Species is too large, to have a gen

Species is too large, to have a general rule of thumb as to when to stop sampling. In the present study, we applied a framework based on species accumulation curves, richness estimators and sample based extrapolation (Colwell et al., 2012) to allow aquatic botanists to evaluate the optimum sampling efforts at their study sites. Our results suggest that in the aquatic ecosystems occurring in the semiarid regions of Brazil, a reasonable sampling effort would be between 100 and 200 plots (1 m 2 each). We believe this is an achievable number, as it could be accomplished in a reasonable amount of time, and it would sample approximately 80% of the local plant community according to the adopted procedures. In the species accumulation and richness estimation curves(based in 70 plots – Fig. 3), there was a clear positive relation-ship between the number of sampling units and the estimated species richness (i.e. the larger the sampling, the larger the richness estimated). This suggests that estimators are being conservative (underestimation bias – Brose et al., 2003), and that a larger sampling size would probably result in a larger predicted richness. Nevertheless, when we evaluated the richness recorded in papers from these ecosystems (Table 4), we felt that most of the surveys strongly under sampled the plant diversity in their study sites. While most floristic studies (Table 4) reported less than 40 species, our phytosociological survey sampled 49 species, plus an extra 16species in the floristic list. And the local richness was conservativelyestimated to be between 68 and 85 species (Figs. 3 and 4).For terrestrial ecosystems it is recognized that random floristic collections are more efficient than phytosociological plots to find new species in a specific site (Ratter et al., 2003; Walter and Guarino, 2006). Here we show a similar pattern for aquatic plant communities, with our floristic survey recording 32% more species (16 extra species) than phytosociological sampling. Furthermore, our approach allowed us to estimate the unstamped local biodiversity. Using the richness estimated by Chao 2 (85 species) we calculated that our sampling recorded 58% of the total richness. Using the richness expected by an extrapolation curve three times larger (210 plots) than the actual sampling effort, we estimated that we sampled 68% of the asymptotic richness (Table 3). Of course the numbers produced by each approach are not exactly the same, because extrapolation and estimation involve some marginof uncertainty. When surveying 70 m 2, the species

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ชนิดมีมากเกินไป มีแบบทั่วไปกฎของหัวแม่มือเป็นเมื่อหยุดการสุ่มตัวอย่าง ในการศึกษาปัจจุบัน เราใช้กรอบตามโค้งสะสมพันธุ์ estimators ร่ำรวย และ extrapolation ตามตัวอย่าง (Colwell et al., 2012) ให้น้ำ botanists เพื่อประเมินความพยายามสุ่มตัวอย่างที่เหมาะสมที่เว็บไซต์การศึกษา ผลของเราแนะนำว่า ในระบบนิเวศทางน้ำที่เกิดขึ้นในภูมิภาค semiarid ของบราซิล พยายามสุ่มตัวอย่างเหมาะสมจะอยู่ระหว่าง 100 และ 200 ผืน (1 เมตร 2 ละ) เราเชื่อว่า นี่เป็นการทำได้หมายเลข สามารถทำได้ในระยะเวลาที่เหมาะสม และมันจะตัวอย่างประมาณ 80% ของชุมชนพืชท้องถิ่นตามขั้นตอนการนำมาใช้ ชนิดสะสมและเส้นโค้งประมาณร่ำรวย (ตามในผืน 70 – Fig. 3), มีความสัมพันธ์เป็นบวกชัดเจนเรือระหว่างจำนวนของหน่วยของการสุ่มตัวอย่างและประเมินพันธุ์ความร่ำรวย (เช่นที่ใหญ่กว่าการสุ่มตัวอย่าง ใหญ่ประเมินความร่ำรวย) นี้แนะนำว่า estimators กำลังอนุรักษนิยม (underestimation อคติ – Brose et al., 2003), และการที่สุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่จะอาจส่งผลให้ร่ำรวยคาดการณ์ที่มีขนาดใหญ่ อย่างไรก็ตาม เมื่อเราประเมินความร่ำรวยที่ถูกบันทึกไว้ในเอกสารจากระบบนิเวศเหล่านี้ (ตาราง 4), เรารู้สึกว่าที่สุดของแบบสำรวจอย่างยิ่งภายใต้ความหลากหลายพืชในอเมริกานักศึกษา ขณะศึกษา floristic มากที่สุด (ตาราง 4) รายงานน้อยกว่า 40 ชนิด แบบสำรวจของเรา phytosociological ตัวอย่างพันธุ์ 49 บวก 16species เสริมในรายการ floristic และความร่ำรวยถิ่น conservativelyestimated จะเป็นระหว่าง 68 และ 85 ชนิด (Figs. 3 และ 4) สำหรับระบบนิเวศภาคพื้น นั้นถูกรู้จักว่า สุ่ม floristic มีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าผืน phytosociological เพื่อค้นหาสายพันธุ์ใหม่ในไซต์ที่เฉพาะเจาะจง (Ratter et al., 2003 Walter ก Guarino, 2006) ที่นี่เราแสดงรูปแบบคล้ายกันสำหรับพืชน้ำชุมชน กับแบบสำรวจของเรา floristic บันทึก 32% ชนิด (ชนิดพิเศษ 16) มากกว่าการสุ่มตัวอย่าง phytosociological นอกจากนี้ วิธีการของเราให้เราประเมินความหลากหลายทางชีวภาพท้องถิ่น unstamped นี้ ใช้ความร่ำรวยโดยประมาณ โดยเจ้า 2 (85 ชนิด) เราได้ว่า เราสุ่มตัวอย่างบันทึก 58% ของความร่ำรวยรวม ใช้ความร่ำรวยคาดว่า โดยการ extrapolation โค้งมากขึ้น (210 ผืน) มากกว่าพยายามสุ่มตัวอย่างจริง เราประมาณว่า เราความ 68% ของความร่ำรวย asymptotic (ตาราง 3) แน่นอนเลขที่ผลิต โดยแต่ละวิธีไม่ตรงเหมือนกัน เพราะ extrapolation และการประเมินเกี่ยวข้องกับความไม่แน่นอนบาง marginof เมื่อสำรวจ 70 m 2 สายพันธุ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สายพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่เกินไปที่จะมีกฎทั่วไปของหัวแม่มือเป็นไปได้เมื่อมีการหยุดการสุ่มตัวอย่าง ในการศึกษาปัจจุบันเราใช้กรอบการทำงานขึ้นอยู่กับเส้นโค้งการสะสมชนิดประมาณความมีชีวิตชีวาและตัวอย่างการคาดการณ์ตาม (Colwell et al., 2012) เพื่อให้นักพฤกษศาสตร์น้ำเพื่อประเมินความพยายามของการสุ่มตัวอย่างที่เหมาะสมในสถานที่ศึกษาของพวกเขา ผลของเราแสดงให้เห็นว่าในระบบนิเวศทางน้ำที่เกิดขึ้นในภูมิภาคแห้งแล้งของบราซิลพยายามสุ่มตัวอย่างที่เหมาะสมจะอยู่ระหว่าง 100 และ 200 แปลง (1 ม. 2 แต่ละคน) เราเชื่อว่านี่เป็นตัวเลขที่ทำได้ในขณะที่มันสามารถทำได้ในจำนวนที่เหมาะสมของเวลาและมันจะลิ้มลองประมาณ 80% ของสังคมพืชในท้องถิ่นให้เป็นไปตามวิธีการที่นำมาใช้ ในการสะสมสายพันธุ์และเส้นโค้งการประมาณค่าความร่ำรวย (ใน 70 แปลง -. รูปที่ 3) มีความสัมพันธ์ในเชิงบวกที่ชัดเจนระหว่างเรือจำนวนหน่วยการสุ่มตัวอย่างและความร่ำรวยชนิดประมาณ (เช่นการสุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่ที่มีขนาดใหญ่ประมาณความมีชีวิตชีวา ) นี้แสดงให้เห็นว่ามีการประมาณอนุรักษ์นิยม (อคติเบา -. โอต et al, 2003) และที่มีขนาดการสุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่อาจจะส่งผลให้มีขนาดใหญ่กว่าที่คาดการณ์ความร่ำรวย แต่เมื่อเราประเมินความมีชีวิตชีวาที่บันทึกไว้ในเอกสารจากระบบนิเวศเหล่านี้ (ตารางที่ 4) เรารู้สึกว่าส่วนใหญ่ของการสำรวจอย่างยิ่งภายใต้ความหลากหลายของพืชตัวอย่างในเว็บไซต์ศึกษาของพวกเขา ในขณะที่การศึกษาส่วนใหญ่ floristic (ต​​ารางที่ 4) รายงานน้อยกว่า 40 ชนิดจากการสำรวจของเรา phytosociological ตัวอย่าง 49 ชนิดรวมทั้ง 16species พิเศษในรายการ floristic และความมีชีวิตชีวาท้องถิ่น conservativelyestimated จะอยู่ระหว่าง 68 และ 85 สายพันธุ์ (มะเดื่อ. 3 และ 4) สอบถามระบบนิเวศบกได้รับการยอมรับว่าคอลเลกชัน floristic สุ่มมีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าแปลง phytosociological เพื่อหาสายพันธุ์ใหม่ในเว็บไซต์ที่เฉพาะเจาะจง (Ratter et al, 2003; วอลเตอร์และ Guarino 2006) ที่นี่เราแสดงให้เห็นรูปแบบที่คล้ายกันสำหรับชุมชนพืชน้ำที่มีการสำรวจของเรา floristic บันทึกสายพันธุ์ 32% มากขึ้น (16 ชนิดพิเศษ) มากกว่าการสุ่มตัวอย่าง phytosociological นอกจากนี้วิธีการของเราช่วยให้เราสามารถประเมินความหลากหลายทางชีวภาพในท้องถิ่นไม่ประทับตรา การใช้ความร่ำรวยประมาณโดยเจ้าพระยา 2 (85 ​​ชนิด) เราคำนวณว่าการสุ่มตัวอย่างของเราบันทึกไว้ 58% ของความร่ำรวยรวม การใช้ความร่ำรวยโ​​ดยคาดว่าการคาดการณ์โค้งสามครั้งใหญ่ (210 แปลง) มากกว่าความพยายามเก็บตัวอย่างที่เกิดขึ้นจริงเราคาดว่าเราเก็บตัวอย่าง 68% ของความร่ำรวย asymptotic (ต​​ารางที่ 3) แน่นอนตัวเลขที่ผลิตโดยวิธีการที่แต่ละคนจะไม่เหมือนกันเพราะการคาดการณ์และการประมาณความไม่แน่นอนที่เกี่ยวข้องกับบาง marginof เมื่อสำรวจ 70 เมตร 2 สปีชีส์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ชนิดมีขนาดใหญ่เกินไปที่จะมีกฎทั่วไปของหัวแม่มือเป็นเมื่อเพื่อหยุดคน ในการศึกษาครั้งนี้เราใช้กรอบตามชนิดการสะสมความมั่งคั่งและตัวอย่างตามเส้นโค้งประมาณค่านอก ( โคลเวลล์ et al . , 2012 ) เพื่อให้สัตว์น้ำนักพฤกษศาสตร์ประเมินที่เหมาะสมและความพยายามในการศึกษาของพวกเขาจากผลการศึกษานี้ ในระบบนิเวศทางน้ำที่เกิดขึ้นในภูมิภาค semiarid ของบราซิล ที่เหมาะสม ตัวอย่างความพยายามจะอยู่ระหว่าง 100 และ 200 ผืน ( 1 M ละ 2 ) เราเชื่อว่านี่เป็นเลขได้ มันอาจจะได้ในเวลาเหมาะสม และจะใช้ประมาณ 80% ของชุมชนพืชท้องถิ่นตามการใช้กระบวนการในการสะสมความมั่งคั่งและการประมาณเส้นโค้งชนิด ( ตามใน 70 แปลง ( รูปที่ 3 ) มีชัดเจนบวกความสัมพันธ์ระหว่างจำนวน 2 หน่วยและคาดว่ามีความร่ำรวยของชนิด ( เช่นขนาดใหญ่ ( ใหญ่กว่าส่วนโดยประมาณ ) นี้แสดงให้เห็นว่าประมาณถูกอนุลักษณ์ ( ประเมินค่าต่ำกว่าอคติ– brose et al . , 2003 )และตัวอย่างขนาดใหญ่ขนาดอาจส่งผลในการทำนายที่มีความมั่งคั่ง อย่างไรก็ตาม เมื่อเราประเมินความมั่งคั่งที่บันทึกไว้ในเอกสารจากระบบนิเวศเหล่านี้ ( ตารางที่ 4 ) เรารู้สึกว่าส่วนใหญ่ของการขอเก็บตัวอย่างพืชภายใต้ความหลากหลายในการศึกษาของพวกเขา ในขณะที่โครงสร้างส่วนใหญ่การศึกษา ( ตารางที่ 4 ) รายงานกว่า 40 ชนิดสำรวจ phytosociological ของเราและ 49 ชนิด พร้อมเสริมโครงสร้าง 16species ในรายการ . และส่วนท้องถิ่น conservativelyestimated อยู่ระหว่าง 68 85 ชนิด ( Figs 3 และ 4 ) สำหรับระบบนิเวศบกมันรับรู้ว่า คอลเลกชันโครงสร้างสุ่มเป็นประสิทธิภาพมากขึ้นกว่า phytosociological แปลงเพื่อค้นหาสายพันธุ์ใหม่ในเว็บไซต์ที่เฉพาะเจาะจง ( แรตเตอร์ et al . , 2003 ;วอลเตอร์และกัวริโน , 2006 ) ที่นี่เราแสดงรูปแบบที่คล้ายกันสำหรับชุมชนพืชน้ำที่มีการบันทึกการสำรวจของเราโครงสร้าง 32 % ชนิดเพิ่มเติม ( 16 ชนิด พิเศษกว่า phytosociological การสุ่มตัวอย่าง นอกจากนี้ ระบบของเราช่วยให้เราเพื่อประเมินความหลากหลายทางชีวภาพท้องถิ่นไม่ประทับตรา ใช้ส่วนโดยประมาณ เจ้าพระยา 2 ( 85 ชนิด เราคำนวณว่าของเราตัวอย่างบันทึกร้อยละ 58 ของความมั่งคั่งทั้งหมดใช้ความร่ำรวยที่คาดไว้ โดยมีการคาดเดาจากโค้งสามเท่า ( 210 แปลง ) ว่าที่จริงตัวอย่างความพยายามเราประมาณว่าเราเก็บตัว 68% ของความมั่งคั่งเฉลี่ย ( ตารางที่ 3 ) แน่นอนตัวเลขที่ผลิตโดยแต่ละวิธีการจะไม่เหมือนเดิม เพราะไม่มีจุดหมายและประมาณการเกี่ยวกับ marginof ความไม่แน่นอน เมื่อการสำรวจ 70 เมตรมี 2 ชนิด