For just one dinner, she wanted to

For just one dinner, she wanted to pick up where they left off: before all the hurt and pain. She wanted to be reminded of how good they were together. But that was more difficult than she anticipated.

When Min Ho came out of the kitchen, he was holding a cake with candles on them. Shin Hye’s mouth opened to ask, but as he approached the table and laid it down in front of her, she noticed there were words written on it.

Happy Birthday Shin Hye

She looked up at Min Ho whose hand was at the back of his nape, looking embarrassed. ‘I know it’s more than a week late and I wasn’t there on your birthday. Not that you wanted me there, but, uh…’ he struggled to find the words. ‘I wanted to show you that I didn’t forget and…’ he locked eyes with her ‘…I wanted to be there. But I wasn’t. So I had to settle for this. Happy birthday.’

Shin Hye’s eyes flitted from Min Ho to the cake. After a few seconds of her just staring at it, she blew the candles and leaned back on her chair. She looked up and smiled at Min Ho. ‘Thank you.’

‘You didn’t make a wish, did you?’

‘No. I already made a wish when I blew out the candles during my birthday party.’

Min Ho nodded his head, looking slightly disappointed. ‘Ahh.’

‘What’s funny was, Hong Ki told me I couldn’t possibly wish for anything more, that I already have everything,’ Shin Hye continued, sounding serious. ‘But there was one thing that popped into my head that I knew I didn’t have,’ she paused, carefully picking her words. ‘Do you… want to know what it was?’

‘Hmm?’ Min Ho looked nervous.

‘My birthday wish. I asked if you want to know what I wished for.’

It took a while before he answered. ‘What was it?’

Shin Hye looked down and tucked her hair behind her ear before facing Min Ho again.

‘Clarity.’



The sand tickled Min Ho’s toes as they walked barefoot on the beach. After dinner, he asked Shin Hye if she wanted to take a stroll outside since the sea breeze wasn’t too severe. Thankfully, she agreed. Min Ho thought that the villa was getting too stuffy with all the unspoken tension between them.

She walked at a steady pace a few steps ahead of him, her long, white dress swaying in the wind. Now and then, she would turn her head to different directions, perhaps absorbing the sights. Min Ho’s eyes, however, hasn’t left her back. Despite the scenery, she remained the most beautiful view there.

He was ready to talk to her, and finally pour his heart out. But he wasn’t going to lie – he was so nervous. He told himself he was prepared for anything, even for the possibility that she might not want him back. And that he was going to accept her decision no matter what. That was the consequence of his mistake, of his cowardice. If she didn’t want him anymore, then he was going to walk out of her life for good.

But the truth was, he has never been more scared in his life.

He watched Shin Hye take a seat on a beach chair a few meters away from the villa. Min Ho stopped in his tracks and put his hands in his pockets, hesitant to follow her.

Shin Hye looked up at him curiously. ‘Aren’t you going to sit down?’ She tapped the beach chair right beside hers.

Min Ho smiled and sat down, facing the sea. He’d been anxious the whole day so he never really paid attention to any of his surroundings. But looking at the ocean in front of him, it really was a lovely sight.

‘I could live here forever,’ she said softly.

Min Ho took his eyes off the view and turned to her. She was smiling so sweetly, causing Min Ho’s heart to drum loudly against his chest. Shin Hye always had that strange effect on him. She made him feel at peace, but at the same time, she rocked every part of his being. All he wanted to do right now was kneel in front of her and run his fingers across her cheek, then lace them through her hair. Lean in closer, breathe her scent, and kiss her senseless. The only time he’ll pull away is to take a few seconds to catch his breath and tell her…

‘I love you.’

He didn’t mean to say it out loud, but he thought his heart was going to burst if he didn’t.

Shin Hye turned to him, her brows furrowed and her lips parted. He knew she was startled, and that she didn’t know what to say back. Good. Because I’m not done yet, he thought.

‘I never stopped loving you,’ he continued. ‘And I won’t stop.’

Her eyes glistened under the light. He could sense her body go frigid at the sudden confession, but he didn’t want to take too long. She needed to hear him out.

‘I’m a moron. An idiot. I’m a coward. I was selfish and stupid. Because I was hurt and scared. But that’s not an excuse for what I did to you. You didn’t deserve that.’

‘I convinced myself that I was doing the right thing for both of us. But the truth was, I was running away. I was too scared of getting hurt again, and I blamed you, the media, the agency – everyone else but myself. I thought for sure I was doing it for your sake, but no. I was trying to protect myself and my heart. And it took me all this time away from you to realize that. I’m so sorry, Shin Hye. I’m so, so sorry,’ he looked down and bit his lip, trying to stop himself from crying. He could never forgive himself for what he did to her.

When he looked up, Shin Hye was already wiping her cheeks. He could see the tears and the hurt in her eyes. And all he wanted to do was to make it stop.

‘I thought…’ Shin Hye’s voice quivered, ‘…I thought you realized you didn’t love me anymore.’

Min Ho felt his heart shatter to a thousand pieces. He stood up and crouched down in front of her, determined to make the pain go away. He took her hands and rained kisses on them. ‘No, that’s not true. Don’t believe that. I love you, Shin Hye. So much.’ Min Ho reached for her cheek and wiped her tears. ‘I’m sorry I made you feel that way. I’m sorry I’m such an idiot. I love you.’

