear that?"

     "Hear what child?"

     Fannie moved closer to her mother and said, "It's somebody else coming!"

     Ellen gave her daughter a comforting hug and replied," You're just imagining things Fannie. We've rested enough. Let's get on home. Your papa will be worried."

     Ellen picked up the lantern, took Fannie's hand, and the two resumed their journey. After a while, the sound that had unnerved the little girl began again. This time the steps were more distinct, and definitely closer. The distant ringing of heavy boots echoed in the dark.

     "Mammy, I hear it again!"

     "Hush child."

     Ellen swung the lantern around.

     "See, there's nothing there."

     Fannie secured the grip on her mother's hand and clutched her rag doll tightly. The hoot owl continued its call in the distance, and the night breeze rustled the leaves in the trees.

     "The air sure smells like rain," said Ellen. "The wind is picking up a mite too. We'll be home soon, little girl. Yonder is the last bend."

     Fannie found comfort in her mother's voice, but in the darkness behind them, the steps rang louder. It was the sound of boots, heavy hobnail boots.

     "Mammy, it's getting closer!"

     Ellen swung the lantern around again and said, "Child, there's nothing out there. Tell you what; let's sing "Precious Lord".

     Fannie joined in with her mother, but her voice quivered with fear as the heavy steps came closer and closer. She couldn't understand why her mother seemed oblivious to the sound.

     Ellen's singing grew louder, and up ahead the warm glow of light from their own home glimmered down the side and through the trees. A dog barking in the distance brought the singing to an abrupt end.


     "See child, we're almost home. Tinker will be running up to meet us. Big old Tinker. He's chased mountain lions before. He'll see us safely home."

     "Let's hurry then Mammy. Can't you hear? It's closer and I'm scared. Let's run!"

     "All right child, but see, I'm telling you there's nothing there."

     Ellen made another sweep around with the lantern and as they proceeded she cried out, "Here Tinker! Come on boy!"

     The dog raced up the path leading to the track and the two nearly collided with him as they stepped down on the familiar trail to home.

     "Ellen, is that you?"

     Fannie's heart filled with joy as her father's voice rang out of the darkness.

     "Yes Lige. I'm sorry we're so late. I'm afraid I walked a bit fast for this child. She's worn out."

     Elijah picked up his daughter and carried her the rest of the way home. Once inside of the cabin, Ellen helped Fannie undress and gently tucked her in bed.

     The comforting sounds of her parents' voices drifted from the kitchen. Even the snores of her brothers in the back made her smile and be thankful that she and her mother were safe and sound. Before closing her eyes, her mother's voice rang in her ears.

     "Lige, I heard the steps. I didn't want to frighten the child. I kept singing and swinging the lantern around and telling her there was nothing to be afraid of. But Lige, just before we got off the tracks, I turned the lantern around one last time. That's when I saw what was following us. I saw the figure of a man. A man without a head!

