Tony Tan Keng Yam (simplified Chine

Tony Tan Keng Yam (simplified Chinese: 陈庆炎; traditional Chinese: 陳慶炎; pinyin: Chén Qìngyán; Pe̍h-ōe-jī: Tân Khèng-iām; born 7 February 1940) is the seventh President of Singapore, in office since 2011. He served as a Member of the Singapore Parliament from 1979 to 2006 and held various ministerial portfolios, including defence, finance, Arts, trade and industry. In the late 1980s, Lee Kuan Yew mentioned Tan as his first choice to succeed himself as Prime Minister of Singapore, but he declined.[1] He left the Cabinet from 1991 to 1995 to lead the Oversea-Chinese Banking Corporation before returning as Deputy Prime Minister, a position he held until 2005.

After stepping down as a Member of Parliament in 2006, Tan was appointed Executive Director and Deputy Chairman of the Government of Singapore Investment Corporation (GIC) and Chairman of Singapore Press Holdings Limited (SPH). He also served as Chairman of Singapore's National Research Foundation, and Deputy Chairman of the Research, Innovation and Enterprise Council.[2] In July 2011, he resigned from these positions to contest in the 2011 presidential election. He received 35.20% of the votes, winning by a narrow 0.34% margin over the second-placed candidate. Tan was sworn in as President on 1 September 2011.[3]

Contents [hide]
1 Education and early career
2 Cabinet member
2.1 Union disputes and conflict with Ong Teng Cheong
2.2 Return to the private sector
2.3 Return to Cabinet
3 Second retirement from the Cabinet
4 2011 presidential election
4.1 Campaign platform
4.2 Campaign endorsements
4.3 Campaign proceedings
5 Presidency
6 Personal life
7 References
Education and early career[edit]
Tan was educated at St Patrick's School and St Joseph's Institution. As a recipient of a government scholarship, he graduated with first class honours in physics from the University of Singapore (now the National University of Singapore), topping his class.[4] As an Asia Foundation scholar, he attended the Massachusetts Institute of Technology (MIT) where he completed a Master of Science in operations research. He later earned a Doctor of Philosophy in applied mathematics at the University of Adelaide, and went on to lecture mathematics in the University of Singapore.[5] [6]

In 1969, Tan left the University of Singapore to begin a career in banking with Overseas-Chinese Banking Corporation (OCBC), where he rose to become General Manager, before leaving the bank to pursue a career in politics in 1979. From 1980 to 1981, Tan was the first Vice Chancellor of the National University of Singapore (NUS).[4]

In 2005, Tan was presented the NUS Eminent Alumni Award in recognition of his role as a visionary architect of Singapore’s university sector.[4] In 2010, he was presented the inaugural Distinguished Australian Alumnus Award by the Australian Alumni Singapore (AAS) at its 55th anniversary dinner in recognition of his distinguished career, and his significant contribution to society and to the Australian alumni community.[7][8] In 2014, Tan was conferred an honorary doctorate by his Alma mater University of Adelaide for his “long record of outstanding achievements both as a leader in the Singapore government and in the business sectors.[9]


Tan opening the "International Evening" at the 2012 Lindau Nobel Laureate Meeting
Cabinet member[edit]
A member of the People's Action Party (PAP) until June 2011, Tan became a Member of Parliament (MP) in 1979. He was appointed as a Senior Minister of State in the Ministry of Education in 1979. He joined the Cabinet in 1980, serving as Minister for Education (MOE, 1980–81 & 1985–91), Minister for Trade & Industry (1981–86), Minister for Finance (1983–85), and Minister for Health (1985–86).[4]

Tan espoused a cut in the Central Provident Fund (CPF) in the 1980s, which Prime Minister Lee Kuan Yew had said would not be allowed except “in an economic crisis”.[10]

Singapore saw a leadership transition that started shortly before the 1984 general elections. Three months before the election, all the members of the PAP Central Executive Committee (CEC)—except Lee Kuan Yew —had left the CEC to allow the "second generation" of PAP leaders to take root. This leadership transition saw Tan replace Singapore's chief economic architect, Goh Keng Swee, as Education Minister.

