The more I looked at memento mori p

The more I looked at memento mori paintings, the more their very existence seemed to embody the beginnings of an answer. These paintings speak as much about life as they do of death. After all, putting brush to canvas, even in order to paint a skull, is a stubborn statement of creation in the face of decay. Nor did the careers of these Dutch artists become snuffed out with their depictions of candles and clocks. Memento mori painters produced all kinds of imagery. They rendered cavernous skulls and decaying flesh and then went on to paint other subjects, including sumptuous banquets and airy land­scapes. They did not lay their brushes down, despite the visions of death and destruction that populate some of their canvases.
Rembrandt, again, provides an object lesson. The artist may have glimpsed his own mortality in his slaughtered ox, but he also continued to paint more hopeful versions of himself. In his 1658 Self-Portrait in the Frick Collection, Rembrandt appears as a cross between a Renaissance artist and a magisterial king. Shown life-size, he grasps the arms of his “throne” and stares down the viewer as if deigning to grant her an audience. In the context of the Dutch memento mori theme, this painting suggests a reversal of the seemingly inevitable movement toward death and decay: renewal of the flesh is possible after all, the portrait seems to state. For me, this evidence of renewal held out hope. If Rembrandt could metamorphose from flayed ox to Renaissance master or even mighty king, surely I could effect some small change of my own. My ambitions were far humbler than the artist’s. I did not aspire to rulership; I merely wanted to see my own flesh transformed from meat seller into writer.
My customer Jack joined Rembrandt in encouraging my professional aspirations. Jack faced a des­perate situation in his wife’s illness—and, as a meat cutter, he dealt with the memento mori aspects of decaying flesh far more than did I—yet he also had certain ambitions. Each day I checked his order to ensure that our warehouse could cover the product he needed, and I called him if I spotted any prob­lems. Not every customer asked me to do this, but Jack did; he wanted to be well informed so that he could do his job well. When I told him one day of my eventual plans to pursue writing, he said, with feeling, “Go for it. Life is short.”
Thus, despite the vanitas lessons of the warehouse, I could not help but cling, as Rembrandt did and as Jack advised, to my ambitions and dreams. I held fast to the hope of returning to my writing, of producing words that actually would sell. Roundy’s, I realized, was not merely a memento mori lesson; it was itself a passing stage in my life, as fleeting and ephemeral as a wisp of smoke. Standing back, I could watch it twist and curl. I realized that I was figured not only in the giant side of decaying beef in Rembrandt’s painting, but also in the woman peering out of a doorway at the carcass. The woman and the carcass almost merge, but in the end their bodies remain distinct. The ox is dead, but the woman, for now anyway, will go on. Resolutely, she clings to life.
Ultimately, we cling to life because we have hope. In Rembrandt’s painting the biggest sign of hope resides, paradoxically, in the dead ox itself. In the scholarly literature, this ox has been iconographically linked not only to death and decay but also and more monumentally to the Crucifixion of Christ. The ox is tied to a beam in much the same way that the soldiers lashed Jesus to his own tree, the peering woman (my alter ego) becoming a figure at the foot of the cross. Indeed, the majestic isolation of Rembrandt’s carcass, complete with its own spotlight, prompts viewers to contem­plate this earthy scene with as much reverence as they would a bona fide religious subject. Rembrandt’s painting is thus far more than a memento mori; it is also a reminder of life. The great ox makes death “palatable”—a gruesome play on words that nevertheless retains validity given Christ’s command to eat of his flesh.
Mimicking a meat cutter, Rembrandt becomes a kind of pastor. And so did another meat cutter I knew, my husband’s maternal grandfather. During World War II, Granddad Byrne butchered meat for a mining company store in Pennsylvania, although this career was short lived. By the time I knew him, he had long since hung up his knives in favor of pastoring in the American Baptist church. In my mind, I picture him not wielding a cleaver or standing behind a counter but holding the Bible he carried with him nearly everywhere he went. I remember him not immersed in animal innards but officiating at the marriage of my husband’s oldest brother. What connection did Granddad Byrne make between his earlier career and his pastorate, between a side of beef and the sacrament of marriage? Did he see meat as Rembrandt did? I wish I had thought to ask him before he died.