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Fannie รี่นั่งไขว้ขากันในมุขของลุงจอห์นของเธอ ตุ๊กตาของเธอชื่นชอบผ้าขี้ริ้วคลัตช์แขนอย่าง แดดบ่ายปลาย shone ผ่านใบไม้ของต้นยักษ์โอ๊ก หล่อของไฟกะพริบบนเคบิน เคลื่อนไหวนี้ทองแสง entranced เด็ก และเธอนั่งกับใบหน้าของเธอเปิดขึ้น ถ้า hypnotized มั่นคงครวญของสนทนาเกิดขึ้นจากภายในกระท่อม "เอลเลน ฉันแน่ใจว่ามีความสุขที่คุณมาถึงคริสตจักรกับเราวันนี้ ทำไมไม่ใช้คืนหรือไม่ มันเริ่มช้าชะมัด และมันจะมืดก่อนที่คุณทำให้บ้าน" "จะดี Sally ตอบกลับแม่ของ Fannie "อย่างไรก็ตาม คุณรู้ว่าโรงเกี่ยวกับซุปเปอร์ของเขา ฉันทิ้งมากมายสำหรับเขาและชายด้านหลังของเตา แต่เขาจะต้อง Fannie ฉันบ้าน นอกจาก เขาจะต้องได้ยินถ้าภรรยาของบอสเวิร์ท Sam จัดการลากเขาเข้าไปในโบสถ์" Musings ของเด็กยากจนหัวเราะที่ตามคำสั่งของแม่ของเธอ และเธอยืนขึ้น ดึงเสื้อของเธอกว่ากระโปรงชั้นเกิน และก้าวภายใน "รับคลุมไหล่ Fannie เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน มันจะได้หนาว" เป็นลูกสาวไปเก้าอี้ โดยผิงเรียกเธอตัด ลุงของเธอมาในจากด้านหลังด้วยความ "คุณจะต้องนี้เอลเลน วิคมีใหม่ และผมได้กรอกข้อมูลสำหรับคุณ" เอลเลนกล่าวว่า "ผมขอบคุณมันจอห์น "ฉันจะได้นำมันกลับมาเมื่อเขาไปถึงเมืองสัปดาห์หน้าโรง" เอลเลนรั้งเธออายุน้อยกว่าพี่ชายลา และ hugged Sally เบา ๆ Patting sister-in-law ของเธอบนท้องของเธอบวม กล่าว จะกลับไปที่จุดสิ้นสุดของเดือนนั้น ไม่ได้ยกอะไรหนัก ถ้ารู้สึกอึดอัดใจที่จะรบกวนคุณ ชงชามินท์ที่ข้าพเจ้าในครัวบางอย่าง พระเจ้ารู้ว่า ผมไม่เคยเห็นเด็กเก็บ mammy ป่วยมากเท่านี้ได้ มันเป็นเด็กผู้ชายแน่"< 2 > เมื่อได้ยิน Fannie frowned เธอเป็นคนสุดท้องในครอบครัวของเธอ และสาวเท่านั้น หลังจากอยู่กับสี่พี่น้อง เธอได้อธิษฐาน fervently พระเจ้าทุกคืนเขาให้ป้าของเธอมีผู้หญิง เฉพาะอื่น ๆ สบายเธอถูกตุ๊กตาสวยผ้าขี้ริ้วที่แม่ของเธอได้ทำเพื่อเธอ Tucking ตุ๊กตาภายใต้แขนซ้าย และรวบรวมคลุมไหล่ ด้วยมือข้างเดียว เธอยืนรอทน ป้า Sally รั้งเธอเบา ๆ แก้ม และคั้น Fannie เบา ๆ "ถ้ามีผู้หญิง ฉันหวังว่า เธอจะเป็นหวานเป็นคุณ ป้าเธอกระซิบ ลุงจอห์น patted ของเธอบนหัว และกล่าว ว่า "ลาก่อน Punkin เมื่อแมวแม่ของเก่าที่มีลูกแมวของเธอ ฉันจะให้คุณรับกระบะ" นี้มายิ้มให้ใบหน้าของ Fannie และกวาดเก็บคิด darkening ของเด็กผู้ชาย เอลเลนคลุมไหล่ของตนเองการรักษาความปลอดภัยเกี่ยวกับไหล่ของเธอ และรับ tossing ด้านหนึ่งรอบ และ อีก โคมไฟ ซึ่งมีสว่างแล้ว ใช้มือขวาของ Fannie คู่ครอบครัวสามไมล์เดินป่ากลับบ้าน เกิดฝนตกหนักในช่วงสัปดาห์สุดท้ายมีทิ้งถนนสกปรกแทบ impassable สำหรับผู้ที่เท้า เอลเลนและลูกสาวของเธอจะกลับบ้านแบบที่มา โดยรถไฟติดตาม ติดตามประมาณครึ่งไมล์บนถนนได้ แผล และแผล รอบภูเขา และหุบเขาที่ถ่านหินและไม้ ซึ่งได้เก็บเกี่ยวผลผลิตจากที่ดินการถือครอง ครั้งในการติดตาม ที่พวกเขาครอบครัวในทิศทางของบ้านตนเอง เอลเลนเริ่มเล่า Fannie เกี่ยวกับรถไฟและสถานห่างไกลที่พวกเขาไปทั้งหมด สาวน้อยรักได้ยินเรื่องราวของแม่ของเธอของทุกเมืองใหญ่ห่างไกล เธอเคยไปเมืองเพียงไม่กี่ครั้ง และไม่เคยเดินทางนอกเขต Wise Fannie จำปาป้าของเธอพูดถึงน้องแจ็ค ลุงแจ็คได้ทิ้งเขต ตลอดจนรัฐเวอร์จิเนีย เขาอยู่ในไกลที่เรียกว่าคิวบา ต่อสู้สำหรับผู้ชายเรียกว่ารูสเวลต์ เธอสงสัยว่า