Before the 1984 election, Lee Kuan Yew and Goh Keng Swee had also pushed for policies that experimented with eugenics in Singapore, including a policy that favoured children of more well-educated mothers ahead of children of less-educated mothers in primary school placement. However, in response to popular discontent and public criticism of the policy during and after the 1984 general election (which saw the lowest votes for the PAP since independence), Tan as the new Minister for Education announced that the scheme would be scrapped. This announcement followed Tan's own May 1985 recommendation to the Cabinet to scrap the scheme.[11][12]

Union disputes and conflict with Ong Teng Cheong[edit]
See also: Labour relations in Singapore
Tan was also known to have opposed the shipping industry strike in January 1986, the first for about a decade in Singapore, which was sanctioned by fellow cabinet member Ong Teng Cheong, secretary-general of the National Trades Union Congress (NTUC), who felt the strike was necessary.

As Minister for Trade and Industry, Tan was concerned about investors' reactions to a perceived deterioration of labour relations and the impact on foreign direct investment.

In his analysis, historian Michael Barr explains that older [grassroots] union leaders" bore "increasing disquiet" at their exclusion from consultation in NTUC's policies, which were effectively managed by "technocrats" in the government. Unlike the previous NTUC secretary-general Lim Chee Onn, Lee Kuan Yew's protégé Ong Teng Cheong in 1983 had an "implicit pact" with the trade unions—involving grassroots leaders in top decisions and "working actively and forcefully" in the interests of the unions "in a way Lim had never seen to do"—in exchange for the unions' continued "cooperation on the government's core industrial relations strategies". (In 1969 the NTUC had adopted "a cooperative, rather than a confrontational policy towards employers".)[13]

Although striking was prohibited and trade unions were barred from negotiating such matters as promotion, transfer, employment, dismissal, retrenchment, and reinstatement, issues that "accounted for most earlier labour disputes", the government provided measures for workers' safety and welfare, and serious union disputes with employers were almost always handled through the Industrial Arbitration Court, which had powers of both binding arbitration and voluntary mediation.[14] However, Ong felt these measures did not prevent "management [from] taking advantage of the workers", recalling in a 2000 interview in Asiaweek: "Some of them were angry with me about that... the minister for trade and industry [Tan] was very angry, his officers were upset. They had calls from America, asking what happened to Singapore?"[15] However the fact that the strike only lasted two days before "all the issues were settled" was cited by Ong in a 2000 interview with Asiaweek as proof that "management was just trying to pull a fast one".

Separately, Tan initially opposed the timing of building the Mass Rapid Transit in 1981 when it was raised by Ong. Tan held the view that the local construction industry was overheated at the time, and public housing should take priority.[16]

Return to the private sector[edit]
In December 1991, Tan stepped down from the Cabinet to return to the private sector, and rejoined the Oversea-Chinese Banking Corporation (OCBC) as the Chairman and Chief Executive Officer from 1992–95, while retaining his seat in Parliament as a representative for the Sembawang Group Representation Constituency.

Return to Cabinet[edit]
After Ong Teng Cheong and Lee Hsien Loong were diagnosed with cancer in 1992,[17] and 1993[18] Tan was asked[19] to return to Cabinet in August 1995 as Deputy Prime Minister (1995–2005) and Minister for Defence (1995–2003). It was reported that he declined an offer of make-up pay, which compensated ministers for a loss in salary when they leave the private sector.[20] Tan declared, "the interests of Singapore must take precedence over that of a bank and my own personal considerations".[21]

In August 2003, he relinquished the defence portfolio and became the Co-ordinating Minister for Security and Defence, while retaining the post of Deputy Prime Minister.[4] He later persuaded the Minister for National Development Mah Bow Tan to abandon plans to demolish an old mosque in his constituency of Sembawang.[22] Dubbed the “Last Kampung Mosque in Singapore”, it was later designated a heritage site.[23]

