The speaker wants to share with us.

The speaker wants to share with us. Isn't that nice? He'd like to share with us how he killed his enemy. Dude, we said share, not scare.

Still, scaring is really the point of the speaker's story in the first place. He's relating his own mistakes in order to help us avoid the same kind of misstep in future. And he does so in a very effective, surprising way. He's not into saying things like "Oh, what a fool I was!" Nope. Instead, he takes you through the process that led him to poison his foe with the symbolic anger-apple and, importantly, allow us to the be the one to cast judgment on him.

Think about that for a second. Most people, when they want you to learn from their mistakes, are pretty explicit in telling you how terrible they feel now, and how awful their mistake was. In a weird way, this kind of judgment—while meaning to convince us of the importance of the lesson on one hand—stops you from judging them yourself on the other. The person really is judging themselves for us and saying, "Don't be an idiot like I was."

We get none of that in this poem, though. The speaker leaves us with this chilling note: "glad I see / My foe outstretched beneath the tree" (15-16). Uf. That's extra-creepy, if you ask us. And, of course, that's precisely the reaction that the speaker is going for. By not denouncing his own actions, the speaker is selfless enough to let us do that to him. As a result, his lesson is all the more effective, because it invites us to draw our own conclusions about him, rather than give us his own pre-packaged judgments.

That's really quite big of the speaker. It seems that he's so invested in us taking a lesson from his mistake that he's willing to use himself as the most shocking example of how not to behave. Thanks for the tip, creepy guy!

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ลำโพงต้องการที่จะร่วมกับเรา ไม่ว่าดี? เขาต้องการที่จะมีส่วนร่วมกับเราว่าเขาฆ่าศัตรูของเขา เพื่อนเราบอกว่าหุ้นได้ทำให้ตกใจ. ยังคงกลัวจริงๆจุดของเรื่องพูดในสถานที่แรก เขาเกี่ยวกับความผิดพลาดของตัวเองในการที่จะช่วยให้เราหลีกเลี่ยงชนิดเดียวกันของความผิดในอนาคต และเขาไม่ให้ในที่มีประสิทธิภาพมากวิธีที่น่าแปลกใจ เขาไม่ได้เข้ามาบอกว่าสิ่งที่ต้องการ "โอ้สิ่งที่ฉันเป็นคนโง่!" Nope แต่เขาจะนำคุณผ่านกระบวนการที่ทำให้เขาจะวางยาพิษศัตรูของเขากับสัญลักษณ์ความโกรธของแอปเปิ้ลและที่สำคัญช่วยให้เราสามารถที่จะเป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่จะโยนบนเขา. คิดเกี่ยวกับว่าเป็นครั้งที่สอง คนส่วนใหญ่เมื่อพวกเขาต้องการให้คุณเรียนรู้จากความผิดพลาดของพวกเขาจะชัดเจนสวยในบอกคุณว่าพวกเขารู้สึกแย่มากตอนและวิธีการที่ผิดพลาดอันยิ่งใหญ่ของพวกเขาคือ ในทางที่แปลกชนิดของความหมายของการตัดสินใจในขณะนี้เพื่อโน้มน้าวให้เรามีความสำคัญของบทเรียนบนมือข้างหนึ่ง-หยุดคุณจากการตัดสินพวกเขาเองในที่อื่น ๆ คนจริงๆตัดสินตัวเองสำหรับเราและบอกว่า "อย่าเป็นคนโง่เหมือนฉันเป็น." เราได้รับไม่มีที่ในบทกวีนี้แม้ว่า ลำโพงทำให้เรามีบันทึกหนาวนี้: "ดีใจที่ฉันเห็น / ศัตรูของฉันกางใต้ต้นไม้" (15-16) uf นั่นเป็นพิเศษน่าขนลุกถ้าคุณถามเรา และแน่นอนว่าเป็นปฏิกิริยาอย่างแม่นยำที่ลำโพงเป็นไปเพื่อ โดยไม่ได้ประนามการกระทำของเขาเองเป็นลำโพงเสียสละมากพอที่จะให้เราทำแบบนั้นกับเขา เป็นผลให้บทเรียนของเขาเป็นสิ่งที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นเพราะมันชวนให้เราที่จะสรุปผลของเราเองเกี่ยวกับเขามากกว่าที่จะทำให้เรามีของตัวเองตัดสินก่อนบรรจุ. ที่จริงค่อนข้างใหญ่ของลำโพง ดูเหมือนว่าเขาจะลงทุนในการให้เราเป็นบทเรียนจากความผิดพลาดของเขาว่าเขายินดีที่จะใช้ตัวเองเป็นตัวอย่างที่น่าตกใจที่สุดของวิธีการที่จะไม่ประพฤติ ขอบคุณสำหรับเคล็ดลับผู้ชายที่น่าขนลุก!

