Background: Medication nonadherence

Background: Medication nonadherence in patients with
schizophrenia presents a serious clinical problem.
Research on interventions incorporating motivational
interviewing (MI) to improve adherence have shown
mixed results. Aims: Primary aim is to determine the
effectiveness of a MI intervention on adherence and hospitalization
rates in patients, with multi-episode schizophrenia
or schizoaffective disorder, who have experienced
a psychotic relapse following medication nonadherence.
Secondary aim is to evaluate whether MI is more effective
in specific subgroups. Methods: We performed a
randomized controlled study including 114 patients who
experienced a psychotic relapse due to medication nonadherence
in the past year. Participants received an adapted
form of MI or an active control intervention, health education
(HE). Both interventions consisted of 5–8 sessions,
which patients received in adjunction to the care
as usual. Patients were assessed at baseline and at 6 and
12 months follow-up. Results: Our results show that MI
did not improve medication adherence in previously nonadherent
patients who experienced a psychotic relapse.
Neither were there significant differences in hospitalization
rates at follow-up between MI and HE (27% vs 40%,
P = .187). However, MI resulted in reduced hospitalization
rates for female patients (9% vs 63%, P = .041), noncannabis
users (20% vs 53%, P = .041), younger patients
(14% vs 50%, P = .012), and patients with shorter illness
duration (14% vs 42%, P = .040). Conclusions: Targeted
use of MI may be of benefit for improving medication
adherence in certain groups of patients, although this
needs further examination.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พื้นหลัง: nonadherence ยาในผู้ป่วยโรคจิตเภทแสดงปัญหาทางคลินิกร้ายแรงวิจัยแทรกแซงผสมผสานแรงบันดาลใจสัมภาษณ์ (MI) เพื่อปรับปรุงยึดมั่นได้แสดงผลผสม เป้าหมาย: เป้าหมายหลักคือเพื่อ ตรวจสอบการประสิทธิผลของการแทรกแซง MI ยึดมั่นและรักษาในโรงพยาบาลในผู้ป่วย จิตเภทหลายตอนหรือ โรค schizoaffective ที่มีประสบการณ์กำเริบโรคจิตต่อยา nonadherenceจุดมุ่งหมายรองคือการ ประเมินว่า MI มีประสิทธิภาพมากขึ้นในกลุ่มย่อยที่เฉพาะเจาะจง วิธีการ: เราดำเนินการศึกษาการควบคุมแบบสุ่มรวมทั้งผู้ป่วย 114 ที่มีประสบการณ์การกำเริบโรคจิตเนื่องจากยา nonadherenceในปีผ่านมา ผู้เข้าร่วมได้รับการดัดแปลงรูปแบบของ MI หรือแทรกแซงควบคุมใช้งาน การศึกษาสุขภาพ(เขา) แทรกแซงทั้งที่ประกอบด้วยเซสชัน 5-8ผู้ป่วยที่ได้รับใน adjunction ดูแลตามปกติ ผู้ป่วยถูกประเมินหลัก และ 6 และการติดตามผล 12 เดือน ผลลัพธ์: ผลลัพธ์ของเราแสดงว่า MIไม่ดีขึ้นยายึดมั่นใน nonadherent ก่อนหน้านี้ผู้ป่วยที่มีประสบการณ์การกำเริบโรคจิตไม่ได้มีความแตกต่างกันในโรงพยาบาลราคาห้องติดตามระหว่าง MI และเขา (27% vs 40%P =.187). อย่างไรก็ตาม MI เกิดในโรงพยาบาลลดลงพิเศษสำหรับผู้ป่วยหญิง (9% เทียบกับ 63%, P =.041), noncannabisผู้ใช้ (20% vs 53%, P =.041), ผู้ป่วยอายุน้อย(50% เทียบกับ 14%, P =.012), และผู้ป่วยที่เจ็บป่วยสั้นกว่าระยะเวลา (42% เทียบกับ 14%, P =.040). สรุป: การกำหนดเป้าหมายใช้ MI อาจเป็นประโยชน์สำหรับการปรับปรุงยายึดมั่นในบางกลุ่มของผู้ป่วย แม้นี้ต้องตรวจสอบเพิ่มเติม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พื้นหลัง
.
