(7) Funding global actionProviding

(7) Funding global action
Providing sufficient funds for reducing emission growth in developing countries is among the
biggest unsettled issues on the agenda. Industrialized countries will most likely take on binding
caps, and developing countries most likely will not. The key question for mitigation funding is
then who pays for abatement in developing countries (the implementing country, or developed
countries – whether through public funds or private carbon market transactions), and who
receives credit for the reduction in emissions (the implementing country, or the one that pays).
Three scenarios (and mixtures between them) are possible. Firstly, (1) NAMAs could receive
public funding from developed countries, with emission reductions credited to the implementing
country. Alternatively, the system could expand the use of market mechanisms beyond the CDM
process. With this option, (2a) NAMAs could receive (partial) public funding from developed
countries, and reductions could be (partially) credited to the financing country as offsets; and/or (2b) NAMAs could generate certified offsets which could be sold in the private carbon market. In
terms of burden sharing, the two latter mechanisms are a priori equivalent, since the market
buyers would be private entities from developed countries that purchase credits to meet their
domestic cap requirements. It would of course also be possible for (3) NAMAs to be funded by
developing countries, who then retain the credits.
Adaptation and mitigation funding involve different considerations and tradeoffs. Adaptation
presents a tradeoff between equity and willingness to pay in developed countries. It hence
resembles traditional aid negotiations, although the ethical obligation on developed countries to
provide funds is particularly compelling in the context of climate change, since the ability to
assist meets responsibility for damage inflicted. The EU’s, Japan’s and the United States’ current
negotiating texts are quite forthcoming on adaptation funding.
By way of contrast, in mitigation funding, important effectiveness and efficiency questions are
also at play. One may find it appealing on principle for developed countries to conduct most
emission abatement domestically, and technology development may be fostered by vigorous
domestic action. Yet, action may be more cost-efficient, and technology transfer may be deeper,
if there is a market element to international action. Furthermore, many studies illustrate how little
excess capacity there exists in mitigation opportunities in the near term, and hence, how little
room for error the global community has in implementation. (McKinsey, 2009) The implication
may be that flexibility mechanisms are indispensable not just in terms of economic efficiency, but
indeed in terms of environmental effectiveness.
The relative role in financing NAMAs of market mechanisms, public funds from industrialized
countries, and developing countries’ own resources will be a key negotiation issue. The Parties
agreed in Poznan to retain the CDM mechanism, so there is no doubt that some market
mechanism will still be in place under the new regime. Yet, the volume of the CDM is small
compared to emission reduction needs, and the important question remains whether the market
will be scaled up, through offset credits generated by NAMAs, or through some other version of
programmatic and policy-based CDM.
Open questions hence remain as to (i) the scale and modalities of public funding from developed
countries, and (ii) the use of offsets in meeting developed country commitments, and the role of
private carbon markets.
(i) Scale and modalities of public funding. Some developing countries have specified what
amount of public financing from developed country they would consider appropriate. India speaks of “…assessed contributions equal to at least 0.5% of the GDP of the Annex I
Parties” for the UNFCCC financial mechanism. Among developed countries, with the exception
of transition economies, each individual country “shall contribute 1 percent of its GDP.”
(FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 109-110). South Africa and the African group envisage that “a
2020 target for the scale of financial flows to support mitigation in developing countries is set at
$200bn by 2020 (0.5% of GDP of Annex II Parties).” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 13)
China suggests that “developed country Parties shall make assessed contributions by a percentage
of annual GDP, e.g. 0.5-1%, in addition to the existing ODA.” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4:
68)
Many developing countries argue that mitigation support funds are not voluntary relief granted by
industrialized countries but dues owed to developing countries in exchange for their likely
reaching lower historical per-capita emission levels than developed countries. Brazil, China and
India have hence expressed a strong preference for raising funds through assessed contributions.
Indeed, Brazil argues that global carbon taxes and other “proposals to divide the burden of
