This study presents a comprehensive

This study presents a comprehensive analysis of lexical-stress variation in British and American English . A comparison of the pronunciations of all 75,000 entries in Wells's dictionary yields 932 stress-divergent words. This set is found to differ from the entire lexicon in three respects of which the first appears to be more important than the others. The average frequency of the words is lower and their average length is higher. Furthermore, proper nouns are overrepresented. Generally, main stress falls further to the left in British than in American English , with the latter variety accommodating stress more in the word edges than the former. Lexical type (proper vs. common nouns) and origin (French vs. non-French) form categories which are differentially treated in the two dialects. Stress variation occurs in monomorphemic as well as polymorphemic words. Endings which play a variable role in the stress-assignment process include , , , , and . Variation can also be observed in compounds and zero-derived items. In all these lexical sets, stress-identical words outnumber stress-divergent ones. With some reservation, a case is made for regarding British English as the more rhythmical of the two varieties. It is argued that frequency, or rather the lack thereof, weakens the memory trace for lexical items. This destabilization paves the way for variation by allowing different forces to act on the same words.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การศึกษานี้แสดงการวิเคราะห์ความครอบคลุมของการเปลี่ยนแปลงความเครียดเกี่ยวกับคำศัพท์ในบริติชและอังกฤษอเมริกัน เปรียบเทียบการออกเสียงของรายการทั้งหมด 75000 ในพจนานุกรมของบ่อก่อให้เกิดความเครียดขันติธรรมคำ 932 พบชุดนี้แตกต่างจากปทานุกรมทั้งสามประการที่แรกดูเหมือนจะ สำคัญกว่าผู้อื่น ความถี่ของคำเฉลี่ยจะต่ำกว่า และความยาวเฉลี่ยจะสูงกว่า นอกจากนี้ วิสามานยนามเป็น overrepresented ทั่วไป ความเครียดหลักอยู่มุมด้านซ้ายในอังกฤษกว่าในอังกฤษ หลายหลังรองรับความเครียดมากในขอบคำกว่าเดิม เกี่ยวกับคำศัพท์ชนิด (เฉพาะกับคำนามทั่วไป) และจุดกำเนิด (ฝรั่งเศสเทียบกับฝรั่งเศสไม่ใช่) เป็นประเภทซึ่งถือว่า differentially ในภาษาสอง เปลี่ยนแปลงความเครียดเกิดขึ้นใน monomorphemic polymorphemic คำ ลงท้ายที่บทบาทตัวแปรในการกำหนดความเครียด รวม <-กิน >, <-ess >, <-ist >, <-ive >, <-ลี > และ <-ory > เปลี่ยนแปลงยังจะสังเกตได้จากสารประกอบและสินค้ามาเป็นศูนย์ ในชุดทั้งหมดเกี่ยวกับคำศัพท์เหล่านี้ คำความเครียดเหมือนกันมีจำนวนมากกว่าคนเครียดขันติธรรม จองบาง กรณีไว้สำหรับเกี่ยวกับบริเตนเป็นจังหวะมากขึ้นของสองสายพันธุ์ มีโต้เถียงที่ความถี่ หรือค่อนข้างขาดดังกล่าว อ่อนติดตามหน่วยความจำสำหรับสินค้าเกี่ยวกับคำศัพท์ Destabilization นี้ paves วิธีการสำหรับการเปลี่ยนแปลง โดยให้กองกำลังต่าง ๆ เพื่อดำเนินการกับคำเหมือนกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การศึกษาครั้งนี้นำเสนอการวิเคราะห์ที่ครอบคลุมของการเปลี่ยนแปลงคำศัพท์ความเครียดในภาษาอังกฤษอังกฤษและอเมริกัน การเปรียบเทียบออกเสียงทั้งหมด 75,000 รายการในพจนานุกรมของเวลส์อัตราผลตอบแทน 932 คำความเครียดแตกต่าง ชุดนี้จะพบว่ามีความแตกต่างจากพจนานุกรมทั้งสามประการซึ่งเป็นครั้งแรกที่ดูเหมือนจะเป็นความสำคัญมากขึ้นกว่าคนอื่น ๆ ความถี่เฉลี่ยของคำที่ต่ำและระยะเวลาเฉลี่ยของพวกเขาสูง นอกจากนี้คำนามที่เหมาะสม overrepresented โดยทั่วไปความเครียดหลักตรงต่อไปทางซ้ายในอังกฤษกว่าในอังกฤษอเมริกันที่มีความหลากหลายหลังรองรับความเครียดมากขึ้นในขอบคำกว่าเดิม ประเภทของคำศัพท์ (ที่เหมาะสมกับคำนามร่วมกัน) และที่มา (ฝรั่งเศสกับที่ไม่ใช่ฝรั่งเศส) ประเภทรูปแบบที่ได้รับการปฏิบัติแตกต่างกันในสองภาษา ความเครียดการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นใน monomorphemic เช่นเดียวกับคำ polymorphemic ตอนจบที่มีบทบาทตัวแปรในกระบวนการความเครียดที่ได้รับมอบหมายรวม <แทรนซิชัน> <-ess> <-ist> <-ive> <-ly> และ <-ory> รูปแบบนอกจากนี้ยังสามารถสังเกตได้ในสารและรายการที่ได้มาจากศูนย์ ในทุกชุดคำศัพท์เหล่านี้คำความเครียดเหมือนกันมีจำนวนมากกว่าคนความเครียดที่แตกต่างกัน จองห้องพักบางกรณีที่จะทำสำหรับเกี่ยวกับภาษาอังกฤษเป็นอังกฤษมากขึ้นจังหวะของทั้งสองสายพันธุ์ มันเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าความถี่หรือค่อนข้างขาดมันอ่อนตัวร่องรอยหน่วยความจำสำหรับรายการศัพท์ destabilization นี้ปูทางสำหรับการเปลี่ยนแปลงโดยการอนุญาตให้กองกำลังที่แตกต่างกันที่จะกระทำในคำเดียวกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การศึกษานี้ได้นำเสนอการวิเคราะห์ที่ครอบคลุมของรูปแบบความเครียดศัพท์ในภาษาอังกฤษแบบอังกฤษและภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน การเปรียบเทียบการออกเสียงของทั้งหมด 75 , 000 รายการ ในพจนานุกรมของเวลล์ผลผลิต 932 ความเครียดอเนกถ้อยคำ ชุดนี้จะพบว่าแตกต่างจากพจนานุกรมทั้ง 3 ประการ ซึ่งก่อนจะปรากฏเป็นสำคัญมากขึ้นกว่าคนอื่น ๆความถี่เฉลี่ยของคำต่ำและความยาวเฉลี่ยสูงกว่า นอกจากนี้ , วิสามานยนามเป็น overrepresented . โดยทั่วไปแล้ว ความเครียดหลักล้มไปด้านซ้ายในอังกฤษกว่าในภาษาอังกฤษแบบอเมริกันกับหลังที่หลากหลายรองรับความเครียดมากขึ้นในคำ ขอบ กว่าเดิม ศัพท์ประเภทที่เหมาะสมกับคำนามทั่วไป ) และประเทศ ( ฝรั่งเศส ปะทะไม่ใช่ฝรั่งเศส ) รูปแบบประเภทที่แตกต่างกันการรักษาในสองถิ่น การเปลี่ยนแปลงความเครียดเกิดขึ้นใน monomorphemic รวมทั้ง polymorphemic คำ ตอนจบ ซึ่งเล่นในบทบาทหน้าที่กระบวนการตัวแปรความเครียดรวมถึง < - กิน - ESS > , < > , < - อื่นๆ < - > ผม > , < พูด > < - รี่ > รูปแบบยังสามารถพบในสารประกอบและศูนย์ได้มารายการ ในชุดคำศัพท์เหล่านี้ทั้งหมดคำที่เหมือนกันมากกว่าความเครียด ซึ่งความเครียดที่ กับการจอง ในกรณีที่ทำในอังกฤษภาษาอังกฤษเป็นอีกจังหวะของทั้งสองสายพันธุ์ มันเป็นที่ถกเถียงกันว่า ความถี่หรือค่อนข้างขาดมัน อ่อนแอ ร่องรอยหน่วยความจำสำหรับรายการคำศัพท์ destabilization นี้ปูทางสำหรับการเปลี่ยนแปลง โดยให้หน่วยต่าง ๆที่จะทำแบบนี้