อะไรที่คิวบาถูก และถ้า มันเป็นอะไรเหมือนที่บ้าน< 3 > แดดสุดท้ายถูกจมอยู่หลังภูเขาต้นไม้ studded เงากุหลาบ ominously จากป่าหนาแน่นทั้งสองด้านของติดตาม Rustling เสียงจากแปรงเกิด Fannie เพื่อกระโดด แต่แม่ของเธอเสียงที่ผ่อนคลายสงบความกลัวของเธอ "ก็ลูกขวาทั้งหมด เพียงละมั่งสุนัขจิ้งจอกและอพาร์ทเมนท์สพอ" ร้อง mournful ของนกฮูก hoot ลอยออกจากความมืด encroaching และ Fannie รัดกุมกว่านี้เธอจับบนมือของแม่ของเธอ สุดท้าย คืนขัดภูมิทัศน์ และทั้งหมดที่สามารถเห็นได้เรืองแสงอุ่นของโคมไฟและเงาของตัวเลขด้านหลัง มันเป็นคืนที่ moonless และเรืองแสงจาง ๆ กี่ดาวสีจางลงระหว่างเมฆเคลื่อน Fannie tripped เหนือก้อนกรวดกระจายระหว่างผูก และเอลเลนรับรู้ว่า ลูกสาวของเธอไม่เหนื่อย "เราจะพักผ่อนสักครู่เด็ก ฉันเดาได้ว่า เรามีน้อยกว่าไมล์ไป" เอลเลนตั้งโคมไฟลง และนักท่องเที่ยวก็พยายามที่จะได้รับสะดวกสบายนั่งรถไฟ "Mammy เป็นน่ากลัวดังนั้นในมืด จะพระเจ้าดูแลเรา และปกป้องเรา" "ใช่ Fannie จำสิ่งที่ตั้งพระหนุ่มใหม่กล่าวว่า ในคริสตจักรวันนี้ พระดีอยู่เสมอกับคุณ และเมื่อคุณต้องการความแข็งแรงของเขา เรียกชื่อของเขา ยังดีกว่า ทำสิ่งที่ฉันทำ" คืออะไร mammy ที่" "ดี เอลเลนกล่าว ตบผมของลูกสาว ร้องเพลงหนึ่งบทสวดมนตร์ที่ชื่นชอบของฉัน" ในขณะที่ซอฟต์แวร์แนะนำแม่ของเธอ Fannie ไม่ฟุ้งซ่าน โดยเสียง เสียงมาจากทิศทางที่พวกเขาเดินทางจาก และตาของเด็กหญิง peered เป็นหมึกเช่นความมืด มันเบามาก แต่ซึ่งแตกต่างจากเสียงอื่นๆ ที่เธอได้ปลูกใช้ไปพร้อมกัน เสียง methodic ช้าถูกคนเดิน และมาในทิศทางการ< 4 > "Mammy ทำคุณได้ยินว่า" "ได้ยินเด็กอะไร" Fannie ย้ายใกล้ชิดกับแม่ของเธอ และกล่าว ว่า "มันเป็นคนอื่น มา" เอลเลนให้ฮักพบลูกสาวของเธอ และ ตอบกลับ คุณเพียงกำลัง imagining สิ่ง Fannie เราได้คัดสรรเพียงพอ ลองดูในบ้าน ปาป้าของคุณจะเป็นทุกข์" เอลเลนรับโคมไฟ เอามือของ Fannie และทั้งสองดำเนินต่อการเดินทางของพวกเขา หลัง เสียงที่มี unnerved สาวน้อยเริ่มอีกครั้ง ขณะนี้ขั้นตอนแตกต่างกันมากขึ้น และแน่นอนยิ่ง Ringing ไกลของรองเท้าหนักได้พูดย้ำในมืด "Mammy ฉันได้ยินมันอีกครั้ง" "ปิดเด็ก" เอลเลน swung โคมไฟรอบ "ดู ไม่มีอะไรมี" Fannie ปลอดภัยจับบนมือของแม่ของเธอ และคลัตช์ตุ๊กตาเศษผ้าของเธอไว้แน่น นกฮูก hoot ต่อโทรของระยะทาง และสายลมคืน rustled ใบไม้ในต้นไม้ "อากาศแน่นอนมีกลิ่นคล้ายฝน กล่าวว่า เอลเลน "ลมจะรับเป็นไรเกินไป เราจะได้บ้านเร็ว ๆ นี้ สาวน้อย โน้นเป็นโค้งสุดท้าย" Fannie พบความสะดวกสบายในเสียงของแม่ของเธอ แต่ในความมืดเบื้องหลัง ขั้นตอนรังดังขึ้น มันเป็นเสียงของรองเท้าบู๊ท รองเท้า hobnail หนัก "Mammy ได้รับใกล้ชิด" เอลเลน swung โคมไฟรอบ ๆ อีกครั้ง และกล่าว ว่า "เด็ก ไม่มีอะไรค่ะ บอกคุณว่า ลองร้องเพลง "พระล้ำค่า" Fannie ร่วมกับแม่ของเธอ แต่เสียงของเธอ quivered กลัวเป็นหนักตอนมาใกล้ชิด และใกล้ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ของเธอดูเหมือนลบเลือนเสียง ร้องเพลงของเอลเลนโตดัง และค่าล่วงหน้าโกลว์อบอุ่นของไฟจากบ้านของตนเอง glimmered จุด และ ผ่านต้นไม้ กระตือดังแว่ว ๆ มาร้องยุติอย่างทันทีทันใด< 5 > "ดูเด็ก เราเกือบบ้าน คนจรจัดจะทำงานขึ้นเพื่อตอบสนอง คนจรจัดเก่าขนาดใหญ่ เขาได้คนนั้นได้ไล่สิงโตภูเขาก่อน เขาจะเห็นเราได้อย่างปลอดภัยภายในบ้าน" "ลองรีบแล้ว