financing are unacceptable.” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.1: 17) India further stresses the need
to distinguish between ODA and funding in support of mitigation and adaptation. It argues that
funding “needs to be adequate and predictable … and hence cannot be voluntary.”
(FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 110)
(ii) The use of offsets by developed countries. Among key emitters, China is adamant that “the
emission reduction credits generated from NAMAs … shall not be used by developed country
Parties to offset their quantified emission reduction targets.” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4:
66) China points out that the IPCC-recommended emission range for Annex I countries “does not
take into account … the use of international offset mechanisms,” so that the use of offsets might
lead to under-reaching. (FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 28) In effect, this stance implies that
developed countries would be obliged to finance NAMAs without receiving credits. Private
entities could still buy credits from project-based CDM, but the market mechanism would not be
vigorously expanded. China considers that the “private sector approach and market-based
mechanism can only play a complementary role” to public funding. It argues that the profit
motive and the market’s “weakness in providing public goods” limit its effectiveness in fostering
emission reductions, thus repudiating the consideration that pricing in emission externalities
might alter the market’s ability to provide the public good of a livable climate.
(FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 68) India has stressed the mandatory nature of public funding and argues that the implementation of
NAMAs would be “contingent upon the receipt of the enabling finance and technology
requirements,” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.1: 42) in the form of “interest-free, non-repayable
transfers.” (Government of India, 2009b: 4) India allows for the continued use of the CDM but
does not foresee that NAMAs would generate tradable credits. Brazil has articulated a similar
position. (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 55)
At the opposite end of the spectrum, Mexico and Korea have come out strongly in support of
reforming and expanding market mechanisms to complement public funding. They see NAMAs
as a key vehicle in this undertaking. Korea argues that “public financing from developed
countries would not be sufficient to support all NAMAs of developing countries.”
(FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 78) It proposes that the COP “[decide] to set up a crediting
mechanism … in which carbon credits for the verifiable emission reductions from the NAMAs of
the developing country Parties … can be issued in order to assist them in achieving sustainable
development and contributing to the global efforts to combat climate change.”
(FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4.II: 79)
Mexico has sketched out a similar position in its National Strategy, and the idea of NAMA credits
is strongly consistent with its domestic cap and trade policy. It argues that “reductions resulting
from … NAMAs could either be a contribution of the [implementing] country to the global
mitigation effort, or be used in a crediting mechanism of the carbon market in exchange for
additional caps for Annex I Parties.” (FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 74) Its Green Fund
proposal is meant to increase international action and hence calls for any emission reductions
supported by the Fund to be additional to commitments for domestic emission reductions. Yet, it
also envisages that, once the Fund is firmly established, Parties could explore the possibility that
the Fund could issue carbon credits for activities it finances, and sell these to private entities.
(FCCC/AWGLCA/2008/2008/MISC.2: 44)
Indonesia and South Africa also see a role for an expanded use of market mechanisms. Indonesia
considers public funding a “major source” of investment, but believes that additional significant
market resources will be required. Congruently, it argues that developed country emission
abatement “should be undertaken mostly by domestic actions,” but suggests that developing
country NAMAs could generate carbon credits where a country emits less than it is permitted to
under a soft cap. (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 119) South Africa and the African group call
for the use of “new and innovative sources of public and private sector finance,” yet, “with the
major source of funding coming from the public sector.” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 14) Korea has floated the possibility that a proportion of carbon credits generated could be
“permanently retired from the global carbon market.” (FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 79)
Mexico similarly considers that, if carbon credits were to be sold for action financed by its Green
Fund, these credits would be “subject to discount rules … to ensure the environmental integrity of
the scheme.” In addition to maintaining environmental effecti

