a. Constitutional provisions for ag

a. Constitutional provisions for agricultural development It is pertinent to note that constitutional provision on the development of agriculture and natural resources points to the policy direction agricultural extension service delivery is expected to take. Chapter 2 Section 16, also supported by the Fourth Schedule Section 2 of the 1999 Constitution provided for tripartite and collective efforts by the three tiers of government in the provision of basic infrastructure that encourage rural farmers, processors, marketers, etc to increase productivity and quality of agricultural resources and commodities, thereby increasing both nutritional status and net income and reducing poverty and unemployment. The importance of this was demonstrated by placing agriculture on the concurrent list, with the leading role played by the local governments, followed by state governments, while the federal government is restricted to policy formulation and creation of enabling environment for all actors. Thus, the current practice of agricultural extension service is not in agreement with the 1999 Constitutional provision. The federal government is now the major player in the implementation of agricultural development, while state governments are the leading players in agricultural extension service delivery. The local governments are practically onlookers with regard to agricultural research, extension and training, providing sporadic interventions in selected areas of vaccinations for animals and provision of farm inputs. This absence of synergy and role sharing in achieving specificity, sustainability and competitiveness in agricultural development is thus the reverse of the constitutional provision (Abubakar, 2011).
b. Government programmes and strategies for agricultural extension The existing agricultural extension delivery service is in a state of confusion, as no definite policy is driving the programmes, strategies and practices (Madukwe, 2008, Abubakar, 2011). In the current practice, the federal government is leading in numerous initiatives and programmes, such as the National Food Security Programme (NFSP), Fadama III, Commercial Agricultural Development Programme (CADP), Root and Tuber Extension Programme (RTEP), among others. The implementation of these programmes usually takes its toll of quality personnel from the few state ADP staff, making it near impossible for the ADPs to undertake the basic functions of grassroots extension delivery. Moreover, State Agricultural Development Programmes (ADPs) are the only formal institutions for delivering agricultural extension services in the country; they are solely managed by various States, that is, with no institutional arrangement with federal or local governments. Visible synergy is only observed on initiatives promoted by the federal government which often reduces both personnel and other resources of these ADPs. This is
Journal of Agricultural Extension Vol. 18(1) June, 2014 ISSN 1119-944X
4
despite the key constraints of the ADPs, such as shortage of extension agents (EAs) (quality & quantity), inadequate mobility allowances and other key field facilities. To compound the problem, LGAs are not in any way connected with any aspects of grassroots extension delivery as most do not have trained EAs, nor are they involved in promoting agricultural innovations. In most cases, the agriculture departments of LGAs are hardly involved in any real agricultural extension delivery activities. In terms of finance, there seems to be the absence of visible funding mechanism directed at extension delivery from Federal Government (FG) and LGAs. The State Governments (SGs) provide finances for ADP’s operations and counterpart funding of FG initiatives/projects with little impact on grassroots farm families in their states. (Abubakar, 2011).
c. Ambiguous status of local governments Reflecting the state of public opinion on this subject, the 1999 Constitution is also somewhat ambiguous with regard to the autonomy of Local Governments from the authority of the state government within whose boundaries they fall. Article 7 empowers the state government to enact legislation with regard to “the establishment, structure, composition, finance and functions” of democratically elected local government councils. Furthermore, even in the Fourth Schedule, which provides a list of functions to be performed by Local Government Councils, some critical areas of basic service delivery that have traditionally been regarded as the responsibility of Local Government Authorities—the development of agriculture inclusive—are now implied to be the responsibility of state governments, with Local Government Council involvement relegated to that of participation in the state’s execution of its functions. The Constitution provides that “The functions of a local government council shall include participation of such council in the Government of a State as respects the following matters: (a) the provision and maintenance of primary, adult and vocational education; (b) the development of agriculture and natural resources, other than the exploitation of minerals; ...and (d) such other functions as may be conferred on a local government council by the House of Assembly of the State.”