Min Ho’s eyes stung from the tears that were starting to well. ‘I know I’m being selfish again. I know that you probably hate me. I made a mistake – and I can never take that back. It’s shameless, but I won’t allow myself to just let you go without trying,’ Min Ho spoke, looking up at her. ‘Shin Hye, please come back to me. I can’t take being away from you anymore. Please come back.’

‘Oppa, I…’ Shin Hye started to say, her tears still streaming down her face. ‘…I want to say yes. I really do. But I’m scared. I don’t think I can go through that again.’

He squeezed her hands in desperation. I did this to her. ‘I’m scared, too. I’m scared shitless that I might hurt you again, in any way or form. But I’m going to do my best not to. I love you enough not to.’

Min Ho waited for Shin Hye’s tears to subside without letting go of one of her hands. She didn’t respond, but Min Ho could tell she was thinking about it. He was willing to wait for her, however long it takes. After what seemed like forever, Shin Hye finally held Min Ho’s gaze. She didn’t say anything, but her eyes communicated what Min Ho was afraid of. Uncertainty.

‘Do you still love me?’ He asked quietly. It wasn’t a dare, nor was it a ploy to make her realize what she has to do. It was an honest question from a man who was still in love with her. Because if she didn’t love him anymore, he had to know. So I can stop pestering you, and you can go on with your life. And I can live knowing that I had happiness in my hands, and I let it go.

Shin Hye didn’t flinch at the question. She just continued to look into his eyes, as if she was searching for something. Every second of her silence was torture to Min Ho. His head was filled with thoughts of how he can cope if she rejected him, how he can move on from here. He can’t picture a life without her anymore.

She averted her gaze from his face down to their entwined hands. His grip on hers wasn’t tight, but it was snug. If he could, he would hold on to that hand forever. But Shin Hye slowly pulled her hand away while Min Ho could only watch helplessly. Is this her answer? Min Ho dropped his head, as the bitter reality washed over him like stinging ice water. His body went numb, but he fought the overwhelming urge to collapse on the sand. It’s over.

Just then, Shin Hye reached for his right hand and stroked the back of his palm it with her thumb. ‘I can’t tell you how many times I told myself to stop loving you, oppa,’ she said, her voice meek. ‘But my heart is unbelievably stubborn,’ she paused, ‘I still love you. That was never a question.’

At that moment, all Min Ho wanted to do was wrap her in his arms, and assure her that everything was going to be alright from that point on. But there was something in her expression that stopped him. She wasn’t done talking yet, and Min Ho was scared of what she might say next.

‘Oppa, we’re different from other people. There’s a lot at stake for us…’ she continued, sounding anxious. ‘If there was one thing I learned when we broke up, it was the harsh truth of who we are, and… and what we can’t be.’

Min Ho listened carefully and he sensed it. The hesitation. She’s been telling herself this over and over, he thought. But something doesn’t become true just because you believe it is. He learned that the hard way.

‘Shin Hye, listen to me,’ Min Ho spoke with conviction. ‘Right now, what you’re doing… you’re making excuses. And I don’t blame you, I did the same thing. That line of thinking was my justification for breaking up with you. But they were only excuses for my fears, for my insecurities. Right now, you’re thinking… I hurt you once, I can hurt you again. You’re not really afraid of the media, the agencies, or the fans. You’re afraid of me.’

Min Ho paused to study Shin Hye’s reaction. The look in her face confirmed that what he was saying was true. She looked down, as if embarrassed to have been found out. But Min Ho reached for her cheek and gently caressed it. ‘Give me permission to get rid of

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สำหรับอาหารค่ำเพียงหนึ่ง เธออยากรับที่เหลือปิด: ก่อนที่จะเจ็บและปวดทั้งหมด เธออยากจะนึกถึงวิธีที่ดีพวกเขาเข้าด้วยกัน แต่ไม่ยากเกินกว่าที่เธอคาดไว้

โฮจิมินห์นาทีเมื่อออกมาจากห้องครัว เขาได้จับเค้กกับเทียนนั้น ปากชิน Hye เปิดถาม แต่เขาทาบทามตาราง และวางลงตรงหน้า เธอสังเกตเห็นมีมีคำที่เขียนบนมัน

มีความสุขวันเกิด Shin Hye

เธอมองขึ้นที่โฮจิมินห์นาทีที่ถูกมือด้านหลังของเขา nape ที่มองอาย ' ฉันรู้ว่า มันช้ากว่าหนึ่งสัปดาห์และไม่มีในวันเกิดของคุณ ไม่ว่า คุณต้องการฉันมี แต่ บริการ...' เขาต่อสู้เพื่อค้นหาคำ 'อยากจะแสดงว่า ฉันไม่ลืม and. ...' เขาล็อคตากับเธอ ' ...ฉันอยากจะมี แต่ไม่ค่อย ดังนั้น ผมจะจ่ายนี้ วันเกิดแฮปปี้ '

ตา shin Hye flitted โฮจิมินห์นาทีเค้ก หลังจากไม่กี่วินาทีของเธอเพียงจ้องมองได้ เธอได้พัดเทียน และก็เอนหลังบนเก้าอี้เธอ เธอมองขึ้น และยิ้มที่หมินทร์ 'ขอบคุณ'