(7) Funding global action
Providing sufficient funds for reducing emission growth in developing countries is among the 
biggest unsettled issues on the agenda. Industrialized countries will most likely take on binding 
caps, and developing countries most likely will not. The key question for mitigation funding is 
then who pays for abatement in developing countries (the implementing country, or developed 
countries – whether through public funds or private carbon market transactions), and who 
receives credit for the reduction in emissions (the implementing country, or the one that pays). 
Three scenarios (and mixtures between them) are possible. Firstly, (1) NAMAs could receive 
public funding from developed countries, with emission reductions credited to the implementing 
country. Alternatively, the system could expand the use of market mechanisms beyond the CDM 
process. With this option, (2a) NAMAs could receive (partial) public funding from developed 
countries, and reductions could be (partially) credited to the financing country as offsets; and/or (2b) NAMAs could generate certified offsets which could be sold in the private carbon market. In 
terms of burden sharing, the two latter mechanisms are a priori equivalent, since the market 
buyers would be private entities from developed countries that purchase credits to meet their 
domestic cap requirements. It would of course also be possible for (3) NAMAs to be funded by 
developing countries, who then retain the credits. 
Adaptation and mitigation funding involve different considerations and tradeoffs. Adaptation 
presents a tradeoff between equity and willingness to pay in developed countries. It hence 
resembles traditional aid negotiations, although the ethical obligation on developed countries to 
provide funds is particularly compelling in the context of climate change, since the ability to 
assist meets responsibility for damage inflicted. The EU’s, Japan’s and the United States’ current 
negotiating texts are quite forthcoming on adaptation funding. 
By way of contrast, in mitigation funding, important effectiveness and efficiency questions are 
also at play. One may find it appealing on principle for developed countries to conduct most 
emission abatement domestically, and technology development may be fostered by vigorous 
domestic action. Yet, action may be more cost-efficient, and technology transfer may be deeper, 
if there is a market element to international action. Furthermore, many studies illustrate how little 
excess capacity there exists in mitigation opportunities in the near term, and hence, how little 
room for error the global community has in implementation. (McKinsey, 2009) The implication 
may be that flexibility mechanisms are indispensable not just in terms of economic efficiency, but 
indeed in terms of environmental effectiveness. 
The relative role in financing NAMAs of market mechanisms, public funds from industrialized 
countries, and developing countries’ own resources will be a key negotiation issue. The Parties 
agreed in Poznan to retain the CDM mechanism, so there is no doubt that some market 
mechanism will still be in place under the new regime. Yet, the volume of the CDM is small 
compared to emission reduction needs, and the important question remains whether the market 
will be scaled up, through offset credits generated by NAMAs, or through some other version of 
programmatic and policy-based CDM. 
Open questions hence remain as to (i) the scale and modalities of public funding from developed 
countries, and (ii) the use of offsets in meeting developed country commitments, and the role of 
private carbon markets. 
(i) Scale and modalities of public funding. Some developing countries have specified what 
amount of public financing from developed country they would consider appropriate. India speaks of “…assessed contributions equal to at least 0.5% of the GDP of the Annex I 
Parties” for the UNFCCC financial mechanism. Among developed countries, with the exception 
of transition economies, each individual country “shall contribute 1 percent of its GDP.” 
(FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 109-110). South Africa and the African group envisage that “a 
2020 target for the scale of financial flows to support mitigation in developing countries is set at 
$200bn by 2020 (0.5% of GDP of Annex II Parties).” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 13) 
China suggests that “developed country Parties shall make assessed contributions by a percentage 
of annual GDP, e.g. 0.5-1%, in addition to the existing ODA.” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 
68) 
Many developing countries argue that mitigation support funds are not voluntary relief granted by 
industrialized countries but dues owed to developing countries in exchange for their likely 
reaching lower historical per-capita emission levels than developed countries. Brazil, China and 
India have hence expressed a strong preference for raising funds through assessed contributions. 
Indeed, Brazil argues that global carbon taxes and other “proposals to divide the burden of 