Hence, provision of extension services which is the focus of this paper is assigned as the responsibility of the state and local governments, with no clear legal delineation between the relative roles of these two sub-national tiers of government. As things stand now, the state-level discretion with regard to the powers of the LGAs has led to wide variation in the extent of autonomy afforded to LGAs both within and across states—in many cases they function as mere administrative extensions of state governments. By the constitution, agricultural development was placed as a share responsibility of the State and Local governments. However, State governments appear to be ultimately responsible for the actual delivery of extension services, and often have to take over the activities and responsibilities of local governments in order to ensure delivery.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อ.บทบัญญัติรัฐธรรมนูญเกษตรพัฒนาเป็นอิสระโปรดสังเกตว่า บทบัญญัติรัฐธรรมนูญในการพัฒนาเกษตรและทรัพยากรธรรมชาติจุดทิศทางนโยบายเกษตรบริการจัดส่งคาดว่าจะ บทที่ 2 ส่วน 16 นอกจากนี้ยัง สนับสนุน 2 ส่วนกำหนดการสี่ของรัฐธรรมนูญปี 1999 โดยสำหรับ tripartite และรวมชั้นสามของรัฐบาลในการให้โครงสร้างพื้นฐานที่สนับสนุนให้แก่เกษตรกรในชนบท โปรเซสเซอร์ นักการตลาด ฯลฯ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและคุณภาพของทรัพยากรการเกษตรและสินค้าโภคภัณฑ์ จึงเพิ่มรายได้สุทธิและโภชนาการ และการลดความยากจนและการว่างงาน ความสำคัญนี้ถูกแสดง โดยการทำเกษตรในรายการพร้อมกัน ด้วยบทบาทผู้นำที่เล่น โดยรัฐบาลท้องถิ่น ตาม ด้วยรัฐบาลรัฐ ในขณะที่รัฐบาลถูกจำกัดในการกำหนดนโยบายและสร้างสภาพแวดล้อมการเปิดใช้งานสำหรับนักแสดงทั้งหมด ดังนั้น การปฏิบัติปัจจุบันบริการเกษตรไม่ได้ยังคงบทบัญญัติรัฐธรรมนูญปี 1999 รัฐบาลเป็นผู้เล่นหลักในการดำเนินการพัฒนาด้านการเกษตร ในขณะที่รัฐบาลของรัฐ ผู้เล่นชั้นนำในการส่งมอบบริการเกษตร รัฐบาลท้องถิ่นเป็นจริง onlookers ตามงานวิจัยเกษตร ส่งเสริมและฝึกอบรม การให้มีการแทรกแซงในพื้นที่ที่เลือกของวัคซีนสัตว์และจัดหาปัจจัยการผลิตฟาร์ม นี้ขาด synergy และบทบาทร่วมกันในการบรรลุ specificity ความยั่งยืน และแข่งขันในการพัฒนาด้านการเกษตรจึงได้ย้อนกลับของบทบัญญัติรัฐธรรมนูญ (Abubakar, 2011)