Meat and marriage are connected in my own mind, thanks to my experience at Roun

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ยิ่งผมมองภาพวาด memento mori ยิ่งดำรงของพวกเขาดูเหมือนจะ รวบรวมจุดเริ่มต้นของคำตอบ ภาพวาดเหล่านี้พูดมากเกี่ยวกับชีวิตกันตาย หลังจากที่ทุก วางแปรงผ้าใบ แม้การวาดกะโหลกศีรษะ เป็นรายงานปากแข็งสร้างหน้าผุ ไม่ได้งานของเหล่าศิลปินดัตช์เป็น snuffed ออก ด้วยการแสดงของเทียนและนาฬิกา ชื่อจิตรกร memento mori ผลิตทุกชนิดของภาพ พวกเขาแสดงทิ้งอยู่ระเกะระกะมีถ้ำมากและเนื้อสลายแล้ว ก็จะระบายเรื่องอื่น ๆ รวมทั้งห้องจัดเลี้ยงที่หรูหราและภูมิประเทศที่โปร่งสบาย พวกเขาได้ไม่วางแปรงของพวกเขา แม้ มีวิสัยทัศน์ของการตายและการทำลายที่ใส่ของผืนผ้าใบของพวกเขาแรมแบรนดท์ อีกครั้ง ให้เป็นบทเรียน ศิลปินอาจมี glimpsed การตายของเขาเองในวัว slaughtered แต่เขายังคงสีรุ่นตัวเองมีความหวังมากขึ้น ในพระ 1658 ภาพเหมือนตนเองในคอลเลกชัน Frick แรมบรังด์ปรากฏเป็นข้ามระหว่างศิลปินเรอเนซองส์และคิง magisterial เขาแสดง life-size, grasps แผ่นดินของ "บัลลังก์" และ stares ลงตัวแสดงว่า deigning เพื่อให้ผู้ชมเธอ ในบริบทของชุดรูปแบบดัตช์ memento mori จิตรกรรมนี้แนะนำของการเคลื่อนไหวที่ดูเหมือนว่าจะหลีกเลี่ยงต่อความตายและผุ: อายุของเนื้อได้หลังจากทั้งหมด ภาพดูเหมือนว่ารัฐ สำหรับฉัน หลักฐานการต่ออายุนี้จัดออกหวัง ถ้าแรมบรังด์สามารถ metamorphose จากวัว flayed โทเรเนซองส์หรือกษัตริย์อันยิ่งใหญ่ได้ แน่นอนฉันสามารถมีผลเปลี่ยนแปลงบางเล็กของตัวเอง ความทะเยอทะยานของฉัน humbler ไกลกว่าของศิลปินได้ ผมก็ไม่คาดหวังที่จะ rulership แค่อยากจะเห็นเนื้อของตัวเองเปลี่ยนจากขายเนื้อเป็นนักเขียนลูกค้าของฉันแจ็คร่วมแรมบรังด์ในการสนับสนุนให้ความปรารถนาของฉันมืออาชีพ แจ็คต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่หมดหวังในการเจ็บป่วยของภรรยาของเขา — และ เป็นเครื่องตัดเนื้อ เขาจัดการด้าน memento mori แหล่งเนื้อไกลมากกว่าเหมือนกัน — แต่เขายังมีความทะเยอทะยานบาง แต่ละวันผมเลือกสั่งซื้อสินค้าเพื่อให้แน่ใจว่า คลังสินค้าของเราสามารถครอบคลุมผลิตภัณฑ์ที่เขาต้องการ และฉันเรียกเขาว่าฉันพบปัญหาใด ๆ ลูกค้าทุกท่านไม่ถามฉันจะทำ แต่แจ็คไม่ ได้ เขาอยากจะทราบดีที่เขาสามารถทำงานได้ดี เมื่อผมบอกแผนของฉันเก็บไล่เขียน เขากล่าว กับ "ไปให้ในหนึ่งวัน ชีวิตนั้นสั้น"ดังนั้น แม้ มีบทเรียน vanitas ของคลังสินค้า ฉันไม่สามารถช่วยเหลือแต่ยึด เป็นได้แรมบรังด์ และแจ็คแนะ นำ ให้ความทะเยอทะยานและความฝันของฉัน ผมจัดไปหวังว่าการกลับไปของฉันการเขียน การผลิตคำที่จริง จะขายได้อย่างรวดเร็ว Roundy ของ ฉันรู้ ไม่เพียง memento mori บทเรียน มันเป็นตัวเองผ่านขั้นตอนในชีวิตของฉัน เป็นหายวับไปและข้อมูลแบบชั่วคราวเป็นกำมือควัน ยืนกลับ ฉันสามารถดูมันบิดและม้วน ฉันรู้ว่า ฉันไม่คิดไม่เพียงแต่ ในด้านยักษ์ของเนื้อ ในภาพเขียนของแรมบรังด์ แต่ ในผู้หญิงทุกทีจากประตูที่ซากผุพัง ผู้หญิงและซากเกือบผสาน แต่ในสุด ศพยังคงแตกต่างกัน ปีฉลูเป็นตาย แต่ผู้หญิง ตอนนี้ หรือจะไป Resolutely นาง clings เพื่อชีวิตในที่สุด เรายึดชีวิต เพราะเรามีความหวัง ในภาพเขียนของแรมบรังด์ หมายที่ใหญ่ที่สุดของหวังอยู่ paradoxically ในวัวตายเอง ในวรรณคดี scholarly วัวนี้ iconographically ลิงค์ไม่เท่ากับตายและผุมาก monumentally และแต่ยังการตรึงกางเขนของพระเยซูคริสต์ ปีฉลูจะเกี่ยวพันกับแสงมากแบบเดียวกับที่ทหาร lashed พระเยซูเพื่อต้นไม้ของตัวเอง ผู้หญิง peering (อาตมาฉัน alter) เป็น รูปที่เท้าข้าม แน่นอน แยกซากของแรมบรังด์ ด้วยตนเองที่มาเจสติก spotlight พร้อมท์ผู้ชมฉากนี้พลัง ด้วยความเคารพมากเป็นเรื่องศาสนา fide ผู้จดจ่อ ภาพเขียนของแรมบรังด์เป็นฉะนี้มากกว่าเป็น memento mori นอกจากนี้จะเตือนของชีวิต วัวมากทำให้ตาย "อร่อย" — สยดสยองเล่นคำที่อย่างไรก็ตาม ยังคงมีผลบังคับใช้ในการรับสั่งของพระคริสต์จะกินเนื้อของเขาMimicking ตัดเนื้อ แรมบรังด์เป็น ชนิดของศิษยาภิบาล และก็อีกเนื้อตัดผมรู้ ก๋งของสามี ในระหว่างสงครามโลก Granddad Byrne แปร่ง ๆ เนื้อสำหรับร้านค้าบริษัททำเหมืองในรัฐเพนซิลวาเนีย แม้ว่าอาชีพนี้มี lived สั้น ๆ โดยเวลารู้ว่าเขา เขานานตั้งแต่ได้แขวนไว้มีดของเขาสามารถ pastoring ในโบสถ์แบพติสท์อเมริกัน ในใจฉัน รูปภาพเขาไม่ wielding ราคาย่อมเยาว์เช่นที่ หรือยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ แต่ถือพระคัมภีร์เขาดำเนินกับเขาเกือบทุกที่ครับ ผมจำได้ว่า เขาไม่ได้ดื่มด่ำไปในมิตรเครื่องในสัตว์ แต่ผู้ที่แต่งงานของพี่เก่าของสามี เชื่อมต่ออะไรได้ Granddad Byrne ทำระหว่าง pastorate ของเขา ด้านเนื้อและศีลของการแต่งงานและการทำงานของเขาก่อนหน้านี้ เขาไม่เห็นเนื้อเป็นแรมแบรนดท์ได้ ต้องมีคิดถามเขาก่อนเขาตายมีการเชื่อมต่อเนื้อและแต่งงานในใจของตัวเอง ด้วยประสบการณ์ของฉันที่ Roun

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ยิ่งผมมองไปที่ภาพวาดของที่ระลึกสุดตาที่มากกว่าที่มีอยู่มากของพวกเขาดูเหมือนจะรวบรวมจุดเริ่มต้นของคำตอบที่ ภาพเหล่านี้พูดมากเกี่ยวกับชีวิตที่พวกเขาทำของการเสียชีวิต หลังจากที่ทุกคนใส่แปรงผ้าใบแม้ในเพื่อที่จะวาดกะโหลกศีรษะที่เป็นคำสั่งของการสร้างปากแข็งในหน้าของการสลายตัว ไม่ได้ประกอบอาชีพของศิลปินชาวดัตช์เหล่านี้กลายเป็นดับกับวิถีของพวกเขาเทียนและนาฬิกา Memento Mori จิตรกรผลิตทุกชนิดของภาพ พวกเขากลายเป็นโพรงกะโหลกและเนื้อเน่าเปื่อยแล้วไปในการวาดวิชาอื่น ๆ รวมถึงการจัดงานเลี้ยงที่หรูหราโปร่งสบายและภูมิทัศน์ พวกเขาไม่ได้วางแปรงของพวกเขาลงแม้จะมีวิสัยทัศน์ของความตายและการทำลายล้างที่อาศัยบางส่วนของภาพของพวกเขา.