Mammy ไม่คุณได้ยินหรือไม่ จึงใกล้ชิด และผมกลัว ลองรัน" "เด็กขวาทั้งหมด ดู แต่ฉันบอกคุณไม่มีอะไร" เอลเลนทำกวาดอื่นรอบ ๆ ด้วยโคมไฟ และเป็นพวกครอบครัว ร่ำไห้ "ที่นี่ Tinker โธ่เด็ก" สุนัข raced ค่าเส้นทางที่นำไปสู่การติดตาม และสองเกือบฮาล์กับเขา ตามที่พวกเขาก้าวลงบนเส้นทางคุ้นเคยกับบ้าน "เอลเลน ว่าคุณ? " หัวใจของ Fannie ที่เต็มไป ด้วยความสุขกับเสียงของพ่อรังออกจากความมืด "ใช่โรง ผมขอเราให้ปลาย ฉันกลัวฉันเดินเล็กน้อยอย่างรวดเร็วสำหรับเด็ก เธอผม" เอลียาห์รับลูกสาวของเขา และเธอทำส่วนเหลือของทางบ้าน เมื่อภายในห้องโดยสาร เอลเลนช่วย Fannie ถอดเสื้อ แล้วเบา ๆ เธอห้องเตียง เสียงเสียงของพ่อแม่พบลอยจากห้องครัว แม้แต่ snores ของพี่ชายของเธอหลังทำเธอยิ้ม และต้องขอบคุณที่เธอและแม่ของเธอได้ปลอดภัย ก่อนที่จะปิดดวงตาของเธอ เสียงของแม่ของเธอรังในหูของเธอ "โรง ฉันได้ยินตอน ฉันไม่ต้องการหลอกเด็ก ฉันยังคงร้องเพลง และควงโคมไฟรอบ และบอกเธอไม่มีอะไรน่ากลัว แต่โรง ก่อนเราได้ออกจากแทร็ค ฉันเปิดโคมไฟประมาณหนึ่งครั้ง ว่า ของเมื่อเห็น อะไรได้ต่อเรา ผมเห็นรูปของคน คนไม่ มีหัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Fannie Poteet นั่งไขว่ห้างอยู่บนระเบียงด้านหน้าของเธอลุงจอห์น; ตุ๊กตาที่เธอชื่นชอบกำภายใต้แขนข้างหนึ่ง อาทิตย์ช่วงบ่ายส่องผ่านใบของต้นโอ๊กยักษ์หล่อแสงริบหรี่ของตนในห้องโดยสาร นี้การเคลื่อนไหวของแสงสีทองตะลึงเด็กและเธอนั่งอยู่กับใบหน้าของเธอหันมาปรับตัวสูงขึ้นเช่นถ้าสะกดจิต ครวญเพลงอย่างต่อเนื่องของการสนทนาไหลจากด้านในของห้องโดยสาร.      "เอลเลนผมว่ามีความสุขที่คุณมาคริสตจักรกับเราวันนี้. ทำไมคุณไม่จ่ายคืนหรือไม่ก็รับชะมัดปลายและมันจะเป็นความมืดก่อนที่คุณจะ มันกลับบ้าน. "      "ผมจะปรับแซลลี่" แม่ของแฟนนี่ตอบ "ทั้งนี้คุณรู้วิธี Lige เป็นเรื่องเกี่ยวกับอาหารมื้อเย็นของเขา. ฉันซ้ายมากสำหรับเขาและเด็ก ๆ ที่ด้านหลังของเตา แต่เขาจะต้องการแฟนนี่และฉันกลับบ้าน. นอกจากนี้เขาจะต้องการที่จะได้ยินว่าภรรยาของแซมเวิ ธ การจัดการ ที่จะลากเขาเข้าไปในโบสถ์. "      เสียงหัวเราะที่เกิดขึ้นตามคำสั่งของแม่ของเธอยากจน musings ของเด็กและเธอลุกขึ้นยืนดึงชุดของเธอในช่วงกระโปรงชั้นในที่ยื่นออกมาและก้าวภายใน.      "รับผ้าคลุมไหล่ Fannie ของคุณ. เมื่อดวงอาทิตย์ลงไปก็จะ ได้รับอากาศหนาวเย็น. "      ในฐานะที่เป็นสาวน้อยเดินไปที่เก้าอี้ข้างเตาผิงเพื่อดึงห่อเธอลุงของเธอมาจากการกลับมาพร้อมกับโคมไฟ.      "คุณจะต้องเอลเลนนี้. ไส้ตะเกียงเป็นของใหม่และฉันได้เต็มขึ้น สำหรับคุณ. "      "ผมขอบคุณจอห์นนี่" เอลเลนกล่าวว่า "ฉันจะมี Lige นำมันกลับมาเมื่อเขาไปถึงเมืองในสัปดาห์หน้า."      เอลเลนจูบน้องชายของเธอดีลาก่อนและกอดแซลลี่เบา ๆ ตบน้องสาวของเธอในกฎหมายบนท้องบวมของเธอเธอกล่าวว่า "ฉันจะกลับมาในช่วงปลายเดือน. ไม่ต้องยกของหนัก. หากความรู้สึกอึดอัดใจช่วยให้รบกวนคุณชงบางส่วนของชามิ้นท์ว่า ผมออกจากในห้องครัว. พระเจ้ารู้ว่าผมไม่เคยเห็นลูกให้แม่ของมันเพื่อที่ป่วยมากที่สุดเท่าที่หนึ่งนี้มี. เป็นเด็กแน่นอน. " <2>      เมื่อได้ยินดังนั้น Fannie ขมวดคิ้ว เธอเป็นลูกคนสุดท้องในครอบครัวของเธอและผู้หญิงคนเดียว หลังจากใช้ชีวิตอยู่กับสี่พี่น้องเธอได้อธิษฐานกับพระเจ้าเร่าร้อนทุกคืนสำหรับเขาที่จะให้ป้าของเธอมีหญิงสาวคนหนึ่ง ความสะดวกสบายอื่น ๆ เดียวที่เธอมีคือตุ๊กตาสวยว่าแม่ของเธอได้ทำเพื่อเธอ tucking ตุ๊กตาใต้แขนซ้ายของเธอและรวบรวมผ้าคลุมไหล่ด้วยมือเดียวกันเธอยืนรออดทน ป้าแซลลี่จูบเธอเบา ๆ ที่แก้มและบีบเบา ๆ แฟนนี่ "ถ้าฉันมีหญิงสาวคนหนึ่งผมหวังว่าเธอจะเป็นหวานเป็นคุณ" ป้าของเธอกระซิบ ลุงจอห์นเธอตบบนศีรษะและกล่าวว่า "ลาก่อน Punkin. เมื่อว่าแมวเก่าแม่มีลูกแมวของเธอฉันจะให้คุณเลือกของครอก."      