b โครงการของรัฐบาลและกลยุทธ์สำหรับเกษตรบริการจัดส่งสินค้าเกษตรที่มีอยู่เป็นของสับสน ไม่มีนโยบายที่แน่นอนคือการขับรถโปรแกรม กลยุทธ์ และแนวทางปฏิบัติ (Madukwe, 2008, Abubakar, 2011) ในทางปฏิบัติปัจจุบัน รัฐบาลกลางเป็นผู้นำในแผนงานและโครงการ ชาติอาหารปลอดภัยโครงการ (NFSP), Fadama III พาณิชย์เกษตรพัฒนาโครงการ (CADP), ราก และหัวต่อโครงการ (RTEP), หมู่คนอื่น ๆ ใช้งานของโปรแกรมเหล่านี้มักจะใช้โทรเจ้าหน้าที่คุณภาพจากบางรัฐ ADP พนักงาน ทำให้ใกล้ไปไม่ได้สำหรับ ADPs รู้หน้าที่พื้นฐานของส่งต่อรากหญ้า นอกจากนี้ โครงการพัฒนาเกษตรรัฐ (ADPs) เป็นสถาบันเฉพาะทางสำหรับการส่งมอบบริการการเกษตรในประเทศ พวกเขามีเพียงบริหาร โดยรัฐต่าง ๆ นั่นคือ กับจัดการสถาบันไม่มีรัฐบาลกลาง หรือท้องถิ่น เพียงมีสังเกตเห็น synergy ในการริเริ่มโดยรัฐบาลซึ่งมักลดบุคลากรและทรัพยากรอื่น ๆ ของ ADPs เหล่านี้ โดย
18(1) สมุดของเกษตรขยายมิถุนายน 2014 นอก 1119-944 X
4
แม้ มีข้อจำกัดสำคัญของ ADPs เช่นปัญหาการขาดแคลนของส่วนขยาย (EAs) (ปริมาณคุณภาพ&), หักเคลื่อนไหวไม่เพียงพอและคีย์อื่น ๆ ฟิลด์สิ่งอำนวยความสะดวก ประกอบคำ LGAs ไม่ในทางใดทางหนึ่งเชื่อมต่อกับด้านใด ๆ ส่งขยายรากหญ้าเป็นส่วนใหญ่ไม่ได้รับการฝึกอบรม EAs หรือที่เกี่ยวข้องในการส่งเสริมการเกษตรนวัตกรรม ในกรณีส่วนใหญ่ แผนกเกษตรของ LGAs จะไม่เกี่ยวข้องกับการเกษตรจริงจัดกิจกรรม ในด้านการเงิน มีน่าจะ เป็นการขาดงานของมองเห็นกลไกทุนที่ส่งต่อจากรัฐบาลกลาง (FG) และ LGAs รัฐบาลรัฐ (SGs) ให้เงินทุนสำหรับการดำเนินงานของ ADP และกันเงินทุนของ FG แผนงาน/โครงการที่มีผลกระทบเล็กน้อยกับครอบครัวรากหญ้าฟาร์มในรัฐของตน (Abubakar, 2011)
c สถานะไม่ชัดเจนของรัฐบาลท้องถิ่นที่สะท้อนให้เห็นถึงสถานะของมติมหาชนในเรื่องนี้ รัฐธรรมนูญปี 1999 ก็ค่อนข้างชัดเจนตามอิสระของรัฐบาลท้องถิ่นจากหน่วยงานของรัฐภายในขอบเขตพวกเขาอยู่ บทความ 7 อำนาจรัฐประกาศใช้กฎหมายเกี่ยวกับ "การก่อตั้ง โครงสร้าง ส่วน ประกอบ เงินและฟังก์ชัน"ของสภารัฐบาลท้องถิ่นได้รับเลือก democratically นอกจากนี้ แม้ในกำหนดการสี่ ซึ่งแสดงรายการของฟังก์ชันที่จะดำเนินการ โดยสภารัฐบาลท้องถิ่น บางพื้นที่สำคัญของการจัดบริการพื้นฐานที่มีประเพณีการถือเป็นความรับผิดชอบของหน่วยงานรัฐบาลท้องถิ่น ซึ่งการพัฒนาของการเกษตรรวม — มีนัยตอนนี้จะ รับผิดชอบของรัฐรัฐบาล กับ relegated ที่มีส่วนร่วมในการดำเนินงานของรัฐมีส่วนร่วมสภารัฐบาลท้องถิ่น มีรัฐธรรมนูญที่ "ฟังก์ชันสภารัฐบาลท้องถิ่นจะรวมมีส่วนร่วมของคณะกรรมการดังกล่าวในรัฐรัฐเคารพในเรื่องต่อไปนี้: (ก) เงินสำรองและการบำรุงรักษาหลัก ผู้ใหญ่ และอาชีวศึกษาศึกษา (ข) การพัฒนาเกษตรและทรัพยากรธรรมชาติ ไม่ใช่การเอารัดเอาเปรียบแร่ ...และ (d) เช่นฟังก์ชันอื่น ๆ อาจปรึกษาในสภารัฐบาลท้องถิ่น โดยมีบ้านสภาของรัฐ "
ดังนั้น จัดบริการส่วนขยายซึ่งเป็นจุดสำคัญของเอกสารนี้ถูกกำหนดเป็นความรับผิดชอบของรัฐและรัฐบาลท้องถิ่น กับ delineation ไม่กฎหมายชัดเจนระหว่างบทบาทสัมพันธ์ระดับชาติย่อยเหล่านี้สองของรัฐบาล เป็นสิ่งยืนตอนนี้ พิจารณาระดับรัฐเกี่ยวกับอำนาจของ LGAs ได้นำการเปลี่ยนแปลงมากมายในขอบเขตของอิสระนี่ LGAs ทั้งภายใน และอเมริกาซึ่งในหลายกรณี พวกเขาทำหน้าที่เป็นส่วนขยายดูแลเพียงของรัฐรัฐบาล ตามรัฐธรรมนูญ เกษตรพัฒนามีไว้เป็นความรับผิดชอบร่วมกันของรัฐและรัฐบาลท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม รัฐบาลรัฐต้องชอบสำหรับการจัดส่งบริการนามสกุลจริง และมักจะมีการดำเนินกิจกรรมและความรับผิดชอบของรัฐบาลท้องถิ่นส่ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