แรมแบรนดท์อีกครั้งให้บทเรียนวัตถุ ศิลปินอาจจะได้เห็นการตายของตัวเองในวัวฆ่าเขา แต่เขายังคงวาดรุ่นหวังมากขึ้นของตัวเอง 1658 ในภาพตัวเองของเขาในการเก็บ Frick, แรมแบรนดท์ปรากฏเป็นลูกผสมระหว่างศิลปินเรเนซองส์และพระมหากษัตริย์ปกครอง แสดงให้เห็นว่าชีวิตขนาดเขาคว้าแขนของ "บัลลังก์" ของเขาและจ้องมองลงไปดูตาม deigning ถ้าจะให้เธอผู้ชม ในบริบทของรูปแบบดัตช์ของที่ระลึกสุดตาภาพวาดนี้แสดงให้เห็นการกลับรายการของการเคลื่อนไหวหลีกเลี่ยงไม่ได้ดูเหมือนจะมีต่อความตายและการสลายตัว: การต่ออายุของเนื้อหนังเป็นไปได้หลังจากที่ทุกภาพที่ดูเหมือนว่าจะระบุ สำหรับผมมีหลักฐานของการต่ออายุนี้ยื่นออกมาหวัง ถ้าแรมแบรนดท์สามารถเปลี่ยนรูปจากวัวถลกหนังที่จะโทเรเนซองส์หรือแม้กระทั่งพระมหากษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่แน่นอนฉันจะมีผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเล็ก ๆ เป็นของตัวเอง ความทะเยอทะยานของฉันอยู่ไกลกว่า humbler ศิลปิน ผมไม่ได้หวังที่จะครอบงำ; ผมแค่อยากจะเห็นเนื้อหนังของตัวเองเปลี่ยนจากผู้ขายเนื้อสัตว์ลงไปในนักเขียน.
ลูกค้าของฉันแจ็คเข้าร่วมแรมแบรนดท์ในการส่งเสริมให้แรงบันดาลใจมืออาชีพของฉัน แจ็คต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ล่อแหลมในภรรยาของเขาเจ็บป่วยและเป็นเครื่องตัดเนื้อเขาจัดการกับแง่มุมของที่ระลึกสุดตาของเนื้อหนังเนื้อที่มากเกินกว่าที่ผมทำยังเขายังมีความทะเยอทะยานบางอย่าง ในแต่ละวันฉันจะตรวจสอบคำสั่งของเขาเพื่อให้แน่ใจว่าคลังสินค้าของเราสามารถครอบคลุมผลิตภัณฑ์ที่เขาต้องการและฉันเรียกเขาว่าถ้าผมพบปัญหาใด ๆ ลูกค้าไม่ทุกถามฉันที่จะทำเช่นนี้ แต่แจ็คไม่ได้; เขาต้องการที่จะทราบดีเพื่อที่เขาจะทำผลงานของเขาเป็นอย่างดี เมื่อผมบอกเขาว่าวันหนึ่งของแผนที่สุดของฉันที่จะไล่ตามการเขียนเขาพูดด้วยความรู้สึก "ไปมัน ชีวิตสั้น.
