Screwed them! They never understood

Screwed them! They never understood how much resentment could be sent to their children if they stood on their own opinion with none of them had a will to yield. What a pathetic spouse—or perhaps she was the one who didn’t understand about them here.
Bollocks!
Momoi turned her gaze to a piece of paper on her hand. It was written of her step brother’s address. She had told her parents that she was going to live with Nijimura Shuzo if they still acted childish like that. She snorted, now she understood enough the reason Nijimura left to Tokyo.
"Please, thinking of it again, Satsuki," her mother begged to her last night, "You never live in Tokyo, I don’t want you get any trouble if you live there."
"But you both break the promise. I’ve said that I will stay here with you just in one condition if you both could stop that attitude. But see now, I don’t see any of you did it."
"Satsuki…," then her mother glared to her husband, "Why you just being calm like that?! Just because she’s my daughter from my ex husband doesn’t mean you have to stay calm, Satoshi. Say something!"
"What?! Do you want me to ban her? She’s 18 now. Besides, she has Shuzo in Tokyo. I believe my son will do anything to protect Satsuki even though she is just his step sister."
"How could you—"
"Stop it!" she yelled before grabbed her suitcase, "I leave."
She closed her eyes after the flashback in her mind was gone. She leaned against the taxi’s windows. It was still morning when she arrived at train station. Unfortunately, Nijimura said that he couldn’t pick her at the station because he said that his lecturer in college was going to come this morning to his apartment.
Well, she couldn’t say anything unless saying ‘it’s okay’. At least, her brother still wanted to share space with her during her times in Tokyo. Besides, Nijimura said that she was accepted in medical faculty in Tokyo University.
The taxi stopped right in front of a big building. Finally she would meet her step brother again after he left home for 3 years. She paid the taxi and then brought her things into the buildings. She saw an old man was walking around the small park of the building. She should be grateful that grandpa knew Nijimura so well and then he told her where was Nijimura’s apartment.
She was leaving after said thank you to grandpa, entering the lift and pressed the button of 7.
"1611…"
"Got it!" she cried out happily. She almost knocked the door in front of her before finally it opened itself. She gasped when she saw a men stood in front of her. And it seemed that men also gasped with her existence that was so sudden.

He had red hair with both his eyes had same colors with his hair. His skin was pale like he was getting cold. The way he stared at her like a lion was going to prey a rabbit.
"Oh, sorry!" she said and making him also came back from his shock, "I think I came to the wrong apartment. I don’t know that you live here. I will leave—"
"Satsuki? Is that you?" Nijimura came out from the apartment and he was followed by older men behind him.
"Oniisan!" she hugged him and Nijimura patted her back softly, "Nice to see you again!"
"Well, yeah," he chuckled.
"Your sister?" the older men asked Nijimura and got his answer when Nijimura nodded.
"Exactly, she’s my step sister. My father remarried again with Satsuki’s mother 5 years ago. Just telling you if you confused with our difference physical. Look at you and Akashi."
"We’re almost like you," the older men made a thin smile. "It’s nice. You both seem so close each other."
"Thanks," he said, "Oh, as long as you’re still here let me introduce you both with my sister. Satsuki, he is Harasawa-sensei, my lecturer in college.”
"Nice to meet you, Miss," Harasawa said.
"So do I, Sir," she smiled.
"And meanwhile this is Akashi Seijurou, Harasawa-sensei's son,” Nijimura said. Momoi was turning her gaze toward Akashi who still kept silent. His eyes stared at her deeply like he was learning about herself but failed. And honestly, the way he saw her was really annoying her.
"Akashi…," Harasawa whispered to him and he gasped.
"Oh, I apologize," Akashi said.
Momoi tried to hold out her hand. “… hello, I’m Momoi Satsuki. It’s pleasure to see you, Akashi-kun.”
He stared at her hand before he grabbed her hand softly like he was attempting to not let his hand hurt her hand. When their palm touched each other, they gasped again on the sly. Momoi felt something odd when their hand touched like this. And his hand … so cold.
Is he okay?
Suddenly Akashi let go of her hand.

"We have to go now," he whispered to Harasawa, "I leave, Nijimura-senpai.”
Momoi confused with his attitude. It seemed he was so rude to her, why he should act like she was annoying him? It should be her who felt in that way. Moreover after he stared at her like a maniac.
"I’m sorry with his habit," Harasawa said after Akashi lost from their gaze, "If so, I think I have to go now too. See you next week at campus."
Shortly afterwards, Nijimura helped her to bring her things into his apartment. His apartment was-thankfully-so cozy and Momoi thought she would be comfortable to stay here.
"You know, it’s weird to see him like that," he said suddenly from the kitchen.