financing are unacceptable.” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.1: 17) India further stresses the need 
to distinguish between ODA and funding in support of mitigation and adaptation. It argues that 
funding “needs to be adequate and predictable … and hence cannot be voluntary.” 
(FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 110) 
(ii) The use of offsets by developed countries. Among key emitters, China is adamant that “the 
emission reduction credits generated from NAMAs … shall not be used by developed country 
Parties to offset their quantified emission reduction targets.” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 
66) China points out that the IPCC-recommended emission range for Annex I countries “does not 
take into account … the use of international offset mechanisms,” so that the use of offsets might 
lead to under-reaching. (FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 28) In effect, this stance implies that 
developed countries would be obliged to finance NAMAs without receiving credits. Private 
entities could still buy credits from project-based CDM, but the market mechanism would not be 
vigorously expanded. China considers that the “private sector approach and market-based 
mechanism can only play a complementary role” to public funding. It argues that the profit 
motive and the market’s “weakness in providing public goods” limit its effectiveness in fostering 
emission reductions, thus repudiating the consideration that pricing in emission externalities 
might alter the market’s ability to provide the public good of a livable climate. 
(FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 68) India has stressed the mandatory nature of public funding and argues that the implementation of 
NAMAs would be “contingent upon the receipt of the enabling finance and technology 
requirements,” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.1: 42) in the form of “interest-free, non-repayable 
transfers.” (Government of India, 2009b: 4) India allows for the continued use of the CDM but 
does not foresee that NAMAs would generate tradable credits. Brazil has articulated a similar 
position. (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 55) 
At the opposite end of the spectrum, Mexico and Korea have come out strongly in support of 
reforming and expanding market mechanisms to complement public funding. They see NAMAs 
as a key vehicle in this undertaking. Korea argues that “public financing from developed 
countries would not be sufficient to support all NAMAs of developing countries.” 
(FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 78) It proposes that the COP “[decide] to set up a crediting 
mechanism … in which carbon credits for the verifiable emission reductions from the NAMAs of 
the developing country Parties … can be issued in order to assist them in achieving sustainable 
development and contributing to the global efforts to combat climate change.” 
(FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4.II: 79) 
Mexico has sketched out a similar position in its National Strategy, and the idea of NAMA credits 
is strongly consistent with its domestic cap and trade policy. It argues that “reductions resulting 
from … NAMAs could either be a contribution of the [implementing] country to the global 
mitigation effort, or be used in a crediting mechanism of the carbon market in exchange for 
additional caps for Annex I Parties.” (FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 74) Its Green Fund 
proposal is meant to increase international action and hence calls for any emission reductions 
supported by the Fund to be additional to commitments for domestic emission reductions. Yet, it 
also envisages that, once the Fund is firmly established, Parties could explore the possibility that 
the Fund could issue carbon credits for activities it finances, and sell these to private entities. 
(FCCC/AWGLCA/2008/2008/MISC.2: 44) 
Indonesia and South Africa also see a role for an expanded use of market mechanisms. Indonesia 
considers public funding a “major source” of investment, but believes that additional significant 
market resources will be required. Congruently, it argues that developed country emission 
abatement “should be undertaken mostly by domestic actions,” but suggests that developing 
country NAMAs could generate carbon credits where a country emits less than it is permitted to 
under a soft cap. (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 119) South Africa and the African group call 
for the use of “new and innovative sources of public and private sector finance,” yet, “with the 
major source of funding coming from the public sector.” (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 14) Korea has floated the possibility that a proportion of carbon credits generated could be 
“permanently retired from the global carbon market.” (FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 79) 
Mexico similarly considers that, if carbon credits were to be sold for action financed by its Green 
Fund, these credits would be “subject to discount rules … to ensure the environmental integrity of 
the scheme.” In addition to maintaining environmental effecti

