Why discourse is not enough As shou

Why discourse is not enough
As should be clear by now, I agree with Chartier that a purely discursive or textual approach to cultural history is inadequate. It is crucial to note the great variety of semiotic paradigms that govern cultural practices and to recognize that they have logics of their own that cannot be reduced to linguistics. But I don’t think Chartier is right to propose that we definitively partition language off from practice. Instead, I think we need to recognize that making sense of practice by specifying the semiotic paradigms that govern it is a procedure pioneered by linguistics and continually nourished by analogical borrowings from linguistically based theories. Moreover, most practices that are governed by nonlinguistic semiotic practices are also governed in part by linguistic practices in the strict sense. Rather than erecting partitions, we need to put our energy into identifying the logics of the full variety of semiotic paradigms at work in different cultural practices and specifying their articulations. In this task we should regard linguistic paradigms as coequal members of the broad semiotic family, along whit multiple iconic, gestural, ludic, ritual, spatiotemporal, sartorial, technical, and other paradigms. We should think of a culture as the sum of the repertoires of practice available in a given time and place and recognize that these repertoires are constituted by a diverse set of semiotic paradigms and their particular modes of articulation.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทำไมวาทกรรมไม่เพียงพอ ควรจะล้างที ฉันเห็นด้วยกับ Chartier ว่าวิธีการแบบ discursive เพียงอย่างเดียว หรือเป็นข้อความในประวัติวัฒนธรรมไม่เพียงพอ มันเป็นสิ่งสำคัญโปรดทราบ paradigms semiotic ที่ควบคุมการปฏิบัติทางวัฒนธรรมที่หลากหลาย และ การรับรู้ว่า พวกเขามี logics ของตนเองที่ไม่สามารถลดการภาษาศาสตร์ แต่ไม่คิด Chartier ถูกเสนอว่า เราแน่นอนแบ่งพาร์ติชันภาษาออกจากแบบฝึกหัด แทน ฉันคิดว่า เราต้องรู้จักทำความปฏิบัติ โดยระบุ paradigms semiotic ที่ควบคุมมันว่ากระบวนงานเป็นผู้บุกเบิก โดยภาษาศาสตร์ และจัดอย่างต่อเนื่อง โดยเงินกู้ยืม analogical จากทฤษฎีโดยมี นอกจากนี้ ปฏิบัติส่วนใหญ่ที่อยู่ภายใต้ nonlinguistic semiotic ปฏิบัติอยู่ยังภายใต้บางส่วนภาษาศาสตร์ปฏิบัติในแง่ที่เข้มงวด แทน erecting พาร์ทิชัน เราต้องใส่พลังงานของเราระบุ logics หลากหลายเต็มของ paradigms semiotic ที่ทำงานในทางปฏิบัติวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน และระบุการ articulations ในงานนี้ เราควรถือ paradigms ภาษาศาสตร์ coequal สมาชิกของครอบครัว semiotic กว้าง พร้อมออกหลาย paradigms โดดเด่น gestural, ludic พิธีกรรม spatiotemporal, sartorial เทคนิค และอื่น ๆ เราควรคิดว่า วัฒนธรรมเป็นผลรวมของ repertoires ฝึกในเวลาที่กำหนด และทำ และรู้จักว่า repertoires เหล่านี้กำลังทะลัก โดยกำหนดความหลากหลายของ semiotic paradigms และวิธีการเฉพาะของวิคิวลาร์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทำไมวาทกรรมที่ไม่เพียงพอในขณะที่ควรมีความชัดเจนโดยขณะนี้ผมเห็นด้วยกับ Chartier ว่าวิธีการอย่างหมดจดหรือประเด็นที่เกี่ยวกับใจกับประวัติศาสตร์วัฒนธรรมไม่เพียงพอ
มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องทราบความหลากหลายของกระบวนทัศน์ semiotic ที่ควบคุมการปฏิบัติทางวัฒนธรรมและเพื่อให้ทราบว่าพวกเขามี logics ของตัวเองที่ไม่สามารถลดลงไปภาษาศาสตร์ แต่ผมไม่คิดว่า Chartier เป็นสิทธิที่จะเสนอว่าเราแตกหักภาษาพาร์ทิชันออกจากการปฏิบัติ แต่ผมคิดว่าเราจำเป็นต้องรู้ว่าทำให้ความรู้สึกของการปฏิบัติโดยระบุกระบวนทัศน์ semiotic ที่ควบคุมมันเป็นขั้นตอนโดยหัวหอกภาษาศาสตร์และบำรุงอย่างต่อเนื่องโดยเงินกู้ยืมกระเชอจากทฤษฎีพื้นฐานภาษา นอกจากนี้ยังมีการปฏิบัติมากที่สุดที่ถูกควบคุมโดยการปฏิบัติ semiotic nonlinguistic ยังถูกควบคุมในส่วนของการปฏิบัติทางภาษาในความเข้มงวด แทนที่จะ erecting พาร์ทิชันที่เราต้องการที่จะนำพลังงานของเราในการระบุ logics ของความหลากหลายเต็มรูปแบบของกระบวนทัศน์ semiotic ที่ทำงานในการปฏิบัติทางวัฒนธรรมที่แตกต่างกันและระบุ articulations ของพวกเขา ในงานนี้เราควรจะถือว่าเป็นกระบวนทัศน์ภาษา coequal สมาชิกของครอบครัว semiotic กว้างพร้อมเล็กน้อยหลายสัญลักษณ์ gestural, Ludic พิธีกรรม spatiotemporal, แสบสันต์เทคนิคและกระบวนทัศน์อื่น ๆ เราควรคิดของวัฒนธรรมที่เป็นผลรวมของ repertoires ของการปฏิบัติที่มีอยู่ในเวลาที่กำหนดและสถานที่และรับรู้ว่า repertoires เหล่านี้จะประกอบด้วยชุดที่มีความหลากหลายของกระบวนทัศน์ semiotic และโหมดเฉพาะของพวกเขาที่เปล่ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทำไมเรื่องไม่เพียงพอ
เป็นควรมีความชัดเจน โดยขณะนี้ ผมเห็นด้วยกับ chartier ว่าวิธีการอย่างหมดจดวาทกรรมหรือต้นฉบับเดิมที่ประวัติศาสตร์ไม่ มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะทราบความหลากหลายของภาพยนตร์กระบวนทัศน์ที่ควบคุมการปฏิบัติทางวัฒนธรรมและตระหนักว่าพวกเขามีลักษณะของตัวเองที่ไม่สามารถลดภาษาศาสตร์แต่ผมไม่คิดว่า chartier ถูกเสนอว่าเราแตกหักแบ่งภาษาออกจากการปฏิบัติ ฉันคิดว่าเราต้องยอมรับว่าทำให้ความรู้สึกของการปฏิบัติโดยการระบุสัญญกระบวนทัศน์การมันจะเป็นขั้นตอนที่บุกเบิกโดยภาษาศาสตร์และภาษาศาสตร์เล่มยังคงหล่อเลี้ยงด้วยเงินตามทฤษฎี นอกจากนี้ที่สุดของการปฏิบัติที่ถูกควบคุมโดยการปฏิบัติภาพยนตร์ nonlinguistic ยังปกครองในส่วนของภาษาการปฏิบัติในความรู้สึกที่เข้มงวด แทนที่จะสร้างพาร์ทิชัน , เราต้องใส่พลังงานของเราในการระบุลักษณะความหลากหลายเต็มรูปแบบของภาพยนตร์กระบวนทัศน์ในการทำงานในการปฏิบัติทางวัฒนธรรมที่แตกต่างกันและการระบุการออกเสียงของพวกเขาในงานนี้เราควรจะพิจารณาภาษากระบวนทัศน์ที่ความเท่าเทียมกันของสมาชิกในครอบครัวภาพยนตร์แนวกว้างเล็กน้อยหลายสัญลักษณ์ gestural ludic , พิธีกรรม , spatiotemporal sartorial , , , เทคนิค , และกระบวนทัศน์อื่น ๆเราควรจะคิดว่าวัฒนธรรมเป็นผลรวมของ repertoires การปฏิบัติที่มีอยู่ในเวลาที่กำหนดและสถานที่ และรับรู้ว่า repertoires เหล่านี้เป็น constituted โดยชุดหลากหลายของภาพยนตร์แบบอย่างและโหมดของตน
เสียงที่เปล่งออกมา