"Him? Who?"
"Of course I’m talking about Akashi," Nijimura told her as he came from the kitchen with both his hands were bringing two cups of coffee.
"Oh, Akashi-kun,” she muttered, “I don’t know why but he seems like he hates me. Do you know why he stared at me like I’m … loathsome?”
He snorted funnily. “Why you think like that? Akashi is a polite person and if he hates you he will choose to abandon your hand when you were going to shake his hand.”
"Well, I hope he doesn’t hate me, if so."

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เรื่องพวกเขา พวกเขาไม่เคยเข้าใจว่าขุ่นสามารถส่งไปให้ลูกถ้าพวกเขายืนอยู่บน ความคิดของตนเองกับไม่มีพวกเขาก็จะให้ผลผลิต สิ่งคู่สมรสไม่ว่า — หรือบางทีเธอเป็นผู้หนึ่งที่ไม่เข้าใจเกี่ยวกับพวกเขาที่นี่
Bollocks !
โมะโมะอิหันสายตาของเธอกับกระดาษในมือของเธอ มันถูกเขียนที่อยู่ของพี่ชายของเธอขั้นตอน เธอได้บอกพ่อแม่ว่า เธอไปอยู่กับ Nijimura Shuzo ถ้าพวกเขายังคงดำเนินพูดแบบเด็กเช่นนั้น เธอ snorted ตอนนี้เธอพอเข้าใจเหตุผล Nijimura ซ้ายไปโตเกียว.
"โปรด คิดว่า อีก ซัตสึกิ แม่ของเธอขอร้องให้เธอคืน "คุณไม่เคยอาศัยอยู่ในโตเกียว ไม่ต้องการให้คุณได้รับปัญหาใด ๆ ถ้าคุณอาศัยอยู่ที่นั่น "
"แต่คุณทั้งสองแบ่งสัญญา ฉันได้กล่าวว่า บริการที่นี่กับคุณในเงื่อนไขหนึ่งถ้าคุณทั้งสองสามารถหยุดท่านั้น แต่ดูตอนนี้ ไม่เห็นใด ๆ ที่คุณทำมัน"
"ซัตสึกิ..." จากนั้นแม่ของเธอ glared เธอสามี "ทำไมคุณเพียงกำลังใจเช่นนั้น เพียง เพราะเธอเป็นลูกสาวของฉันจากแฟน สามีไม่ได้หมายความว่า คุณต้องสงบ ซาโตชิ พูดอะไรบางอย่าง"
"อะไร คุณต้องการให้บ้านของเธอหรือไม่ ตอนนี้เธอเป็น 18 นอกจาก เธอมี Shuzo ในโตเกียว ผมเชื่อว่า ลูกจะทำอะไรเพื่อปกป้องซัตสึกิแม้ว่าเธอเป็นเพียงขั้นตอนน้อง"
"วิธีสามารถคุณ — "
"หยุด" เธอ yelled ก่อนคว้ากระเป๋าเดินทางของเธอ "ฝากไว้"
เธอปิดดวงตาของเธอหลังจากรำลึกความหลังในใจของเธอได้หายไป เธอพิงกับ windows จริง ๆ แล้ว ยังมีตอนเช้าเมื่อเธอมาถึงที่สถานีรถไฟ อับ Nijimura กล่าวว่า เขาไม่สามารถรับที่สถานีเนื่องจากเขากล่าวว่า พระอาจารย์ในวิทยาลัยกำลังจะมาเช้านี้อพาร์ทเมนท์ของเขา.
ดี เธอไม่พูดอะไรนอกจากพูดว่า 'ก็ไม่เป็นไร' น้อย พี่ชายของเธอยังคงต้องการใช้พื้นที่ร่วมกับเธอในช่วงเวลาของเธอในโตเกียว นอกจาก Nijimura กล่าวว่า เธอยอมรับในคณะแพทย์ศาสตร์มหาวิทยาลัยโตเกียว
รถแท็กซี่หยุดหน้าตึกใหญ่ สุดท้าย เธอจะพบพี่ชายของเธอขั้นตอนอีกครั้งหลังจากเขาออกจากบ้าน 3 ปี เธอจ่ายรถแท็กซี่ และนำสิ่งของเธอเข้าไปในอาคารแล้ว เธอเห็นคนเดินรอบสวนหย่อมของอาคาร เธอควรจะขอบคุณที่ปู่รู้ Nijimura ให้ดี แล้วเขาบอกเธอที่เป็นอพาร์ทเมนท์ของ Nijimura
เธอถูกทิ้งหลังจากกล่าวขอบคุณปู่ ใส่ลิฟท์ และกดปุ่ม 7.
