A traditional grammar is a framewor

A traditional grammar is a framework for the description of the structure of a language. Traditional grammars are commonly used in language education. They may be contrasted with theories of grammar in theoretical linguistics, which grew out of traditional descriptions of grammar.[1] While grammar frameworks in contemporary linguistics often seek to explain the nature of language knowledge and ability, traditional grammars seek to describe how particular languages are used, or to teach people to speak or read them.

The formal study of grammar, based on the work of classical Greek and Latin philologists, became popular during the Renaissance. The use of traditional grammars has gone in and out of fashion in language teaching over the ensuing centuries.

Traditional grammars generally classify words into parts of speech. They describe the patterns for word inflection, and the rules of syntax by which those words are combined into sentences.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไวยากรณ์แบบดั้งเดิมเป็นกรอบสำหรับคำอธิบายเกี่ยวกับโครงสร้างของภาษา Grammars ดั้งเดิมโดยทั่วไปใช้ในการศึกษาภาษา พวกเขาอาจจะต่างกับทฤษฎีไวยากรณ์ในทฤษฎีภาษาศาสตร์ ซึ่งเกิดขึ้นจากคำอธิบายไวยากรณ์ดั้งเดิม [1] ในขณะที่กรอบไวยากรณ์ในภาษาศาสตร์ร่วมสมัยมักพยายามอธิบายธรรมชาติของภาษาความรู้และความสามารถ grammars ดั้งเดิมพยายามอธิบาย วิธีใช้ภาษานั้น ๆ หรือเพื่อสอนให้คนพูด หรืออ่านให้การศึกษาทางไวยากรณ์ ใช้งานของคลาสสิกกรีกและละติน philologists เป็นที่นิยมในช่วงเรเนสซอง ใช้ grammars ดั้งเดิมได้ไปออกแฟชั่นภาษาสอนมากกว่า อื่น ๆ เพราะGrammars แบบจัดประเภทคำในส่วนของการพูดโดยทั่วไป พวกเขาอธิบายรูปแบบการผันคำ word กฎของไวยากรณ์ที่รวมคำเหล่านั้นเป็นประโยค

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไวยากรณ์แบบดั้งเดิมเป็นกรอบสำหรับรายละเอียดของโครงสร้างของภาษาที่ ไวยากรณ์แบบดั้งเดิมที่ใช้กันทั่วไปในการศึกษาภาษา พวกเขาอาจจะเทียบกับทฤษฎีของไวยากรณ์ภาษาศาสตร์ทฤษฎีที่งอกออกมาของคำอธิบายแบบดั้งเดิมของไวยากรณ์. [1] ในขณะที่กรอบไวยากรณ์ในภาษาศาสตร์ร่วมสมัยมักจะพยายามที่จะอธิบายธรรมชาติของความรู้ทางภาษาและความสามารถในไวยากรณ์ดั้งเดิมพยายามที่จะอธิบายภาษาวิธีการโดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีการใช้หรือจะสอนคนที่จะพูดหรืออ่านพวกเขา. การศึกษาอย่างเป็นทางการของไวยากรณ์ขึ้นอยู่กับการทำงานของ philologists ภาษากรีกและละตินคลาสสิกกลายเป็นที่นิยมในช่วงยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา การใช้ไวยากรณ์แบบดั้งเดิมได้หายไปและออกจากแฟชั่นในการสอนภาษามาหลายศตวรรษต่อมา. ไวยากรณ์แบบดั้งเดิมโดยทั่วไปแบ่งประเภทคำเป็นส่วนของคำพูด พวกเขาอธิบายรูปแบบสำหรับการผันคำและกฎระเบียบของไวยากรณ์โดยที่คำเหล่านั้นจะรวมกันเป็นประโยค