' คุณไม่ได้ให้ ไม่คุณ? "

'หมายเลขฉันแล้วทำความปรารถนาเมื่อฉันได้พัดออกเทียนในงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน '

นาทีโฮ nodded ศีรษะ มองผิดหวังเล็กน้อย 'ตื่นเต้น'

' Hong Ki อะไรจะตลกได้ บอกฉันฉันไม่อาจจะต้องการอะไรเพิ่มเติม ให้ฉันได้ทุกอย่าง Hye ชินที่ต่อ ที่เสียงอย่างรุนแรง ' แต่มีสิ่งหนึ่งที่ popped ในหัวของฉันฉันรู้ว่า ฉันไม่ได้' เธอหยุดชั่วคราว การรับคำของเธออย่างระมัดระวัง ' คุณ...อยากรู้มันเป็นอะไร? "

'อืมม ' นาทีโฮดูประสาท

' ต้องวันเกิดของฉัน ถามว่า คุณต้องการรู้สิ่งที่ฉันปรารถนาสำหรับการ '

จะเอาในขณะที่ก่อนเขาตอบ 'อะไรมา"

Shin Hye มองลงไป และห้องผมอยู่ข้างหลังหูของเธอก่อนที่จะหันหน้าไปทางโฮจิมินห์นาทีอีก

'ชัดเจน'



ทรายโดนจับเท้าของโฮจิมินห์นาทีเดินเท้าเปล่าบนชายหาด หลังจากอาหารเย็น เขาถาม Shin Hye ถ้า เธออยากจะเดินเล่นนอกตั้งแต่อ่อน ๆ ไม่รุนแรงเกินไป ขอบคุณ เธอตกลง โฮจิมินห์นาทีคิดว่า วิลล่าคือการอุดอู้เกินไป unspoken เครียดระหว่างการ

เธอเดินที่ steady ก้าวไม่กี่ก้าวไปข้างหน้าของเขา เธอลอง เสื้อสีขาวที่ต้นลม คราว เธอจะเปิดหัวเธอไปทิศอื่น บางทีดูดสถานที่ท่องเที่ยว นาทีโฮตา อย่างไรก็ตาม ไม่เหลือเธอกลับ แม้ มีฉาก เธอยังคงจะสวยดูมี.

กำลังพร้อมที่จะพูดคุยกับเธอ และสุดท้าย เทหัวใจออก แต่ไม่ได้ไปนอน – เขาประสาทดังนั้น เขาบอกเองเขามีเตรียมอะไร สำหรับความเป็นไปได้ว่า เธออาจไม่ต้องการให้เขากลับมา และที่เขากำลังจะยอมรับการตัดสินใจของเธอไม่ว่าอะไร ที่เป็นผลมาจากความผิดพลาดของเขา ของเขา cowardice ถ้าเธอไม่ต้องการให้เขาอีกต่อไป แล้วเขากำลังจะเดินออกจากชีวิตของเธอสำหรับดี

แต่ความจริงไม่ เขาไม่เคยกลัวมากในชีวิตของเขา

เขาดู Shin Hye จะนั่งบนเก้าอี้ชายหาดพักวิลล่า โฮจิมินห์นาทีหยุดในเพลงของเขา และใส่มือเขากระเป๋า ลังเลที่จะทำตาม her.

Shin Hye หาที่เขา curiously 'คุณไม่ไปนั่งลงหรือไม่' เธอเคาะเก้าอี้ขวาข้างเธอ

นาทีโฮยิ้ม และนั่งลง หันหน้าเข้าหาทะเล เคยกังวลทั้งวันดังนั้นเขาไม่เคยจ่ายความสนใจของสภาพแวดล้อมของเขา แต่มองที่ทะเลหน้าเขา จริง ๆ ก็สายตาดีได้

'ฉันอยู่ที่นี่ตลอดไป เธอพูดเบา ๆ

โฮจิมินห์นาทีเอาตาออกจากมุมมอง และเปิดเธอได้ เธอถูกยิ้มให้เพราะ สาเหตุหัวใจนาทีโฮตีกลองดังกับหน้าอกของเขา ชิน Hye ตลอดผลที่แปลกเขา เธอทำให้เขารู้สึกสงบ แต่ในเวลาเดียวกัน เธอ rocked ทุกส่วนของเขา ทั้งหมดจะต้องทำอยู่ขณะนี้ถูกเข่าหน้าเธอ และใช้นิ้วมือของเขาผ่านแก้ม นั้นลูกไม้ให้ผ่านผม แบบ lean ในใกล้ หายใจกลิ่นของเธอ และจูบเธอหมดสติ เวลาที่เขาจะดึงไปจะใช้เวลากี่วินาทีในการจับลมหายใจของเขา และบอก her. ...