"1611..."
"มากคะ" เธอร้องอย่างมีความสุข เธอเกือบโบว์ลิ่งประตูตรงหน้าก่อนสุดท้าย มันเปิดเอง เธอ gasped เมื่อเธอเห็นผู้ชายยืนอยู่หน้าเธอ และเหมือนว่า ผู้ชายยัง gasped กับเธออยู่ที่ฉับพลันดังนั้น

เขาแดงผมกับตาของเขาทั้งสองมีสีเดียวกับผมของเขา ผิวหนังของเขาไม่ซีดเหมือนเขาได้รับความเย็น วิธีเขาจ้องไปที่เธอเหมือนกำลังสิงห์กลุ่มเป้าหมายกระต่ายตัวนั้น
" Oh ขออภัย! " เธอบอก และทำให้เขายังกลับมาจากการกระแทกของเขา "ผมคิด ว่า ผมมาอพาร์ทเมนท์ผิด ผมไม่ทราบว่า คุณอยู่ที่นี่ ฉันจะปล่อยตัว "
" ซัตสึกิ ว่าคุณ" Nijimura ออกมาจากอพาร์ทเมนท์ และเขาถูกตามคนเก่าหลังเขา.
"Oniisan "เธอ hugged เขา และ patted Nijimura เธอกลับเบา ๆ "ยินดีที่ได้พบคุณอีก "
"ดี ใช่ เขาเบา ๆ .
"น้องสาวของคุณ "คนเก่าขอ Nijimura และได้คำตอบของเขาเมื่อ Nijimura พยักหน้า.
"แน่นอน เธอเป็นน้องสาวของฉันขั้นตอน พ่อแต่งงานใหม่อีกครั้งกับแม่ของซัตสึกิ 5 ปีที่ผ่านมา เพียงบอกคุณถ้า คุณสับสนกับความแตกต่างของเราจริง ดูคุณและ Akashi "
"เราเกือบจะเช่นคุณ คนเก่าทำยิ้มบาง ๆ "มันจะดี คุณทั้งสองดูเหมือนปิดเพื่อกัน "
"ขอบคุณ เขากล่าวว่า "โอ้ ตราบใดที่คุณยังคงที่นี่จะให้ ฉันแนะนำคุณทั้งสองกับน้อง ซัตสึกิ เขาเป็น Harasawa-อาจารย์ อาจารย์ในวิทยาลัยของฉัน"
"ยินดีที่ได้รู้จัก คิดถึง Harasawa กล่าวว่า .
"ดังนั้นทำฉัน รัก เธอยิ้ม
"และในขณะเดียวกัน นี้ Akashi Seijurou, Harasawa-อาจารย์บุตร Nijimura กล่าว โมะโมะอิเปิดสายตาของเธอไปทาง Akashi ที่ยัง เก็บเงียบไว้ ตาจ้องไปที่เธอลึกเหมือนเขาเรียนรู้เกี่ยวกับตัวเอง แต่ไม่สำเร็จ และสุจริตอย่าง วิธีเขาเห็นเธอก็น่ารำคาญจริง ๆ her.
"Akashi...," Harasawa เกมส์กับเขา และเขา gasped.
"โอ้ ขอโทษ Akashi กล่าว
โมะโมะอิพยายามเล่นมือของเธอ "...สวัสดี ฉันซัตสึกิโมะโมะอิ เรื่องของความสุขจะเห็นคุณ Akashi-kun "
เขาจ้องไปที่มือของเธอก่อนที่เขาคว้ามือของเธอเบา ๆ เหมือนเขาพยายามไม่ให้มือของเขาทำร้ายมือของเธอ เมื่อปาล์มของพวกเขาสัมผัสกัน พวกเขา gasped อีกครั้งในการกลับกลอก โมะโมะอิรู้สึกบางสิ่งบางอย่างที่แปลกเมื่อสัมผัสมือของพวกเขาเช่นนี้ มือของเขา...และเย็นเพื่อให้
คือล่ะ?
จู่ ๆ Akashi ปล่อยมือของเธอ "เราต้องไป" เขากระซิบกับ Harasawa "ฝาก Nijimura senpai"
โมะโมะอิสับสนกับทัศนคติของเขา ดูเหมือนว่าเขาหยาบเพื่อเธอ ทำไมเขาควรทำเช่นเธอถูกน่ารำคาญเขา มันควรเป็นเธอที่รู้สึกในทางที่ นอกจากนี้ หลังจากเขาจ้องไปที่เธอเช่นบ้ามอเตอร์ไซค์.
"ผมเสียใจกับนิสัยของเขา Harasawa กล่าวว่า หลังจาก Akashi หายไปจากสายตาของพวกเขา "ถ้าเช่นนั้น ฉันคิดว่า ฉันต้องไปเกินไป ดูคุณสัปดาห์ถัดไปที่มหาวิทยาลัยด้วย"
ในไม่ช้าหลัง Nijimura ช่วยเธอนำสิ่งของเข้าไปในห้องของท่าน โมะโมะอิและอพาร์ทเมนท์ได้ขอบคุณเพื่ออบอุ่นของเขาคิดว่า เธอจะสบายไปพักที่นี่
"คุณรู้ แปลกเห็นเช่นนั้น, " เขากล่าวทันทีจากครัว
"เขา ใคร"
"แน่นอนฉันพูดคุยเกี่ยวกับ Akashi" Nijimura บอกเธอ ตามเขามาจากครัว ด้วยสองมือของเขาได้นำสองถ้วยของกาแฟ
"Oh, Akashi-kun เธอ muttered "ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาดูเหมือนว่าเขาเกลียดฉัน คุณรู้ว่าทำไมเขาจ้องไปที่ฉันเหมือนฉัน... loathsome ? "
เขา snorted funnily "ทำไมคุณคิดเช่นนั้น Akashi เป็นคนสุภาพ และถ้าเขาเกลียดคุณ เขาจะเลือกสละมือของคุณเมื่อคุณกำลังจะจับมือของเขา"
"ดี ฉันหวังว่า เขาไม่เกลียดเรา ถ้าเป็นเช่นนั้น"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมาพวกเขา พวกเขาไม่เคยเข้าใจความไม่พอใจมากที่จะถูกส่งไปยังเด็กของพวกเขาหากพวกเขายืนอยู่บนความคิดของตัวเองกับไม่มีพวกเขามีความประสงค์ที่จะให้ผลผลิต สิ่งที่น่าสงสารคู่สมรสหรือบางทีเธออาจจะเป็นคนเดียวที่ไม่เข้าใจเกี่ยวกับพวกเขาที่นี่
Bollocks!
Momoi หันจ้องมองเธอกับชิ้นส่วนของกระดาษในมือของเธอ มันถูกเขียนอยู่ในขั้นตอนที่พี่ชายของเธอ เธอได้บอกพ่อแม่ของเธอว่าเธอจะมีชีวิตอยู่กับ Nijimura Shuzo ถ้าพวกเขายังคงทำหน้าที่เหมือนเด็กเช่นนั้น เธอ snorted ตอนนี้เธอเข้าใจเหตุผลพอ Nijimura ซ้ายไปโตเกียว
"โปรดคิดของมันอีกครั้ง Satsuki" แม่ของเธอขอร้องให้คืนสุดท้ายของเธอ, "คุณไม่เคยอาศัยอยู่ในโตเกียวผมไม่ต้องการให้คุณได้รับปัญหาใด ๆ ถ้า คุณอาศัยอยู่ที่นั่น. "
"แต่คุณทั้งสองผิดสัญญา. ที่ผมเคยบอกว่าผมจะอยู่ที่นี่กับคุณเพียงในเงื่อนไขหนึ่งถ้าคุณทั้งสองสามารถหยุดทัศนคติที่. แต่เห็นตอนนี้ฉันไม่เห็นใด ๆ ของคุณไม่ได้ . "
"Satsuki ... " จากนั้นแม่ของเธอจ้องกับสามีของเธอว่า "ทำไมคุณก็เป็นความสงบที่ต้องการที่! เพียงเพราะเธอเป็นลูกสาวของฉันจากสามีของอดีตของฉันไม่ได้หมายความว่าคุณจะต้องอยู่ในความสงบ, ซาโตชิ. ว่าบางสิ่งบางอย่าง"
"อะไร! คุณต้องการให้ฉันไปห้ามเธอเธอเป็น 18 ตอนนี้. นอกจากนี้เธอมี Shuzo ในโตเกียว. ฉันเชื่อว่าลูกชายของฉันจะทำอะไรเพื่อป้องกัน Satsuki แม้ว่าเธอเป็นเพียงน้องสาวขั้นตอนของเขา."
"วิธีการที่จะทำได้คุณ"
"Stop it!" เธอตะโกนก่อนที่จะคว้ากระเป๋าเดินทางของเธอ "ฉันออก."