1 . ตามรัฐธรรมนูญกำหนดเพื่อพัฒนาการเกษตรมันเหมาะที่จะทราบว่าบทบัญญัติรัฐธรรมนูญในการพัฒนาจุดการเกษตรและทรัพยากรธรรมชาติกับทิศทางนโยบายส่งเสริมการเกษตร บริการจัดส่ง ที่คาดว่าจะใช้ บทที่ 2 มาตรา 16นอกจากนี้ยังได้รับการสนับสนุนโดยตารางที่ 4 หมวด 2 ของรัฐธรรมนูญให้ไตรภาคีร่วมปี 1999 และความพยายามโดยสามชั้นของรัฐบาลในการจัดหาโครงสร้างพื้นฐานที่สนับสนุนให้เกษตรกรในชนบทสำหรับนักการตลาด ฯลฯ เพื่อเพิ่มผลผลิตและคุณภาพของทรัพยากรการเกษตรและสินค้าโภคภัณฑ์จึงช่วยเพิ่มทั้งภาวะโภชนาการและรายได้และการลดความยากจน และการว่างงาน นี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการเกษตร โดยวางในรายการพร้อมกัน กับบทบาทที่เล่นโดยรัฐบาลท้องถิ่นตามรัฐบาล ในขณะที่รัฐบาลได้จำกัดการกำหนดนโยบายและการสร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยสำหรับนักแสดง ดังนั้นสภาพปัจจุบันของการบริการส่งเสริมการเกษตรจะไม่สอดคล้องกับบทบัญญัติรัฐธรรมนูญ 1999 . รัฐบาลตอนนี้เป็นผู้เล่นหลักในการปฏิบัติงานด้านการพัฒนาการเกษตร ขณะที่รัฐบาลของรัฐเป็นผู้เล่นชั้นนำในการให้บริการส่งเสริมการเกษตรของ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเป็นจริงผู้ชมเกี่ยวกับการวิจัยทางการเกษตรส่งเสริมและฝึกอบรมการให้แทรกแซงเป็นระยะ ๆ ในพื้นที่ที่เลือกของวัคซีนสำหรับสัตว์และการจัดหาปัจจัยการผลิตในฟาร์ม นี้ไม่มีพลังและบทบาทร่วมกันในการบรรลุต่อความยั่งยืนและขีดความสามารถในการพัฒนาการเกษตรจึงย้อนกลับของบทบัญญัติรัฐธรรมนูญ ( บู บาการ์ , 2011 )
Bโครงการของรัฐบาล และยุทธศาสตร์การส่งเสริมการเกษตรที่มีอยู่บริการส่งเสริมการเกษตรอยู่ในสถานะของความสับสน เป็นไม่มีกำหนดนโยบายจะทำให้โปรแกรมกลยุทธ์และวิธีปฏิบัติ ( บู บาการ์ madukwe 2008 , 2011 ) ในทางปฏิบัติปัจจุบัน รัฐบาลสหรัฐเป็นผู้นำในการริเริ่มมากมาย และโปรแกรมเช่น โครงการอาหารปลอดภัยแห่งชาติ ( nfsp ) ฟาดามา III , การพัฒนาโครงการเกษตรเชิงพาณิชย์ ( cadp ) , รากและหัว ( โครงการส่งเสริม rtep ) , หมู่คนอื่น ๆ การใช้โปรแกรมเหล่านี้มักจะใช้เวลาโทรของบุคลากรที่มีคุณภาพจากหลายรัฐที่มีเจ้าหน้าที่ให้ใกล้เป็นไปไม่ได้สำหรับ adps รู้พื้นฐานของการสร้างส่งมอบนอกจากนี้ รัฐ โครงการพัฒนาการเกษตร ( adps ) เป็นเพียงสถาบันที่เป็นทางการสำหรับการส่งมอบบริการส่งเสริมการเกษตรในประเทศ พวกเขาจะถูกจัดการโดยรัฐต่าง ๆแต่เพียงผู้เดียว นั่นคือ ไม่มีสถาบันจัดกับรัฐบาลรัฐบาลกลางหรือท้องถิ่นเห็นผลเพียงสังเกตในการริเริ่มส่งเสริมโดยรัฐบาลซึ่งมักจะช่วยลดทั้งบุคลากรและทรัพยากรอื่นๆ ของ adps เหล่านี้ นี่คือ