"ฉันรักคุณ'

เขาเลย พูดดัง ๆ แต่เขาคิดว่า หัวใจของเขากำลังลุกถ้าเขาไม่

เปิดเขา Hye ชิน ริมฝีปากของเธอและเธอเลือน furrowed ศึกษาธิการ เขารู้ว่า เธอ startled และที่เธอไม่รู้ว่าพูดไป ดี เพราะฉันไม่ทำยัง เขาคิด

'ฉันไม่หยุดรักคุณ เขาอย่างต่อเนื่อง "และฉันจะไม่หยุด"

Glistened ตาเธอใต้แสง เขาอาจรู้สึกร่างกายของเธอไป frigid ที่สารภาพทันที แต่เขาไม่ได้ต้องใช้เวลานานเกินไป เธอจำเป็นต้องฟังออก

' ฉันเป็นปัญญาอ่อน เป็นคนบ้า ฉันเป็นคนขี้ขลาด ผมเห็นแก่ตัว และโง่ เนื่องจากผมเจ็บ และกลัว แต่นั่นไม่ใช่ข้อแก้ตัวของฉันไม่ให้คุณ คุณไม่สมควรที่ '

' ฉันเชื่อตัวเองว่า ฉันทำในสิ่งที่ดีสำหรับเราทั้งสอง แต่ความจริง ฉันได้วิ่งออกไป ผมกลัวมากเกินไปของการได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง และตำหนิคุณ สื่อ หน่วย งาน – คนอื่นแต่ตัวเอง คิดว่า แน่ฉันทำมันของสาเก แต่หมายเลขที่ผมพยายามปกป้องตัวเองและหัวใจของฉัน และเอาฉันเวลานี้จากคุณตระหนักดีว่า ดังนั้นขอ Shin Hye ฉันนั้น ดังนั้น ขอ ' เขามองลงไป และบิตของเขาลิ พยายามหยุดตัวเองจากการร้องไห้ เขาอาจไม่เคยยกโทษให้ตัวเองสำหรับไป her.

เมื่อเขามองขึ้น Shin Hye ได้แล้วเช็ดแก้มของเธอได้ เขาได้เห็นน้ำตาและเจ็บในสายตาของเธอ และทั้งหมดจะต้องทำคือการทำให้หยุด

'ฉันคิดว่า...' เสียงชิน Hye quivered, ' ...ฉันคิดว่า คุณรับรู้คุณไม่รักฉันอีกต่อไป '

นาทีโฮรู้สึกหัวใจป่นปี้เป็นพันชิ้น เขาลุกขึ้นยืน และ crouched ลงตรงหน้า กำหนดจะทำให้อาการปวดหายไป เขาเอามือของเธอ และฝนตกลดจูบนั้น ' ไม่ ที่ไม่เป็นความจริง ไม่เชื่อว่า ฉันรักคุณ Shin Hye ดังนั้นมาก' โฮนาทีสำหรับแก้ม และเช็ดน้ำตาของเธอ ' ฉันขอฉันทำให้คุณรู้สึก ฉันขอฉันเป็นคนบ้า ฉันรักคุณ '

ตานาทีโฮมาจากน้ำตาที่เริ่มจะดีขึ้น ' ฉันรู้ว่า ฉันกำลังถูกเห็นแก่ตัวอีกด้วย ฉันรู้ว่า คุณอาจจะเกลียดฉัน ทำผิด- และฉันไม่เคยจะกลับมาที่ เป็น shameless แต่ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองเพียงให้คุณไปโดยไม่พยายาม โฮนาทีพูด หาที่เธอ ' ชิน Hye โปรดกลับมาฉันด้วย ฉันไม่สามารถใช้กำลังจากคุณอีกต่อไป โปรดกลับมา '

'Oppa ฉัน... ' Hye ชินเริ่มพูด น้ำตาของเธอยังคง ส่งกระแสข้อมูลลงใบหน้าของเธอ ‘…อยากจะบอกว่า ใช่ จริง ๆ ทำ แต่ผมกลัว ผมไม่คิดว่า จะไปถึงที่อีกด้วย '

เขาคั้นมือของเธอในสิ้นหวัง ผมทำอย่างนี้กับเธอ ' ฉันกลัว เกินไป ฉันกำลังกลัวจนขี้แตกว่า ฉันอาจทำร้ายคุณอีก ในวิธีหรือแบบฟอร์ม แต่ฉันจะทำดีที่สุดไม่ ฉันรักคุณมากไม่ '

รอนาทีโฮน้ำตา Shin Hye เบาบางโดยไม่ปล่อยให้ไปของหนึ่งในมือของเธอ เธอไม่ตอบ แต่นาทีโฮจิมินห์สามารถบอกเธอคิดถึง เขาไม่เต็มใจที่จะรอเธอ อย่างไรก็ตาม ลองมันใช้เวลา หลังอะไรเหมือนตลอด Shin Hye จัดขึ้นสายตาโฮจิมินห์นาทีสุดท้าย เธอไม่พูดอะไร แต่ตาของเธออธิบายว่า โฮจิมินห์นาทีกลัว ความไม่แน่นอน

'ยังรักฉันไหม" เขาถามอย่างเงียบ ๆ มันไม่กล้าเป็น หรือเป็นพลอยจะทำให้เธอตระหนักถึงสิ่งที่เธอได้ทำการ มันเป็นคำถามที่ซื่อสัตย์จากคนที่ยังอยู่ในความรักกับเธอ เพราะถ้าเธอไม่ได้รักเขาอีกต่อไป เขาได้รู้ เพื่อให้สามารถหยุด pestering คุณ และคุณสามารถไปกับชีวิตของคุณ สามารถอยู่รู้ว่า ผมมีความสุขอยู่ในมือของฉัน และฉันปล่อยให้มันไป