เธอปิดตาของเธอหลังจากที่ย้อนหลังในใจของเธอก็หายไป เธอพิงหน้าต่างรถแท็กซี่ มันก็ยังเช้าเมื่อเธอเดินทางมาถึงที่สถานีรถไฟ แต่น่าเสียดายที่ Nijimura กล่าวว่าเขาไม่สามารถรับเธอที่สถานีเพราะเขาบอกว่าอาจารย์ของเขาในวิทยาลัยได้ไปมาเมื่อเช้านี้พาร์ทเมนต์ของเขา
ดีเธอไม่สามารถพูดอะไรเว้นแต่ว่า 'ก็โอเค' อย่างน้อยพี่ชายของเธอยังคงต้องการที่จะแบ่งปันพื้นที่กับเธอในช่วงเวลาที่เธออยู่ในกรุงโตเกียว นอกจาก Nijimura บอกว่าเธอได้รับการยอมรับในคณะแพทย์มหาวิทยาลัยโตเกียวใน
รถแท็กซี่หยุดอยู่ตรงหน้าของอาคารขนาดใหญ่ ในที่สุดเธอจะได้พบกับพี่ชายของขั้นตอนของเธออีกครั้งหลังจากที่เขาออกจากบ้านเป็นเวลา 3 ปี เธอจ่ายรถแท็กซี่แล้วนำสิ่งที่เธอเข้าไปในอาคาร เธอเห็นชายชราคนหนึ่งกำลังเดินรอบสวนสาธารณะเล็กของอาคาร เธอควรจะขอบคุณที่รู้ว่าคุณปู่ Nijimura ให้ดีและแล้วเขาก็บอกเธอที่เป็นอพาร์ทเมน Nijimura ของ
เธอกำลังจะออกหลังจากที่กล่าวว่าขอขอบคุณคุณปู่เข้าลิฟท์และกดปุ่มจาก 7
"1611 ... "
"Got it!" เธอร้องออกมาอย่างมีความสุข เธอเกือบจะเคาะประตูด้านหน้าของเธอก่อนที่จะเปิดตัวเอง เธออ้าปากค้างเมื่อเธอเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ และดูเหมือนว่าผู้ชายที่ยังอ้าปากค้างกับการดำรงอยู่ของเธอที่ได้รับในทันทีเพื่อ เขามีผมสีแดงกับทั้งตาของเขามีสีเหมือนกันกับผมของเขา ผิวของเขาเป็นสีซีดเหมือนเขาได้รับเย็น วิธีการที่เขาจ้องที่เธอเหมือนสิงโตจะเหยื่อกระต่าย
"โอ้ขอโทษ!" เธอกล่าวและยังทำให้เขากลับมาจากการช็อตของเขามา "ฉันคิดว่าฉันมาถึงพาร์ทเมนท์ที่ไม่ถูกต้อง. ผมไม่ทราบว่าคุณอยู่ที่นี่. ฉันจะออก"
"Satsuki หรือไม่ว่าคุณ" Nijimura ออกมาจากอพาร์ทเมนและเขาถูกตามด้วยคนแก่อยู่ข้างหลังเขา
"Oniisan!" เธอกอดเขาและตบเบา ๆ Nijimura เธอกลับเบา ๆ "ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้ง"
"อืมใช่" เขาหัวเราะ
"น้องสาวของคุณหรือไม่" ผู้ชายที่มีอายุมากกว่าถาม Nijimura และได้คำตอบของเขาเมื่อ Nijimura พยักหน้า
"แน่นอนเธอเป็นน้องสาวของขั้นตอนของฉัน. พ่อของฉันแต่งงานใหม่อีกครั้งกับแม่ Satsuki ของ 5 ปีที่ผ่านมา. เพียงบอกคุณถ้าคุณสับสนกับความแตกต่างของเราทางกายภาพ. มองที่คุณและ Akashi."
"เราเกือบจะเหมือนคุณ" คนเก่าทำรอยยิ้มบาง ๆ "มันเป็นเรื่องที่ดี. คุณทั้งสองดูเหมือนใกล้กัน."
