Yes, there was there were teachers.

Yes, there was there were teachers. that didn’t quite understand. why I was so behind the rest to the class in memory skills and talk to my parents about it but there was there but there was nothing you know we’re talking about the nineteen fifties and there was not a program. that was they were not book being written about dyslexia nobody diagnose me as being dyslexic and so all they could do was assume that. I wasn’t studying hard enough that. I wasn’t reading your heart and up that. I was perhaps lazy yes.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ใช่ มีมีครู ที่ไม่ค่อนเข้าใจ ทำไมฉันเป็นเช่นหลังส่วนเหลือชั้นในหน่วยความจำทักษะ และพูดคุยกับพ่อแม่ของฉันเกี่ยวกับมัน แต่ มีมี แต่ไม่มีอะไรคุณรู้ว่า เรากำลังพูดถึง fifties ทส่วน และไม่มีโปรแกรม ที่ได้จะไม่จองใครกำลังเขียนเกี่ยวกับ dyslexia วินิจฉัยฉันเป็น dyslexic และอื่น ๆ ทั้งหมดไม่ได้สมมุติว่า ฉันไม่ได้เรียนหนักพอที่ ผมไม่ได้อ่านใจ และขึ้นที่ ผมบางทีขี้เกียจใช่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ใช่มีอยู่ที่นั่นครู ที่ไม่ได้ค่อนข้างเข้าใจ ทำไมผมจึงอยู่เบื้องหลังส่วนที่เหลือในชั้นเรียนในทักษะความจำและพูดคุยกับพ่อแม่ของฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มีอยู่ที่นั่น แต่ก็มีอะไรที่คุณรู้ว่าเรากำลังพูดถึงห้าสิบเก้าและไม่มีโปรแกรม ที่พวกเขาไม่ได้ถูกเขียนหนังสือเกี่ยวกับดิสไม่มีใครวินิจฉัยฉันเป็น dyslexic และอื่น ๆ สิ่งที่พวกเขาทำได้คือสมมติว่า ผมไม่ได้เรียนหนักพอที่จะทำให้ ผมไม่ได้อ่านหัวใจและขึ้นที่ของคุณ ผมก็อาจจะขี้เกียจใช่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ใช่ ก็มีครู ที่ยังไม่ค่อยเข้าใจ ทำไมผมถึงหลังพักไปเรียนในทักษะความจำและพูดคุยกับพ่อแม่เกี่ยวกับมัน แต่มันก็มี แต่ไม่มีอะไรที่คุณรู้ว่าเรากำลังพูดถึงสิบเก้า Fifties และยังไม่มีโปรแกรมที่พวกเขาไม่ได้ หนังสือถูกเขียนเกี่ยวกับดิสไม่มีใครวินิจฉัยโรคฉันความจำไม่ค่อยดีอะ และเป็นทั้งหมดที่พวกเขาทำคือสมมติว่า ผมไม่ได้เรียนหนักมากพอที่ ผมไม่ได้อ่าน หัวใจของคุณ และขึ้นว่า ผมอาจจะขี้เกียจค่ะ