0/5000

จาก: -

เป็น: -

ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]

คัดลอก!

(7) การจัดหาเงินทุนดำเนินการทั่วโลกให้เงินเพียงพอสำหรับลดมลพิษการเติบโตในประเทศกำลังพัฒนาเป็น ปัญหายังใหญ่ที่สุดในวาระการประชุม ประเทศอุตสาหกรรมจะมักใช้เวลาในการผูก หมวก และประเทศกำลังพัฒนาส่วนใหญ่จะไม่ คำถามสำคัญสำหรับทุนบรรเทาสาธารณภัย แล้ว ที่จ่ายสำหรับลดหย่อนในประเทศกำลังพัฒนา (ใช้ประเทศ หรือพัฒนาหรือไม่ ประเทศ – ว่าผ่านกองทุนสาธารณะหรือธุรกรรมของตลาดคาร์บอนส่วนตัว), และ ได้รับเครดิตสำหรับการลดในปล่อย (ประเทศนำไปใช้ หรือที่จ่าย) สามสถานการณ์ (และส่วนผสมระหว่าง) เป็นไปได้ ประการแรก NAMAs (1) ได้รับ เงินทุนของประชาชนจากพัฒนาประเทศ กับเครดิตใช้ลดมลพิษ ประเทศ หรือ ระบบสามารถขยายการใช้กลไกการตลาดนอกเหนือจากเมนู กระบวนการ ตัวเลือกนี้ NAMAs (2a) อาจได้รับ (บางส่วน) เงินทุนของประชาชนจากพัฒนา ประเทศ และลดได้ (บางส่วน) เครดิตทางการเงินประเทศเป็นปรับค่า / (2b) NAMAs สามารถสร้างปรับค่ารับรองที่สามารถขายได้ในตลาดคาร์บอนส่วนตัว ใน เงื่อนไขของใช้ กลไกหลังสองแรกสุด เทียบเท่าตั้งแต่ตลาด ผู้ซื้อจะเป็นส่วนบุคคลจากประเทศที่พัฒนาแล้วที่ซื้อเครดิตเพื่อตอบสนองความ ต้องมีฝาครอบภายในประเทศ แน่นอนนอกจากนี้ยังจะสามารถ NAMAs (3) จะได้รับการสนับสนุน ประเทศกำลังพัฒนา ที่แล้ว เก็บไว้เครดิต ปรับตัวและการลดทุนเกี่ยวข้องกับการพิจารณาความแตกต่างและยืนยัน ปรับตัว นำเสนอข้อดีข้อเสียระหว่างหุ้นและยินดีที่จะจ่ายในประเทศที่พัฒนาแล้ว มันดังนั้น มีลักษณะแบบดั้งเดิมช่วยเจรจา แม้ว่าข้อผูกพันด้านจริยธรรมในการพัฒนาประเทศ ให้เงินเป็นน่าสนใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ เนื่องจากความสามารถในการ ช่วยไปตามความรับผิดชอบสำหรับความเสียหายที่เกิด ของสหภาพยุโรป ญี่ปุ่น และสหรัฐอเมริกาปัจจุบัน ข้อต่อรองค่อนข้างหน้าในการปรับตัวทุน โดยใช้ความแตกต่าง ลดทุน ถามประสิทธิผลและประสิทธิภาพที่สำคัญคือ ที่เล่น หนึ่งอาจพบว่าน่าสนใจหลักสำหรับประเทศที่พัฒนาเพื่อดำเนินการส่วนใหญ่ ลดหย่อนปล่อยก๊าซในประเทศ และอาจจะเด็ก ๆ พัฒนาเทคโนโลยี โดยคึกคัก การดำเนินการภายในประเทศ ได้ การกระทำอาจจะยิ่งประหยัด และถ่ายทอดเทคโนโลยีอาจลึก ถ้ามีตลาดองค์ประกอบกับการดำเนินการระหว่างประเทศ นอกจากนี้ การศึกษาจำนวนมากแสดงน้อย เกินกำลังการผลิตที่มีอยู่ในโอกาสบรรเทาสาธารณภัยในระยะใกล้ และ ดังนั้นว่าเล็กน้อย มีห้องสำหรับข้อผิดพลาดของประชาคมโลกในการดำเนิน (McKinsey, 2009) เนื่องจาก อาจกลไกยืดหยุ่นขาดไม่ได้ในแง่ของประสิทธิภาพทางเศรษฐกิจ ไม่เพียง แต่ แน่นอนในแง่ของประสิทธิภาพด้านสิ่งแวดล้อม บทบาทสัมพันธ์ใน NAMAs ของกลไกตลาดทางการเงิน เงินทุนสาธารณะจากอุตสาหกรรม ประเทศ และทรัพยากรของประเทศกำลังพัฒนาเองจะมีปัญหาการเจรจาต่อรองที่สำคัญ ฝ่าย ตกลงในพอซนานรักษากลไกตาม จึงมีว่าไม่มีข้อสงสัยบางตลาด ยังจะกลไกในภายใต้ระบอบการปกครองใหม่ ยัง ปริมาตรของเมนูมีขนาดเล็ก เมื่อเทียบกับความต้องการลดการปล่อยก๊าซ และคำถามสำคัญยังคงว่าตลาด จะปรับขึ้น สร้างขึ้น โดย NAMAs เครดิตตรงข้าม หรือบางรุ่นอื่น ๆ ของ โดยทางโปรแกรม และ ใช้นโยบายตาม