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผู้พูดต้องการที่จะแบ่งปันกับเรา มันดีไม่ใช่เหรอ ? เขาต้องการที่จะแบ่งปันกับเราว่าเขาฆ่าศัตรูของเขา เพื่อนเราบอกว่าหุ้นไม่กลัว

แต่กลัวจริงๆ คือจุดของลำโพงเรื่องราวในสถานที่แรก เขาเกี่ยวข้องกับความผิดพลาดของเขาเอง เพื่อที่จะช่วยให้เราหลีกเลี่ยงชนิดเดียวกันของความผิดพลาดในอนาคต และเขาไม่ได้ในที่มีประสิทธิภาพมากที่น่าประหลาดใจนะ เขาไม่ได้พูดในสิ่งที่ชอบ " โอ้ว่าผมโง่ ! " ไม่ แทน เขาจะนำคุณผ่านขั้นตอนที่ทำให้เขาวางยาพิษศัตรูของเขาด้วยสัญลักษณ์ความโกรธแอปเปิ้ลและที่สำคัญ ให้เราเป็นคนตัดสินเขาหล่อ

คิดแป๊บนึง คนส่วนใหญ่เมื่อพวกเขาต้องการให้คุณเรียนรู้จากความผิดพลาดของพวกเขา ค่อนข้างชัดเจนในการบอกคุณว่าพวกเขารู้สึกตอนนี้แย่ และแย่มากความผิดพลาดของตนได้ในทางที่แปลก , ชนิดของการตัดสินใจในขณะที่ความหมายทำให้เราเชื่อในความสำคัญของบทเรียนบนมือข้างหนึ่งที่หยุดคุณจากการดูพวกเขาด้วยตัวคุณเองในอื่น ๆ คนคนนั้นจะตัดสินเอง สำหรับเราแล้วก็บอกว่า " อย่าโง่เหมือนฉัน "

เราได้รับไม่มีที่ในกลอนนี้แม้ว่า ลำโพงที่ใบเรากับโน้ต หนาวนี้" ดีใจที่ได้เห็น / ศัตรูของฉันยื่นใต้ต้นไม้ " ( 15-16 ) UF . นั่นมันโคตรน่ากลัว ถ้าถามเรา และแน่นอน นั่นแหละ ปฏิกิริยาที่ลำโพงเป็นแบบ ไม่ประนามการกระทำของเขาเอง ผู้พูดจะใจกว้างพอที่จะให้เราทำอย่างนั้นกับเขา ผลคือ บทเรียนทั้งหมดมีประสิทธิภาพมากขึ้น เพราะมันชวนเราข้อสรุปของเราเองเกี่ยวกับเขาแทนที่จะเอาของตัวเองก่อนบรรจุตัดสิน

จริงๆที่ค่อนข้างใหญ่ของลำโพง ดูเหมือนว่าเขาก็ลงทุนในเราเอาบทเรียนจากความผิดพลาดของเขาที่เขาเต็มใจที่จะใช้ตัวเองเป็นตัวอย่างที่น่าตกใจมากที่สุดของวิธีที่จะไม่ทำ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ โรคจิต !