"ขอบคุณ" เขากล่าว "โอ้ตราบใดที่คุณยังอยู่ที่นี่ให้ฉันแนะนำคุณทั้งสองกับน้องสาวของฉัน. Satsuki เขาเป็น Harasawa ครับอาจารย์ของฉัน ในวิทยาลัย. "
"Nice to meet you, นางสาว" Harasawa กล่าวว่า
"ดังนั้นฉันจะเซอร์" เธอยิ้ม
"และในขณะเดียวกันนี้เป็น Akashi Seijurou ลูกชาย Harasawa ของอาจารย์" Nijimura กล่าวว่า Momoi กำลังหันจ้องมองเธอที่มีต่อ Akashi ที่ยังคงเก็บเงียบ ตาของเขาจ้องที่เธออย่างลึกซึ้งเหมือนอย่างที่เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวเอง แต่ไม่สำเร็จ และตรงไปตรงมาอย่างที่เขาเห็นเธอเป็นที่น่ารำคาญจริงๆของเธอ
"Akashi ... " Harasawa กระซิบกับเขาและเขาอ้าปากค้าง
"โอ้ฉันขอโทษ" Akashi กล่าว
Momoi พยายามที่จะจับมือของเธอออกมา "... สวัสดีฉัน Satsuki Momoi มันเป็นความสุขที่จะเห็นคุณ, Akashi คุง. "
เขาจ้องที่มือของเธอก่อนที่เขาจะคว้ามือของเธอเบา ๆ เหมือนกับว่าเขากำลังพยายามที่จะไม่ปล่อยให้มือของเขาได้รับบาดเจ็บที่มือของเธอ เมื่อฝ่ามือของพวกเขาสัมผัสกันและกันพวกเขาอ้าปากค้างอีกครั้งในกลับกลอก Momoi รู้สึกว่าสิ่งที่แปลกเมื่อมือของพวกเขาสัมผัสเช่นนี้ และมือของเขา ... เย็นเพื่อให้
เขาเป็นโอเค?
ทันใดนั้น Akashi ปล่อยให้ไปของมือของเธอ "เราต้องไปตอนนี้" เขากระซิบกับ Harasawa "ฉันออก Nijimura-senpai."
Momoi สับสนกับทัศนคติของเขา. มันดูเหมือนเขาเป็นคนหยาบคายกับเธอว่าทำไมเขาควรจะทำหน้าที่เหมือนเธอเป็นเขาที่น่ารำคาญมันควรจะเป็น ที่เธอรู้สึกในทางที่. นอกจากนี้หลังจากที่เขาจ้องที่เธอเหมือนคนบ้า
"ฉันขอโทษด้วยนิสัยของเขา" Harasawa กล่าวว่าหลังจากที่หายไปจาก Akashi สายตาของพวกเขา "ถ้าเป็นเช่นนั้นผมคิดว่าผมต้องไปตอนนี้เกินไป เห็นคุณสัปดาห์ถัดไปที่มหาวิทยาลัย. "
หลังจากนั้นไม่นาน Nijimura ช่วยให้เธอนำสิ่งที่เธอเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของเขา. พาร์ทเมนท์ของเขาคือ-ขอบคุณที่ให้ความสะดวกสบายและ Momoi คิดว่าเธอจะสะดวกสบายในการอยู่ที่นี่
"คุณจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องแปลกที่จะเห็นเขา เช่นนั้น "เขากล่าวว่าก็จากห้องครัว
"พระองค์ ใคร "
"แน่นอนผมกำลังพูดถึง Akashi" Nijimura บอกเธอในขณะที่เขาออกมาจากห้องครัวด้วยมือทั้งสองของเขาถูกนำสองถ้วยกาแฟ
"โอ้ Akashi คุง" เธอพึมพำ "ฉันไม่ได้ รู้ว่าทำไม แต่เขาดูเหมือนว่าเขาเกลียดฉัน คุณรู้หรือไม่ว่าทำไมเขาจ้องมองมาที่ฉันเหมือนฉัน ... น่าขยะแขยง "
เขา snorted ขัน "ทำไมคุณถึงคิดเช่นนั้น Akashi เป็นคนที่สุภาพและถ้าเขาเกลียดคุณเขาจะเลือกที่จะละทิ้งมือของคุณเมื่อคุณกำลังจะจับมือของเขา. "
"ดีฉันหวังว่าเขาไม่ได้เกลียดฉันถ้าเป็นเช่นนั้น."

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พวกเขาเมา ! พวกเขาไม่เคยเข้าใจเท่าใดความแค้นจะส่งเด็กของพวกเขาถ้าพวกเขายืนอยู่บนความคิดเห็นของตนเองกับพวกเขาไม่มีที่จะปลูก สิ่งที่คู่สมรสที่น่าสงสาร หรือบางทีเธออาจเป็นคนหนึ่งที่ไม่เข้าใจเกี่ยวกับพวกเขาที่นี่ .
ไร้สาระ !
โมโมอิ หันไปจ้องมองเธอเพื่อแผ่นกระดาษในมือของเธอ มันเขียนที่อยู่ของเธอก้าวของพี่เค้าเธอได้บอกพ่อแม่ของเธอว่า เธอจะอยู่กับ nijimura ชูโซะ ถ้าเขายังทำตัวเหมือนเด็กแบบนี้ เธอได้กลิ่น ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว เหตุผล nijimura ออกจากโตเกียว .