วารสารฉบับที่ 18 การส่งเสริมการเกษตร ( 1 ) มิถุนายน 2014 ISSN 1119-944x
4
แม้จะมีข้อจำกัดที่สำคัญของ adps เช่น ขาดเจ้าหน้าที่ส่งเสริม ( EAS ) ( ปริมาณ&คุณภาพ )เบี้ยเลี้ยงความคล่องตัวเพียงพอและเครื่องคีย์ฟิลด์อื่น ๆ เพื่อรวมรวมปัญหา lgas ไม่ได้ในทางใดที่เกี่ยวข้องกับทุกด้านของการส่งเสริมการส่งมอบเป็นรากหญ้ามากที่สุด ไม่ต้องอบรม EAS และพวกเขามีส่วนร่วมในการส่งเสริมนวัตกรรมการเกษตร ในกรณีส่วนใหญ่ , เกษตรกรรมแผนก lgas ไม่ได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมการส่งเสริมการเกษตรที่แท้จริงในแง่การเงิน ดูเหมือนจะขาดกลไกสนับสนุนส่งเสริมการมองเห็นโดยตรงจากรัฐบาล ( FG ) และ lgas . รัฐบาลรัฐ ( SGS ) ให้บริการการเงินสำหรับการระดมทุนของโครงการ ADP และคู่ / โดยโครงการที่มีผลกระทบน้อยในระดับฟาร์มครอบครัวในรัฐของตน ( บู บาการ์ , 2011 )
Cสถานะที่คลุมเครือของรัฐบาลท้องถิ่นที่สะท้อนให้เห็นถึงสถานะของความคิดเห็นของประชาชนในเรื่องนี้ ปี 2542 รัฐธรรมนูญเป็นยังค่อนข้างคลุมเครือเกี่ยวกับความเป็นอิสระขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจากหน่วยงานของรัฐภายในที่มีขอบเขตที่พวกเขาตก บทความ 7 ให้อำนาจรัฐบัญญัติกฎหมายเกี่ยวกับ " การจัดตั้งโครงสร้าง องค์ประกอบการเงินและหน้าที่ " ของการเลือกตั้งรัฐบาลท้องถิ่นสภา นอกจากนี้ แม้ในนัดที่สี่ ซึ่งมีรายการของฟังก์ชันที่จะดำเนินการโดยสภาปกครองท้องถิ่นพื้นที่ที่สำคัญบางส่วนของพื้นฐานบริการจัดส่งที่มีประเพณีที่ถูกถือเป็นความรับผิดชอบของหน่วยงานท้องถิ่น การพัฒนาการเกษตร รวมตอนนี้นัยเป็นความรับผิดชอบของรัฐบาลของรัฐ , การมีส่วนร่วมรัฐบาลสภาท้องถิ่นให้เป็นที่ มีส่วนร่วมใน รัฐประหารของฟังก์ชันของรัฐธรรมนูญบัญญัติว่า " การทำงานของคณะกรรมการท้องถิ่นจะรวมถึงการมีส่วนร่วม เช่น สภาในรัฐบาลของรัฐประการดังต่อไปนี้ ( ก ) การรักษาหลัก ผู้ใหญ่และอาชีวศึกษา ( ข ) การพัฒนาการเกษตรและทรัพยากรธรรมชาติ นอกจากประโยชน์ของแร่ธาตุต่างๆ . . . . . . .( ง ) เช่น ฟังก์ชั่นอื่น ๆที่อาจจะปรึกษากับสภาการปกครองท้องถิ่นโดยสภานิติบัญญัติแห่งรัฐ "
ดังนั้น การให้บริการส่งเสริมซึ่งเป็นโฟกัสของบทความนี้คือ มอบหมายให้เป็นความรับผิดชอบของรัฐบาลของรัฐและท้องถิ่น โดยที่ยังไม่มีกฎหมายการระหว่างบทบาทของญาติของทั้งสองนี้ ชั้นย่อยแห่งชาติของรัฐบาล เป็นสิ่งที่ยืนตอนนี้ดุลยพินิจในระดับรัฐ เกี่ยวกับพลังของ lgas ได้นํารูปแบบกว้างในขอบเขตของตนเองที่ช่วยให้ lgas ทั้งภายในและระหว่างประเทศ ในหลายกรณีพวกเขาฟังก์ชันเป็นเพียงส่วนขยายของการบริหารของรัฐบาลของรัฐ โดยรัฐธรรมนูญ การพัฒนาการเกษตรที่ถูกวางไว้เป็นความรับผิดชอบร่วมกันของรัฐบาลของรัฐและท้องถิ่น อย่างไรก็ตามรัฐบาลของรัฐจะรับผิดชอบส่งที่แท้จริงของการขยายบริการและมักจะต้องดูแลกิจกรรมและความรับผิดชอบของรัฐบาลท้องถิ่นเพื่อที่จะให้จัดส่ง