Shin Hye ไม่ flinch คำถาม เธอเพียงยังคงมองเข้าไปในตา ว่าเธอถูกค้นหาบางสิ่งบางอย่าง ทุกวินาทีของความเงียบของเธอถูกทรมานไปโฮจิมินห์นาที ศีรษะของเขาก็เต็มไป ด้วยความคิดว่าเขาสามารถรับมือถ้าเธอปฏิเสธเขา ว่าเขาสามารถย้ายจากที่นี่ได้ เขาไม่ภาพชีวิตไม่ มีเธออีก

เธอ averted เธอสายตาจากใบหน้าของเขาลงกับมือของพวกเขา entwined ได้ จับของเขากับเธอไม่แน่น แต่ก็สบาย ถ้าเขาไม่สามารถ เขาจะเก็บคงที่ตลอดไป แต่ Shin Hye ช้าดึงมือของเธอออกในขณะที่โฮจิมินห์นาทีสามารถเพียงดูซม นี่คือคำตอบของเธอ นาทีโฮทิ้งศีรษะ เป็นจริงขมล้างเช่น stinging น้ำแข็งกว่าเขา ร่างกายของเขาไป numb แต่เขาสู้กระตุ้นครอบงำการยุบบนทราย ได้มากกว่า

เพียงแล้ว Shin Hye สำหรับมือขวา และแบบขีดลงด้านหลังของเขาปาล์มมัน มีนิ้วหัวแม่มือของเธอ 'ฉันไม่บอกคุณกี่ครั้งที่ฉันบอกว่า ฉันหยุดรักคุณ oppa เธอกล่าวว่า เสียงของเธอว่าง่าย 'แต่หัวใจเป็นภาพปากแข็ง เธอหยุดชั่วคราว, ' ฉันยังรักคุณ ที่ไม่เคยมีคำถาม.'

ตอนที่ โฮจิมินห์นาทีทั้งหมดอยากจะทำตัดเธอในอ้อมแขนของเขา และมั่นใจของเธอว่า ทุกอย่างเป็นไปได้ครับจากจุดที่บน แต่มีบางสิ่งบางอย่างในนิพจน์ของเธอที่หยุดเขา เธอไม่ได้ทำพูดได้ และโฮจิมินห์นาทีถูกกลัวของสิ่งที่เธออาจพูดต่อ

'Oppa เราแตกต่างจากคนอื่น มีอยู่มากในภาวะเสี่ยงสำหรับเรา...' เธอต่อ เสียงกังวล 'ถ้ามีสิ่งหนึ่งที่ฉันได้เรียนรู้เมื่อเราเทอม ก็ความจริงรุนแรงของเราคือใคร and. ... และสิ่งที่เราไม่'

โฮจิมินห์นาทีฟังอย่างระมัดระวัง และพระองค์ทรง ลังเล เธอมีการบอกตัวเองนี้น่า เขาคิดว่า แต่สิ่งที่ไม่เป็นจริงเพียง เพราะคุณเชื่อว่าเป็น เขาได้เรียนรู้ว่าวิธียาก

'Shin Hye ฟัง ฉัน' นาทีโฮพูด ด้วยใจ ' ตอนนี้ สิ่งที่คุณทำ...คุณกำลังทำข้อแก้ตัว และไม่ตำหนิคุณ ฉันได้สิ่งเดียวกัน ที่บรรทัดความคิดเหตุผลของฉันสำหรับกับคุณได้ แต่เป็นเพียงข้อแก้ตัวสำหรับความกลัวของฉัน สำหรับ insecurities ของฉัน ตอนนี้ คุณคิดว่า ... ฉันเจ็บคุณครั้ง ฉันสามารถทำร้ายคุณอีกครั้ง คุณไม่กลัวจริง ๆ สื่อ หน่วยที่ หรือแฟน ๆ คุณกลัวของฉัน.'

โฮจิมินห์นาทีหยุดชั่วคราวเพื่อศึกษาปฏิกิริยา Shin Hye ดูในใบหน้าของเธอยืนยันว่า สิ่งที่เขาได้พูดคือความจริง เธอมองลง ถ้าอับอายจะพบออก แต่โฮนาทีสำหรับแก้ม และค่อย ๆ คนนั้นกอด ' ให้ฉันเพื่อกำจัด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แค่หนึ่งมื้อ เธออยากเลือกที่พวกเขาซ้ายปิด ก่อน ทั้งเจ็บและปวด เธอต้องการที่จะได้รับการเตือนของวิธีที่ดีที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน แต่มันก็ยากเกินกว่าที่เธอคาดไว้

เมื่อมินโฮเดินออกมาจากในครัว เขาถือเค้กพร้อมเทียนนั้น ชินเฮเปิดปากถาม แต่เป็นเขาเข้าหาโต๊ะวางมันลงตรงหน้าเธอเธอสังเกตเห็นมีคำเขียนไว้