" โปรดคิดอีกครั้ง ซาซึกิ " แม่อ้อนวอนกับเธอเมื่อคืน คุณไม่เคยอาศัยอยู่ในโตเกียว ผมไม่อยากให้คุณมีปัญหาถ้าคุณอาศัยอยู่ที่นั่น "
" แต่คุณทำลายสัญญาผมบอกว่าผมจะอยู่ที่นี่กับคุณแค่ในเงื่อนไข ถ้าคุณไม่สามารถหยุดความคิดนี้ แต่ว่าตอนนี้ฉันไม่เห็นใด ๆที่คุณทำมัน . "
" ซัทซึกิ . . . . . . . " แล้วแม่ก็ให้สามีของเธอ , " ทำไมคุณเพิ่งจะสงบแบบนี้ ! แค่เพราะว่าเธอเป็นลูกสาวของฉันจากอดีตสามี ไม่ได้หมายความว่า คุณจะต้องอยู่ในความสงบ ซาโตชิ พูดอะไรบ้างสิ ! "
" อะไร ? ! คุณต้องการให้ฉันไปบ้านเธอเหรอ ?เธออายุ 18 แล้ว นอกจากนี้ นางชูโซะ ในโตเกียว ผมเชื่อว่าลูกจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง ซัตสึกิ แม้เธอจะเป็นเพียงขั้นตอนที่น้องสาวของเขา "
" เธอ "
" หยุดนะ ! " เธอตะโกน ก่อนจะคว้ากระเป๋าของเธอ " ฉันทิ้ง "
เธอปิดตาของเธอ หลังจากในจิตใจของเธอก็หายไป เธอยืนพิงหน้าต่างของแท็กซี่ มันยังเช้าอยู่ เมื่อเธอมาถึงที่สถานีรถไฟ ขออภัยnijimura กล่าวว่าเขาไม่สามารถรับเธอที่สถานี เพราะเขาบอกว่า อาจารย์ในมหาวิทยาลัยของเขามาเมื่อเช้านี้ที่อพาร์ทเม้นท์ของเขา .
เอ่อ เธอไม่พูดอะไรนอกจากบอกว่า ' ไม่เป็นไร ' อย่างน้อย พี่ชายของเธอยังต้องการแบ่งปันพื้นที่กับเธอในช่วงเวลาที่เธออยู่ในโตเกียว นอกจากนี้ nijimura กล่าวว่าเธอได้รับการยอมรับในคณะแพทย์ในมหาวิทยาลัยโตเกียว
แท็กซี่จอดตรงหน้าตึกใหญ่ สุดท้ายเธอจะได้พบกับพี่ชายก้าวอีกครั้งหลังจากที่เขาออกจากบ้านมา 3 ปี เธอจ่ายเงินให้แท็กซี่แล้วนำสิ่งที่เธอให้เข้าไปในอาคาร เธอเห็นชายแก่คนหนึ่งกำลังเดินรอบๆสวนเล็ก ๆ ของอาคาร เธอควรจะดีใจที่ปู่รู้ว่า nijimura ได้ดีแล้ว เค้าบอกเธอว่าเป็น nijimura
อพาร์ทเม้นท์เธอจะไปหลังจากกล่าวขอบคุณปู่เข้าลิฟท์และกดปุ่ม 7 .
" 1611 . . . . . . . "
" ได้แล้ว ! " เธอร้องออกมาอย่างมีความสุข เธอเกือบจะเคาะประตูตรงหน้าของเธอ ก่อนที่ในที่สุดมันก็เปิดเอง เธออ้าปากค้างเมื่อเธอเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ และดูเหมือนชายที่ยังอ้าปากค้างกับการดำรงอยู่ของเธอ มันกระทันหันมาก

เขามีผมสีแดงกับดวงตาสีเดียวกันกับเส้นผมของเขา ผิวของเขาซีดขาวเหมือนกับเขาโดนเย็น วิธีที่เขาจ้องเธอเหมือนสิงโตกำลังจะกินกระต่าย .
" โอ้ , ขอโทษ ! เธอพูดและทำให้เขากลับมาจากความตกใจของเขา " ผมคิดว่าผมมาผิดที่แล้วค่ะ ผมไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ ผมจะทิ้ง "
" ซัทสึกิ ? นั่นคุณเหรอ ?" nijimura ออกมาจากห้องและเขาถูกตามโดยแก่คนอยู่เบื้องหลังเขา .
" พี่ ! ! " เธอกอดเขา และ nijimura ตบเธอกลับเบา ๆ " ดีใจที่ได้พบคุณอีก "
" ใช่ " เขาหัวเราะ .
" น้องสาว " ? ผู้ชายแก่บอกให้ nijimura และได้คำตอบเมื่อ nijimura พยักหน้า .