การวิจัยเกี่ยวกับการแทรกแซงการใช้มาตรการสร้างแรงบันดาลใจ
การสัมภาษณ์
ผลการผสม มีจุดมุ่งหมาย
ประสิทธิภาพของการแทรกแซง
อัตราในผู้ป่วยที่มีหลายตอนโรคจิตเภท
หรือโรค
กำเริบของโรคทางจิตต่อไปนี้ยาไม่ร่วมมือ
จุดประสงค์รองคือการประเมินว่าไมล์ให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
ในกลุ่มย่อยที่เฉพาะเจาะจง วิธีการ
ศึกษาแบบสุ่มรวมทั้งผู้ป่วย
มีประสบการณ์การกำเริบของโรคทางจิตเนื่องจากความไม่ร่วมมือยา
ในปีที่ผ่านมา ผู้เข้าร่วมกิจกรรมได้รับการดัดแปลง
รูปแบบของ
( ทั้งการแทรกแซงประกอบด้วย - 8
ผู้ป่วยที่ได้รับใน
ตามปกติ ผู้ป่วยที่ได้รับการประเมินที่
12 ผล
ไม่ได้ปรับปรุงรับประทานยาอย่างสม่ำเสมอใน
ผู้ป่วยที่มีประสบการณ์การกำเริบของโรคโรคจิต
ไม่ได้มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในการรักษาในโรงพยาบาล
อัตราที่ติดตามระหว่างไมล์และ
p = 0.187) . อย่างไรก็ตาม
อัตราสำหรับผู้ป่วยเพศหญิง
ผู้ใช้
(
ระยะเวลา สรุปผลการวิจัย
การใช้งานของ
ยึดมั่นในคนบางกลุ่มของผู้ป่วยถึงแม้นี่จะ
ต้องการตรวจสอบต่อไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พื้นหลัง : ยาแลผู้ป่วยจิตเภทร้ายแรงทางคลินิก เสนอปัญหางานวิจัยเกี่ยวกับการแทรกแซงจะจูงใจการสัมภาษณ์ ( MI ) เพื่อปรับปรุงการได้แสดงผลลัพธ์ผสม วัตถุประสงค์ : เป้าหมายหลักคือการกำหนดประสิทธิผลของการแทรกแซงการในโรงพยาบาลและมีอัตราผู้ป่วยด้วยโรคจิตเภทหลายตอนหรือโรค schizoaffective ใครมีประสบการณ์โรคจิตกำเริบต่อไปนี้ยาแล .มัธยมศึกษา จุดมุ่งหมายคือเพื่อประเมินว่ามีประสิทธิภาพมากขึ้นเฉพาะในกลุ่มย่อย เราแสดงวิธีการ :สุ่มศึกษารวม 114 คนประสบการณ์ทางจิตกำเริบ เนื่องจากยาแลในปีที่ผ่านมา ผู้ที่ได้รับการดัดแปลงฟอร์มของ มิ หรือการแทรกแซงควบคุมงาน , สุขศึกษา( เขา ) ทั้งการแทรกแซง ประกอบด้วย 5 – 8 รอบที่ผู้ป่วยได้รับในที่เป็นสิ่งประกอบ เพื่อการดูแลตามปกติ ผู้ป่วยได้รับการประเมินที่ 0 และ 6 และติดตามผล 12 เดือน ผล : ผลของเราแสดงให้เห็นว่า มีไม่ช่วยเพิ่มความร่วมมือในการรักษาด้วยยา nonadherent ก่อนหน้านี้ผู้ป่วยที่มีประสบการณ์ทางจิตกำเริบได้อีกไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในการรักษามีอัตราการติดตามระหว่างมิและเขา ( 27 % และ 40 %P = . 187 ) แต่มิมีผลในการลดลงในโรงพยาบาลอัตราผู้ป่วยหญิง ( 9% vs 63 % , P = . noncannabis 041 )ผู้ใช้ ( 20% และ 53 % , P = . 041 ) น้องป่วย( 14 % และ 50 % , P = . 012 ) และผู้ป่วยที่มีความเจ็บป่วยสั้นระยะเวลา ( 14 % ต่อ 42 % , P = . 040 ) สรุป : เป้าหมายใช้ มิ อาจเป็นประโยชน์สำหรับการพัฒนายาการยึดมั่นในบางกลุ่มของผู้ป่วย แม้ว่านี้ต้องการตรวจเพิ่มเติม