สุขสันต์วันเกิดนะชินเฮ

เธอมอง มิน โฮ เป็นมือของใคร ที่หลังต้นคอของเขากำลังเขิน " ข้ารู้ว่ามันมากกว่าสัปดาห์แล้วและผมก็ไม่ได้อยู่ในวันเกิดของคุณ ไม่ ว่าคุณต้องการฉัน แต่ . . . . . . . . . . . . . ' เขาพยายามที่จะหาคำ' ฉันต้องการที่จะแสดงให้คุณเห็นว่า ผมไม่ได้ลืม . . . . . . ' เขาล็อคตากับเธอ . . . . . . ฉันต้องการไปที่นั่น แต่ฉันก็ทำไม่ได้ ฉันต้องจัดการเรื่องนี้ สุขสันต์วันเกิดค่ะ

ชิน เฮ ดวงตา flitted จากมินโฮไปยังเค้ก หลังจากไม่กี่วินาที เธอจ้องมัน เธอเป่าเทียน และเอนหลังพิงบนเก้าอี้ของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มให้มินโฮ ' ขอบคุณ '

" ไม่ได้อธิษฐานคุณ ? '

'no. แล้วอธิษฐาน ตอนที่ผมเป่าเทียนในวันเกิดของหนูค่ะ '

มินโฮพยักหน้าหัวของเขาดูผิดหวังเล็กน้อย ' อั้ม '

'what ตลกคือ ฮงกีบอกว่า ผมไม่สามารถขออะไรมากขึ้น ฉันมีทุกอย่างแล้ว " ชินเฮกล่าวเสียงจริงจัง แต่มันคือสิ่งหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวของผม ผมรู้ว่าผมไม่ได้มี' เธอหยุดอย่างระมัดระวังคำพูดของเธอ ' คุณ . . . . . . . อยากทราบว่า มันคืออะไร ? '

'hmm ? ' มินโฮดูตื่นเต้น

' ของฉันสุขสันต์วันเกิด . ฉันถามถ้าคุณต้องการทราบสิ่งที่ฉันปรารถนา . . .

มันต้องใช้เวลาสักพักก่อนที่เขาจะตอบ ' มันคืออะไร ? '

ชินฮเยมองลงและซุกเธอผมหลังหูของเธอก่อนที่จะหันหน้าไปทางมินโฮอีกครั้ง





'clarity ’ทรายจั๊กจี้เท้าของมินโฮ ขณะที่พวกเขาเดินเท้าเปล่าบนชายหาด หลังจากมื้อเย็น เขาถาม ชินเฮ หากเธอต้องการจะเดินเล่นข้างนอกเพราะลมทะเลไม่รุนแรงเกินไป Thankfully , เธอเห็นด้วย มินโฮคิดว่าวิลล่าเกินไปอึดอัดกับทุกความตึงเครียดระหว่างกัน

เธอเดินที่ก้าวมั่นคงไม่กี่ก้าวข้างหน้าของเขาเธอยาวชุดขาวโอนเอนในลม ตอนนี้ เธอจะหันหน้าไปทิศทางที่แตกต่างกันบางที การดูดซับ สถานที่ท่องเที่ยว มิน โฮ ตา แต่ยังไม่ได้ไป เธอกลับมา แม้จะมีฉาก เธอยังคงดูสวยงามมี

เขาก็พร้อมจะพูดคุยกับเธอ และสุดท้าย เทหัวใจของเขาออก แต่เขาจะไม่โกหก และเขาตื่นเต้นมาก เขาบอกว่าเขาถูกเตรียมไว้สำหรับอะไรสำหรับความเป็นไปได้ที่เธออาจต้องการให้เขากลับมา และเขาก็จะยอมรับการตัดสินใจของเธอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นั่นคือผลจากความผิดพลาดของเขา ของความขี้ขลาด ถ้าเธอไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว เขากำลังจะเดินออกไปจากชีวิตของเธอดี

แต่ความจริงคือ เขาไม่เคยกลัวอะไรในชีวิตของเขา . . . . . .

เขาเห็นชินเฮนั่งบนเก้าอี้ชายหาดเพียงไม่กี่เมตรจากวิลล่า มินโฮหยุดในเพลงของเค้าแล้วเอามือล้วงกระเป๋า ลังเลที่จะตามไป . . .

ชินเฮเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย ' ทำไมไม่ไปนั่งล่ะ ' เธอเคาะเก้าอี้ชายหาดข้างๆเธอ

มินโฮยิ้มและนั่งลงหันหน้าเข้าหาทะเลเขากระวนกระวายทั้งวัน ดังนั้นเขาไม่เคยให้ความสนใจกับสิ่งแวดล้อมของเขา แต่มองทะเลที่อยู่ตรงหน้า เป็นภาพที่น่ารักจริงๆ ค่ะ

" จะอยู่ที่นี่ตลอดไป " เธอพูดเบาๆ

มินโฮเอาลูกตาออกดู และหันไปหาเธอ เธอยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ทำให้หัวใจของมินโฮตีกลองเสียงดังกับหน้าอกของเขาชิน เฮ มักจะมีอะไรแปลกต่อเขา เธอทำให้เขารู้สึกสงบ แต่ในขณะเดียวกัน เธอโยกทุกส่วนของเขาถูก . ทั้งหมดที่เขาต้องทำตอนนี้คือ คุกเข่าต่อหน้าเธอและใช้นิ้วของเขาผ่านแก้ม แล้วปักไว้ที่ผมของเธอ เรียนรู้ใกล้ๆเธอ และจูบเธอที่ไร้ความรู้สึกเวลาเดียวที่เขาจะดึงไปจะใช้เวลาไม่กี่วินาทีที่จะจับลมหายใจของเขาและบอกเธอ . . . . . . .