คำถามเปิดจึงยังคงเป็น (i) ขนาด และ modalities ของเงินทุนของประชาชนจากพัฒนา ประเทศ และ (ii) การใช้การปรับค่าในประเทศประชุมพัฒนาข้อผูกมัด และบทบาทของ ตลาดคาร์บอนส่วนตัว (i) ขนาด และ modalities ของเงินทุนของประชาชน บางประเทศได้ระบุว่า จำนวนเงินสาธารณะจากพัฒนาประเทศที่พวกเขาจะพิจารณาความเหมาะสม พูดถึงอินเดีย "... ผลงาน.assessed เท่ากับน้อยกว่า 0.5% ของ GDP ของแอนเน็กซ์ฉัน ฝ่าย"สำหรับกลไกทางการเงินของ UNFCCC ประเทศที่พัฒนาแล้ว ยกเว้น ของประเทศเปลี่ยนแปลง แต่ละประเทศแต่ละ "จะมีส่วนร่วมร้อยละ 1 ของ GDP" (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 109-110) แอฟริกาใต้และกลุ่มแอฟริกามองเห็นไอทีที่ "a มีตั้งเป้าหมาย 2020 สำหรับขนาดของเงินทุนหมุนเวียนเพื่อสนับสนุนการบรรเทาสาธารณภัยในประเทศกำลังพัฒนาที่ $200bn 2563 (0.5% ของ GDP ของฝ่ายแอนเน็กซ์ II)" (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 13) จีนแนะนำว่า "ฝ่ายประเทศพัฒนาแล้วจะทำให้ผลงานจากการประเมิน โดยใช้เปอร์เซ็นต์ ของ GDP ปี เช่น 0.5-1% นอกจากลโอะดะอยู่ " (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 68) ประเทศกำลังพัฒนาจำนวนมากโต้แย้งให้ ลดเงินสนับสนุนไม่มีบรรเทาความสมัครใจให้ กลุ่มประเทศอุตสาหกรรมแต่กสิ่งหนี้ประเทศแลกเปลี่ยนของพวกเขามีแนวโน้ม ถึงระดับมลพิษมากกว่าประเทศพัฒนาแล้วต่ำกว่าประวัติศาสตร์ต่อเศรษฐกิจฟิลิปปินส์จึง บราซิล จีน และ อินเดียได้จึงแสดงความแข็งแกร่งสำหรับร่วมระดมเงินทุนผ่านผลงานจากการประเมิน แน่นอน บราซิลจนที่ภาษีคาร์บอนทั่วโลกและอื่น ๆ "ข้อเสนอเพื่อแบ่งภาระของ การเงินจะไม่สามารถยอมรับ" (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.1: 17) อินเดียเพิ่มเติมเน้นความต้องการ แยกความแตกต่างระหว่างลโอะดะและทุนสนับสนุนและการปรับตัว มันจนที่ ทุน "ต้องเพียงพอ และคาดเดาได้... และเพราะ ไม่สมัครใจ" (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 110) (ii) การใช้การปรับค่าโดยประเทศพัฒนาแล้ว ในบรรดา emitters คีย์ จีนคือความมุ่งมั่นที่ "_FITTED เครดิตลดการปล่อยก๊าซที่สร้างจาก NAMAs...จะไม่สามารถใช้พัฒนาประเทศ ฝ่ายเพื่อเป้าหมายลดการปล่อยก๊าซ quantified ตรงข้าม" (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 66) จีนชี้ให้เห็นว่า มลพิษ IPCC แนะนำช่วงสำหรับแอนเน็กซ์ฉันประเทศ "ไม่ได้ คำนึงถึง...การใช้กลไกตรงข้ามนานาชาติ นั้นอาจใช้การปรับค่า นำไปถึงภายใต้ (FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 28) ผล ท่าทางนี้หมายถึงการที่ ประเทศพัฒนาแล้วจะเป็นหน้าที่การเงิน NAMAs ได้รับหน่วยกิต ส่วนตัว เอนทิตียังซื้อเครดิตจากเมนูโครง แต่กลไกตลาดจะไม่ โยคะขยาย จีนพิจารณาที่การ "วิธีการภาคเอกชน และ ตามตลาด กลไกสามารถเฉพาะมีบทบาทเสริม"เพื่อจัดหาเงินทุนสาธารณะ มันจนที่กำไร แรงจูงใจและการตลาด "จุดอ่อนในการให้บริการสินค้าสาธารณะ" จำกัดของประสิทธิภาพในการ ลดมลพิษ ทำ repudiating การพิจารณาที่ราคาใน externalities เล็ดรอด อาจเปลี่ยนแปลงความสามารถของตลาดให้สาธารณกุศลของสภาพภูมิอากาศต่าง ๆ (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 