Tan joined other dissenting colleagues in opposing the implementation of “integrated resorts” with their attached casinos to Singapore. Commenting on an MCYS survey of gambling habits, Tan had said he was “appalled” that a newspaper headline dismissed the number of likely problem gamblers (55,000) as insignificant: “I don't think it's insignificant. Every Singaporean is important. Every Singaporean that gets into trouble means one family that is destroyed. It cannot be a matter of small concern to the Government.”[24][25]

Second retirement from the Cabinet[edit]

Tan at the Annual Meeting 2009 of the World Economic Forum in Davos, Switzerland (30 January 2009)
Tan stepped down as Deputy Prime Minister and Co-ordinating Minister for Security and Defence on 1 September 2005. After his retirement from the Cabinet, Tan became the chairman of the National Research Foundation, and deputy chairman of the Research, Innovation and Enterprise Council. He was also the Executive Director of the Government of Singapore Investment Corporation (GIC), and Chairman of Singapore Press Holdings Limited (SPH).[2]

Tan's tenure

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

โทนี่ตันเกยำ (ภาษาจีน: 陈庆炎 ภาษาจีนดั้งเดิม: 陳慶炎 pinyin: Chén Qìngyán Pe̍h-ōe-jī: Tân Khèng-iām เกิด 7 ๒๔๘๓ กุมภาพันธ์) เป็นเจ็ดประธานาธิบดีของสิงคโปร์ ในสำนักงานตั้งแต่ 2011 เขาเป็นสมาชิกของรัฐสภาสิงคโปร์จาก 1979 2006 และจัดต่าง ๆ รัฐมนตรีพอร์ตการลงทุน รวมถึงการป้องกัน การเงิน ศิลปะ การค้า และอุตสาหกรรม ในปลายทศวรรษ 1980 โฮบาร์ตควน Lee กล่าวถึงตาลเป็นตัวเลือกแรกของเขาจะประสบความสำเร็จให้ตัวเองเป็นนายกรัฐมนตรีของสิงคโปร์ แต่เขาปฏิเสธ[1] เขาซ้ายคณะรัฐมนตรีตั้งแต่ปี 1991 ถึง 1995 นำ บริษัทธนาคารต่างประเทศจีนก่อนเป็นรองนายกรัฐมนตรี ตำแหน่งที่เขาจัดขึ้นจนถึงปี 2005หลังจากก้าวลงเป็นสมาชิกรัฐสภาในปี 2006 ตาลถูกแต่งตั้งกรรมการบริหารและรองประธานของรัฐบาลของสิงคโปร์ลงทุน Corporation (GIC) และประธานของสิงคโปร์กดโฮลดิ้งจำกัด (SPH) เขายังทำหน้าที่เป็นประธานของสิงคโปร์ของมูลนิธิวิจัยแห่งชาติ และรองประธานคณะวิจัย นวัตกรรม และ สภาองค์กร[2] ในเดือน 2554 กรกฎาคม เขาลาจากตำแหน่งเหล่านี้แข่งขันในการเลือกตั้งประธานาธิบดี 2011 ออก เขาได้รับ 35.20% ของโหวด ชนะเหนือผู้สมัครวางสอง โดยกำไร 0.34% แคบ ตาลได้สาบานในเป็นประธานวันที่ 1 2554 กันยายน[3]เนื้อหา [ซ่อน] 1 การศึกษาและอาชีพก่อนสมาชิกคณะรัฐมนตรี 22.1 ร่วมข้อพิพาทและความขัดแย้งกับอองเต็งชอง2.2 กลับสู่ภาคเอกชน2.3 กลับไปยังคณะรัฐมนตรี3 สองเกษียณอายุจากคณะรัฐมนตรี4 2011 การเลือกตั้งประธานาธิบดี4.1 แพลตฟอร์มส่งเสริมการขาย4.2 รับรองส่งเสริมการขาย4.3 ตอนส่งเสริมการขายประธานาธิบดี 5ชีวิตส่วนตัว 6อ้างอิง 7ศึกษาและเริ่มต้นอาชีพ [แก้ไข]ตาลได้รับการศึกษาที่โรงเรียนเซนต์ Patrick และสถาบันเซนต์โจเซฟ ได้รับทุนรัฐบาล เขาจบศึกษาเกียรติชั้นหนึ่งในสาขาฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยของสิงคโปร์ (ตอนนี้แห่งชาติมหาวิทยาลัยสิงคโปร์), เติมชั้นของเขา[4] เป็นนักวิชาการมูลนิธิเอเชีย เขาเข้าร่วมงานสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT) ซึ่งเขาสมบูรณ์วิทยาศาสตร์เป็นหลักในการดำเนินงานวิจัย เขาในภายหลังได้รับแพทย์ของปรัชญาในคณิตศาสตร์ประยุกต์ที่มหาวิทยาลัยด กไปบรรยายวิชาคณิตศาสตร์ในมหาวิทยาลัยสิงคโปร์[5] [6]ใน 1969 ตาลจากมหาวิทยาลัยสิงคโปร์เพื่อเริ่มการทำงานในธนาคารกับต่างประเทศ-จีนธนาคารบริษัท (OCBC), ซึ่งเขาโรเป็น ผู้จัดการ ทั่วไป ก่อนออกจากธนาคารอาชีพทางการเมืองในปีค.ศ. 1979 จาก 1980 1981 ตาลถูกนายกรองแรกรัฐมนตรีชาติมหาวิทยาลัยสิงคโปร์)[4]ในปี 2005 ตาลถูกเสนอนัสอีกศิษย์เก่ารางวัลรับบทบาทของเขาเป็นสถาปนิกวิสัยทัศน์ภาคมหาวิทยาลัยของสิงคโปร์[4] ในปี 2010 เขาถูกนำเสนอเข้าทั้งออสเตรเลีย Alumnus รางวัลโดยออสเตรเลียศิษย์เก่าสิงคโปร์ (AAS) ที่เย็นของปี 55 รับของเขาแตกต่าง และการทำงานของเขามีส่วนสำคัญต่อสังคม และชุมชนศิษย์เก่าออสเตรเลีย[7][8] ในปี 2014 ตาลรางวัลการดุษฎีกิตติมศักดิ์ โดยเขาอัลม่า mater มหาวิทยาลัยของแอดิเลดสำหรับเขา "ยาวบันทึกดีความสำเร็จทั้งสองเป็นผู้นำ ในรัฐบาลสิงคโปร์ และ ในภาคธุรกิจ[9]ตันเปิด "เย็นนานาชาติ" ในการประชุมผู้ได้รับรางวัลโนเบลลินเดา 2012สมาชิกคณะรัฐมนตรี [แก้ไข]สมาชิกของประชาชนดำเนินการบุคคล (บ) จนถึงเดือน 2554 มิถุนายน ตาลกลาย เป็นส.ส. (MP) ในปีค.ศ. 1979 เขาได้รับเป็นการอาวุโสรัฐมนตรีของรัฐในกระทรวงศึกษาธิการในปีค.ศ. 1979 เขาเข้าร่วมคณะรัฐมนตรีในปี 1980 หน้าที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษา (หมอ 1980-81 และ 1985 – 91), รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าและอุตสาหกรรม (1981 – 86), รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการเงิน (1983-85), และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสุขภาพ (1985-86)[4]ตาล espoused ตัดในกลางสำรองเลี้ยงชีพกองทุน (บริษัทซีพีเอฟ) ในทศวรรษ 1980 ซึ่งนายกรัฐมนตรี Lee ควนโฮบาร์ตได้กล่าวว่า จะไม่ได้รับอนุญาตยกเว้น "ในวิกฤตทางเศรษฐกิจ"[10]สิงคโปร์เห็นภาวะผู้นำการเปลี่ยนเริ่มต้นในไม่ช้าก่อนการเลือกตั้งทั่วไปปี 1984 สามเดือนก่อนการเลือกตั้ง สมาชิกทั้งหมดของการ PAP กลางบริหารกรรมการ (พบกับ CEC) — ยกเว้นลีควนโฮบาร์ตซึ่งได้จากไปพบกับ CEC ให้ "รุ่นสอง" ผู้นำบจะราก ช่วงนี้ผู้นำเห็นตาลแทนของสิงคโปร์ประธานเศรษฐกิจสถาปนิก โก๊ะเกซวี เป็นรัฐมนตรีศึกษาก่อนเลือกตั้ง 1984, Lee ควนโฮบาร์ตและโก๊ะเกซวีก็ยังผลักสำหรับนโยบายที่เบื้องกับ eugenics ในสิงคโปร์ รวมทั้งนโยบายที่ favoured เด็กของมารดามีการศึกษาดีก่อนเด็กของมารดาน้อยกว่าศึกษาในโรงเรียนวาง อย่างไรก็ตาม ตอบรู้สึกไม่พอใจและวิจารณ์การสาธารณะของนโยบายระหว่าง และหลังการเลือกตั้งทั่วไปปี 1984 (ที่เห็นคะแนนต่ำสุดสำหรับ PAP ที่ตั้งแต่ความเป็นอิสระ), ตาลเป็นรมว.ศึกษาใหม่ประกาศว่า จะเป็นเศษซากโครงร่าง ประกาศนี้ตามแนะนำ 1985 พฤษภาคมของตาลให้ตู้ของเสียโครงร่าง[11][12]ยูเนี่ยนข้อพิพาทและความขัดแย้งกับอองเต็งชอง [แก้ไข]ดู: แรงงานสัมพันธ์ในสิงคโปร์ตาลถูกรู้จักได้ข้ามตีอุตสาหกรรมจัดในเดือน 1986 มกราคม แรกสำหรับเกี่ยวกับทศวรรษในสิงคโปร์ ซึ่งได้อนุมัติตามเพื่อนสมาชิกตู้อองเต็งชอง เลขาธิการของชาติเทรดสหภาพรัฐสภา (NTUC), ที่รู้สึกว่าการนัดหยุดงาน จำเป็นเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าและอุตสาหกรรม ตาลเป็นกังวลเกี่ยวกับทุนปฏิกิริยาการเสื่อมสภาพการรับรู้ของแรงงานสัมพันธ์และผลกระทบในต่างประเทศในการวิเคราะห์ของเขา นักประวัติศาสตร์บารร์ Michael อธิบายที่เก่า [รากหญ้า] ผู้นำสหภาพ "กระบอกสูบ"เพิ่ม disquiet"ที่แยกพวกเขาจากการปรึกษาหารือในนโยบายของ NTUC ที่ถูกจัดการอย่างมีประสิทธิภาพ โดย"technocrats"ในรัฐบาล ซึ่งแตกต่างจากก่อนหน้านี้ NTUC เลขาธิการอ่อชี้ฟ้า Lim, Lee ควนโฮบาร์ตฝากอองเต็งชองใน 1983 มีการ "นัยสนธิสัญญา" กับสหภาพการค้าซึ่งเกี่ยวข้องกับรากหญ้าผู้นำในด้านการตัดสินใจ และ "ทำงานอย่างแข็งขัน และประ" ผลประโยชน์ของสหภาพแรงงาน "ในแบบ ริมไม่เคยเห็นทำ" — ดำรงของสหภาพแรงงานอย่างต่อเนื่อง "ความร่วมมือกับกลยุทธ์ความสัมพันธ์ของอุตสาหกรรมหลักของรัฐบาล" (ใน 1969 NTUC ได้นำ "สหกรณ์การ แทนนโยบาย confrontational ต่อนายจ้าง")[13]แต่โดดเด่นถูกห้าม และสหภาพถูกกีดขวางจาก เจรจาเช่นเรื่องเป็นโปรโมชั่น โอนย้าย จ้างงาน ไล่ออก ตัดทอน และ reinstatement ปัญหาที่ "คิดเป็นข้อพิพาทแรงงานส่วนใหญ่ที่ก่อนหน้านี้" มาตรการรัฐบาลที่ให้ความปลอดภัยแรงงาน และสวัสดิการ และร้ายแรงข้อพิพาทร่วมกับนายจ้างถูกจัดการผ่านศาลอนุญาโตตุลาการอุตสาหกรรม ซึ่งมีอำนาจของอนุญาโตตุลาการรวมทั้งกาชาดสมัครใจ เกือบตลอดเวลา[14] อย่างไรก็ตาม อ๋องรู้สึกมาตรการเหล่านี้ไม่ได้ป้องกัน "จัดการ [จาก] ประโยชน์ของผู้ปฏิบัติงาน" เรียกในสัมภาษณ์ 2000 ในเอเชียวีก: "บางส่วนของพวกเขาก็โกรธกับฉันว่า...รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าและอุตสาหกรรม [ตาล] โกรธมาก เจ้าหน้าที่ของเขาได้เสีย มีโทรศัพท์จากอเมริกา ถามเกิดอะไรขึ้นกับสิงคโปร์หรือไม่"[15] อย่างไรก็ตาม หยุดงานกินเวลาสองวันก่อน "ทั้งหมดถูกจับ" เท่านั้นถูกอ้าง โดยอ๋องในคำสัมภาษณ์เอเชียวีก 2000 เป็นหลักฐานที่ "จัดการเพียงพยายามดึง a รวดเร็ว one"แยก ตาลเริ่มข้ามช่วงเวลาของการสร้างมวลชนรถไฟฟ้าใต้ดินในปี 1981 เมื่อมันขึ้น โดยอ๋อง ตาลจัดมุมมองว่า อุตสาหกรรมก่อสร้างภายในที่ร้อนเกินไปเวลา และการเคหะควรใช้ระดับความสำคัญ[16]กลับไปยังภาคเอกชน [แก้ไข]ในเดือน 1991 ธันวาคม ตันก้าวลงจากตู้เพื่อกลับไปยังภาคเอกชน และ rejoined การต่างประเทศจีนธนาคารบริษัท (OCBC) เป็นประธานและประธานเจ้าหน้าที่บริหารจาก 1992 – 95 ในขณะที่เขานั่งเป็นตัวแทนสำหรับซึ่งตนแทนกลุ่ม Sembawang รักษากลับไปยังคณะรัฐมนตรี [แก้ไข]หลังจากที่อองเต็งชองและ Lee Hsien หลุงถูกวินิจฉัยกับโรคมะเร็งในปี 1992, [17] และ Tan 1993 [18] ถูกถาม [19] เพื่อกลับไปยังตู้ใน 1995 สิงหาคมเป็นรองนายกรัฐมนตรี (1995-2005) และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม (1995 – 2003) มีรายงานว่า เขาปฏิเสธข้อเสนอค่าจ้างแต่งหน้า การชดเชยรัฐมนตรีขาดทุนในเงินเดือนเมื่อพวกเขาปล่อยให้ภาคเอกชน[20] ตาลประกาศ "สนใจสิงคโปร์ต้องใช้ก่อนที่ของธนาคารและพิจารณาบุคคลของตัวเองมากกว่า"[21]ในเดือน 2003 สิงหาคม เขา relinquished ผลงานป้องกัน และกลายเป็น Co-ordinating รัฐมนตรีกลาโหม สอบถามการลงรายการบัญชีของรองนายกรัฐมนตรีและ[4] เขาเกลี้ยกล่อมรัฐมนตรีสำหรับชาติตาลโบว์ Mah พัฒนาละทิ้งแผนรื้อมัสยิดเก่าของเขาซึ่งตนของ Sembawang ในภายหลัง[22] พากย์ "สุดท้ายกัมมัสยิดในสิงคโปร์" มันถูกในภายหลังกำหนดเป็นมรดก[23]ตาลร่วมอื่น ๆ ร่วม dissenting ในฝ่ายตรงข้ามใช้ "รวมรีสอร์ท" กับคาสิโนของพวกเขาแนบกับสิงคโปร์ แสดงความคิดเห็นในการสำรวจ MCYS พนันนิสัย ตาลได้กล่าวว่า เขาเป็น "appalled" ที่พาดหัวหนังสือพิมพ์ไล่หมายเลขของปัญหาอาจไป (55000 บาท) เป็นสำคัญ: "ฉันไม่คิดว่า จะไม่สำคัญ สิงคโปร์ทุกเป็นสำคัญ ทุกสิงคโปร์ที่ได้รับในปัญหาหมายถึง ครอบครัวที่ถูกทำลาย มันไม่เป็นเรื่องของรัฐบาลกังวลเล็ก"[24][25]สองเกษียณอายุจากคณะรัฐมนตรี [แก้ไข]Tan ในปี 2009 ของสภาเศรษฐกิจโลกในดาโฟส สวิตเซอร์แลนด์ (30 2552 มกราคม) ที่ห้องประชุมตาลก้าวลงเป็นรองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรี Co-ordinating สำหรับความปลอดภัยและการป้องกันบน 1 2548 กันยายน หลังจากที่เขาเกษียณจากคณะรัฐมนตรี ตาลเป็น ประธานมูลนิธิวิจัยแห่งชาติ และรองประธานคณะวิจัย นวัตกรรม และ สภาองค์กร เขายังเป็นกรรมการบริหารของรัฐบาลของสิงคโปร์ลงทุน Corporation (GIC), และประธานของสิงคโปร์กดโฮลดิ้งจำกัด (SPH)[2]อายุงานของตาล