"ดังนั้นแม้จะมีบทเรียนVanitas คลังสินค้าที่ฉันไม่สามารถช่วย แต่ยึดเป็นแรมแบรนดท์ได้ขณะที่แจ็คและให้คำแนะนำเพื่อความทะเยอทะยานและความฝันของฉัน ผมจัดได้อย่างรวดเร็วเพื่อความหวังที่จะกลับไปเขียนของฉันในการผลิตคำที่จะขายจริง Roundy ของฉันตระหนักก็คือไม่เพียง แต่เป็นบทเรียนที่ระลึกสุดตา; มันเป็นตัวเองผ่านขั้นตอนในชีวิตของฉันเป็นไปอย่างรวดเร็วและยั่งยืนเป็นกำมือของควัน ยืนอยู่ด้านหลังผมได้ดูมันบิดและม้วน ผมรู้ว่าผมคิดไม่เพียง แต่ในด้านยักษ์ใหญ่ของเนื้อที่เนื้อในภาพวาดของแรมแบรนดท์ แต่ยังอยู่ในผู้หญิงหันออกมาจากประตูที่ซาก ผู้หญิงและซากเกือบผสาน แต่ในท้ายที่สุดของพวกเขายังคงอยู่ในร่างกายที่แตกต่างกัน วัวตาย แต่ผู้หญิงคนนั้นตอนนี้แล้วจะไป เฉียบขาดเธอยึดติดกับชีวิต.
ในที่สุดเรายึดมั่นที่จะมีชีวิตเพราะเรามีความหวัง ในภาพวาดของแรมแบรนดท์เข้าสู่ระบบที่ใหญ่ที่สุดของความหวังอยู่ขัดแย้งในวัวที่ตายของตัวเอง ในวรรณคดีวิชาการวัวนี้ได้รับการเชื่อมโยง iconographically ไม่เพียง แต่จะตายและการเสื่อมสลาย แต่ยังและอื่น ๆ monumentally การตรึงกางเขนของพระเยซูคริสต์ วัวจะเชื่อมโยงกับลำแสงในลักษณะเดียวกับที่ทหารพระเยซูฟาดกับต้นไม้ของตัวเองเป็นผู้หญิงคน peering (อัตตาของฉัน) กลายเป็นตัวเลขที่เท้าของไม้กางเขนที่ อันที่จริงการแยกคู่บารมีของซากของแรมแบรนดท์สมบูรณ์ด้วยสปอตไลของตัวเองจะแจ้งให้ผู้ชมที่จะพิจารณาที่เกิดเหตุดินนี้ด้วยความเคารพมากที่สุดเท่าที่พวกเขาจะเป็นเรื่องทางศาสนาโดยสุจริต ภาพวาดของแรมแบรนดท์จึงเป็นมากเกินกว่าที่ระลึกสุดตา; ก็ยังเตือนของชีวิต วัวที่ดีทำให้ความตาย "อร่อย" -a เล่นที่น่ากลัวเกี่ยวกับคำว่าอย่างไรก็ตามยังคงมีความถูกต้องได้รับคำสั่งของพระคริสต์ที่จะกินเนื้อของเขา.
เลียนแบบเครื่องตัดเนื้อแรมแบรนดท์กลายเป็นชนิดของบาทหลวง และเพื่อให้ได้เนื้อตัดอีกผมรู้ว่าคุณปู่ของมารดาสามีของฉัน ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองปู่เบิร์นเชือดเนื้อสัตว์สำหรับร้านค้าของ บริษัท เหมืองแร่ในเพนซิลแม้ว่าอาชีพนี้ก็มีชีวิตอยู่ เมื่อถึงเวลาที่ผมรู้ว่าเขาได้แขวนยาวตั้งแต่ขึ้นมีดของเขาในความโปรดปรานของ pastoring ในคริสตจักรอเมริกัน ในใจของฉันฉันภาพเขาไม่กวัดแกว่งมีดหรือยืนอยู่ข้างหลังเคาน์เตอร์ แต่ถือพระคัมภีร์ที่เขาดำเนินการกับเขาเกือบทุกที่ที่เขาไป ผมจำได้ว่าเขาจะไม่แช่อยู่ในอวัยวะภายในของสัตว์ แต่พิธีแต่งงานของพี่ชายคนโตของสามีของฉัน การเชื่อมต่ออะไรปู่เบิร์นทำให้ระหว่างอาชีพก่อนหน้านี้และ Pastorate ของเขาระหว่างด้านข้างของเนื้อวัวและคริสต์ศาสนิกชนของการแต่งงานหรือไม่? เขาก็ไม่เห็นเนื้อเป็นแรมแบรนดท์ไม่? ฉันหวังว่าฉันเคยคิดว่าจะขอให้เขาก่อนที่เขาจะเสียชีวิต.
เนื้อสัตว์และการแต่งงานมีการเชื่อมต่อในใจของตัวเองต้องขอบคุณประสบการณ์ของผมที่ roun