นี้นำรอยยิ้มให้ใบหน้า Fannie และกวาดไปคิดมืดของเด็กชาย .      เอลเลนปลอดภัยผ้าคลุมไหล่ของเธอเองเกี่ยวกับไหล่ของเธอและอีกด้านหนึ่งโยนไปรอบ ๆ และอีกครั้งหยิบขึ้นโคมไฟซึ่งได้รับแล้วสว่าง การ Fannie ขวามือของทั้งคู่ดำเนินการในช่วงระยะการเดินทางสามไมล์กลับบ้าน ฝนตกหนักในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาได้ออกจากถนนลูกรังแทบไม่สามารถใช้ได้สำหรับทุกคนด้วยการเดินเท้า เอลเลนและลูกสาวของเธอจะกลับบ้านวิธีที่พวกเขาได้มาโดยทำตามทางรถไฟ ติดตามเป็นเรื่องหนึ่งครึ่งไมล์เหนือถนน มันแผลและแผลรอบภูเขาและผ่านหุบเขาแบกถ่านหินและไม้ซึ่งได้รับการเก็บเกี่ยวจากที่ดิน เมื่อในการติดตามพวกเขาเดินไปในทิศทางของบ้านของตนเอง เอลเลนเริ่มที่จะบอกแฟนนี่เกี่ยวกับรถไฟและทุกสถานที่ห่างไกลพวกเขาไป สาวน้อยที่รักการได้ยินเรื่องราวของแม่ของเธอทุกเมืองใหญ่ที่อยู่ห่างไกล เธอได้รับไปยังเมืองเพียงไม่กี่ครั้งและไม่เคยเดินทางไปนอกฉลาดเคาน์ตี้ แฟนนี่จำได้ว่าพ่อของเธอพูดคุยเกี่ยวกับพี่ชายของเขาแจ็ค.      ลุงแจ็คได้ออกจากเขตเช่นเดียวกับรัฐเวอร์จิเนีย เขาอยู่ในสถานที่ที่ห่างไกลที่เรียกว่าคิวบาต่อสู้เพื่อคนที่เรียกว่ารูสเวล เธอสงสัยในสิ่งที่ชนิดของสถานที่คิวบาและถ้ามันเป็นอะไรที่เหมือนบ้าน. <3>      ดวงอาทิตย์แสงสุดท้ายที่ถูกจมอยู่เบื้องหลังภูเขาต้นไม้เรียงราย เงาลางเพิ่มขึ้นจากป่าหนาแน่นทั้งสองด้านของการติดตาม พึมพำเสียงจากแปรงที่เกิด Fannie ที่จะข้ามไป แต่แม่ของเธอเสียงผ่อนคลายสงบความกลัวของเธอ.      "มันเป็นเด็กที่เหมาะสมเพียงสุนัขจิ้งจอกและพอสซัม."      นกฮูกบีบแตรของร้องไห้โศกลอยออกมาจากความมืดรุกคืบและ Fannie รัดกุมจับเธอเกี่ยวกับแม่ของเธอ มือ.      สุดท้ายคืนห่อหุ้มภูมิทัศน์และสิ่งที่อาจจะเห็นเป็นความอบอุ่นของโคมไฟและเงาของตัวเลขที่อยู่เบื้องหลังมัน มันเป็นคืนเดือนมืดและเรืองแสงลมของดาวไม่กี่จางหายไปในระหว่างเมฆเคลื่อนย้าย Fannie สะดุดก้อนกรวดกระจายอยู่ระหว่างความสัมพันธ์และเอลเลนรู้ว่าลูกสาวของเธอเหนื่อย.      "เราจะพักผ่อนสักครู่เด็ก. ฉันเดาว่าเรามีน้อยกว่าหนึ่งไมล์ไป."      เอลเลนตั้งโคมไฟลงและเหนื่อยล้า นักท่องเที่ยวที่พยายามที่จะได้รับความสะดวกสบายนั่งบนรถไฟ.      "แม่ก็เพื่อให้น่ากลัวในความมืด. พระเจ้าจะดูมากกว่าเราและปกป้องเรา?"      "ใช่แฟนนี่. จำสิ่งที่พระหนุ่มใหม่กล่าวในคริสตจักรในวันนี้. พระเจ้าที่ดีคือ เสมอกับคุณและเมื่อคุณต้องการความแข็งแรงของเขาเรียกชื่อของเขา. ยังดีกว่าทำสิ่งที่ฉันทำ. "      "มีอะไรแม่ที่?"      "ดี" เอลเลนกล่าวว่าลูบผมลูกสาวของเธอ "ฉันร้องเพลงหนึ่งที่ชื่นชอบของฉัน สวด. "      ในขณะที่ใคร่ครวญคำแนะนำของแม่ของเธอถูกแฟนนี่ฟุ้งซ่านด้วยเสียง เสียงที่มาจากทิศทางที่พวกเขาเดินทางมาจากตาของหญิงสาว peered ลงในหมึกเหมือนความมืด มันเป็นลมมาก แต่แตกต่างจากเสียงอื่น ๆ ที่เธอได้ใช้ในการเติบโตไปพร้อมกัน เสียงช้า methodic ใครบางคนเดินมาในทิศทางของพวกเขา. <4>      "แม่ทำคุณได้ยินว่า?"      "ได้ยินสิ่งที่เด็ก?"      แฟนนี่ย้ายใกล้ชิดกับแม่ของเธอและกล่าวว่า "มันเป็นเรื่องของคนอื่นมา!"      เอลเลนให้ ลูกสาวของเธอกอดปลอบโยนและตอบว่า "คุณเพียงแค่จินตนาการสิ่งที่แฟนนี่. เราได้วางพอ. ให้ของได้รับในบ้าน. พ่อของคุณจะเป็นห่วง."      เอลเลนหยิบขึ้นโคมไฟเอามือของแฟนนีเมและทั้งสองกลับมาของพวกเขา การเดินทาง หลังจากที่ในขณะที่เสียงที่ได้ขวัญสาวน้อยเริ่มอีกครั้ง เวลานี้ขั้นตอนที่แตกต่างกันได้มากขึ้นและใกล้ชิดแน่นอน เสียงที่ห่างไกลของรองเท้าหนักสะท้อนในที่มืด.      "แม่ผมได้ยินมันอีกครั้ง!"      "เด็ก Hush."      ​​เอลเลนเหวี่ยงโคมไฟที่อยู่รอบ ๆ .      "เห็นมีอะไรที่นั่น."      แฟนนี่ปลอดภัยจับมือแม่ของเธอและกำของเธอ ตุ๊กตาแน่น นกฮูกบีบแตรเรียกอย่างต่อเนื่องในระยะทางและสายลมคืน rustled ใบในต้นไม้.      "อากาศแน่ใจว่ากลิ่นเหมือนฝน" เอลเลนกล่าวว่า "ลมจะถูกหยิบขึ้นมาไรเกินไป. เราจะเป็นบ้านในเร็ว ๆ นี้สาวน้อย. โน่นเป็นโค้งสุดท้าย."      แฟนนี่พบความสะดวกสบายในเสียงของแม่ของเธอ แต่ในความมืดอยู่เบื้องหลังพวกเขาทำตามขั้นตอนดังดัง มันเป็นเสียงของรองเท้า, รองเท้าตะปูตัวโตหนัก.      "แม่ก็เริ่มใกล้ชิด!"      เอลเลนเหวี่ยงโคมไฟที่อยู่รอบ ๆ อีกครั้งและกล่าวว่า "เด็กมีอะไรออกมีบอกคุณว่า. ขอร้องเพลง". ค่าลอร์ด "      Fannie เข้าร่วมในการ กับแม่ของเธอ แต่เสียงของเธอสั่นด้วยความกลัวเป็นขั้นตอนที่หนักมาใกล้ชิดและใกล้ชิด. เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ของเธอดูเหมือนจะลบเลือนไปเสียง.      ร้องเพลงของเอลเลนดังขึ้นและขึ้นข้างหน้าความอบอุ่นของแสงจากบ้านของตัวเอง glimmered ลงด้านข้างและผ่านต้นไม้. เห่าสุนัขในระยะทางที่นำร้องเพลงจบลง. <5>      "เห็นเด็กเราเกือบบ้าน ทิงเกอร์จะทำงานขึ้นมาเพื่อตอบสนองเรา บิ๊กทิงเกอร์เก่า เขาไล่สิงโตภูเขาก่อน เขาจะเห็นเราบ้านอย่างปลอดภัย. "      "เรารีบแล้วแม่ คุณไม่สามารถได้ยิน? มันใกล้ชิดและฉันกลัว ขอทำงาน! "      "ทั้งหมดที่เด็กที่ถูกต้อง แต่เห็นฉันบอกคุณมีอะไรที่มี."      เอลเลนทำกวาดอีกรอบด้วยโคมไฟและขณะที่พวกเขาเดินเธอร้องไห้ออกมา "ทิงเกอร์ที่นี่! มาเด็ก! "      สุนัขวิ่งเส้นทางที่นำไปสู่การติดตามและทั้งสองชนกันเกือบกับเขาขณะที่พวกเขาก้าวลงไปบนเส้นทางที่คุ้นเคยกับบ้าน.      "เอลเลนคือการที่คุณ?"      หัวใจแฟนนี่เต็มไปด้วยความสุขในขณะที่เสียงของพ่อของเธอ ดังออกมาจากความมืด.      "ใช่ Lige ฉันขอโทษเราเพื่อให้ปลาย ฉันกลัวฉันเดินบิตได้อย่างรวดเร็วสำหรับเด็กคนนี้ เธอสวมใส่ออก. "      เอลียาห์หยิบขึ้นมาลูกสาวของเขาและเธอดำเนินการส่วนที่เหลือของทางกลับบ้าน. เมื่อภายในห้องโดยสารของเอลเลนช่วยเปลื้องผ้า Fannie และค่อยๆซุกอยู่บนเตียงของเธอ.      เสียงปลอบโยนของเสียงที่พ่อแม่ของเธอลอยมาจากห้องครัว แม้ snores ของพี่ชายของเธอในด้านหลังทำให้รอยยิ้มของเธอและรู้สึกขอบคุณที่เธอและแม่ของเธอมีความปลอดภัยและเสียง. ก่อนที่จะปิดตาของเธอเสียงแม่ของเธอดังขึ้นในหูของเธอ.      "Lige ผมได้ยินขั้นตอน ฉันไม่ต้องการที่จะขู่เด็ก ผมเก็บไว้ร้องเพลงและโคมไฟแกว่งไปรอบ ๆ และบอกเธอมีอะไรที่จะต้องกลัว แต่ Lige เพียงก่อนที่เราจะได้ออกแทร็คที่ผมเปิดโคมไฟที่อยู่รอบ ๆ เป็นครั้งสุดท้าย นั่นคือเมื่อผมเห็นสิ่งที่เราดังต่อไปนี้ ผมเห็นรูปคน คนไม่มีหัว!