68) อินเดียได้เน้นลักษณะบังคับของทุนสาธารณะ และจนที่ปฏิบัติ NAMAs จะ "ผูกพันกับการรับเงินเปิดใช้งานและเทคโนโลยี ความต้องการ (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.1: 42) ในรูปแบบของ "ดอกเบี้ยฟรี ไม่ใช่ repayable โอน" (รัฐบาลอินเดีย 2009b: 4) อินเดียอนุญาตให้ใช้อย่างต่อเนื่องตาม แต่ ไม่เล็งเห็นว่า NAMAs จะสร้างเครดิต tradable บราซิลได้พูดชัดแจ้งคล้าย ตำแหน่ง (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 55) ที่สุดของคลื่นที่ตรงกันข้าม เม็กซิโกและเกาหลีได้ออกมาขอ support ของ ฟื้นฟู และขยายกลไกตลาดเพื่อเติมเต็มการจัดหาเงินทุนสาธารณะ พวกเขาดู NAMAs เป็นพาหนะสำคัญในกิจการนี้ เกาหลีจนว่า "เงินสาธารณะจากพัฒนา ประเทศจะไม่เพียงพอที่จะสนับสนุนการ NAMAs ทั้งหมดของประเทศกำลังพัฒนา" (FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 78) จึงเสนอที่จะตำรวจ "[ตัดสินใจ] การตั้งค่าเครดิต กลไก...ในเครดิตคาร์บอนที่ลดมลพิษพิสูจน์จาก NAMAs ของ ภาคีประเทศกำลังพัฒนา...สามารถออกเพื่อช่วยพวกเขาในการบรรลุเป้าหมายอย่างยั่งยืน พัฒนาและสนับสนุนความพยายามต่อสู้กับสภาพภูมิอากาศโลกเปลี่ยนแปลง" (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4.II: 79) เม็กซิโกได้ร่างแผนออกมาคล้ายในกลยุทธ์ของชาติ และความคิดของเครดิต NAMA จะสอดคล้องอย่างยิ่งกับนโยบายหมวกและการค้าภายในประเทศ มันจนที่ "ลดผล จาก NAMAs ได้หรือจะเป็นผลงานของประเทศ [นำไปใช้] กับโลก ความพยายามบรรเทาสาธารณภัย หรือใช้ในกลไกของตลาดคาร์บอนใน exchange สำหรับเครดิต หมวกเพิ่มเติมเอกสารแนบ I ฝ่ายที่" (FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 74) ของกองทุนสีเขียว ข้อเสนอหมายถึงการเพิ่มการดำเนินการระหว่างประเทศ และเรียกดังนั้น ในการลดการปล่อยก๊าซ ได้รับการสนับสนุน โดยกองทุนจะเพิ่มเติมการผูกพันการลดปล่อยก๊าซภายในประเทศ ยัง มัน ยัง envisages ว่า เมื่อกองทุนมั่นสำเร็จ ฝ่ายสามารถสำรวจโอกาสที่ กองทุนรวมสามารถออกคาร์บอนเครดิตสำหรับกิจกรรมด้านการเงิน และขายตัวเหล่านี้ (FCCC/AWGLCA/2008/2008/MISC.2: 44) อินโดนีเซียและแอฟริกาใต้ยังดูมีบทบาทในการขยายใช้กลไกตลาด อินโดนีเซีย พิจารณาแหล่งเงินทุน "สำคัญ" ของการลงทุนสาธารณะ แต่เชื่อว่าเพิ่มเติมอย่างมีนัยสำคัญ ตลาดทรัพยากรจะต้อง Congruently มันจนที่พัฒนาประเทศปล่อยก๊าซ ลดหย่อน "ควรจะดำเนินการ โดยดำเนินการภายในประเทศ แต่แนะนำว่า การพัฒนา ประเทศ NAMAs สามารถสร้างคาร์บอนเครดิตที่ประเทศ emits น้อยกว่าได้รับอนุญาตให้ ภายใต้หมวกนุ่ม (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 119) เรียกกลุ่มแอฟริกาและแอฟริกาใต้ การใช้ "ใหม่ และนวัตกรรมแหล่งสาธารณะและการเงินภาคเอกชน ยัง, " ด้วยการ แหล่งสำคัญของการจัดหาเงินทุนมาจากภาครัฐ" (FCCC/AWGLCA/2009/MISC.4: 14) เกาหลีมีลอยนั้นสัดส่วนของคาร์บอนเครดิตที่สร้างขึ้นสามารถ "ถาวรถอนจากตลาดคาร์บอนทั่วโลก" (FCCC/KP/AWG/2009/MISC.3: 79) เม็กซิโกในทำนองเดียวกันพิจารณาที่ หากที่การเคหะสีเขียวขายคาร์บอนเครดิต กองทุน เครดิตเหล่านี้จะเป็น "อาจ มีส่วนลดกฎ...ให้ความสมบูรณ์ของสิ่งแวดล้อม โครงร่าง" นอกจากรักษาสิ่งแวดล้อม effecti