" รักลูก "

เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดมันออกมาดัง ๆ แต่เขาคิดว่าหัวใจของเขาจะระเบิด ถ้าเขาไม่ได้ . . . .

ชินเฮหันไปหาเขา ร่องคิ้วของเธอ และริมฝีปากของเธอก็หมด เขารู้ว่าเธอกำลังตกใจ และบอกว่า เธอไม่ได้ว่าอะไรกลับไป ดี เพราะฉันยังไม่เสร็จเลย เขาคิด . . .

ผมไม่เคยหยุดรักคุณ " เขาอย่างต่อเนื่อง และฉันจะไม่หยุด '

ตาของเธอ glistened ภายใต้แสง เขาอาจรู้สึกเย็นยะเยือก ร่างของเธอไปที่สารภาพกระทันหัน แต่เขาไม่อยากที่จะใช้เวลานาน เธอต้องการที่จะฟังเขาบ้าง

ฉันปัญญาอ่อน ปัญญาอ่อน ฉันเป็นคนขี้ขลาด ฉันมันเห็นแก่ตัวและโง่ เพราะผมเจ็บและกลัว แต่นั่นไม่ใช่ข้อแก้ตัว สำหรับสิ่งที่ผมทำกับคุณคุณไม่สมควรได้รับมัน . '

ฉันมั่นใจว่าฉันทำสิ่งที่ถูกต้องสำหรับเราทั้งคู่ แต่ความจริงคือ ฉันกำลังวิ่งหนี ผมกลัวที่จะเจ็บอีก ผมโทษคุณ สื่อ หน่วยงาน และทุกคน แต่ตัวเอง ฉันคิดว่าฉันทำเพื่อคุณ แต่ผมก็พยายามที่จะปกป้องตัวเองและหัวใจของฉันและฉันใช้เวลาทั้งหมดนี้ห่างจากคุณจะตระหนักดีว่า ฉันขอโทษ ชินเฮ หนูขอโทษจริงๆ เขาก้มลงมอง และกัดริมฝีปากของเขาพยายามที่จะหยุดตัวเองจากการร้องไห้ เขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองในสิ่งที่เขาทำกับเธอ

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ชินเฮก็เช็ดแก้มเธอ เขาจะได้เห็นน้ำตาและความเจ็บปวดในสายตาของเธอ และทั้งหมดที่เขาต้องการทำคือ ทำให้มันหยุด

' ฉันนึกว่า . . . " ชินเฮเป็นเสียง quivered ' . . . . . . . ฉันคิดว่าคุณรู้ว่าคุณไม่ได้รักฉันอีกต่อไป "

มินโฮรู้สึกหัวใจของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ เขายืนขึ้นและหมอบลงต่อหน้าเธอ มุ่งมั่นที่จะทำให้ความเจ็บปวดหายไป เขาจับมือเธอและฝนตกจูบนั้น " ไม่ ไม่จริง ไม่อยากจะเชื่อ ฉัน รัก เธอ ชินเฮ มาก' มินโฮถึงแก้ม และเช็ดน้ำตา ' ขอโทษนะที่ทำให้คุณรู้สึกอย่างนั้น ฉันขอโทษ ฉันมันงี่เง่า ฉัน รัก เธอ '

มินโฮหลับตาต่อยจากน้ำตาที่เริ่มจะเอ่อ . ' ผมรู้ว่าผมเห็นแก่ตัวอีก ฉันรู้ว่าเธออาจจะเกลียดฉัน ฉันทำผิดเอง ) และผมไม่ถอนคำพูด มันน่าไม่อายแต่ผมจะไม่อนุญาตให้ตัวเองที่จะปล่อยให้คุณไปโดยไม่ต้องพยายาม " มินโฮพูด เงยหน้าขึ้นมองเธอ ' ชินเฮ โปรดกลับมาให้ฉัน ฉันไม่สามารถอยู่ห่างจากเธออีก ได้โปรดกลับมา . . .

'oppa ฉัน . . . " ชินเฮเริ่มพูด น้ำตาของเธอยังคงไหลลงใบหน้าของเธอ . . . . . . ผมต้องการจะพูดครับ ฉันชอบจริงๆ แต่ผมกลัว ผมไม่คิดว่าผมสามารถทำแบบนั้นอีก '

เขาบีบมือเธอด้วยความสิ้นหวัง ฉันทำแบบนี้กับเธอได้ ' ฉันก็กลัวเหมือนกัน ผมกลัวมากเลยล่ะ ฉันอาจจะทำร้ายเธออีก ในทางใด ๆหรือรูปแบบ แต่ฉันจะทำของฉันดีที่สุดที่จะไม่ ฉันรักคุณมากพอที่จะไม่ '