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ซึ่งนั่งไขว้ขาพอตีตบนลุงจอห์นหน้าระเบียงบ้าน ตุ๊กตาผ้าที่เธอชื่นชอบกุมภายใต้แขนเดียว สาย แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านใบของต้นโอ๊กยักษ์หล่อของไฟกระพริบบนกระท่อม การเคลื่อนไหวนี้สีทองของแสงในเด็กและแม่นั่งอยู่กับใบหน้าของเธอเปิดขึ้น เหมือนโดนสะกดจิต ครวญเพลงคงที่ของการไหลจากภายในห้องโดยสาร .

     " เอลเลน ผมแน่ใจว่ามีความสุขที่คุณมาโบสถ์กับเราวันนี้ ทำไมไม่นอน ? มันเริ่มจะแย่แล้วมันจะมืดก่อนทำบ้าน "

     " ไม่เป็นไรหรอกแซลลี่ " ตอบแม่ Fannie ของ” ยังไงก็ตาม , คุณทราบวิธีการที่ตรงเกี่ยวกับอาหารของเขา ฉันทิ้งมากมายสำหรับเขาและเด็กชายบนหลังเตา แต่เขาต้องการ Fannie และฉันกลับบ้าน นอกจากนี้เขาจะต้องได้ยิน ถ้าภรรยาของแซม Bosworth จัดการลากเขาเข้าไปในโบสถ์ "