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]

คัดลอก!

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]

คัดลอก!

( 7 ) สนับสนุนปฏิบัติการทั่วโลก
การให้เงินทุนเพียงพอสำหรับการลดการขยายตัวในการพัฒนาประเทศเป็นหนึ่งในปัญหาที่ใหญ่ที่สุดไม่ได้
ในวาระการประชุม ประเทศอุตสาหกรรมส่วนใหญ่จะใช้หมวกผูก
และประเทศกำลังพัฒนาส่วนใหญ่จะไม่ คำถามที่สำคัญสำหรับการลดทุน
แล้วใครจ่ายสำหรับการดำเนินงานในการพัฒนาประเทศ ( ประเทศหรือการพัฒนา
ประเทศ–ไม่ว่าจะผ่านทุนสาธารณะ หรือตลาดการซื้อขายคาร์บอนส่วนบุคคล ) , และผู้ที่ได้รับเครดิตสำหรับ
ลดปล่อยก๊าซเรือนกระจก ( การใช้ประเทศหรือคนจ่าย )
สามสถานการณ์ ( และผสมระหว่างพวกเขา ) ที่เป็นไปได้ คือ ( 1 ) namas ได้รับ
เงินทุนของประชาชนจากประเทศพัฒนา ด้วยการลดเครดิตใช้
ประเทศ หรือระบบที่สามารถขยายการใช้กลไกตลาด นอกเหนือจากกระบวนการ CDM

ด้วยตัวเลือกนี้ ( 2A ) namas อาจได้รับ ( บางส่วน ) สาธารณะทุนพัฒนา
ประเทศและลดลงสามารถ ( บางส่วน ) ให้ประเทศเป็นเงินชดเชย และ / หรือ ( 2B ) namas อาจสร้างได้รับการรับรองมากซึ่งอาจจะขายในตลาดคาร์บอนส่วนบุคคล . ใน
แง่ของการแบ่งปันภาระสองหลังมีกลไก priori เทียบเท่า เนื่องจากตลาดผู้ซื้อ
จะเอกชนองค์กรจากประเทศพัฒนาที่ซื้อเครดิตเพื่อตอบสนองความต้องการหมวกภายในประเทศของตน

มันจะแน่นอนยังเป็นไปได้ ( 3 ) namas ที่จะได้รับการสนับสนุนโดย
ประเทศกำลังพัฒนาใครเก็บหน่วยกิต
การปรับตัวและการลดเงินทุนที่เกี่ยวข้องกับการพิจารณาที่แตกต่างกันและ tradeoffs การปรับตัว
นำเสนอข้อเสียระหว่างทุนและความเต็มใจที่จะจ่ายในการพัฒนาประเทศ มันจึงเจรจาช่วยเหลือ
คล้ายกับแบบดั้งเดิม แม้ว่าภาระผูกพันทางจริยธรรมในการพัฒนาประเทศ

ให้กองทุนเป็นที่น่าสนใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ เนื่องจากความสามารถ

ช่วยตามความรับผิดชอบสำหรับความเสียหายที่เกิด . สหภาพยุโรป , ญี่ปุ่นและสหรัฐอเมริกาปัจจุบัน
เจรจาข้อความค่อนข้างเตรียมพร้อมในการระดมทุนการปรับตัว
โดยวิธีของความคมชัดในการลดทุน ประสิทธิภาพที่สำคัญและคำถามประสิทธิภาพ
ยังเล่น หนึ่งอาจพบว่ามันน่าสนใจในหลักการพัฒนาประเทศเพื่อดำเนินการที่สุด
ปล่อยการในประเทศและการพัฒนาเทคโนโลยีอาจจะเสริมสร้างด้วยการกระทำในประเทศคึกคัก

แต่การกระทำอาจจะมีต้นทุนที่มีประสิทธิภาพ และการถ่ายทอดเทคโนโลยี อาจจะลึก
ถ้าไม่มีตลาดองค์ประกอบที่จะปฏิบัติการระหว่างประเทศ นอกจากนี้ การศึกษาจำนวนมากแสดงให้เห็นถึงวิธีการเล็ก ๆน้อย ๆที่เกินความสามารถ
มีอยู่ในโอกาสบรรเทาในระยะใกล้และดังนั้นวิธีเล็กน้อย

การแปล กรุณารอสักครู่..

ภาษาอื่น ๆ

การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.