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โทนี่ Tan Keng Yam ( ภาษาจีนประยุกต์ : 陈庆炎 ; จีน : ดั้งเดิม陳慶炎 ; พินอิน : Ch é n Q ìไง่ . kgm ̍ H - N ; PE โฮ e-j : T â n ī KH . อุบาสก ng-i M ; เกิด 7 กุมภาพันธ์ 2483 ) เป็นประธานที่เจ็ดของสิงคโปร์ ในสำนักงานตั้งแต่ปี 2554 เขาทำหน้าที่ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของรัฐสภาสิงคโปร์จากปี 2549 และจัดพอร์ตการลงทุนต่าง ๆรวมทั้งรัฐมนตรีกลาโหม , การเงิน , ศิลปะ , การค้าและอุตสาหกรรม ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980ลีกวนยูกล่าวแทนเป็นตัวเลือกแรกของเขาประสบความสำเร็จเขาเป็นนายกรัฐมนตรีของสิงคโปร์ แต่เขาปฏิเสธ [ 1 ] เขาออกจากตู้จาก 2534 ถึง 2538 นำต่างประเทศ บริษัท ธนาคารจีน ก่อนจะกลับมาในฐานะรองนายกรัฐมนตรี ตำแหน่งที่เขาจัดขึ้น จนถึงปี พ.ศ. 2548

