In the poem, the bar is the barrier

In the poem, the bar is the barrier between life and death. In a harbor, there is a wave break, keeping the large waves from breaking the boats. It is also the land(or solid ground) that comes closest to the actual sea, and the last bit to pass on the way out. The "moaning at the bar" is where the people left behind would be gathered to follow as far as possible, and he says not to be too sad that he left them behind.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในบทกวี แถบเป็นอุปสรรคระหว่างชีวิตและความตาย ในนี่ มีการหยุดพักคลื่น รักษาคลื่นขนาดใหญ่จากเรือ มีแผ่นดิน (หรือพื้นดินแข็ง) ที่มาใกล้เคียงกับทะเลจริง และบิตสุดท้ายผ่านทางออก ที่ "moaning บาร์" ได้ซึ่งจะสามารถรวบรวมคนที่ทิ้งตามที่เป็นไปได้ และเขากล่าวว่า ไม่ต้องเศร้าเกินไปที่เขาทิ้งไว้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในบทกวี, บาร์เป็นกำแพงกั้นระหว่างชีวิตและความตาย ในท่าเรือที่มีการแบ่งคลื่นทำให้คลื่นขนาดใหญ่จากการทำลายเรือ นอกจากนี้ยังเป็นที่ดิน (หรือพื้นดินแข็ง) ที่มาใกล้ชิดกับทะเลที่เกิดขึ้นจริงและบิตสุดท้ายที่จะส่งผ่านวิธีการออก ว่า "เสียงสวดที่บาร์" เป็นที่ที่คนทิ้งไว้ข้างหลังจะได้รับการรวมตัวกันเพื่อทำตามเท่าที่เป็นไปได้และเขาบอกว่าจะไม่เศร้าเกินไปที่เขาจะออกจากที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในบทกวีแถบกั้นระหว่างชีวิตและความตาย ที่ท่าเรือ มีคลื่นแตก ทำให้คลื่นขนาดใหญ่จากการทำลายเรือ นอกจากนี้ยังที่ดิน ( หรือพื้นแข็ง ) ที่มาใกล้ทะเลที่เกิดขึ้นจริงและบิตสุดท้ายผ่านทางออก " เสียงครางที่บาร์ " ที่คนทิ้งไว้ จะรวมตัวกันเพื่อติดตามเท่าที่เป็นไปได้และเขาบอกว่า ไม่ต้องเศร้าไป เขาทิ้งพวกเขา