It's a question that comes up time

It's a question that comes up time and time again – why do we still study Shakespeare? Why do we put students through the torture (as some believe) of Elizabethan English? Clearly a play from hundreds of years ago can't mean anything to the teenager of today. How could it be relevant? And further, in terms of a scholarly approach, how can we take this play seriously? Two teenagers fall in love, marry, and kill themselves in a matter of days. It's hardly a serious piece of literature.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มันเป็นคำถามที่เกิดขึ้นอีกครั้ง – ทำไมเรายังคงศึกษาเช็คสเปียร์ ทำไมทำเรานำนักเรียนผ่านการทรมาน (ตามที่บางคนเชื่อ) ของเอลิซาเบธอังกฤษ ชัดเจนจากหลายร้อยปีมาแล้วในการเล่นไม่ความหมาย อะไรกับวัยรุ่นวันนี้ ว่ามันจะเกี่ยวข้องหรือไม่ และต่อไป ในแง่ของวิธีการเชิงวิชาการ วิธีสามารถเราเล่นนี้อย่างจริงจัง วัยรุ่นสองคนตกหลุมรัก แต่งงาน และฆ่าตัวเองในเรื่องของวัน มันเป็นชิ้นส่วนแทบไม่ร้ายแรงของวรรณกรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันเป็นคำถามที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า - ทำไมเรายังคงศึกษาเชคสเปีย? ทำไมเราใส่นักเรียนผ่านการทรมาน (ขณะที่บางคนเชื่อว่า) ของลิซาเบ ธ ภาษาอังกฤษ? เห็นได้ชัดว่าการเล่นจากหลายร้อยปีที่ผ่านมาไม่สามารถที่จะมีความหมายอะไรวัยรุ่นของวันนี้ มันจะเป็นความเกี่ยวข้องหรือไม่ และต่อไปในแง่ของวิธีการทางวิชาการวิธีการที่เราสามารถใช้เวลาเล่นนี้อย่างจริงจัง? วัยรุ่นสองคนตกหลุมรักแต่งงานและฆ่าตัวเองในเรื่องของวัน มันแทบจะไม่เป็นชิ้นร้ายแรงของวรรณกรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มันเป็นคำถามที่เกิดขึ้นเวลาและเวลาอีกครั้ง–ทำไมเรายังเรียนเชคสเปียร์ ทำไมเราใส่นักเรียนที่ผ่านการทรมาน ( ตามที่บางคนเชื่อ ) ทางภาษาอังกฤษ ชัดเจนเล่นจากหลายร้อยปีมาแล้ว ไม่ได้มีความหมายอะไรกับวัยรุ่นวันนี้ เป็นไปได้อย่างไร ที่เกี่ยวข้อง นอกจากนี้ ในแง่ของวิธีการทางวิชาการ , วิธีการที่เราสามารถใช้เล่นจริงๆเหรอ ? วัยรุ่นสองคนตกหลุมรัก แต่งงาน และฆ่าตัวเองในเรื่องของวัน มันแทบจะเป็นชิ้นที่ร้ายแรงของวรรณคดี