หลังจากก้าวลงไปในฐานะสมาชิกของรัฐสภา ใน 2549ตันได้รับการแต่งตั้งกรรมการบริหารและรองประธานของกลุ่มทุนของรัฐบาลสิงคโปร์ ( GIC ) และประธานโดยกดสิงคโปร์จำกัด ( SPH ) นอกจากนี้เขายังทำหน้าที่เป็นประธานของมูลนิธิวิจัยแห่งชาติของสิงคโปร์ และรองประธานกรรมการของงานวิจัย นวัตกรรม และองค์กรสภา . [ 2 ] ในเดือนกรกฎาคม 2554เขาลาออกจากตำแหน่งเหล่านี้ในการประกวด 2011 ประธานาธิบดีการเลือกตั้ง เขาได้รับ 35.20 % ของคะแนน ชนะ โดยอัตราการเพิ่มขึ้นของแคบกว่าที่สองวางผู้สมัคร ตาลได้ปฏิญาณตนเข้ารับตำแหน่งประธานาธิบดีเมื่อวันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2554 [ 3 ]

เนื้อหา [ ซ่อน ]
1 การศึกษาและอาชีพ

2 ตู้ สมาชิกสหภาพข้อพิพาทและความขัดแย้งกับ 2.1 อองเต็งชอง
2.2 กลับไปที่ภาคเอกชน
2กลับไปยังคณะรัฐมนตรี
3 ที่สองเกษียณจากตู้
4 2011 การเลือกตั้งประธานาธิบดีแคมเปญรณรงค์

4.1 4.2 4.3 แพลตฟอร์มโฆษณารณรงค์เรื่อง

5 ประธาน
6
7 อ้างอิง
ชีวิตส่วนตัว การศึกษาและอาชีพ [ แก้ไข ]
ตัน ได้รับการศึกษาที่โรงเรียนเซนต์แพทริคและเซนต์โยเซฟเป็นสถาบัน เป็นผู้รับทุนการศึกษาของรัฐบาล ,เขาจบการศึกษาเกียรตินิยมอันดับในฟิสิกส์จากมหาวิทยาลัยสิงคโปร์ ( ปัจจุบันเป็นมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ ) หน้าชั้นเรียน [ 4 ] เป็นมูลนิธิเอเชีย บัณฑิต เขาได้เข้าร่วมสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ( MIT ) ซึ่งเขาจบหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยดำเนินงาน หลังจากนั้นเขาได้รับปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาคณิตศาสตร์ประยุกต์ จากมหาวิทยาลัยอะดิเลดและไปในการสอนคณิตศาสตร์ในมหาวิทยาลัยสิงคโปร์ [ 5 ] [ 6 ]

ในปี 1969 แทนมหาวิทยาลัยสิงคโปร์ซ้ายเพื่อเริ่มต้นอาชีพในธนาคารต่างประเทศธนาคารจีน Corporation ( OCBC ) , ที่ซึ่งเขาได้เพิ่มขึ้นที่จะกลายเป็นผู้จัดการ ก่อนออกจากธนาคาร เพื่อประกอบอาชีพในการเมืองในปี 1979 . จากปี 1980 ถึงปี 1981ตาลเป็นรองอธิการบดีคนแรกของมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ ( NUS ) . [ 4 ]

ในปี 2005 แทน คือ เสนอให้มีรางวัลศิษย์เก่าในการยอมรับบทบาทของเขาในฐานะสถาปนิก ช่างจินตนาการของสิงคโปร์ มหาวิทยาลัยภาค [ 4 ] ในปี 2010 ,เขาถูกเสนอเข้าออสเตรเลียรางวัลศิษย์เก่าดีเด่นโดยศิษย์เก่าออสเตรเลียสิงคโปร์ ( AAS ) ที่ดินเนอร์ครบรอบ 55 จากการยอมรับในอาชีพที่โดดเด่นของเขา และเอาส่วนสําคัญเพื่อสังคม และศิษย์เก่าออสเตรเลียชุมชน [ 7 ] [ 8 ] ใน 2014 ,ตาล Company เป็นดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยมหาลัยเก่าของแอเดแลด์ของเขาเพื่อบันทึกของเขา " ของความสำเร็จที่โดดเด่นทั้งในฐานะผู้นำในรัฐบาลสิงคโปร์ และในภาคธุรกิจ [ 9 ]


ตันเปิดนานาชาติ " เย็น " ที่ 2012 ณห้องประชุม
รางวัลโนเบลสมาชิกคณะรัฐมนตรี [ แก้ไข ]
สมาชิก ของประชาชนการกระทำของพรรค ( PAP ) จนถึงเดือนมิถุนายน 2554