    เสียงหัวเราะที่ตามแม่ของเธอสั่ง ทำเด็กเป็นภวังค์เธอลุกขึ้นดึงเสื้อเธอยื่นกระโปรงชั้นในและก้าวเข้าไป     

" เอาผ้าคลุมไหล่ ผ่าน . เมื่อดวงอาทิตย์ไปลง มันก็จะเย็น . "

    เป็นเด็กผู้หญิงไปข้างเตาผิงเพื่อดึงเธอตัดลุงเธอเข้ามาจากด้านหลัง กับโคมไฟ     

" คุณจะต้องนี้ เอลเลน ไส้ตะเกียงใหม่และฉันเต็มไปขึ้นสำหรับคุณ . "

     " ขอบคุณจอห์นนี่ " เอลเลนกล่าว ผมจะตามเอากลับมาเมื่อเขาไปเมืองในสัปดาห์หน้า "

    เอลเลนจูบน้องชายของเธอลาก่อนและกอดแซลลี่ เบา ๆ พี่สะใภ้เธอลูบท้องบวม เธอกล่าวว่า" ผมจะกลับสิ้นเดือน ไม่ต้องยกอะไรหนัก ถ้าคลื่นไส้รู้สึกกวนใจคุณตั้งเค้าของมิ้นท์ ชา ก็ทิ้งไว้ในครัว พระเจ้ารู้ว่าฉันยังไม่เคยเห็นเด็กให้แม่ป่วยมากเท่าคนนี้ . เป็นผู้ชายนะ "

<    2    >
    เมื่อได้ยินนี้ , ออสเตรเลียขมวดคิ้ว . เธอเป็นน้องเล็กในครอบครัวของเธอและผู้หญิงเท่านั้นหลังจากใช้ชีวิตกับสี่พี่น้อง เธอได้อธิษฐานกับพระเจ้าทุกคืน พวกเขาให้ป้าของเธอมีผู้หญิง แค่ปลอบเธอได้สวย ตุ๊กตา ที่แม่ของเธอทำเธอ อาหารตุ๊กตาภายใต้แขนซ้ายของเธอและรวบรวมผ้าคลุมไหล่ด้วยเหมือนกัน เธอยืนคอยอย่างอดทน ป้าแซลลี่ จูบเธอเบาๆ ที่แก้ม ซึ่งบีบเบา ๆ" ถ้าผมมีลูกสาว ผมหวังว่าเธอจะหวานเท่าคุณ " ป้าของเธอกระซิบ . ลุงจอห์นตบหัวเธอและพูดว่า " ลาก่อนพังค์กิ้น . เมื่อแม่แมวลูกแมวอายุได้ ฉันจะให้คุณเลือกของครอก "

    นี้นำรอยยิ้มให้กับใบหน้าและกวาดไปด้านความความคิดของเด็กๆ ค่ะ

    เอลเลนมีผ้าคลุมไหล่ของเธอเองเธอไหล่และโยนด้านหนึ่งรอบ และอีกครั้ง หยิบโคมไฟที่ได้รับแล้วจ้า . เอามือขวาซึ่งเป็น คู่ต่อไปบนสามไมล์เดินทางกลับบ้าน ฝนตกหนักในช่วงสัปดาห์สุดท้ายออกจากถนนลูกรังแทบไม่ได้สำหรับทุกคนบนเท้า เอลเลนและลูกสาวของเธอจะกลับบ้าน วิธีที่พวกเขามา