" ว่า เธอเป็นน้องสาวก้าวของฉัน พ่อของฉันแต่งงานใหม่อีกครั้งกับแม่ ซัตสึกิก็เมื่อ 5 ปีก่อนแค่บอกคุณ ถ้าคุณสับสนกับความแตกต่างของเราทางกายภาพ มองคุณคาชิ "
" เราเกือบจะเหมือนคุณ " ชายสูงอายุ ทำให้รอยยิ้มบาง " . มันสวยดี คุณทั้งสองดูใกล้ชิดกัน "
" ขอบคุณ " เขากล่าวว่า " โอ้ ตราบใดที่คุณยังอยู่ที่นี่ฉันขอแนะนำคุณกับน้องสาว ซัทซึกิ เขา harasawa อาจารย์ อาจารย์ในมหาลัยของฉัน "
" ยินดีที่ได้รู้จัก คุณ "
harasawa กล่าว" งั้นฉันค่ะ " เธอยิ้ม
" และในขณะเดียวกันนี้ คาชิ seijurou ลูกชายของ harasawa อาจารย์ " nijimura กล่าว โมโมอิ ทำให้สายตาของนางต่อ คาชิที่ยังคงเอาแต่เงียบ ดวงตาของเขาจ้องลึกในเธอชอบเขาเรียนรู้เกี่ยวกับตัวเอง แต่ล้มเหลว จริงๆแล้ววิธีที่เขาเห็นเธอเนี่ยน่ารำคาญของเธอ .
" คาชิ . . . " harasawa กระซิบกับเขาและเขาอ้าปากค้าง .
" ฉันขอโทษ " คาชิพูด .
โมโมอิ พยายามยื่นมือให้เธอ " . . . . . . . สวัสดีครับ ผม โมโมอิ ซาสุกิ มันเป็นความสุขที่จะเห็นคุณคาชิคุง "
เขาจ้องมองมือของเธอ ก่อนที่เขาจะคว้ามือเธอเบาๆ เหมือนเขาพยายามจะไม่ให้มือเจ็บมือ เมื่อฝ่ามือของเขาสัมผัสแต่ละอื่น ๆพวกเขาอ้าปากค้างอีกครั้งกับคนอื่น โมโมอิ รู้สึกแปลกๆ เมื่อมือของเขาสัมผัสแบบนี้ แล้วมือของเขา . . . . หนาว .
เขาโอเค ?
ทันใดนั้น คาชิไปจากมือเธอ 

 " เราต้องไปกันแล้ว " เขากระซิบที่ข้างหู harasawa " ฉันไป nijimura รุ่นพี่ "
โมโมอิ งงกับท่าทีของเขา ดูเหมือนเขาจะหยาบคายกับเธอ ทำไมเขาต้องทำเหมือนเธอรำคาญเขา มันควรจะเป็นเธอที่รู้สึกแบบนั้น นอกจากนี้ หลังจากที่เขาจ้องเธอเหมือนคนบ้า
" ขอโทษกับนิสัย " harasawa กล่าวว่าหลังจากที่หายไปจากสายตาของคาชิ " ถ้าเป็นเช่นนั้นฉันคิดว่าฉันต้องไปตอนนี้ด้วย เห็นคุณสัปดาห์ถัดไปที่วิทยาเขต "
หลังจากนั้นไม่นาน nijimura ช่วยเอาสิ่งที่เธอเข้าไปในห้องของเขา อพาร์ทเม้นของเขา Thankfully ดังนั้น อบอุ่น และโมโมอิ นึกว่าเธอจะสะดวกสบายอยู่ที่นี่ .
" คุณรู้ว่ามันแปลกที่จะเห็นเขาแบบนั้น " เขากล่าวขึ้นมาจากห้องครัว .
" เขา ใคร ? "
" แน่นอนว่าฉันพูดเกี่ยวกับ Akashi ," nijimura บอกเธอ เมื่อเขาออกมาจากห้องครัวพร้อมกับมือทั้งสองข้างของเขาถูกนำกาแฟสองถ้วย .
" โอ้ คาชิคุง " เธอพึมพำ " ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขา ดูเหมือนว่าเขาจะเกลียดผม คุณรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงจ้องฉันเหมือนฉัน . . . . . . . น่ารังเกียจ ? "
เขาได้กลิ่นอย่างขบขัน " ทำไมถึงคิดอย่างงั้นล่ะคาชิ เป็นคนสุภาพ และถ้าเขาเกลียดคุณ เขาจะเลือกที่จะทิ้งมือของคุณเมื่อคุณกำลังจะจับมือกับเขา " .
" ฉันหวังว่าเขาไม่ได้เกลียดฉัน ถ้า "
.