มินโฮรอชินเฮจนเบาบาง โดยไม่ปล่อยให้ไปของหนึ่งในมือของเธอ . เธอไม่ตอบ แต่มินโฮจะบอกได้ว่า เธอกำลังคิดเกี่ยวกับมันเขาก็เต็มใจที่จะรอ แต่นานเท่าไหร่ หลังจากสิ่งที่ดูเหมือนว่านิรันดร์ ชินเฮก็ขึ้นมองมินโฮ เธอไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเธอกลับสิ่งที่มินโฮกลัว ความไม่แน่นอน

' เธอยังคงรักฉัน " เขาถามอย่างเงียบๆ ไม่ใช่กล้า และมันพลอยทำให้เธอตระหนักว่าเธอมีอะไรจะทำมันเป็นคำถามที่เที่ยงตรงจากคนที่อยู่ในความรักกับเธอ เพราะถ้าเธอไม่ได้รักเขาอีกต่อไปแล้ว เขาต้องรู้ ดังนั้นฉันสามารถหยุดรบกวนคุณและคุณสามารถไปกับชีวิตของคุณ และฉันก็รู้ว่าฉันมีความสุขอยู่ในมือของฉันและฉันไป

ชินเฮไม่สะดุ้งในคำถาม เธอยังคงมองเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับว่าเธอกำลังหาอะไรบางอย่างทุกวินาทีแห่งความเงียบ เธอกำลังทรมานกับมินโฮ หัวของเขามีแต่ความคิดของวิธีการที่เขาสามารถรับมือได้ถ้าเธอปฏิเสธเขา เขาสามารถย้ายไปจากที่นี่ เขาไม่สามารถวาดภาพชีวิตที่ไม่มี เธอแล้ว เธอหันไปจ้องมองเธอ

จากใบหน้าของเขาลงไปที่ตนโอบมือ เขาจับบนของเขา ไม่แน่น แต่ก็อบอุ่น ถ้าเขาทำเขาจะจับมือนั้นตลอดไปแต่ชินเฮค่อยๆ ดึงมือเธอออกไปในขณะที่ มินโฮได้แต่มองอย่างหมดหนทาง นี่คือคำตอบของเธอ มินโฮทิ้งศีรษะของเขาเป็นขมจริงล้างมากกว่าเขาชอบกัดน้ำแข็งน้ำ ร่างกายของเขาก็ชา แต่เขาต่อสู้ให้ยุ่งยาก การยุบบนทราย มันจบแล้ว . .

แล้วชินเฮถึงมือขวาของเขาและลูบหลังของเขา ฝ่ามือกับนิ้วโป้ง' ฉันไม่สามารถบอกคุณกี่ครั้ง ผมบอกตัวเองให้หยุดรักพี่ " เธอพูด น้ำเสียงอ่อนโยนของเธอ แต่ใจมันดื้ออย่างไม่น่าเชื่อ เธอหยุด ผมยังรักคุณ ที่เคยถาม . . .

ตอนนั้นทั้งหมดที่มินโฮอยากทำคือตัดของเธอในอ้อมแขนของเขา และมั่นใจว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย จากจุดนั้นแต่มันมีบางอย่างในการแสดงออกทางสีหน้าที่หยุดเขาได้ เธอไม่ได้พูดไม่จบ และมินโฮก็กลัวในสิ่งที่เธอจะพูดต่อไป

'oppa เราช่างแตกต่างจากคนอื่น มีจำนวนมากที่ถือหุ้นสำหรับเรา . . . . . . . " เธอกล่าวเสียงวิตก หากมีสิ่งหนึ่งที่ฉันได้เรียนรู้เมื่อเราเลิกกัน มันรุนแรงจริง ว่าเราเป็นใคร และ . . . . . . . และสิ่งที่เราไม่สามารถ '

มินโฮฟังอย่างระมัดระวัง และเขารู้สึกถึงมันได้ ที่ลังเล เธอเคยบอกเองนี้กว่าและมากกว่าที่เขาคิด แต่สิ่งที่ไม่เป็นจริง เพียงเพราะคุณคิดว่ามันเป็น เขาได้เรียนรู้ว่าวิธีที่ยาก

'shin เฮ ฟังฉัน " มินโฮพูดด้วยความเชื่อมั่น ' ตอนนี้ สิ่งที่คุณกำลังทำ . . . . . . . คุณกำลังแก้ตัว และฉันก็ไม่โทษเธอ ผมก็ทำเหมือนกันที่สายของการคิดคือเหตุผลที่ฉันเลิกกับคุณ แต่พวกเขามีข้อแก้ตัวสำหรับความกลัวของฉันสำหรับความไม่ปลอดภัยของฉัน ตอนนี้คุณกำลังคิดอะไรอยู่ . . . . . . . ผมเจ็บคุณก็สามารถทำร้ายคุณอีก คุณไม่กลัวสื่อ หน่วยงาน หรือ แฟน คุณกลัวผม . . .

มินโฮหยุดเรียนชินเฮเป็นปฏิกิริยาลักษณะบนใบหน้าของเธอยืนยันว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นเรื่องจริง เธอมองลงไป เช่น ถ้าอายที่จะได้พบ แต่มินโฮเอื้อมมือไปที่แก้มของเธอ และลูบเบา ๆ มัน ' อนุญาตให้ฉันกำจัด